หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายพุฒิภัทร

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
6 พฤษภาคม 2556 16:58 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 7
        สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 7
       
       นายพลพินิจพากรองแก้วเดินออกมาตรงระเบียงที่มีคนอื่นๆ ยืนคุยกันอยู่บ้าง ไม่ถึงกับลับตาคนจนเกินไป บริกรถือถาดเครื่องดื่มผ่านมา พินิจหยิบคอกเทล มา 2 แก้ว ซึ่งมีฟ้าและสีชมพูอ่อนมาส่งให้กรองแก้วไป 1 แก้ว
       
       “เอ่อ..ท่านคะ..คือ..ข้างนอกนี่..มันมืดไปหน่อยหรือเปล่าคะ” กรองแก้วบอก
       “มืดไปหน่อย แต่เงียบดี ข้างในเสียงดนตรีดัง พูดกันไม่รู้เรื่อง ผมจำเป็นต้องคุยกับคุณนะคะ แก้ว”
       “แต่ว่า แก้วอยาก อยากไปห้องน้ำ”
       “คุณไม่ชอบผมหรือแก้ว บอกมาตรงๆเถอะ ว่าคุณไม่เต็มใจ ที่จะ คบหาดูใจกับผม”
       “อะไรนะคะ”
       “ผม รักคุณมาก”
       “ท่านจะรักแก้วเข้าไปได้ยังไงคะ ก็ ท่านแต่งงานแล้ว”
       “แต่งงานก็ส่วนแต่ง ผมไม่ได้จะทอดทิ้งภรรยานี่นา”
       “แต่แบบนี้มันผิดศีลธรรมนะคะ”
       “อย่ากลัวเลย ว่าสังคมจะมาตำหนิติติงเรา คนรวยและมีอำนาจ ย่อมทำอะไรก็ได้ ไม่น่าเกลียด เงินของผม..จะทำให้ใครๆ ยกย่องเรา แล้วอำนาจอิทธิพล จะปิดปากให้ทุกคนเงียบ ไม่กล้าหือ”
       “แต่..ภริยาท่านจะเสียใจนะคะ ผู้หญิงเรา ไม่มีความทุกข์อะไรมากเท่าสามีนอกใจ การทำให้คู่ชีวิตตัวเอง ต้องตกอยู่ในความทุกข์ขนาดนั้น มันจะเป็นบาปนะคะ”
       พินิจมองหน้ากรองแก้วอย่างอึ้งๆ
       
