หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มัจจุราชสีน้ำผึ้ง

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 30 เมษายน 2556 08:50 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 1
        มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 1
       
       บนดอยกว้างใหญ่ใต้แผ่นฟ้าสีครามแห่งนี้ เป็นที่ตั้งของไร่ชาปัทมสกุล ไร่ชาแห่งนี้ปลูกชาเป็นขั้นบันไดลดหลั่นกันไปอย่างสวยงาม แลเห็นกลุ่มชาวเขากำลังเด็ดใบชา อันเป็นกิจวัตรประจำวันที่ทุกคนทำงานด้วยกันอย่างมีความสุข
       
       ครู่ต่อมาบรรดาคนงานชาวเขาได้ยินเสียงฝีเท้าม้าถูกควบมาแต่ไกลก็หันไปมอง “ปัทม์ ปัทมสกุล” ดูบึกบึนสมชายชาตรี กำลังควบม้าอย่างสง่างามมุ่งตรงไปยังที่ใดที่หนึ่งด้วยความเร็ว
       
       หน่อเอ ชาวเขาซึ่งแบกก๋วย ตะกร้าใส่ใบชา เดินนำลูกน้องอีก 4 - 5 คน กำลังเร่งรีบไปยังจุดหมาย
       “เร็วๆ สิวะ ลูกน้องพ่อเลี้ยงกำลังรอรับของอยู่ ขืนไปช้าได้ตายกันหมด”
       หน่อเอเร่งลูกน้องแล้วรีบเดินต่อไป แต่แล้ว....ปัทม์ก็ขี่ม้าเข้ามาขวางทาง
       “คุณปัทม์”
       ปัทม์จ้องมองหน้าหน่อที่กำลังตกใจ เขารีบหันหลังกลับจะหนีไปอีกทาง แต่แล้ว...ชินำลูกน้องของปัทม์ 4-5 คนขี่ม้าเข้ามาล้อมรอบพวกหน่อเอไว้ เขาตกใจมาก...
       “จะหนีไปไหนล่ะหน่อเอ”
       “พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่จำเป็นต้องหนีใคร พวกคุณมาขวางทำไม พวกเราจะรีบเอาใบชาไปขาย” หน่อเอบอก
       หน่อเอจะเดินออกไปจากวงล้อม แต่ปัทม์กระโดดลงจากหลังม้า เข้ามากระชากก๋วยใส่ใบชาออกจากหลังหน่อเอ หน่อเอไม่ยอมให้เอาไป
       “จะทำอะไร นี่เป็นชาของพวกเรา พวกเราไม่ได้ขโมยชาของไร่คุณมา”
       “ฉันรู้ว่าพวกแกไม่ได้ขโมยชาจากไร่ฉัน แต่ฉันไม่เชื่อว่ามันมีแต่ใบชา” ปัทม์บอก
       ปัทม์แย่งก๋วยมาได้แล้วเทใบชาลงพื้น... ก็เห็นก้อนยาบ้าหลายมัด ถูกซ่อนอยู่ในใบชา หน่อเอและพวกหน้าเสียไปทันที ปัทม์ก้มหยิบก้อนมัดยาบ้าขึ้นมา
       “ชาของพวกแกแปรรูปเป็นเม็ดใส่สีน่ากินมาก ชาอัดเม็ดแบบนี้แหล่ะที่ตำรวจต้องการ”
       หน่อเอและพวกใจเสียกลัวถูกจับได้
       
       รถตำรวจประมาณ 3 คันแล่นบนถนนเส้นทางสู่ดอย เพื่อพุ่งตรงไปยังจะแหล่งนัดพบซื้อขายยา
       ตำรวจวอบอกรถคันหลัง
       “ใกล้เขตนัดซื้อยาแล้ว ให้ทุกคนระวังตัวด้วย”
       หลังจากวอบอกแล้วก็มองทางข้างหน้าด้วยความระมัดระวัง
       ชายคนหนึ่งซึ่งส่องกล้องดูความเคลื่อนไหวของตำรวจ รีบโทรศัพท์ทันที
       พ่อเลี้ยงเจงกำลังคุยโทรศัพท์กับศักดิ์
       “อะไรนะ ตำรวจรู้เรื่องนี้ ส่งกำลังมาสกัดจับ ถ้าอย่างนั้นก็สอนให้พวกมันรู้ว่ากำลังเล่นกับใคร จัดการล้อมถล่มมันอย่าให้เหลือซาก..ส่งพวกมันไปลงนรก!”
       พ่อเลี้ยงเจงสีหน้าเหี้ยมสั่งเสร็จแล้วปิดสาย
       “ไม่มีใครขวางทางพ่อเลี้ยงเจงได้!”
       
