สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 10

โดย MGR Online   
16 เมษายน 2556 09:18 น.
หน้าที่แล้ว |   1 | 2 | 3 | 4
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 10
        สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 10 (ต่อ)
       
       ย่าอ่อนไม่ลดรา เห็นปวรรุจเงียบก็ยิ่งโกรธ รุกหนัก
       
       “ทำไมเงียบ บอกมาซิ นังผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่นมันเป็นใคร”
       “ได้ครับ ถ้าคุณย่าต้องการรู้จริงๆ ผมก็จะบอก เธอ...เป็นแค่ลูกพ่อค้าธรรมดาคนหนึ่ง”
       วรรณรสาน้ำตาร่วง ในที่สุดปวรรุจก็ไม่กล้าพูดความจริง
       ธราธรและพุฒิภัทรสลดใจที่ปวรรุจเบี่ยงเบนความจริง
       “แต่คุณย่าอ่อนไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ผู้หญิงคนนั้นได้ตายจากผมไปแล้ว”
       วรรณรสาน้ำตาไหลพรากออกมา เจ็บปวดถึงที่สุด
       ธราธรมองหน้าพุฒิภัทร ไม่นึกว่าปวรรุจจะตอบเช่นนั้น รัชชานนท์และรณพีร์ยังคลางแคลงใจ
       หม่อมเอียดมองปวรรุจอย่างพินิจ ย่าอ่อนดูจะคลายความโกรธลง
       แต่แล้วทันใดนั้น ประตูค่อยๆ เปิดออกมา วรรณรสาตัดสินใจแล้ว ก้าวเข้ามาพร้อมน้ำตาไหลพราก
       “ท่านหญิง” ย่าอ่อนตกในในสภาพที่เห็น
       “ฉันตายไปจากคุณแล้วใช่ไหมคะคุณชาย” วรรณรสาถาม ใจจะขาดรอนๆ
       ปวรรุจตะลึงงัน ทุกคนเป็นอึ้ง
       “ได้...แต่ก่อนที่ฉันจะตายจากคุณไป ให้คุณรู้ไว้เถิดว่าคุณไม่เคยจากฉันไปไหน คุณยังสถิตอยู่ในใจฉันเสมอ”
       ปวรรุจอึ้ง
       “ท่านหญิงเพคะ ท่านหญิงรับสั่งอะไร” ย่าอ่อนงงไปหมด
       “คุณย่าคะ ผู้หญิงที่คุณชายพูดถึง ไม่ใช่ลูกพ่อค้าที่ไหนหรอกค่ะ แต่เธอคนนั้นอยู่ที่นี่ เวลานี้ และกำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณย่าอ่อน”
       “อะ...อะไรนะเพคะท่านหญิง” ย่าอ่อนตะลึงตาค้าง
       ปวรรุจมองหน้าวรรณรสา ตะลึงกับความกล้าหาญ
       “หญิงเองค่ะ คือผู้หญิงคนนั้นที่คุณชายรุจหมายถึง และที่หญิงเคยบอกคุณย่าอ่อนถึงชายคนรักของหญิง คุณย่าอ่อนอยากรู้ว่าเป็นใคร ชายคนนั้นก็คือ คุณชายปวรรุจ หลานชายคุณย่าอ่อนนั่นเอง”
       อ่อนมองหน้าปวรรุจ ที่ยังตะลึงงัน ธราธรและพุฒิภัทรถอนหายใจ รัชชานนท์และรณพีร์
       มองทุกคนอย่างงุนงงและตกใจ แต่ได้คำตอบทุกอย่างแล้ว
       ย่าเอียดนิ่งงัน ไม่นึกไม่ฝันว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้
       แล้วทันใด ร่างของย่าอ่อนก็ทรุดฮวบ ล้มลงไปกับพื้นแน่นิ่ง
       “คุณย่า”
       รณพีร์เข้าประคองร่างย่าอ่อนที่หมดสติ รัชชานนท์เข้าช่วย
       “ชายภัทร ดูแม่อ่อนเร็ว” หม่อมเอียดบอก
       พุฒิภัทรเข้าดูอาการ และตรวจชีพจร ก่อนจะบอกธราธร
       “พี่ชายใหญ่ โทร.แจ้งโรงพยาบาลเลยครับ”
       ธราธรวิ่งออกไปจากห้องเร็วรี่
       
       ปวรรุจหันมามองวรรณรสาที่ยังยืนตะลึง ตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 10
        ย่าอ่อนถูกนำส่งโรงพยาบาล และยังนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียง วรรณรสานั่งเฝ้าอยู่สีหน้าซีดเผือด มือจับมือของย่าอ่อนไว้ สักครู่หนึ่งพุฒิภัทรเดินเข้ามาหา
       