       ส่วนพุฒิภัทรไม่เป็นอันเต้น ในที่สุดเขาก็หยุดขาลง
       “มารตีคะ..คือ..ขอโทษนะคะ พี่ขอตัวนิด”
       มารตีตาถลึง “ทำไมคะ พี่ชายภัทรจะไปไหน”
       “เอ่อ พี่อยากดื่มน้ำน่ะค่ะ น้องมารตีอยากได้อะไรคะ พี่จะไปหามาให้ รับเป็นค็อกเทล หรือว่าน้ำผลไม้”
       “น้องไม่หิวน้ำอะไรทั้งนั้น น้องอยากเต้น”
       “ก็ งั้น น้องนั่งพักรอพี่ประเดี๋ยวนะคะ..พี่จะออกไปดูที่บาร์”
       “ไม่ค่ะ น้องไม่ให้พี่ชายภัทรไปไหนทั้งนั้น หม่อมย่าเอียดสั่งแล้วนะคะ ว่าให้พี่ชายดูแลมารตีอย่างดี ถ้าพี่ชายขัดคำสั่ง มารตีก็ไม่รับประกันว่า..”
       ระหว่างนั้น พุฒิภัทรแอบส่งสายตามองหาตัวช่วย รณพีร์และรัชชานนท์สะกิดกันให้ดูแล้วรีบเร่เข้าไปหา
       “ชายภัทรมีปัญหาอะไรหรือ” รัชชานนท์ถาม
       มารตีรีบยื่นหน้ามา “พี่ชายภัทรหิวน้ำ”
       “แต่มารตีไม่หิว เขาอยากจะเต้นรำเท่านั้น ไม่ยอมนั่งพัก และจะไม่ให้เราพัก หรือไปหาน้ำมาดื่มด้วย” พุฒิภัทรบอก
       “เอ๊ะ คุณมารตีนี่ก็แปลก พี่ชายเขากระหายน้ำ แล้วจะทรมานไม่ให้เขาดื่มได้ยังไง” รณพีร์ว่า
       “ก็นี่มันเวลาเต้นรำ ก็ต้องเต้นกันก่อนสิ เพิ่งเต้นได้ไม่กี่เพลงเอง เป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า ขนาดมารตีเป็นผู้หญิง ยังไม่ต้องการจะพักเลย แล้วผู้ชายอกสามศอกอย่างพี่ชายภัทร ทำไมต้องพักด้วย เราทำอะไร ต้องทำด้วยกันสิ”
       “คุณมารตีอยากเต้นรำใช่ไหม เหมือนผมเลย ผมนะ อยากเต้นมาก แต่หาคนเต้นด้วยไม่ได้เลย ผมเต้นเก่ง เต้นทน เต้นมาราธอน ไม่เหยาะแหยะ แรงน้อย อ่อนแออย่างชายภัทรเขาหรอก มาครับ เรามาเต้นกัน” รัชชานนท์รีบคว้ามือมารตีมา
       “เอ๊ะ..คุณชายรัชชานนท์”
       “มาครับ ปล่อยชายภัทรไปที่ชอบๆเถอะ” รัชชานนท์บอก
       มารตีจะกลับไปหาพุฒิภัทรแต่รณพีร์ก็ก้าวมาขวาง
       มารตีเรียก “พี่ชายภัทรคะ”
       “ขอตัวสักครู่นะคะ” พุฒิภัทรรีบเดินไป
       รัชชานนท์รีบพามารตีเข้าฟลอร์ เพลงเปลี่ยนเป็นรุมบ้า รัชชานนท์นำเต้นท่ายาก มารตีจะขัดแต่ก็ไม่กล้า ช่างภาพเข้ามาถ่ายภาพ มารตีจำต้องยิ้มใส่กล้องแล้วเต้นโชว์สเต็ปต่อไป
       
       กรองแก้วมองหาทางหนีทีไล่ พอมีคนเดินมากรองแก้วก็ถือโอกาสรีบหนีจากพินิจแล้วเดินไปสมทบกับคนกลุ่มนั้น
       “สวัสดีค่ะ” กรองแก้วทัก
       คนที่ถูกทักงงๆ ยิ้มๆ
       “เป็นยังไง ชอบงานเต้นรำไหมคะ” กรองแก้วถาม
       คนนั้นกำลังจะตอบด้วยความตื่นเต้นที่นางสาวศรีสยามมาทัก พินิจรีบตามมา
       “หนูกรองแก้วจ๊ะ เรายังคุยกันไม่จบเลย” พินิจมองคนเหล่านั้นด้วยสายตาร้ายกาจ
       ทุกคนหลบตาด้วยความเกรง
       “เชิญค่ะ ขอตัวนะคะ” หญิงคนหนึ่งกล่าว
       คนเหล่านั้นไหว้พินิจแล้วยิ้มให้กรองแก้วแบบแหยๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงไป กรองแก้วหน้าซีดก่อนจะหันไปอีกทางก็เห็นบอดี้การ์ดของพินิจเดินมากั้นไม่ให้คนเดินมารบกวน
       “หนูแก้ว..อย่าทำเป็นเด็กๆสิ เราโตๆกันแล้ว ไม่ต้องเล่นตัวให้เสียเวลา แล้วก็อย่ามาทำเป็นอ้อมค้อม ผมพูดตรงๆอยู่แล้ว หนูต้องการอะไร เสนอมาเลย ไม่ต้องไปผ่านพวกนายหน้าพวกนั้น จะเอารถ บ้าน ที่ดิน หรือแหวนเพชร..มันไม่ใช่เรื่องยากเลย”
       