       มุมดอยแห่งหนึ่ง ปัทม์เดินเข้าไปคุยกับหน่อเอ
       “ตำรวจกำลังบุกมาที่นี่ ฉันไม่อยากเห็นพวกแกหมดอนาคต คนเราหลงผิดกันได้ ทำลายยานั่นซะแล้วกลับตัวใหม่”
       หน่อเอแสดงทีท่าเหมือนจะยอม แต่แล้วกลับควักปืนออกมาขู่ ปัทม์ตกใจ ชิและลูกน้องปัทม์จะชักปืนมาช่วย แต่พวกหน่อเอควักปืนออกมาขู่ไว้ พวกชิทำอะไรไม่ได้
       หน่อเอพูดเย้ยอย่างผู้ชนะ
       “คิดว่าแกเป็นใคร เป็นเจ้าของไร่ชาที่ใหญ่ที่สุด เป็นเจ้าชีวิตคนงานเกือบร้อย แต่อย่าหวังเลยว่าคนอย่างหน่อเอจะยอมก้มหัวให้กับคนเมืองที่คิดมาเอาเปรียบพวกเรา”
       ปัทม์ฉวยจังหวะที่หน่อเอเผลอ เตะปืนของหน่อเอจนกระเด็นออกไป พวกชิได้ทีหาจังหวะเข้าล็อกตัวลูกน้องหน่อเอไว้ หน่อเอจะวิ่งไปหยิบปืน แต่ปัทม์เข้ามาเตะหน่อเอกระเด็นออกไป
       ปัทม์หยิบปืนขึ้นมา เล็งไปที่หน่อเอที่ชักเริ่มกลัวตาย ปัทม์ลดปืนลงด้วยมาดเท่ แล้วก้มลงวางปืนไว้กับพื้น ท่ามกลางความมึนงงของหน่อเอ
       “ลุกขึ้นมาสู้กับฉัน ! ถ้าแกชนะ ฉันจะปล่อยให้พวกแกเลือกชีวิตตัวเอง”
       ปัทม์จ้องหน้าเอาเรื่องแล้วพูดต่อ
       “แต่ถ้าแกแพ้ แกต้องใช้ชีวิตตามที่ฉันเลือก!”
       หน่อเอลุกขึ้นมาต่อยปัทม์ที่หลบหลีก หน่อเอเก่งมวยเล่นงานปัทม์ได้หลายหมัด จนปัทม์ล้มลง ลูกน้องปัทม์จะเข้าไปช่วย แต่ชิห้ามไว้
       “ไม่ต้อง!”
       ปัทม์ลุกขึ้นมาเช็ดเลือดที่ริมฝีปากแล้วเข้ามาต่อยกับหน่อเอ ปัทม์ตั้งสติและระวังตัวมากขึ้น ต่อย เตะ
       จนสามารถต่อยหน่อเอล้มไปนอนหมอบกับพื้น หน่อเอลุกไม่ไหว
       พวกชิดีใจที่ปัทม์เอาชนะหน่อเอได้
       ปัทม์เดินยิ้มอย่างอารีเข้าไปหาหน่อเอ แต่กระชากคอเสื้อหน่อเอให้ลุกขึ้นมาและพูดตะคอก
       “ต่อไปนี้ฉันจะเป็นเจ้าชีวิตพวกแก เลิกค้ายาบ้าซะ แกต้องไปทำงานที่ไร่ฉันโดยไม่มีค่าจ้าง!”
       หน่อเอมองหน้าปัทม์อย่างไม่พอใจนัก ปัทม์กระชากหน่อเอกระเด็นออกไป พวกลูกน้องหน่อเอเข้ามารับหน่อเอไว้
       “เอาก๋วยทิ้งไว้ที่นี่ แล้วพรุ่งนี้ไปหาฉันที่ไร่”
       ลูกน้องไม่พอใจไม่อยากจะให้ก๋วย เพราะเสียดายยาบ้า หน่อเอหันไปตะคอกลูกน้อง
       “ทิ้งก๋วยไว้ที่นี่!”
       ลูกน้องทุกคนยอมทิ้งก๋วยไว้ หน่อเอเดินนำออกไปด้วยสีหน้าไม่พอใจและคิดฝืนคำสั่งปัทม์
       ปัทม์ตะโกนขู่บอก
       “พวกแกก็รู้ ใครที่ผิดคำสัญญากับฉัน ผลจะเป็นยังไง”
       หน่อเอหยุดกึกด้วยความเจ็บใจ ก่อนเดินออกไปด้วยความโกรธ ลูกน้องตามไป ชิเดินเข้ามาหยิบยาบ้า
       “นาย....เราจะทำยังไงกับยาบ้าพวกนี้”
       “เผาทิ้ง อย่าให้ตำรวจรู้ว่าพวกหน่อเอรับจ้างขนยา”
       “นายไปช่วยมันไว้ทำไม คิดค้ายาทำลายประเทศชาติอย่างนี้น่าจะปล่อยให้ไปตายในคุกซะให้เข็ด”
       “พวกมันเป็นแค่เหยื่อถูกพวกนายทุนหลอกให้ทำแบบนี้ ฉันเชื่อว่าจิตใจพวกมันรักดี ฉันต้องทำให้พวกมันกลับมารักชีวิตรักแผ่นดินให้ได้”
       ปัทม์สั่งชิ
       “จัดการให้เรียบร้อย ฉันจะกลับไปที่ไร่”
       “ครับนาย”
       