       “ท่านหญิง ย่าอ่อนอาการไม่น่าเป็นห่วงแล้วกระหม่อม แค่ตกใจแล้วก็อ่อนเพลียเท่านั้นเอง”
       “ท่านล้มป่วยเพราะคำพูดของฉัน ถ้าท่านเป็นอะไรไป ฉันคงไม่ให้อภัยตัวเอง ยกโทษให้ฉันด้วยนะคะ ที่พูดความจริงออกไปแบบนั้น”
       ประตูห้องเปิดอยู่ ปวรรุจยืนฟังอยู่หน้าห้อง
       “นับเป็นความกล้าหาญของท่านหญิงต่างหากที่รับสั่งความจริงทั้งหมด” พุฒิภัทรยังทึ่งไม่หาย
       “แต่คงมีคนนึงที่เขาคงไม่เห็นด้วยกับคุณชาย”
       
       ปวรรุจยืนฟังอยู่หน้าห้อง เสียงของวรรณรสาดังออกมา
       “ขอตัวก่อนนะคะ”
       ปวรรุจรีบผละจากหน้าห้องทันที แต่วรรณรสาก้าวออกมาทันเห็นปวรรุจกำลังเดินแยกไป
       “คุณชายรุจ”
       ปวรรุจชะงัก
       “ไม่ยักรู้ว่าคุณชายอยู่ด้วย”
       ปวรรุจหันมา
       “ดึกมากแล้ว ทูลเชิญท่านหญิงกลับไปเสียเถอะ”
       “ฉันขออยู่ดูอาการคุณย่าจนกว่าจะฟื้น”
       “กว่าจะฟื้นก็คงเช้า”
       “งั้นฉันก็จะอยู่ถึงเช้า”
       “มันไม่เหมาะที่ท่านหญิง...”
       “จะห่วงอะไรละคะ ในเมื่อฉันตายไปจากชีวิตคุณแล้ว”
       ปวรรุจนิ่งงัน วรรณรสาจะเดินแยกไปเข้าห้องน้ำ ปวรรุจเอ่ยขึ้น
       “คนที่ตายไปจากชีวิตกระหม่อม คือสาวลูกพ่อค้าที่ชื่อรสาต่างหาก”
       วรรณรสาหันมามองปวรรุจอย่างฉงนฉงาย ปวรรุจกลับเข้าห้องย่าอ่อนไป วรรณรสาเม้มปากแน่น พยายามระงับความรู้สึกเจ็บลึก ก่อนจะผละไป
       
       พุฒิภัทรนั่งอยู่ข้างเตียงย่าอ่อน ปวรรุจเดินเข้ามาหา
       “ท่านหญิงไม่ยอมเด็จกลับใช่ไหม”
       “ใช่....ท่านจะอยู่เฝ้าคุณย่าทั้งคืน”
       “แล้วนายล่ะ กลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้อาจเป็นวันที่หนักหนาสำหรับนายอีกวันนึง”
       “ไม่ ท่านหญิงอยู่ ฉันก็จะอยู่ที่นี่”
       ชายภัทรมองชายรุจอย่างเข้าใจ
       “เข้าใจ เดี๋ยวฉันจัดห้องพักแขกไว้ให้ท่านหญิงประทับ ส่วนนาย...”
       “ฉันจะเฝ้าอยู่หน้าห้องนี่แหละ ไม่ต้องห่วงหรอก”
       พุฒิภัทรพยักหน้า
       
       ดึกมากแล้ว วรรณรสายังนั่งเฝ้าย่าอ่อนอยู่ที่โซฟาข้างเตียง แต่พิงพนักเก้าอี้หลับไป ประตูเปิดแง้มเข้ามา บัวสลึมสลือเต็มทีอยู่ในชุดนอนโผล่หน้าเข้ามาดู แล้วค่อยๆ ปิดประตูเสีย
       บัวหาวหวอดๆ อยู่หน้าห้อง หันมาหาปวรรุจที่ยืนรออยู่
       “ท่านหญิงเป็นอย่างไรบ้าง”
       “ท่านหญิงบรรทมไปแล้วค่ะคุณชาย คุณชายไม่ต้องห่วงแล้วนะคะ พระองค์ฉัตรโปรดให้บัวมาดูแลท่านหญิงแล้ว คุณชายกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ”
       ปวรรุจแง้มประตูเข้าไป เห็นว่าวรรณรสานั่งหลับอยู่ในท่าที่ไม่สบาย ยิ่งเป็นห่วง
       “ท่านหญิงน่าจะเด็จบรรทมบนเตียงที่ห้องพัก นั่งบรรทมอย่างนั้น ไม่สบายองค์แน่ๆ”
       “ท่านทรงดื้อ ไม่ยอมเด็จไปน่ะซีคะ ทูลขอเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง”
       
