หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อาญารัก

อาญารัก ตอนที่ 12

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 18 เมษายน 2556 07:52 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
อาญารัก ตอนที่ 12
       อาญารัก ตอนที่ 12 (ต่อ)
       
       ถึงวันเดินทางของแดงน้อย สามคนอยู่ที่สนามบินดอนเมืองแล้ว แดงน้อยใส่สูทดูหล่อเหลายิ่งขึ้น มีกระเป๋าแฮนด์แบกใบย่อมติดตัว โพล้งกับแพรกำลังกอดลาอย่างอาลัยอาวรณ์ โพล้งตาแดงๆ ส่วนแพรร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร
       
       “ไปอยู่คนเดียวตามลำพังจะกินจะอยู่ยังไง เดี๋ยวก็อดตายกันพอดี” โพล้งบ่น
       “อาหารก็ไม่ใช่อย่างบ้านเรา กินแต่ขนมปัง กับเนย มันไหวหรือลูกเอ๊ย ใครจะซักจะรีดเสื้อผ้าให้ ใครจะกวาดบ้านถูบ้านให้ ฮือๆๆๆ”
       โพล้งเอ็ดเอาเพราะแพรร้องไห้ดังมากขึ้น “อย่าร้องไห้ดังๆ สิ อายเขายัยแพร แกร้องแบบนี้ฉันก็ไม่ไหวเหมือนกันฮือๆ”
       “ลุงโพล้ง แม่แพรครับ ผมโตแล้ว ดูแลตัวเองได้ ผมต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมให้ได้เพื่ออนาคตของผม ไม่ต้องห่วงผมดอกครับ”
       “ก็แม่แพรน่ะไม่ห่วงแล้ว ไอ้โพล้งมันมาพูดให้แม่กลัวนี่นา”
       “อ้าว ไหงมาโทษกันโทษเอง ก็ตัวแกเองนั่นแหละมาปรับทุกข์กับฉัน อุ๊บ๊ะ”
       ยินเสียงใครคนหนึ่ง มาทักจากด้านหลัง
       “คนเขาจะไปดีมาร้องไห้ร้องห่มส่งกันทำไมหา”
       สามคนหันขวับไปมอง แดงน้อยดีใจมาก สองคนก็ดีใจด้วย เมื่อเห็นว่าเป็นใคร
       “ลุงสิน”
       โพล้งจะหลุดปาก “พี่หนะ...”
       ถูกแพรกระทืบเท้าเต็มแรง
       “พี่สิน”
       แดงน้อยยิ้มแป้น “ลุงรู้ว่าผมจะไปวันนี้”
       “รู้สิ ลุงถึงมาส่งหลาน ลุงดีใจมาก มีความสุขมากที่เห็นหลานมีแต่ความดี และความสำเร็จ”
       “ขอบพระคุณมากครับ ผมก็ดีใจ คิดตลอดเวลา ว่าลุงจะมาส่งผมไหม ในที่สุดลุงก็มาให้ผมสมหวัง ผมไม่อยู่สามปีลุงดูแลตัวเองดีๆ นะครับ”
       “ลุงจะพยายาม แต่หลานเอ๊ย อะไรอะไรมันก็ไม่แน่ไม่นอน สามปีนี่ บางทีลุงอาจ...จะ...” หนักอึกอักตอนท้าย
       แดงน้อยสวนออกมา “เจ็บไข้ได้ป่วย ไม่สบายหรือครับ มาอยู่กับแม่แพรลุงโพล้งสิครับ”
       หนักส่ายหน้า แล้วหนักก็หน้าเปลี่ยนไป พร้อมๆ กับขยับหมวดให้ปิดหน้าหลุบต่ำลงมา
       แพรกระซิบ “ตำรวจมา”
       “มาตั้งสามสี่คน” โพล้งตาโต
       “ลุงขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนถ้าลุงออกมาไม่ทันหลานไปขึ้นเครื่องบิน ขอให้โชคดีนะหลาน”
       หนักโอบบ่าแดงน้อย ตบเบาๆ แล้วผลุนผลันเดินหายไป
       ตำรวจสามคนเดินผ่านมาหยุดส่ายตามองๆ พลางมองมาที่พวกแดงน้อย แล้วเดินหายไป
       เสียงเรียกให้ไปตรวจพาสปอร์ตและขึ้นเครื่องบินดังขึ้น
       “เขาเรียกแล้ว”
       “ลุงสินยังไม่กลับมา” แดงน้อยชะเง้อมอง
       “ไปเถิด ไม่ต้องห่วงเขาหรอกแดงน้อย รีบไปสิ”
       สองคนกอดลาแดงน้อยอีกครั้ง ส่วนหนักหลบมุมแอบมองแดงน้อย น้ำตาซึม
       