       ปัทม์เป่าปากม้าวิ่งเข้ามาหา ชายหนุ่มกระโดดขึ้นบนหลังม้าแล้วควบม้าออกไป ปัทม์ควบม้าผ่านทุ่งหญ้าบนดอยสูงอย่างชำนิชำนาญท่วงท่าสง่างาม

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 1
        วันเดียวกัน เวลากลางวัน รจนาไฉน วิชนี โผล่ออกมาจากทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่ เธอเพิ่งทำมงกุฎดอกไม้เสร็จ และเอามงกุฎมาสวม ทำพิธีให้ตัวเองเป็นเจ้าหญิง
       
        “ต่อไปนี้ ข้าจะขอแต่งตั้งให้สาวงามที่ชื่อรจนาไฉนผู้นี้เป็นเจ้าหญิงดอกไม้”
       รจนาไฉนถอนสายบัว แล้วเอามงกุฎดอกไม้มาสวมให้กับตัวเอง เธอดีใจที่ได้สวมบทบาทเป็นเจ้าหญิง วิ่งผ่านทุ่งดอกไม้ด้วยความสุขใจ
       
        รจนาไฉนถือช่อดอกไม้ วิ่งผ่านทุ่งดอกไม้มุมหนึ่ง แต่แล้วมีมือมาปิดตาเธอ
        “ทายสิครับว่าใคร?”
        รจนาไฉนยิ้มบอก
        “คุณปวุฒิค่ะ”
        “ไม่ใช่ ตอบผิดอีกครั้ง คุณโดนจูบนะ”
        “พันตำรวจโทปวุฒิ ไตรพงษ์รัชตะ”
        “ผิดครับ”
        ปวุฒิจับรจนาไฉนหันหน้ามา แล้วจะจูบ แต่เธอกันไว้
        “ต้องเฉลยมาก่อน ว่าคุณเป็นใคร”
        “ผมเป็นเจ้าชายที่จะมารับเจ้าหญิง ไปครองคู่ด้วยกันที่ปราสาทแสนสวย”
        ปวุฒิหยิบสร้อยพร้อมจี้รูปหัวใจออกมา แล้วสวมให้รจนาไฉน
        “คุณคือดวงใจของผมนะ”
        เธอซาบซึ้งใจ
        “ค่ะ...”
        “คราวนี้ถึงเวลาลงโทษคนที่ตอบผิดแล้วนะ”
        ปวุฒิยื่นหน้าจะเข้ามาจูบเธอ แต่แล้ว เสียงวอดังขึ้น รายงานข่าวตำรวจถูกกลุ่มค้ายาโจมตี ปวุฒิตกใจ หันไปมองรจนาไฉน
        เสียงจากวอ เรียกกำลังเสริมด่วน ปวุฒิอยากไปช่วยเหลือ แต่เกรงใจรจนาไฉน เธอเข้าใจความรู้สึกของเขาดีที่รักหน้าที่ยิ่งกว่ายิ่งใด
        “ไปเถอะค่ะ พวกเขากำลังต้องการความช่วยเหลือ”
        “คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เข้าใจผมมากที่สุด ขอบคุณนะ”
        “ฉันเข้าใจค่ะว่าหน้าที่ต้องมาก่อน”
        “จุดโจมตีไม่ห่างจากรีสอร์ตเท่าไหร่ ผมจะแวะส่งคุณที่รีสอร์ตก่อน
        “ค่ะ”
        ปวุฒิพาเธอเดินออกจากทุ่งดอกไม้
       