       กรองแก้วผงะ เธอมองอย่างไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนกล้าพูดจาเช่นนี้

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 7
        พุฒิภัทรเดินเครียดมาตามระเบียง พลางมองหากรองแก้ว แต่ก็ไม่เห็นกรองแก้วหรือพินิจอยู่แถวนั้น พุฒิภัทรหน้าซีดในขณะที่เดินหาต่อไป
       
       พุฒิภัทรเดินผ่านระเบียงลงมาในสวนจนได้ยินเสียงกรองแก้ว
       “แก้วคิดว่าท่านคงเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ แก้วไม่ได้คิดจะก้าวหน้า หรือเลื่อนฐานะ ด้วยวิธีนี้”
       เสียงพินิจดังตามมา “โอ๋ๆๆ หนูแก้ว ผมขอโทษๆๆ ผมพูดผิดไป”
       พุฒิภัทรระวังตัวมากขึ้น เขาค่อยๆโผล่หน้าไปดูหลังแนวรั้วต้นไม้เขียวที่ตัดแต่งเป็นขอบเหลี่ยมๆ เหมือนเขาวงกต กรองแก้วกำลังเดินหนี พินิจเดินตามติด
       กรองแก้วหันมา “แก้วไม่ได้มีอาชีพขายตัวค่ะ ถึงแก้วจน แก้วก็ขอใช้แรงกาย แรงสมองและความสามารถ เพื่อแลกกับค่าตอบแทนเพื่อยังชีพ ถึงแก้วจะเรียนมาไม่มาก แต่แก้วก็ภูมิใจในสติปัญญาของตัวเอง”
       พินิจสลด “ก็ผมขอโทษหนูแก้วแล้วไง ผมขอถอนคำพูด โอเคๆๆ เราจะไม่พูดเรื่องเงินทอง สิ่งของ แต่เรามาพูดกันเรื่องหัวใจก็ได้”
       พุฒิภัทรผงะ เขาตัดสินใจว่าจะเข้าไปจังหวะไหนดี
       “แก้ว..แก้วไม่อยากพูดเรื่องอะไรทั้งนั้น เราหายกันออกมานานแล้ว เราควรกลับเข้าข้างใน”
       พินิจดึงแขนกรองแก้วไว้ “อย่าเพิ่งสิครับ หนูแก้ว โอเค ผมจะไม่พูดจาแบบนั้นอีกแล้ว หนูแก้ว หนูคือเทพธิดาที่สวรรค์ส่งมาเพื่อสั่งสอนคนโฉดเขลาอย่างผมแท้ๆ ผมสำนึกแล้ว..โอ..ไม่น่าเชื่อเลย ว่าผมจะได้มาพบรักแท้เอาตอนแก่ เพราะหนูคนเดียว..แม่เทพธิดาแห่งความงาม ความรัก”
       กรองแก้วพยายามจะบิดมือออก
       พุฒิภัทรตัดสินใจก้าวขาผ่านกอไม้นั้นเข้าไปจังหวะเดียวกับที่สุนันท์กับกนกลักษณ์ตามยศวินที่เดินย่องๆนำมาพอดี
       “นั่นครับ ท่านอยู่นั่น ใครถึงก่อน ฟ้องก่อนเลยครับ อย่ามัวทะเลาะกันตามลำพัง ปล่อยให้ท่านไปหาหญิงคนใหม่ตามสบายไม่ได้นะครับ” ยศวินบอกสองสาว
       สองสาวรีบวิ่งร้องกรี๊ดๆ เข้าใส่พินิจ
       “ท่านขา ท่านต้องตัดสินให้สุนันท์นะคะ”
       “นังบ้า มันเที่ยวไปบอกคนในงานว่าเป็นอนุของท่านค่ะ พอหนูเตือนมัน ว่าปากเสีย เที่ยวโพนทะนาอวดเบ่ง มันก็มาผลักหนูเกือบล้มกลางงานเลยค่ะท่าน”
       กรองแก้วได้จังหวะที่พินิจมัวแต่ตะลึงรีบสะบัดมือแล้ววิ่งออกไป ยศวินแอบดูด้วยความสะใจ
       กรองแก้ววิ่งพ้นแนวต้นไม้มาเจอพุฒิภัทรพอดี ต่างคนต่างตะลึง พุฒิภัทรรีบดึงมือกรองแก้วแล้วพาวิ่งหนีไป พินิจจะตาม
       สุนันท์พูดเสียงดัง “ท่านคะ ท่านต้องฟังเรื่องจริงจากปากสุนันท์ก่อนค่ะ นังกนกลักษณ์มันกำลังจะมีชู้ค่ะ ท่านรับทราบไว้ด้วย มันแอบไปคุยแล้วให้เบอร์โทรศัพท์ที่บ้านกับนายห้างชาวฝรั่งด้วยค่ะ”
       พินิจชะงักแล้วตาลุก
       กนกลักษณ์รีบแก้ “อ๊าย..นังสุนันท์มันใส่ร้ายหนูค่ะท่าน ไม่จริ๊งไม่จริงค่ะท่าน”
       
