หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มัจจุราชสีน้ำผึ้ง

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 6 พฤษภาคม 2556 19:50 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 3
       มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 3
       
       จันทร์เจ้าเดินตามปัทม์ที่ประคองรจนาไฉนมานอนที่เตียง พูนทวีตามเข้ามาด้วย
       
       “เดี๋ยวจันทร์จะไปเอายามาให้เพื่อนนะเจ้า”
       “ไม่ต้อง”
       “แต่ว่า...”
       ปัทม์ตะคอก
       “ไปไหนก็ไป! ฉันไม่เรียกไม่ต้องมา”
       “เจ้า...”
       จันทร์เจ้ากลัว รีบลนลานออกไปตามคำสั่ง
       “เฮ้ย เค้าไม่สบายแล้วแกจะให้นอนเฉยๆ ไม่ให้กินยาหรือพาไปหมอเลยเหรอวะ” พูนทวีว่า
       “โรคนี้ไม่มีหมอคนไหนรักษาได้หรอก”
       พูนทวีแปลกใจ
       “แกรู้เหรอว่าเค้าเป็นโรคอะไร”
       ปัทม์มองรจนาไฉนที่นอนไม่ได้สติ
       “โรคสำออย เรียกร้องความสนใจ วิธีรักษาก็แค่อย่าไปสนใจ จะทำให้ต่อมสำออยฝ่อไปเอง”
       “เฮ้ย ไอ้ปัทม์แกคิดได้ไงวะ ฉันไม่คิดเลยว่าความเกลียดชังที่แกมีต่อผู้หญิงจะทำให้ต่อมมนุษยธรรมฝ่อ แกมองผู้หญิงในแง่ร้ายเกินไป”
       “ฉันมองทะลุปรุโปร่งต่างหาก ฉันรู้ว่าอะไรจริงอะไรลวง แกน่ะ..รู้จักผู้หญิงคนนี้น้อยเกินไป”
       พูนทวีแปลกใจ
       “พูดเหมือนแกรู้จักเขาดี”
       ชิหิ้วถังน้ำเข้ามา รีบเสนอหน้า
       “นายเค้ารู้จักดีครับเพราะว่านายกับคุณรจนาไฉนเป็น...”
       “ไอ้ชิ!”
       ชิหุบปากทันที
       “น้ำมาแล้วครับ”
       “เอามาเช็ดตัวใช่มั้ย มา...ฉันเช็ดให้”
       พ่อเลี้ยงพูนทวีจะรับถังน้ำจากชิ แต่ปัทม์แย่งถังน้ำมาไว้
       “ไม่ต้องเช็ด.. สำออยแบบนี้ เอาน้ำสาดเดี๋ยวก็ฟื้น”
       ปัทม์ยกถังน้ำ พ่อเลี้ยงเข้าไปขวาง
       “อย่านะเว้ย...เธอไม่ใช่นักโทษ แกนี่มันหยาบคายจริง ๆ สงสัยอยู่ใกล้ไอ้ชิมากเกินไป”
       ชิสะดุ้ง
       “ผมไม่เกี่ยวนะครับ พ่อเลี้ยง”
       พูนทวีลากปัทม์ออกไป
       “แกออกมานี่เลย”
       ชิรีบตามไปดูเหตุการณ์
       “ฆ่ากันแน่... พ่อเลี้ยง อย่าฆ่านายชินะครับ ชิขอร้อง”
       
       พูนทวีลากปัทม์ออกมาข้างนอก ปัทม์งงว่าจะพาไปไหน
       “แกจะพาฉันไปไหน”
       “โทรตามหมอมารักษาเธอ...!”
       “ไม่ต้อง”
       “ถ้าแกไม่โทร...ฉันโทรเอง”
       พูนทวีจะหยิบโทรศัพท์มาโทร. แต่ปัทม์แย่ง
       “ฉันบอกว่าไม่ต้อง”
       “อะไรวะ...แกจะเอาไงกันแน่”
       ชิวิ่งมารายงาน..
       “คุณปัทม์สั่งให้ชิโทรไปแล้วครับ แต่หมอไม่อยู่คลินิค”
       ปัทม์ไม่พอใจหันไปด่าชิ
       “ไอ้ชิ!”
       ชิรีบชิ่งหนี
       “โอว...บ่าย ๆ ปากแห้งอยากจิบชา ไปก่อนนะครับ”
       ชิรีบวิ่งหนีไปทันที พูนทวีมองหน้าปัทม์
       “แล้วไม่บอก....แกก็เป็นห่วงเธอเหมือนกันนี่หว่า”
       “ฉันก็แค่ไม่อยากให้มาตายในไร่ฉัน”
       พูนทวีคิดได้
       “ถ้าหมอที่นี่ไม่ว่าง...ฉันจะไปรับหมอจากในเมืองมารักษาเอง”
       ปัทม์จะห้าม
       “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น...ฉันไม่ยอมให้เทพธิดาดอยของฉันเป็นอะไรไป คนนี้ฉันรักจริงเว้ย”
       พูนทวีรีบเดินไปขึ้นรถ แล้วขับออกไป... ปัทม์แปลกใจที่พูนทวีหลงรักรจนาไฉน เขาหันกลับไปมองที่เรือนคนงาน....
       