        เวลาต่อเนื่องมา ปัทม์ ปัทมกุลกำลังควบม้ากลับไปไร่ แต่ได้ยินเสียงไซเรนจากรถตำรวจ เขาชะลอความเร็วจากการควบม้า...จนม้าหยุด รถตำรวจสวนมาหยุดทันทีเมื่อเจอปัทม์
        “เกิดอะไรขึ้นครับจ่า”
        “ตำรวจปปส.บุกจับพวกค้ายาบนดอย แต่พวกมันสู้ล้อมตำรวจไว้ พวกเรากำลังไปเสริมกำลัง...ผมไปก่อนนะ”
        จ่าขับรถออกไปทันที ปัทม์คิดตัดสินใจบังคับม้าให้เลี้ยวกลับ เขาควบม้าวิ่งตามไปทางเดียวกับรถตำรวจ
       
        ถนนเส้นทางระหว่างภูเขา ปวุฒิขับรถ เขาเพิ่งคุยวอกับทางตำรวจเสร็จ หันมาบอกรจนาไฉน
        “มีหน่วยกำลังเสริมผ่านมาทางนี้ เดี๋ยวผมจะติดรถไปกับตำรวจในพื้นที่ คุณขับรถกลับรีสอร์ตไปก่อนนะครับ”
        “ได้ค่ะ”
        เขาส่งสายตาเป็นห่วงเธอ
        “ไม่ต้องเป็นห่วงเพื่อนหรอกค่ะ เพื่อนดูแลตัวเองได้ เป็นแฟนตำรวจไทยก็ต้องเข้มแข็งเหมือนกันน่า”
        ปวุฒิยิ้มดีใจที่รจนาไฉนเข้าใจ
        รถตำรวจวิ่งผ่านมา ปวุฒิลงจากรถจะไปยังรถตำรวจ เขาหยิบบัตรตำรวจที่คล้องคอออกมาแสดงตัว
        “ผมพันตำรวจโท ปวุฒิ ไตรพงษ์รัชตะ”
        “เชิญครับสารวัตร” จ่าตำรวจนายหนึ่งบอก
        รจนาไฉนเข้าไปจับมือปวุฒิ
        “ระวังตัวด้วยนะคะ”
        “เจ้าชายจะกลับมาหาเจ้าหญิงครับ”
       
        ปวุฒิยิ้มให้รจนาไฉน แล้วขึ้นรถตำรวจออกไป เธอยืนส่งจนร่างเขาหายลับตาไป

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 1
        รจนาไฉนกลับมาขึ้นรถ ยังคงเป็นห่วงปวุฒิ เธอยกมือไหว้ ภาวนาให้เขาปลอดภัย
       
        “ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองคุณปวุฒิให้ปลอดภัยด้วยเถอะค่ะ”
        รจนาไฉนจิตใจเลื่อนลอยเป็นห่วงปวุฒิ เหม่อออกนอก ขับรถอย่างเร็ว ไม่ทันเห็นปัทม์ควบม้ามาอยู่ด้านข้างรถ รถของเธอปาดหน้าม้า ปัทม์พยายามบังคับม้า ม้าตกใจยกขาหน้าร้องลั่น ! ปัทม์ตกลงจากหลังม้าทันที รจนาไฉนตกใจ รีบเบรกทันที หันมองกระจกข้างเห็นปัทม์นอนนิ่งก็ตกใจ
        “ตายรึเปล่า”
        ปัทม์นอนนิ่ง รจนาไฉนเดินเข้ามาด้วยความกลัวและตกใจมาก
        “คุณอย่าเป็นอะไรนะ อย่าตายนะ”
        ปัทม์รู้สึกตัวลุกขึ้นหันไปมองหน้า ยิ่งรู้ว่า เป็นผู้หญิงขับรถก็ยิ่งโกรธ
        “ขับรถประสาอะไรของคุณ ขับรถเป็นรึเปล่า”
        “ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
        “ไม่ต้องมาขอโทษ ผู้หญิงขับรถห่วยทุกคน”
        รจนาไฉนไม่พอใจนักที่ถูกดูถูก แต่เก็บอาการ
        “คุณเป็นยังไงบ้าง จะให้ฉันทำไงล่ะ ฉันยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง”
        ปัทม์ไม่สนใจฟังเดินตรงไปที่รถของเธอ รจนาไฉนแปลกใจ
        “คุณ...คุณจะทำอะไร”
        ปัทม์จะเดินขึ้นไปนั่งที่ตำแหน่งคนขับ รจนาไฉนตกใจเข้ามาผลักออก
        “นี่คุณ คุณจะขึ้นรถฉันทำไม”
        “ผมมีเรื่องด่วน ขอยืมรถก่อน” ปัทม์จะเข้าไปนั่งที่คนขับ
        “ถามฉันสักคำรึยังว่าจะให้ยืมรึเปล่า รึว่านายเป็นโจร”
        ปัทม์ไม่พอใจ เหลือบไปเห็นมงกุฎดอกไม้บนหัวรจนาไฉน
        “ถ้าผมเป็นโจรคุณก็คงเป็นยายบ้า”
        ปัทม์หยิบมงกุฎดอกไม้บนหัวรจนาไฉนโยนทิ้ง เธอยิ่งไม่พอใจ ยิ่งคิดว่าคนกักขฬะแบบนี้คงเป็นโจร
        “แกจะขโมยรถฉันใช่มั้ย ฉันไม่โง่หรอก ดูหน้าก็รู้ว่าเป็นโจร”
        ปัทม์สีหน้ารำคาญ
        “อย่าพูดมากได้ไหม บอกว่ารีบ”
        ปัทม์จะเข้าไปนั่งในรถ แต่เธอไม่ยอม คว้าเอาช่อดอกไม้ใกล้มือมาฟาดใส่ปัทม์
        “ออกไปนะ !! แกต้องตายๆๆ”
        ปัทม์ยืนนิ่งมองรจนาไฉนเอาดอกไม้มาฟาด ประมาณว่า ยายนี่บ้ารึเปล่าที่คิดฆ่าเขาด้วยช่อดอกไม้ เธอฟาดจนช่อดอกไม้ร่วงหมด ปัทม์จับรจนาไฉนลากไปฝั่งที่นั่งด้านข้าง
        “แกจะทำอะไร! จะข่มขืนฉัน ช่วยด้วย!”
        รจนาไฉนร้องโวยวายทุบตีปัทม์ เขาเอามือปิดปากแล้วลากเธอมานั่งในรถและตะคอกเสียงดัง
        “หุบปาก!”
        รจนาไฉนตกใจกลัวมาก นั่งนิ่งด้วยความกลัว
        “ถ้ากลัวรถหายก็นั่งไปด้วยกัน”
        ปัทม์รีบวิ่งมานั่งด้านคนขับ...รจนาไฉนดูท่าทียังไม่ไว้ใจ เขาขับรถกระชากออกไปด้วยความเร็วจนเธอผงะ เกือบกระแทกกับคอนโซลหน้า
        “ว้าย!”
       