       พุฒิภัทรพากรองแก้วเดินขึ้นมาที่ระเบียง
       พุฒิภัทร เสียงดุ “ออกไปข้างนอกกับท่านทำไม เผลอเป็นไม่ได้ ชอบทำอะไรที่ทำให้ตัวเองต้องเสี่ยงอยู่เรื่อย”
       “คุณชายน่ะเหรอคะ..เผลอ เผลอหรือเพลิน..กันแน่” กรองแก้วว่า
       “เพลินอะไร..ชั้นก็เอาแต่เป็นห่วงเธอ”
       กรองแก้วหัวเราะ “อ้าว เหรอคะ แก้วนึกว่า..คุณชายกับ..คุณมารตี..เต้นรำกันสนุก”
       “ใครสนุก หา..ใครสนุก เธอสิ ที่เต้นกับคนนั้นคนนี้อย่างคล่องปรื๋อ..เพราะใครสอนให้ล่ะ สุดท้าย ก็ไปเต้นกับคนอื่น”
       กรองแก้วมองอย่างน้อยใจ “แก้วไม่ได้อยากเต้นกับคนอื่น”
       “หึ แน่ล่ะสิ เธอเต้นเก่งแล้วนี่ ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยครูคนนี้แล้ว”
       “ไม่จริง”
       ทั้งสองคนสบตากัน กรองแก้วเสียใจ พุฒิภัทรอึ้งนิดๆ ที่ตัวเองทำร้ายจิตใจกรองแก้วไปโดยไม่รู้ตัว
       
       พุฒิภัทรพากรองแก้วกลับมาในงาน พอดีเพลงที่กำลังดังขึ้นเป็นเพลงฝากรักจังหวะบีกิน ทุกคนในห้องใหญ่มองมาที่ทั้งสองเป็นตาเดียว
       “ถ้าอย่างนั้น..เพลงนี้ เธอต้องเต้นกับครูแล้วล่ะ” พุฒิภัทรก้มหัวให้แล้วยื่นมือมาให้
       กรองแก้วย่อตัวตอบ แล้วสบตาด้วยแววตาตัดพ้อนิดๆ ก่อนจะวางมือตัวเองในมือพุฒิภัทร ทั้งสองเต้นไปด้วยกันอย่างสวยงาม รณพีร์ปรบมือกราว
       คุณหญิงดารากับท่านเกริกมอง ใบบัวผงะ มารตีที่เต้นกับรัชชานนท์ตาลุก เธอสะบัดจะไป แต่รณพีร์รีบมาขวาง
       “คุณมารตี ให้เกียรติผมบ้างสิครับ” รณพีร์โค้งให้
       คนข้างๆหันมามองกัน มารตีเชิดแล้วจำยอมต้องเต้นกับรณพีร์
       พุฒิภัทรพากรองแก้วเต้นไปรอบๆห้อง
       ทุกคนขยายวงแล้วต่างพากันยืนดูด้วยความชื่นชมที่ทั้งสองดูดีและเต้นกันได้อย่างสวยงามน่าดู ยศวินเดินเข้ามาเห็นภาพนั้นก็อึ้งไป
       พุฒิภัทรกำลังเต้นกับกรองแก้วอย่างพลิ้วสวย และทั้งสองต่างมองหน้ากันอย่างดื่มด่ำ กรองแก้วมองพุฒิภัทรอย่างอ่อนหวาน
       