       ฟากเนื้อทองก้มลงกราบทองจันทร์ เนียนนั่งยิ้มมองใกล้
       “หนูไปเรียนไม่นานหรอกเจ้าค่ะ ปิดเทอม หนูจะกลับมารับใช้เจ้าค่ะ”
       “มาดูแล ย่า อย่าเรียกว่ามารับใช้ อ้อ บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียก คุณย่า อย่ามาเรียกคุณท่าน เนียน สั่งลูกแกสิ”
       “เจ้าค่ะ หนูติ๋ว เรียกคุณท่าน เอ๊ย..คุณย่าสิจ๊ะ”
       “เจ้าค่ะ คุณย่า”
       ทองจันทร์ส่งซองให้หนึ่งซอง
       “ย่าให้ค่าขนม เดือนละสามร้อยบาท”
       “คุณย่า เจ้าขา หนูได้ทุนแล้วเจ้าค่ะ”
       “อย่าอวดดี ทุนนั่นมันก็หนักไปทางทุนเล่าเรียน ไม่ใช่ทุนค่าขนมเนียน สั่งลูกแกสิ”
       “รีบรับสิหนูติ๋ว”
       “ขอบพระคุณมากค่ะ คุณย่า”
       “ย่าจะให้ไอ้เอกมันส่งไปให้ใช้เดือนละสามร้อยบาททุกเดือน”
       “เป็นพระคุณตอบแทนไม่มีวันหมดเจ้าค่ะ” เนียนซาบซึ้งยิ่งนัก
       “หนูจะไม่ใช้ให้หมดเจ้าค่ะ หนูจะแบ่งเก็บไว้ฝากธนาคารออมสินเจ้าค่ะ”
       “รู้จักคิดดีมาก ไม่เหมือนหนูอี๊ด มันคิดจะเอาเงินหมื่นของย่าไปซื้อเสื้อผ้าใส่ให้หมด เขาจะไปพรุ่งนี้แล้วสินะ”
        
       ทองจันทร์หัวเราะขำๆ ไม่ได้โกรธเคืองอะไร ฝ่ายเนียนใจหล่นวูบ อาวรณ์ลูกสาวแฝดคนโต

อาญารัก ตอนที่ 12
       วันต่อมา เนื้อทองแต่งตัวโก้ เก๋ สไตล์ฝรั่งๆ มีเรียมกับขุนภักดีเดินจูงมือมาที่โรงรถ เทิดศักดิ์กับสนมาด้วย เอกมาเปิดท้ายรถใส่กระเป๋าใบแรก กบและแมวยกกระเป๋าเดินทางมาอีกสองใบ ใส่ท้ายรถแทบไม่พอ
       