        ปัทม์ขับรถด้วยความเร็วมายังมุมหนึ่งข้างป่า รจนาไฉนมองเขาอย่างไม่ไว้ใจพร้อมบ่นตลอดเวลา
        “นายจะพาฉันไปไหน เอางี้...ถ้าแกอยากยืมรถ ไปส่งฉันที่รีสอร์ตก่อน แล้วฉันให้นายยืมรถ โอเคมั้ย”
        ปัทม์ไม่ตอบ แต่ยังขับรถต่อไป
        “เอางี้...นายจอดส่งฉันข้างทางก็ได้ ฉันไม่หวงรถแล้ว....ฉันไว้ใจนาย”
        ปัทม์ไม่ตอบอีกเพราะเร่งรีบมาก....เขาเลี้ยวเข้าทางถนนลูกรัง รจนาไฉนเริ่มตกใจกลัว
        “นายไปไหน จะพาฉันไปเรียกค่าไถ่เหรอ ฉันไม่มีเงินติดตัวหรอก ฉันมาจากกรุงเทพ มาเที่ยว... ไม่ใช่คนที่นี่ ไม่ใช่ลูกคนรวย”
        ปัทม์ไม่ตอบขับรถต่อไป...
        รจนาไฉนเห็นว่าท่าทางจะหว่านล้อมไม่สำเร็จ จึงให้แผนขู่
        “ปล่อยฉันลงนะ แฟนฉันเป็นตำรวจ เป็นถึงสารวัตร ตระกูลเค้าเป็นตำรวจใหญ่ ใครๆก็รู้จัก เคยได้ยินตระกูล ไตรพงษ์รัชตะมั้ยล่ะ”
        ปัทม์หันมามองรจนาไฉน เธอคิดว่าปัทม์กลัว
        “ถ้ากลัวถูกจับก็ปล่อยฉันซะ”
        ปัทม์กลับตะคอก
        “หุบปากได้แล้ว”
        “ฉันพูดจริงๆนะ แฟนฉันเป็นตำรวจ แฟนฉันไม่ปล่อยแกไว้”
        รจนาไฉนพูดไม่ทันจบ ก็มีกระสุนปืนยิงมาถูกกระจกหน้ารถ รจนาไฉนตกใจ ปัทม์หักรถหลบทันที เขารีบหยิบปืนจากเอวแล้วลงจากรถจะวิ่งเข้าไปในป่า รจนาไฉนนั่งอยู่คนเดียวตกใจร้องเสียงหลง
        “ช่วยฉันด้วย!”
        กระสุนพุ่งตรงมาที่รถอีก รจนาไฉนตกใจหลบ ปัทม์เป็นห่วงจึงวิ่งกลับมาลากเธอลงจากรถ ฉุดพาเธอมาหลบหลังต้นไม้เพื่อหนีกระสุน
        ปัทม์ยิงสวนทำให้ลูกน้องพ่อเลี้ยงตายหนึ่งคน
        “พวกเขายิงเราทำไม พวกเขาจะปล้นเราเหรอ”
        “พวกค้ายายิงปะทะต่อสู้ตำรวจ คงคิดว่าพวกเราเป็นตำรวจ หลบอยู่ตรงนี้ห้ามออกไปไหน”
        ปัทม์ตะคอกถามเพื่อความแน่ใจ
        “เข้าใจมั้ย!”
        “ค่ะ” รจนาไฉนรับปากสีหน้าหวาดกลัวมาก
        ปัทม์วิ่งเข้าไปในจุดที่มีการยิงปะทะกัน รจนาไฉนหลบหลังต้นไม้ด้วยความกลัวแล้วนึกเป็นห่วงปวุฒิ
        “คุณปวุฒิ”
       