       พุฒิภัทรเคลิ้มเหมือนโลกทั้งใบมีอยู่แค่เขาและเธอ...สองคน

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 7
        ฝ่ายมารตีที่เต้นอยู่กับรณพีร์เหลียวหลังมองจนตาแทบลุก รัชชานนท์มองอย่างปลื้มปีติพลอยมีความสุขไปด้วย พินิจเดินทะเล่อทะล่ากลับเข้ามาโดยมีสุนันท์กับกนกลักษณ์เดินตามติด
       
       “ท่านคะ..ท่าน..ฟังก่อนสิคะ”
       “ถ้าท่านเลือกนังสุนันท์ หนูก็จะเป็นฝ่ายไป”
       “เอ๊ะ ค่อยไปคุยกันที่บ้านได้ไหม..อย่ามาทำให้ชั้นเสีบบุคคลิกต่อหน้าวงสังคมสิ” พินิจดุ
       พินิจมองไปบนฟลอร์แล้วก็อึ้งเมื่อเห็นพุฒิภัทรกับกรองแก้วเต้นด้วยกันอย่างมีความสุข ทั้งโดดเด่น และดูเหมาะสม พินิจหน้าถอดสีและยืนทื่อเป็นรูปปั้น ใบบัวมองมาเห็นก็รีบเข้ามาหา
       “ท่านคะ”
       พินิจซึมเศร้า “ชั้นอยากตาย”
       “อย่าค่ะ อย่าเพิ่งอยากตาย อิฉันมีอะไรจะบอก” ใบบัวรีบยื่นหน้าเข้ามากระซิบแผน
       พินิจตาโตแล้วมองไปทางพุฒิภัทรกับกรองแก้วด้วยแววตาสะใจ
       