       ระหว่างนี้เนียนมาลับๆ ล่อๆ แอบมองทานตะวัน น้ำตาคลอ พึมพำเบาๆ
       “หนูอี๊ดของแม่ เดินทางปลอดภัยนะลูก ขอพระคุ้มครองลูกด้วยเถิด แม่จะตั้งตารอลูกกลับมาอีกสามปีข้างหน้า”
       ทานตะวันเหมือนรู้ว่ามีคนแอบมอง หันขวับมา
       “นังเนียนมาแอบดูฉันอีกแล้ว ไปให้พ้นนะ”
       สน เทิดศักดิ์และคนอื่นๆ หันไปตามเสียงทานตะวัน สนผละจากเทิดศักดิ์ ไปดึงแขนเนียนออกมา
       “แกแอบมาทำพิธีเสกควายธนู ใส่หนูอี๊ดให้ไปมีเหตุร้ายที่เมืองนอกใช่ไหม” สนคิดไปได้
       “ฉันไม่ทำอะไรเลวร้ายอย่างนั้นหรอกค่ะ”
       “งั้นแกมาแอบดูฉันทำไม” ทานตะวันแหวใส่
       “น้าเนียนอาจจะอยากมาอวยพรให้น้องอี๊ดเดินทางปลอดภัยก็ได้ ใช่ไหมครับน้าเนียน”
       “เอ้อ ค่ะ”
       ทานตะวันแว้ดใส่ตามเคย “แกสติเสียหรือนังเนียน ฉันไม่ใช่ลูกแก สักหน่อย และฉันก็ไม่มีวันอยากให้แกมาอวยพรฉัน”
       เรียมดุเอา “หนูอี๊ด คนเขาหวังดี ทำไมต้องไปขุ่นเคือง เนียนจ้ะ ถ้าอยากอวยพรหนูอี๊ดก็ตามสบายเถิดจ้ะ”
       “คุณแม่ เข้าข้างมันอีกแล้ว”
       “คุณพี่ทำให้มันได้ใจเกินไปแล้วนะคะ” สนหมั่นไส้
       “แล้วเธอเล่าสน เธอคือคนที่ทำให้หนูอี๊ดได้เข้าใจผิดๆ เสมอ” เรียมแดกดัน
       “คุณนายแม่พูดถูกแล้ว คุณแม่สน น้องอี๊ด กับการอวยพรให้โชคดีมีชัยทำไมมันถึงกลายเป็นเรื่องใหญ่โต”
       “ถ้าเป็นคนอื่น มันจะไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แต่เป็นมัน หนูถือว่ามันไม่มีเกียรติพอที่จะมาตีเสมออวยพรหนู ขอร้อง ถ้าแกหวังดีกับฉันจริงไสหัวไปให้พ้น ให้ฉันเดินทางด้วยความสบายใจได้ไหม”
       เนียนน้ำตาร่วงพรู “เจ้าค่ะ คุณหนู”
       “ฉันไม่ได้ตาย แกจะมาร้องไห้ทำไม นังบ้า”
       “หยุดนะ หนูอี๊ด เนียนจ๊ะ อภัยให้เด็กไม่มีความเมตตาปราณีคนนี้ด้วยเถิดจ้ะ”
       เนียนชะงักฟังแล้วรีบเดินออกไปยกมือปาดน้ำตา
       “หยุดก่อน”
       เนียนหยุด
       “ขอบใจที่มาอวยพรหนูอี๊ด”
       “คุณพ่อ” ทานตะวันหน้าคว่ำ
       เรียมยิ้ม คนอื่นยิ้ม ยกเว้นสนกับทานตะวัน
       “ขึ้นรถกันได้แล้ว”
       ทุกคนจึงขึ้นรถ เนียนเดินร้องไห้ออกไป
       รถแล่นออกจากโรงรถ เนียนหันกลับมาผวาตามไปมองที่ประตู มองไปน้ำตาท่วมใจกบใบหน้า กบกะแมวมองเนียนแปลกใจมาก เนียนมองรถจนลับสายตาไป
       
       เวลาผ่านไป ที่วิทยาลัยการเรือน เนื้อทองกับเพื่อนใส่ชุดนักเรียนการเรือนเสื้อขาวแขนยาว กระโปรงสีน้ำเงิน เสื้อปกบัวมีโบว์ผูกรอบคอมารวบเป็นหูกระต่ายด้านหน้า
       เนื้อทองและเพื่อนเรียนทำอาหาร ตามมาด้วยการเรียนสลักผักผลไม้
       วันต่อมาเนื้อทองกับเพื่อนประดิษฐ์จัดดอกไม้ เนื้อทองและเพื่อนถักผ้าเช็ดหน้าผ้าปูโต๊ะเสื้อหนาว ทุกการเรียนเนื้อทองมุ่งมั่นตั้งใจ
       
       ไม่ต่างจากแดงน้อยที่เดินถือตำราออกมาจากตึกเรียน นั่งสบายในสวนสวย ยิ้มกับเพื่อนพูดภาษาฝรั่งกันไปด้วยทั้งหมดถือตำราเรียน เดินมาถึงที่จอดจักรยาน พากันขี่จักรยานแยกย้ายโบกมือให้ ก็ตามกันกลับไปหอพัก
       วันต่อมาแดงน้อยอยู่ในหอพัก กำลังทำอาหารง่ายๆกินๆ ง่ายๆ มีขนมปังแซนด์วิชโปะกันเข้าไป
       อีกวันแดงนั่งอ่านตำราแล้วหยิบกระดาษมาเขียนจดหมาย
       “กราบเท้าลุงโพล้งและแม่แพรที่เคารพรักสูงสุด ผมกำลังตั้งใจศึกษา เล่าเรียนเพื่อคุ้นเคยกับการใช้ภาษา บัดนี้พูดคุยกับคนอื่นรู้เรื่องดีมีเพื่อนมากมายแล้ว”
       