        มุมหนึ่งบนดอย ตำรวจยิงต่อสู้กับพวกสมุนพ่อเลี้ยงเจง เหล่าสมุนล้อมยิงใส่พวกตำรวจเป็นพัลวัน ตำรวจเป็นฝ่ายเสียเปรียบ พวกสมุนพ่อเลี้ยงเจงคนหนึ่งจะยิงตำรวจ แต่ พ.ต.ท. ปวุฒิ ที่ได้ชื่อว่า เป็นนายตำรวจนักแม่นปืนก็เข้ามายิงดักจนสมุนล้มลง เขาเล็งและยิงสมุนอีกคนตายในทันที ศักดิ์เห็นท่าไม่ดี เพราะปวุฒิและตำรวจอื่นเข้ามาเสริม จึงส่งสัญญาณให้ลูกน้องถอยร่น
       
       ปวุฒิไม่ยอมปล่อยให้ผู้ร้ายหนีไป วิ่งตามสมุนพ่อเลี้ยงเจงไป

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 1
        อีกมุมหนึ่งบนดอย พวกสมุนวิ่งหนีถอยร่น ปวุฒิติดตามวิ่งไล่ยิง เขาชะล่าใจยืนจะเล็งปืนยิงสมุนพ่อเลี้ยงเจงอีกคน แต่คมโผล่มาด้านหลัง ยิงปืนใส่ปวุฒิทันที เขาโดนยิงเข้าที่ชายโครง ล้มลง คมเดินตรงเข้ามาหาปวุฒิ แล้วเล็งปืนมาที่เขาก่อนกระชากป้ายตำรวจที่ห้อยคอมาดู
        “เป็นตำรวจกรุงเทพ แต่ทำอวดเก่งอยากแสดงผลงานรึไง...ได้ ข้าจะมอบรางวัลตำรวจดีเด่นให้”
        คมเล็งปืนมาที่ปวุฒิหมายจะยิง เสียงปืนดังเปรี้ยง....ปวุฒิตกใจ!
       
        มุมที่รจนาไฉนหลบหลังต้นไม้ สายสร้อยที่ปวุฒิมอบให้รจนาไฉนหลุดออกจากคอ เธอตกใจหยิบสร้อยขึ้นมา นึกเป็นห่วงเขา
        “คุณปวุฒิ”
        รจนาไฉนตัดสินใจวิ่งเข้าไปยังจุดปะทะทันที
       