       กรองแก้วกับพุฒิพัฒน์เต้นจังหวะใหม่ในเพลงต่อไป คนในฟลอร์เริ่มเข้ามาเต้นกันมากขึ้น มารตีถูกรุมด้วยรัชชานนท์กับรณพีร์ที่ส่งต่อผลัดกันเรื่อยๆ ใบบัวรอข้างเวทีจนเพลงจบลงแล้วเธอก็รีบปรี่ขึ้นเวที ไปยึดไมโครโฟนทันที
       “เป็นยังไง ทุกท่านขา..เต้นกันสนุกมากเลยนะคะ ตอนนี้คงเหนื่อยกันแย่แล้ว ดังนั้น ขอเชิญทุกท่านรับประทานของว่าง และดื่มเครื่องดื่มกันก่อนนะคะ เชิญวงดนตรีพักผ่อนด้วย แล้วเราจะเปิดเพลงจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงให้ฟังไปพลางๆก่อนนะคะ”
       กรองแก้ว พุฒิพัฒน์ รวมทั้งทุกคนที่เต้นบนฟลอร์พากันปรบมือให้แล้วเดินออกไป พวกนักดนตรีวางเครื่องดนตรีเพื่อไปพัก พุฒิภัทรพากรองแก้วเดินออกมา
       “เธอหิวไหม เราไปหาอะไร..”
       พุฒิภัทรยังพูดไม่จบ มารตีก็สลัด2พี่น้องออกแล้วรีบปรี่มา
       ไพี่ชายคะ มารตีหิวค่ะ พามารตีไปรับอะไรเบาๆหน่อยได้ไหมคะ” มารตีรีบคล้องแขนพุฒิภัทรอย่างจับจอง
       รัชชานนท์กับรณพีร์รีบตามมา
       “คุณชายรัชชานนท์ คุณชายรณพีร์..กรุณาอย่าหวังดีให้มากกว่านี้..ไม่งั้น มารตีจะฟ้องหม่อมย่า” มารตีขู่
       คนรับใช้ท่านชายเกริกเดินเข้ามา
       “คุณกรองแก้วครับ ท่านเกริกทรงเชิญไปพบหน่อยครับ” คนรับใช้พยักหน้าไปยังทิศตรงข้าม
       กรองแก้วมองไปเห็นท่านเกริกยืนคุยกับคุณหญิงดาราอยู่
       “ผมพาคุณไปเองครับ ผม รณพีร์..น้องชายพี่ชายภัทรครับ”
       “ผม รัชชานนท์ พี่ของชายพีร์อีกทีครับ”
       รัชชานนท์กับรณพีร์พูดพร้อมกัน “ยินดีที่รู้จักครับ”
       “ยินดีที่ได้รู้จักคุณชายค่ะ แต่ ไม่เป็นไรนะคะ แก้วไปเองได้ ตามสบายเถอะค่ะ”
       กรองแก้วรีบเดินไป
       ท่านชายเกริกหันมาโดยยังคุยติดพันอยู่กับคุณหญิงดารา แต่ท่านชายเกริกก็ยิ้มให้กรองแก้ว กรองแก้วยิ้มตอบแล้วรีบเดินไปหา สุนันท์กับกนกลักษณ์เดินทะเลาะกันมาขวาง
       “อย่านึกว่าเป็นนางงาม มีตำแหน่ง แล้วหล่อนจะมาเหนือกว่าชั้นนะ” สุนันท์ว่า
       กรองแก้วเห็นสุนันท์ก็รีบหลบ
       สุนันท์เดินผ่านไป กรองแก้วมองไปอีกทีก็ไม่เห็นท่านเกริกกับคุณหญิงดาราแล้ว กรองแก้วมองหารอบๆ พอมองผ่านประตูไปเธอก็ยิ้มที่เห็นท่านเกริกเดินอยู่อีกห้องพลางคุยกับคุณหญิงดาราไปด้วย กรองแก้วเดินเลี้ยวออกไปตามทางนั้น
       
       กรองแก้วเดินตามออกมาทางนั้นโดยหวังจะไปพบท่านเกริก แต่ทันทีที่กรองแก้วเดินผ่านประตูออกมา ใบบัวก็ย่องตามมา ผู้คนเดินผ่านไป ใบบัวรอจังหวะ พอคนคล้อยหลัง ใบบัวกับคนของเธอ และคนของพินิจก็เข้ามารุมล้อมรอบตัวกรองแก้วเพื่อบังไว้ กรองแก้วหันมาแล้วก็งง ใบบัวกระโดดเอาผ้าชุบยาสลบโปะหน้ากรองแก้วทันที
       กรองแก้วดิ้นแล้วก็ร่วง พวกของใบบัวกับพินิจช่วยกันบังก่อนจะเอาผ้าห่มคลุมร่าง แล้วหามกรองแก้วออกไป
       โดยไม่รู้ว่ารองเท้าของกรองแก้วหลุดร่วงหล่นตรงข้างประตูบริเวณนั้นหนึ่งข้าง
       
       ครู่ต่อมาลูกน้องพินิจรีบเปิดที่นั่งตอนหลังของรถคันนั้นซึ่งจอดอยู่ในเงามืด คนของพินิจและของใบบัวรีบช่วยกันแบกกรองแก้วที่ห่มผ้าคลุมโปงมาวางบนรถ ใบบัวยืนดูต้นทางจนเรียบร้อย
       