       โพล้งกับแพรอยู่ที่ร้านกาแฟไทยเจริญ แพรกำลังพยายามอ่านจดหมาย
       “แดงน้อยมันเขียนจดหมายมาจากเมือง มองๆ พริกๆ มะนาวดอง เลยนะตาโพล้ง”
       “เมืองบ้าอะไรของแกยัยแพร มองๆ พริกๆ มะนาวดอง นี่มันผักสวนครัวหลังร้านเราแล้วแหละ”
       “แกอย่าขัดคอ ถ้าอยากจะฟังต่อ ไม่เช่นนั้นฉันจะอ่านในใจ แกก็รู้ว่าแดงน้อยเขียนมาว่ายังไง สมน้ำหน้าไอ้คนไม่ยอมเรียนหนังสือ”
       “ได้ทีขี่แพะไล่นะ อ่านต่อไปสิ”
       แพรอ่านไม่คล่องอย่างเก่า เหมือนเด็กหัดอ่านหนังสือ “ที่นี่อากาศหนาวกว่าบางกอกมาก คิดถึงแม่แพรกับลุงโพล้งเป็นที่สุด ฝากบอกลุงสินด้วยว่าคิดถึงมาก อยากกินน้ำพริกปลาทูฝีมือแม่เหลือเกิน” อ่านมาถึงตอนนี้ แพรป้ายน้ำตา “แม่แพรควรบ่นก่นด่าลุงโพล้งให้มากๆ เรื่องที่แกชอบไปกินเหล้าเมายา อย่าให้มากเกินสมควรใช้งานแกให้หนักๆ จะได้ไม่มีเวลาเหลวไหล”
       โพล้งขัดหู โพล่งขึ้นทันที “เฮ้ย นี่ไม่ใช่คำพูดแดงน้อยแล้ว ยัยแพรแกหลอกด่ากันนี่นา”
       “ก็ฉันอ่านต่อเติมเอาที่คิดว่าแดงน้อยอยากจะเขียนตะหาก”
       “ยัยแพรขี้โกง ยัยแพรแก่แล้วยังหาผัวไม่ได้ไม่มีใครยอม”
       “ไอ้โพล้ง...เดี๋ยวเขวี้ยงด้วยฝาหมอข้าวหัวแตก”
       โพล้งหัวเราะขำ
       
       ส่วนทานตะวันแต่งตัวเป็นสาวปารีเซียง กำลังเรียนซอยผมให้ฝรั่งที่มาเป็นหุ่น ฝีมือชำนาญแล้ว
       
       สามปีต่อมา
       ที่หน้าวิทยาลัยการเรือน เนื้อทองเดินออกมาเจอเทิดศักดิ์ ที่มาจอดรถคันสวยรออยู่
       “น้องติ๋ว”
       “พี่เทิดศักดิ์สวัสดีค่ะ”
       “พี่มารับไปฉลอง”
       “วันเกิดหรือคะ”
       “ดูนี่สิ” เทิดศักดิ์ชี้ดาวบนบ่า ซึ่งเพิ่มขึ้นมาเป็นสองดวง
       
       สองคนนั่งรถมาด้วยกัน
       “พี่เทิดศักดิ์เป็นร้อยตำรวจโทแล้ว ก้าวหน้าเร็วมากนะคะ”
       “จ้ะ พี่เป็นหนุ่มประจำกองปราบ ที่โจรสยองขวัญ แต่สาวๆ หมายตาจ้ะ”
       “พี่เทิดยอตัวเอง แต่พี่เทิดก็เก่งจริงๆ ค่ะ แม่เนียน กับคุณย่ายังชมเปาะ”
       “ยังไม่จบจ้ะ พี่กำลังจะย้ายไปประจำที่สุพรรณบุรีแล้วจ้ะ”
       “หรือคะ หนูก็กำลังจะสมัครไปเป็นครูที่สุพรรณเหมือนกันค่ะ”
       “แดงน้อยก็กำลังจะกลับมา แต่ไม่รู้ว่าเขาจะมาอยู่สุพรรณไหม เพราะมหาบัณฑิตเกียรตินิยมจากนอกอย่างเขา ใครๆ ก็หมายตาอยากเอามาร่วมด้วย”
       “ได้ยินคุณนายแม่มาบอกกับคุณย่า ว่า คุณหนูอี๊ดก็กำลังจะกลับมาเปิดร้านทำผมค่ะ”
       เทิดศักดิ์ยิ้มเรียกเนื้อทองเสียงหวาน
       “น้องติ๋วขา...”
       เนื้อทองหันมายิ้มให้
       “คะ”
       
       เวลาต่อมา ภายในร้านอาหารตกแต่งในสไตล์สวยคลาสิคในบางกอก สองคนนั่งกินอาหารด้วยกัน เทิดศักดิ์สบตาเนื้อทองมองด้วยความรัก เนื้อทองยิ้มเขินๆ
       “พี่มีอะไรจะบอก”
       “เอ้อ บอกมาสิคะ”
       “พี่ รักน้องติ๋วมากที่สุด”
       “ทราบแล้วค่ะ ว่าพี่เทิดรักหนูติ๋วมาก พี่เทิดคอยปกป้องคุ้มครองหนูมา ตั้งแต่หนูจำความได้ จนกระทั่ง เอ้อ...เดี๋ยวนี้” เนื้อทองชักเริ่มเข้าใจในความหมาย
       “และภายภาคหน้า จ้ะ น้องติ๋วครับ พี่ไม่ทราบว่าน้องติ๋วเข้าใจคำว่ารักของพี่เป็นเอ้อ... เป็นเช่นไร”
       “เอ้อ...ก็เป็นแบบพี่น้องกันไงคะ” เนื้อทองพยายามเลี่ยง
       เทิดศักดิ์แอบหันมาถอนใจเฮือกใหญ่
       “น้องติ๋วเข้าใจผิดแล้วครับ”
       อาหารมาพอดี
       “หนูหิวมากเลยค่ะ เรามาฉลองยศร้อยโทพี่เทิดกันก่อนดีกว่านะคะ”
       