        มุมต่อสู้ คมถือปืนแล้วล้มลงตรงหน้าปวุฒิ เจ้าของเสียงปืนนัดนั้น ที่แท้...ปัทม์เป็นคนยิงคมช่วยชีวิตปวุฒิไว้ เขามองปัทม์อย่างรู้สึกขอบใจ สมุนพ่อเลี้ยงเจงอีกคนวิ่งเข้ามายิงปัทม์ แต่ถูกปัทม์ยิงสวนไปที่ขา ศักดิ์เข้ามายิงช่วยลูกน้อง ก็ชะงักถอยร่นหนี ปัทม์จะวิ่งตามไป.......แต่จ่าและตำรวจวิ่งเข้ามาพอดี
        “คุณปัทม์ไม่ต้องตามครับ พวกผมจัดการเอง ผมฝากดูแลสารวัตรด้วย”
        จ่าและตำรวจคนอื่นๆวิ่งตามไป ปวุฒิจะลุกขึ้นแต่เจ็บมาก เลือดไหลออกมา ปัทม์จะกลับไปดูปวุฒิ แต่รจนาไฉนวิ่งเข้ามาถึงตัวปวุฒิก่อน
        “คุณปวุฒิ”
        “คุณเพื่อน”
        ปวุฒิหน้ามืดหมดสติไป รจนาไฉนร้องไห้เสียใจ
        “คุณปวุฒิ คุณอย่าเป็นอะไรนะคะ เพื่อนไม่ยอมให้คุณทิ้งไปนะ”
        ปัทม์ยืนมองดูรจนาไฉนร่ำไห้
        “คุณปวุฒิสัญญากับเพื่อนแล้วไงคะ ว่าเจ้าชายจะกลับมารับเจ้าหญิง คุณปวุฒิจะปล่อยให้เจ้าหญิงอยู่คนเดียวไม่ได้นะคะ ลืมตาสิคะ เจ้าชายของเพื่อน”
        ปัทม์มองดูด้วยความรำคาญ ตรงเข้ามาผลักเธอออก
        “นายจะทำบ้าอะไรอีก”
        ปัทม์ไม่ตอบ เข้ามาอุ้มปวุฒิออกไป
        CUT /
        ภายในโรงพยาบาลเชียงราย พ.ต.ท. ปวุฒิ ไตรพงษ์รัชตะนอนหมดสติอยู่บนเตียง บุรุษพยาบาลเข็นรถนำเขาไปยังห้องฉุกเฉิน รจนาไฉนเดินตามด้วยความเป็นห่วง
        “คุณปวุฒิคะ คุณมาถึงโรงพยาบาลแล้ว .คุณไม่เป็นอะไรแล้ว”
        รถเข็นนำปวุฒิไป รจนาไฉนยังคงเดินตามรถ พร่ำเป็นห่วงเขาตลอดเวลา
        “คุณปวุฒิไม่ต้องกลัวนะคะ เพื่อนจะอยู่เคียงข้างคุณ เพื่อนจะเป็นกำลังใจให้คุณ เจ้าหญิงคนนี้จะไม่ทิ้งคุณไปไหน”
        ปัทม์ ปัทมกุลยืนมองรจนาไฉนที่ห่วงใยในตัวปวุฒิมาก พอจะเดาได้ว่า ทั้งสองเป็นแฟนกัน
        จ่าเดินเข้ามาหาปัทม์
        “คู่นี้ท่าจะรักกันมากนะครับ”
        “เขาเป็นตำรวจเหรอ ผมไม่คุ้นหน้าเลย”
        “สารวัตรปวุฒิไม่ได้ประจำที่นี่หรอก พาแฟนมาเที่ยว แต่พอรู้ข่าวก็อยากไปช่วย ตำรวจดีๆรักในหน้าที่อย่างนี้หายาก”
        “ตกลงพวกที่ค้ายาเป็นพวกไหน”
        “เบื้องต้นยังสาวไม่ถึงตัวการใหญ่ พวกที่ถูกยิงตายก็เป็นพวกต่างด้าว ไม่มีสัญชาติ”
        “เมื่อไหร่พวกมันจะเลิกหากินกับคนด้อยโอกาสสักที” ปัทม์บอก
        “ขอบคุณคุณปัทม์มาก ต้องมาบาดเจ็บไปด้วย ผมว่าคุณปัทม์ไปทำแผลก่อนเถอะ”
        จ่าเห็นปัทม์มีรอยแผลถลอกจึงรีบพาไปทำแผล
        ปัทม์หันไปมองรจนาไฉนยืนส่งปวุฒิที่หน้าห้องฉุกเฉินอีกครั้ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลใจ และห่วงใยปวุฒิมาก
       
        ภายในบ้านพ่อเลี้ยงเจง ศักด์ลูกน้องมือขวารายงานเหตุการณ์ พ่อเลี้ยงเจงโกรธมาก
        “ทำงานประสาอะไร ล้อมไว้แล้วแต่กลับเก็บพวกมันไม่ได้”
        “มีกำลังเสริมมาสมทบ ไอ้พ่อเลี้ยงปัทม์มันไปช่วยด้วย” ศักดิ์บอก
        “ไอ้ปัทม์อีกแล้ว ทำตัวเป็นพลเมืองดี แส่ไม่เข้าเรื่อง สักวันเถอะจะไม่ตายดี”
        “แล้วจะให้ทำยังไงกับพวกที่โดนยิงครับ”
        พ่อเลี้ยงหันไปมองลูกน้องที่ถูกยิงที่ขาจนได้รับบาดเจ็บ
        “รีบพามันไปรักษาซะ”
        ศักดิ์รู้ว่าควรทำยังไง เขาพาคนที่บาดเจ็บเดินออกไป
        พ่อเลี้ยงยืนยิ้ม เสียงปืนดังเปรี้ยง!!
        “ลูกน้องพ่อเลี้ยงเจง ต้องไม่มีคำว่าพลาด”
       