       ปวรรุจถอนใจ

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ ตอนที่ 10
        ปวรรุจเข้ามาในห้องพักฟื้นย่าอ่อน วรรณรสายังนั่งพิงเก้าอี้หลับอยู่กอดตัวเอง บัวตามเข้ามา ปวรรุจเข้าปลุกทันที
       
       “ท่านหญิง ตื่นบรรทมเถิดกระหม่อม”
       วรรณรสาค่อยๆ ลืมตาขึ้น “คุณชาย”
       “ทูลเชิญท่านหญิงเด็จประทับที่ห้องพักแขก บรรทมนั่งแบบนี้ ลำบากพระวรกาย ตื่นบรรทมขึ้นมา ท่านหญิงประชวรแน่ๆ กระหม่อม
       “ไม่...ฉันจะอยู่ที่นี่”
       “อย่าทรงดื้อ”
       ปวรรุจประคองร่างของวรรณรสาลุกขึ้น ท่านหญิงรสาสะบัดมือของปวรรุจออก
       “ฉันจะอยู่ที่นี่ แล้วคุณชายก็หยุดยุ่งกับฉันเสียที”
       ปวรรุจมองวรรณรสา ส่งสายตาดุ
       “ถ้าอย่างนั้น กระหม่อมก็ไม่มีทางเลือก โปรดอภัยกระหม่อมด้วย”
       ขาดคำปวรรุจรวบร่างแบบบางของท่านหญิงรสาขึ้นอุ้มอย่างง่ายดาย บัวถึงกับอ้าปากค้าง
       “คุณชายปล่อยฉันนะ”
       ปวรรุจไม่ฟังเสียง วรรณรสายังพยายามดิ้นไม่หยุด
       “ยิ่งทรงดิ้น กระหม่อมก็ยิ่งรัดพระองค์แน่นกว่าเดิม จะทรงดื้ออีกไหม”
       วรรณรสานิ่งงันไป ประสานสายตากับปวรรุจที่ดุดันเอาจริงจนท่านหญิงรสากลัว
       
       ไม่นานหลังจากนั้น ปวรรุจอุ้มรสามาวางลงที่เตียงในห้องพักแขกโรงพยาบาล บัวตามเข้ามาดูแล วรรณรสาหน้าแดงก่ำ พูดอะไรไม่ถูก
       
       “ดูแลท่านหญิงด้วย” ปวรรุจบอกบัว
       “ค่ะ”
       “เดี๋ยวบัว...ออกไปก่อน” วรรณรสาเอ่ยขึ้น
       บัวกำลังจะเตรียมชุดผ้าห่มและเครื่องนอน รีบออกไปทันที
       “ท่านหญิง รีบบรรทมเถิดกระหม่อม”
       “จะไม่ถามสักคำหรือ ว่าทำไมฉันต้องพูดความจริง”
       ปวรรุจนิ่งไป
       “ในงานฉันเพิ่งทราบว่าคุณชายจะไปประจำที่สวิต ฉันอยากมาแสดงความยินดี แต่ไม่นึกว่าจะได้ยินคุณชายกำลังเล่าเรื่องของเรา...และบอกคุณย่าทั้งสองว่า...ฉันตายจากคุณไปแล้ว นั่นแหละที่เป็นแรงผลักดันให้ฉันต้องพูดความจริง ก่อนที่ฉันจะไม่มีโอกาสได้พูดอีกเลย”
       “ความจริงของท่านหญิงนำมาซึ่งความยุ่งยาก”
       “ฉันยอมรับความผิดที่ทำให้คุณย่าอ่อนล้มป่วย แต่ฉันไม่เสียใจเลยที่พูดความจริงออกไปอย่างนั้น”
       ปวรรุจไม่ตอบโต้อะไร
       “หมดเวลาสนทนาแล้วกระหม่อม”
       ปวรรุจจะออกจากห้อง
       วรรณรสาเสียงเครือ “อย่าเดินหนีฉันแบบนี้ซิคุณชาย คุณชายไม่เคยเดินหนีรสา คุณชายมีแต่เข้ามาช่วยให้รสารอดปลอดภัย ไม่ใช่หรือคะ”
       ปวรรุจเจ็บที่วรรณรสาใช้คำพูดที่เคยพูดที่ลานสกี ภาพที่วรรณรสาวิ่งเข้ามากอดปวรรุจ และพูดประโยคนี้ ผุดขึ้นมาในความคิด
       
       ปวรรุจก้าวออกจากห้องไป ทิ้งให้วรรณรสาสะอื้นไห้เพียงลำพัง
       
       ติดตาม "สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ" ตอนที่ 11

จำนวนคนโหวต 154 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 149 คน
97 %
ไม่เห็นด้วย 5 คน
3 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017