        เทิดศักดิ์แอบถอนใจอีกเฮือก เนื้อทองทำก้มหน้าก้มตากิน

อาญารัก ตอนที่ 12
       แดงน้อยกับเพื่อนใส่ชุดครุยรับปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัย เสร็จแล้วออกมาถ่ายรูปด้วยกันกับเพื่อนๆ ถ่ายกับอาจารย์ฝรั่งบ้าง อาจารย์หลายคนมาจับมือแสดงความยินดีกับแดงน้อย
       
       ขณะเดียวกันที่กรุงปารีส ฝรั่งเศส ทานตะวันกับเพื่อนๆ แต่งตัวสวยเป๊ะ ผมสวยนำสมัย ในงานรับประกาศนียบัตรจากอาจารย์ สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
       
       เทิดศักดิ์ขับรถพาเนื้อทองกลับมาจากบางกอก หลังเรียนจบ มีเนียนรอรับอยู่ เนื้อทองลงมาจากรถมาไหว้เนียน
       “แม่เนียนจ๋า หนูเรียนจบแล้ว รับประกาศณียบัตรแล้ว ไม่มีห่างจากแม่เนียนไปไหนอีกแล้วจ้ะ”
       เนียนโอบกอดลูกไว้
       “แม่ดีใจมาก ต่อไปนี้ เราไม่ต้องแยกจากกันอีกแล้วนะจ๊ะ”
       “สวัสดีครับ น้าเนียนครับ ผมอีกคนที่ไม่ต้องแยกจากใครที่นี่ เช่นกัน”
       “คุณเทิดศักดิ์จะเลิกเป็นตำรวจแล้วหรือคะ”
       “ผมจะย้ายมาประจำการที่นี่ครับ ผมจะมาจับเสือหนักตามที่ตั้งใจไว้”
       เนียนใจหายวับ
       “เอ้อ..หนูติ๋วจ้ะ รีบไปกราบคุณท่าน เรียนท่านว่าหนูเรียนจบแล้วเถิดจ้ะ”
       “ไป..พี่ก็จะไปกราบด้วยคน ผมจะถือกระเป๋าให้น้องติ๋วด้วยครับ”
       พูดจบเทิดก็ฉวยกระเป๋าของเนื้อทองรีบเดินไปกับสองแม่ลูก
       ช้อยแอบมอง
       “อีสองแม่ลูกนี่มันเสน่ห์แรงเหลือเกิน”
       ช้อยรีบผละไปฟ้องสน
       
       ฟากสนนั่งวางมาดคุณนายเหมือนรอใครอยู่ ช้อยพรวดเข้ามา
       “พรวดพราดเข้ามาทำไม แก่แล้วนะแก กิริยามารยาทยังกุ๊ยไม่เลิกสักที”
       “ก็ช้อยมีเรื่องร้อนใจแทนคุณสนมาบอกนี่คะ”
       “มีอะไรอย่ามากวนอารมณ์เบิกบานของฉัน ฉันกำลังนั่งรอดูดาวบนบ่าดวงที่สองของลูกเทิดศักดิ์ จะรับขวัญที่ลูกกลับมาประจำที่บ้านเรา”
       “ทั้งดาวทั้งคนบินปร๋อไปกับอีสองแม่ลูกนั่นแล้วค่ะ”
       สนรู้ทันที “อีเนียน อีติ๋ว”
       “ค่ะ พากันเสนอหน้ากราบคุณท่านกันแล้วค่ะ”
       “มันชวนลูกฉันละสิ”
       “ไม่ได้ชวนด้วยคำพูดหรอกค่ะ แต่ชวนด้วยทีท่า ค่ะ” ช้อยสอพลอตามสันดานคนใจชั่ว
       “มันยั่วยวนลูกฉัน” สนตาวาววับ
       “ต้องตัดไฟแต่ต้นลม โดยเร็วซะแล้ว ไปเรือนคุณท่านค่ะ”
       “โง่หรือแก อีแก่นั่นมันเกลียดฉันจะเป็นจะตาย ประจบมันเท่าไหร่ก็หลอกมันไม่สำเร็จ ฉันต้องวางแผนดีๆ ไม่ให้ลูกชายฉันไปเอานังติ๋วมาเป็นสะใภ้”
       สนวางแผนอีกแล้ว ลืมคำพูดหนักสนิทว่าอย่าเล่นงานสองคน
       “ลืมคำพูดเสือหนักแล้วหรือคะ คุณสน”
       “ฉันมีวีธีน่า ไม่ทำโฉ่งฉ่างเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
       ช้อยพยักหน้า
       