       คนขับรถขับออกไปโดยมีคนของใบบัวนั่งไปด้วยหนึ่งคน

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 7
        มารตีกำลังชนแก้วอยู่กับสามหนุ่ม แต่พุฒิภัทรไม่มีใจจะดื่ม เขาชะเง้อหากรองแก้วตลอดเวลา พุฒิภัทรเห็นพินิจกับใบบัวซุบซิบกันแล้วก็หัวเราะด้วยหน้าตามีความสุขแปลกๆ
       
       พุฒิภัทรมองอาการของพินิจด้วยความสงสัย พินิจหันมาเห็นพุฒิภัทรพอดีก็ยกแก้วให้แล้วทำท่าชวนดื่ม พุฒิภัทรก้มหัวให้เล็กน้อย คุณหญิงดาราเดินมา พินิจรีบเข้าไปควงแล้วพูดคุยจี๋จ๋า
       “พี่ชายภัทร..มารตีอยากได้ขนมเค้กแบบนั้นบ้างอ่าค่ะ” มารตีพูด
       แต่พุฒิภัทรไม่ได้ยิน
       มารตีเข้ามาจับแขนเขย่า “พี่ชายคะ..มารตีจะเอาขนมเค้กแบบนั้น”
       “หา..เหรอ ได้ๆๆ รอเดี๋ยวนะ”
       พุฒิภัทรมองไปเห็นรัชชนนท์กับรณพีร์กำลังชี้ชวนดูสาวสวยที่เดินผ่านไป พุฒิภัทรไม่รบกวนใคร เขาตัดสินใจเดินไปเอง ยศวินเดินหน้าตื่นๆมา
       “อาจารย์..เห็นคุณแก้วไหมครับ” ยศวินถาม
       “อ้าว..ผมก็ว่าจะถามคุณ” พุฒิภัทรบอก
       “คุณแก้วเต้นรำกับคุณชายเมื่อกี๊ไม่ใช่เหรอครับ”
       “ใช่..แล้วเค้าไปหาท่านเกริก”
       “ท่านเกริก” ยศวินมองหารอบๆ แล้วชี้ไป “นั่น ท่านเกริกอยู่นั่น ไม่เห็นมีคุณแก้วนี่ครับ”
       พุฒิภัทรหันไปเห็นท่านเกริกยืนคุยกับคนอื่นๆ2-3คน
       ยศวินกับพุฒิภัทรหันมาสบตากันแล้วก็อึ้ง
       “ครั้งสุดท้าย..ผมเห็นเค้าเดินไปทางนั้น” พุฒิภัทรบอก
       พุฒิภัทรรีบก้าวยาวๆไปที่ประตูนั้น ยศวินเดินตาม
       
       กรองแก้วนอนแน่นิ่งบนเบาะรถ ร่างของเธอสะเทือนไปตามแรงสะเทือนของรถ จนผ้าโปงที่คลุมเลื่อนออกทำให้ว่าเธอยังหลับพริ้ม คนของใบบัวนั่งไปตามปกติ ส่วนคนรถขับขับไปร้องเพลงไป
       “เห็นเพียง แว้บเดียว..ให้ซ่านเสียว..วิญญา ได้ชม โฉมหน้า ดังหยาดฟ้า มาดิน”
       คนของใบบัวร้องไปด้วย “โสภา ท่าทาง ดูช่างสำอาง งามสิ้น คำ ที่ยิน ยังน้อย”
       ทันใดนั้นรถก็เบรกกะทันหัน คนของใบบัวหัวทิ่มจนร้องเพลงขาดห้วง ร่างแก้วแทบหล่นลงพื้น
       ที่หน้ารถ มีรถขับมาปาดหน้าแล้วจอดขวาง รถคันนั้นคือรถของอิงอร ที่อิงอรและไกรฤกษ์โพกผ้าเป็นไอ้โม่งวิ่งลงมา คนขับรถพินิจขยับจะหยิบปืนในลิ้นชักหน้ารถแต่ไกรฤกษ์ถือปืนปลอมวิ่งมาจี้ข้างคนขับรถ
       “หยุด! ยกมือขึ้น ไม่งั้นกบาลแกระเบิดแน่ๆ” ไกรฤกษ์ขู่
       คนของใบบัวกลัวจนตัวสั่นจึงพนมมือแต้
       “อย่าทำอะไรนะ อย่าทำอะไรช้าน จะเอาอะไรก็เอาไปให้หมดเลย”
       อิงอรรีบมากระชากประตูเปิดทำให้เห็นกรองแก้วที่นอนโดยมีผ้าคลุมครึ่งตัว อิงอรกับไกรฤกษ์สบตากันด้วยความดีใจ
       