        บริเวณหน้าห้องผู้ป่วย ปัทม์ ปัทมกุลทำแผลเสร็จ เขาเดินผ่านห้องที่ พ.ต.ท.ปวุฒิพักรักษาตัว เขาอยากรู้อาการของนายตำรวจหนุ่ม เมื่อมองเข้าไปในห้อง เห็นรจนาไฉนจับมือปวุฒิไว้แน่น
        ภายในห้อง รจนาไฉนจับมือปวุฒิไว้ และร้องไห้ด้วยความเป็นห่วง
        “คุณปวุฒิ...คุณรู้มั้ยว่าเพื่อนเป็นห่วงคุณมาก เพื่อนไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคำว่า รัก มันยิ่งใหญ่มากแค่ไหน จนกระทั่งวันนี้ ณ เวลานี้ เพื่อนรู้ซึ้งแล้วว่าคำว่ารัก มีความหมายกับเพื่อนมากและมันเป็นยิ่งกว่าชีวิต”
        ปัทม์มองเธอพร่ำพรรณนาความในใจ เห็นเธอเอามือลูบหน้าคนรัก
        “คุณอย่าทิ้งเพื่อนไปนะคะ เพื่อนคงไม่มีชีวิตอยู่ได้ ถ้าไม่มีคุณ”
        รจนาไฉนร้องไห้ฟูมฟาย
        ปัทม์มองเธอแล้วรู้สึกสะเทือนใจในอก ไม่คิดเลยว่าคนเราจะรักกันมากได้ถึงเพียงนี้ เธอปาดน้ำตา พยายามทำใจให้เข้มแข็ง
        “ตื่นสิคะ เพื่อนสัญญานะคะว่าต่อไปนี้เพื่อนจะไม่ขัดใจคุณอีก คุณจะให้เพื่อนทำอะไร เพื่อนจะยอมทุกอย่าง”
        เธอเอาหน้ามาแนบกับมือของปวุฒิ
        “สัญญาแล้วห้ามคืนคำนะครับ”
        รจนาไฉนแปลกใจเงยหน้าเห็นปวุฒิยิ้มให้
        “คุณฟื้นแล้ว”
        “ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่กระสุนถากที่ชายโครง”
        “คุณใจร้าย แกล้งให้เพื่อนพูดเพ้อเจ้ออะไรก็ไม่รู้”
        “ผมไม่รู้ล่ะ ผมถือว่าคุณสัญญากับผมแล้ว อย่างแรกเลย ผมขอร้องไม่ให้คุณเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณพ่อคุณแม่คุณนะครับ”
        “ทำไมละคะ”
        “ผมกลัวท่านจะคิดว่าผมไม่เก่งพอจะดูแลลูกสาวของท่านได้”
        “ค่ะ ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร”
        “แล้วสิ่งที่ผมจะขอต่อไปก็คือ...”
        นายตำรวจหนุ่มยิ้มหวาน มองหน้าเธอ
        “ผมขอ...ให้คุณหอมแก้มผม”
        รจนาไฉนก้มลงหอมปวุฒิ..
        ปัทม์ยืนมองเห็นว่าทั้งสองรักกันมาก ปัทม์เดินออกไป
        “ต่อไปก็ขอให้คุณ...”
        “พอแล้วค่ะ...ขอพรได้วันละไม่เกินสองข้อเท่านั้น”
        ปวุฒิยิ้มให้รจนาไฉน แล้วนึกถึงเหตุการณ์การต่อสู้
        “เออ...แล้วคุณเจอคนที่ช่วยชีวิตผมไว้รึเปล่า”
        “ใครคะ”
        “ผมไม่รู้จักเขาหรอก แต่ถ้าไม่ได้เขา ผมก็คงไม่รอด ผมอยากขอบคุณเขา”
       
        “ถ้ามีโอกาส เพื่อนจะถามให้นะคะ”
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 14
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 13
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 12
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 27 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 27 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เสริมดั้งอีกนิดนะเคนจะหล่อกว่านี้
kanomnongpang@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เล่นไม่ได้เรืือง ไม่ถึงบทเลย เทียบกับ version เก่า
เคน เล่นแข็ง เป็นท่อนไม้ กลางไร่
กำ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
น่าดูๆๆ
Amy Amyz
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบมากเลย ทีเซอร์มาแบบที่ว่าน่าติดตามมากๆ ต้องดูให้ครบทุกตอนเลยมัจจุราชสีน้ำผึ้ง 555
PalamPaint
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
น้ำตาล น่ารัก
ชอบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014