       ขณะที่ทองจันทร์กำลังคลี่ผ้าปูโต๊ะ ซึ่งเนื้อทองถักให้อย่างสวยงามตรงหน้า
       “สวยมากฝีมือละเอียดมาก หนูติ๋ว ย่าจะเอามาปูโต๊ะรับแขกบ้านเรา”
       “ยังมีอีกเจ้าค่ะ คุณย่า หนูถักเสื้อหนาวมาให้คุณย่าใส่หน้าหนาวด้วยเจ้าค่ะ”
       เนื้อทองหยิบเสื้อหนาวถักสีครีมสวยงามออกให้ดู ทองจันทร์รีบรับมาดูดีใจมาก
       “ปลื้มใจมาก ปลื้มใจที่สุด มัวแต่ทำให้ย่าแล้วทำให้แม่หรือเปล่า”
       “ทำสิเจ้าค่ะ ทำให้คุณนายแม่ด้วยเจ้าค่ะ”
       เทิดศักดิ์เข้ามาเหล่ ถามยิ้มๆ
       “แล้วของพี่เล่าครับ”
       “อ้าว เรามาเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยหือ ตาเทิดศักดิ์ ตลกเอาของเขานี่นา”
       “คุณเทิดศักดิ์ไม่ไปกราบคุณแม่ก่อนหรือคะ”
       “ผมอยากกราบคุณย่าก่อนนี่ครับ ผมคิดถึงคุณย่า อยากมากอดให้หายคิดถึง”
       เทิดศักดิ์กอดทองจันทร์แถมจูบแก้มอีกฟอดใหญ่ ทองจันทร์หัวเราะชอบใจ
       “วุ๊ย ตาเทิดทำแก้มย่ามีราคีตอนอายุจะเจ็ดสิบ อย่ามาประจบเปลี่ยนอีกหรือน่ะ”
       “หรือว่าคุณย่าไม่ดีใจที่ผมติดสองดาวบนบ่าแล้วนะครับ”
       ทองจันทร์เขม้นมองแล้วยิ้มปลื้มใจ
       “จริงแฮะ ย่าดีใจด้วยนะ จะเอาอะไรล่ะ”
       เทิดศักดิ์มองเนื้อทอง แล้วยื่นหน้าไปกระซิบหญิงชรา
       “เป็นเถ้าแก่ขอผู้หญิงให้ผมครับ”
       ทองจันทร์ตีแขนดังเพี๊ยะ
       “เหลวไหลน่า”
       “จริงๆ นะครับ”
       “เขารู้ตัวแล้วรึ”
       “กึ่งๆ ฮะ”
       “ไปพูดกับเขา กับแม่เขาให้รู้เรื่องก่อนแล้วย่าจะจัดการให้ ไป ไป๋ ไปหาแม่เรา ป่านนี้มันนั่งสาปแช่งย่ากับสองคนนี้แล้ว โทษฐานแกมาเรือนย่าก่อนไปหามัน”
       “น้องติ๋วจะไปสมัครเป็นครูโรงเรียนไหนพี่จะพาไปเองนะครับ”
       เทิดศักดิ์หัวเราะไม่เดือดร้อน แล้วถอนตัวเดินลงเรือนไป
       
       ทองจันทร์ส่ายหน้า เนียนกับเนื้อทองยิ้มมองตาม

อาญารัก ตอนที่ 12
       สนวิ่งถลามาโอบกอดเทิดศักดิ์ น้ำตาย้อยน้ำตาร่วงแสร้งร้องไห้ดีใจเวอร์
       