       พุฒิภัทรกับยศวินเดินออกมายืนมองหากรองแก้ว ทั้งสองหันไปคนละทาง แล้วพุฒิภัทรก็สะดุดกับอะไรบางอย่าง เขาก้มลงดูแล้วตาก็เบิกกว้างเมื่อเห็นว่าสิ่งนั้นรองเท้าของกรองแก้วที่หล่นอยู่ข้างนึง พุฒิภัทรก้มเก็บขึ้นมา ยศวินเข้ามาดูด้วย ทั้งสองมองหน้ากันแล้วก็หน้ซีด
       
       ที่วิมานสีชมพู พินิจที่ยังใส่ชุดไปงาน ได้ยินเรื่องจากใบบัวแล้วก็ฉุน
       “ว่าไงนะ”
       ใบบัวนั่งพับเพียบพนมมือแต้และมีใบหน้าซีดอยู่กับพื้น
       “คือ คือว่า มีใครก็ไม่ทราบ” ใบบัวอ้อมแอ้ม
       “ไม่ทราบอะไร!” พิินิจตะคอก
       ใบบัวกลัวจนตัวสั่นจึงก้มลงกราบทันที “ให้อภัยดิฉันด้วยเถอะค่ะ”
       “คุณใบบัวทำงานพลาด เอาตัวแม่กรองแก้วมาให้ท่านไม่ได้..อีกแล้วเหรอคะ ท่านต้องเก้อแล้วเก้ออีก รู้ถึงไหนอายถึงนั่น” สุนันท์ว่า
       พินิจตะคอก “หยุดพล่ามได้แล้ว!”
       “ดิฉันอธิบายได้นะคะท่าน มันมีใครก็ไม่ทราบมาปล้นแม่แก้วไปจากดิฉัน” ใบบัวบอก
       “ชั้นเข้าใจ มันไม่ใช่ความผิดของแก..ถึงเวลาที่แกต้องไป“พัก”ได้แล้ว” พินิจบอก ใบบัวอึ้งเพราะรู้ถึงคำสั่งนี้ดี พินิจหันไปสั่งสมุน “พามันไปพัก!”
       สมุนของพินิจเดินเข้ามาเพื่อจะเอาใบบัวไปจัดการ
       ใบบัวสยอง “ให้โอกาสดิฉันอีกครั้งนะคะท่าน นะคะ”
       ใบบัวรีบคลานเข้าไปเกาะเท้าพินิจ
       “ออกไป!” พินิจไล่
       พวกสมุนเข้ามาหิ้วปีกใบบัวที่พยายามดิ้นรนไม่ยอมไป
       พินิจแค้น “ใคร..ใครมันกล้ามาขโมยตัวผู้หญิงของชั้นไปได้”
       “ท่านขา” สุนันท์เข้ามาประจบและบีบนวด “อย่าเพิ่งเครียดสิคะ..เพราะไม่แน่อาจจะมีปาฏิหาริย์อะไรเกิดขึ้นก็ได้”
       พินิจกำลังหงุดหงิด “ไปไกลๆเท้าชั้นไป”
       สุนันท์ยอมถอยออกโดยแอบเบ้ปากลับหลัง
       พินิจสั่งสมุน
       
       “พวกแก ไปสืบมาให้ได้ว่าไอ้หน้าไหนมันกล้ามาเอาตัวหนูแก้วของชั้นไป..ไปๆ”
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 10 อวสาน
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 9
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 8
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 7
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 6
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 390 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 377 คน
97 %
ไม่เห็นด้วย 13 คน
3 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015