       “มาถึงบ้านทั้งทีไม่รีบมาหาแม่ ปล่อยให้แม่ตั้งตารอ แม่คิดถึงนะ แม่อยากเห็นดาวบนบ่าสองดวงของลูก”
       “ขอบคุณครับ คุณแม่สน เอ้อ คุณแม่ดีใจจริงๆ หรือดีใจไปอย่างนั้นครับ”
       “เอ๊ะ...ทำไมพูดกับแม่แบบนี้ แม่เสียใจนะ” สนค้อนวงใหญ่
       “ผมกลัวใจคุณแม่สน ผมจับได้สองครั้งแล้วว่าคุณแม่สนโกหกผม”
       “โกหกอะไรกัน”
       “เรื่องแรก เรื่องนายแช่มลูกชายยัยช้อย คุณแม่ก็โมเมมาว่าเขาเป็นญาติผม สามปีก่อน คุณแม่ก็ปดว่าลุงสินเป็นญาติเรา”
       “เอ๊ะ..นี่จะมาจับผิดแม่ทำไม ก้อ...”
       “ก้อเขาไม่ได้เป็นญาติเรา และเขาก็ไม่ได้อยู่สวนแตง ผมไปสืบมาแล้ว”
       “นี่แกจ้องจับผิดแม่มาเป็นปีๆ แกเกลียดแม่มากนักหรือ” สนน้อยใจจริงๆ
       “ผมรักคุณแม่สนมาก ผมเทิดทูนคุณแม่ที่สุด แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไม คุณแม่สน มีลับลมคมนัยปิดบังอะไรมากมาย ลุงสินคนนั้นเป็นอะไรกับเรากันแน่ครับ คุณแม่”
       สนหน้าซีด ตอบไม่ถูก
       “ก็เป็นคนรู้จักธรรมดาทั่วไป แต่แม่ อาจจำผิดว่าเขาอยู่สวนแตง พอใจหรือยัง”
       “ยังครับ ที่ลุงสินคนนั้นบอกว่าแม่กับเสือหนักเหมือนเคยรู้จักกันนั่นเล่าครับ ผมอยากทราบความจริง”
       จู่ๆ สนทำทีเหมือนจะอาเจียนอีก อ๊วกจนจะเป็นลม
       “โอ๊ย ปวดหัว ปวดหัวคลื่นไส้อยากอาเจียน”
       แล้วสนก็ทำท่าจะเป็นลมล้มลงไป
       “คุณแม่”
       ช้อยปราดออกมา ร้องเสียงดัง
       “คุณสน คุณสนเป็นลมบ้าหมูค่ะ เครียดมากชักเลยนะคะ”
       สนรับลูกหรี่ตามองช้อย แล้วชักเอาๆ อย่างสมบทบาท
       “คุณแม่”
       เทิดศักดิ์ปล่อยสนให้ช้อยแล้วพรวดออกไป
       “จะทิ้งคุณแม่ไปไหนคะ คุณเทิดศักดิ์” ช้อยนักแสดงสมบทเรียกไว้
       “ฉันจะไปตามคุณหมอ”
       “ไปตามทำไมคะ ทิ้งไว้ตรงนี้กลับมาอาจไม่ทันการนะคะ”
       เทิดศักดิ์ละล้าละลัง แล้วหันกลับมาอุ้มสน
       “จะอุ้มคุณแม่ไปไหนคะ” ช้อยตาเหลือก
       “อุ้มไปให้หมอตรวจ จะได้ไม่ต้องทิ้งคุณแม่สนไว้กับช้อย”
       เทิดศักดิ์อุ้มสนออกไป ช้อยเอามือลูบอกใจหายใจคว่ำ สนหันกลับมามองหน้าช้อยตาเขียวพูดไม่มีเสียง
       “อีสาระแน”
       
       หมอที่มาตรวจรักษาคนของบ้านภักดีภูบาลเป็นคนตรวจสน กำลังมองสนตรวจหัวใจ วัดความดัน สนไม่กล้าชักตรงหน้าหมอเพราะกลัวจับได้
       เทิดศักดิ์วางหน้าสงบนิ่ง
       “คุณแม่ผมเป็นอะไรมากไหมครับ”
       “หมอยังไม่แน่ใจ ว่าแต่หมวดแน่ใจหรือครับว่าคุณแม่ชัก”
       “ครับ ชักกระแด่วๆ เลยครับ”
       “แปลกมาก”
       “สงสัยว่าโรคลมบ้าหมอของคุณแม่จะกลัวหมอ เลยหยุดชักเอาดื้อๆ หรือว่ามีใครมาทำคุณไสย์ใส่คุณแม่”
       “หมอไม่เคยเรียนรู้ทางนี้ มาก่อน แต่หมอไม่เชื่อหรอกว่าคุณไสย์มีจริง”
       “สรุปว่าคุณแม่ปลอดภัยแล้ว ผมพาคุณแม่กลับบ้านได้แล้วใช่ไหมครับคุณหมอ”
       “ครับ”
       “แต่คุณแม่ยังไม่ฟื้น หรือว่าคุณแม่จะหลับไปแล้ว”
       สนแอบปรือตาอย่างหงุดหงิด
       “หรือจะพาไปนอนพักที่โรงพยาบาลสักคืน”
       สนรีบปรือตาขึ้นมาทำงงงวย
       “ที่นี่ที่ไหน”
       “คลินิกคุณหมอประจำบ้านเราครับ คุณฟื้นแล้ว คุณหมอบอกว่าคุณแม่ปกติดี เรากลับบ้านเถิดครับ”
       สนทำเงอะงะ เทิดศักดิ์ประคองแม่ลงจากเตียงพยาบาล สนแอบทำหน้าจะบ้าตาย
       
       ที่เรือนครัวคุณนายทองจันทร์ สองแม่ลูก กำลังจัดอาหารให้ทองใส่บาตรพระ จัดดอกไม้ให้ด้วย
       “เก่งจริงลูกสาวแม่”
       “หนูมีพื้นฐานดีก่อนไปเรียน เพราะมีครูดีคือแม่เนียนไงจ้ะ หนูถึงเรียนรู้ได้เร็วมากจนอาจารย์ชม”
       “หนูจัดเสร็จแล้ว รีบไปรับคุณท่านไปที่ท่าน้ำนะลูก แม่จะเอาถาดอาหารตามไป”
       “จ้ะแม่เนียน”
       พอเนื้อทองเดินออกไป เนียนจัดของเสร็จถือถาดสนเดินเข้ามา
       “ประจบสอพอตอกลั่นกันดีแท้ๆ ทั้งแม่ทั้งลูก”
       “ขอตัวก่อนค่ะ ฉันจะเอาของไปให้คุณท่านใส่บาตรที่ท่าน้ำ”
       “มันเรื่องของแก แต่เรื่องของฉัน มันสำคัญมาก”
       “อะไรหรือคะ”
       “แกกับลูกของแก กำลังจะมาจับลูกเทิดศักดิ์ ของฉัน ยอมรับมาสิ”
       “ลูกฉันเพิ่งเรียนจบ กำลังจะไปสมัครงาน ไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องจับใครหรอกค่ะ”
       สนแว้ดใส่
       “โกหก แก้ตัวน้ำขุ่นๆ แกผ่านโลกมามีผัวไปกี่คนแล้ว แกดูไม่ออกหรือว่าลูกฉันกับลูกแกคิดอะไรกันอยู่”
       “ลูกฉันและลูกคุณโตมากพอที่จะรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่สมควร ค่ะ” เนียนว่า
       “ถ้าอย่างนั้น ขอบอกกับแกเอาไว้ตรงนี้ว่า ลูกแกต่ำต้อยเกินกว่าจะมาเป็นคุณนายของลูกชายชั้น และแกก็ชั่วร้ายแพศยาไม่มีราคาจะมาเป็นแม่ยายลูกชายฉัน”
       เนียนตกใจมาก
       “คุณสน”
       “แกมันจองล้างจองผลาญฉันมานานเต็มทนแล้ว ทุกวันนี้ฉันสาปแช่ง ให้ไอ้เสือหนักชู้ของแก โดนลูกชายฉันจับตาย อยู่ทุกวัน”
       เนียนยืนอึ้งพูดไม่ออก สนเดินออกมากระแทกเสียงถาม อาหารใส่บาตรตกกระจาย แมวสวนเข้ามาพอดี
       “ว๊าย”
       แมวถูกสนผลักเซไปจนเกือบล้ม
       “อีพวกนกสองหัว ช่วยลูกพี่แกเก็บของใส่ถาดไปให้เจ้านายแกใส่บาตรสิ”
       สนสะบัดตัวเดินหนีไป แมวมองตาม โกรธแทนเนียน
       “คางคกขึ้นวอ สักวันจะตกวอตาย”
       
       ส่วนเนียนได้แต่เม้มปากแน่นอย่างคับแค้นใจ
       
       ติดตาม "อาญารัก" ตอนที่ 13

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 22 (ต่อ)
อาญารัก ตอนที่ 22 จบบริบูรณ์
อาญารัก ตอนที่ 21
อาญารัก ตอนที่ 20
อาญารัก ตอนที่ 19
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 17 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 15 คน
89 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
11 %
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอมา2วันแล้วค่ะ มาซะทีนะค่ะ
Nademesee@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทุกเรื่องนี่อัพทุกวันรึเปล่า เห็นเรื่องนี้ค้างมาสองวันแล้วนะคะ
เฮ้อ....เพลีย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จะเที่ยงคืนวันศุกร์แล้วน้า จะมาอัพหน้า 3 เมื่อไรคะ
เพ็ญ บ้านสวน ชลบุรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอให้ตอนที่12มาจบตอนเร็วๆนะคะ ตอนที่13มาเลยได้ยิ่งดี
ขอตอนที่12 จบตอน เร็วๆนะคะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
Thanks a lot, But please make it faster.
I'm waiting to read every breath of my heart.
me
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014