       ภายในห้องนอน รจนาไฉนนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ปัทม์เดินเข้ามามอง
       “เธอมันร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดไว้ รู้จักเพื่อนฉันได้ไม่นาน ก็ใช้มารยาทำให้เพื่อนฉันหลง แต่จำไว้นะ คนอย่างเธอไม่มีวันปั่นหัวฉันได้หรอก... เพราะฉันรู้เท่าทันเธอ”
       ปัทม์จะเดินออกไป แต่เธอละเมอ เนื้อตัวเหงื่อแตก
       “ช่วยด้วย ช่วยเพื่อนด้วย”
       ปัทม์เห็นอาการละเมอก็นึกเป็นห่วง เข้ามาจับตัวก็รู้ว่าไข้ขึ้นสูงมาก
       “ไข้ขึ้น”
       “ช่วยเพื่อนด้วย”
       
       รจนาไฉนเพ้อเพราะพิษไข้

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 3
       ปัทม์ตะโกนเรียกจันทร์เจ้าดังลั่นที่หน้าเรือนคนงาน
       
       “จันทร์...จันทร์”
       จันทร์เจ้าวิ่งกระหืดกระหอบมาด้วยความตกใจ
       “เจ้า...”
       “หายหัวไปไหนมา ฉันตะโกนเรียกอยู่ตั้งนาน”
       “ก็คุณปัทม์บอกว่าไปไหนก็ไป จันทร์ก็เลยไปที่ไร่”
       จันทร์เจ้าจะเล่าต่อ
       “ฉันไม่สนใจว่าจะไปไหนทำอะไร รีบไปเอายามา...รจนาไฉนไข้ขึ้นสูง”
       “ไข้ขึ้นสูง....ชักรึเปล่าคะ ระวังนะคะอย่าให้ชักนะคะ ญาติของจันทร์เคยชักแล้วกัดลิ้นตายเลย”
       “ไปเร็ว!”
       จันทร์เจ้าตั้งสติแล้วรับคำ
       “เจ้า”
       จันทร์เจ้าตกใจเกือบเสียศูนย์ วิ่งออกไปทันที ปัทม์นึกเป็นห่วงรจนาไฉน
       
       รจนาไฉนนอนอยู่ เหงื่อเต็มใบหน้า พิษไข้ขึ้นสูง ปัทม์เช็ดหน้าให้แล้วมองหน้า … เขาบิดผ้าแล้วจะมาเช็ดหน้าเธออีกครั้ง เขาเห็นความงามของเธอก็รู้สึกใจอ่อน ราวตกอยู่ในภวังค์ เสียงเพ้อของเธอดังขึ้นอีกครา
       “คุณปวุฒิคะ คุณปวุฒิช่วยเพื่อนด้วย”
       ปัทม์เจ็บจี๊ดในใจ โยนผ้าทิ้งทันที จันทร์เจ้าวิ่งเข้ามาเสนอหน้า...
       “พ่อเลี้ยงพูนทวีพาหมอมาแล้วค่ะ”
       พูนทวีเดินเข้ามาพร้อมหมอ
       “เป็นไง... อาการเป็นไงบ้าง”
       “ขอหมอดูอาการคนไข้หน่อยนะครับ”
       “จะทำอะไรก็ทำ ไม่เห็นต้องบอกผมเลย”
       ปัทม์เดินออกไปหัวเสีย จันทร์เจ้างงหันไปคุยกับพูนทวี
       “คุณปัทม์เป็นอะไร เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย รึว่าโดนผีเข้า...”
       รจนาไฉนเพ้อ จันทร์เจ้านึกได้ รีบเข้าไปดูอาการ
       “คุณปวุฒิ คุณปวุฒิ” รจนาไฉนเสียงแผ่วเบามาก
       พูนทวีได้ยินไม่ถนัด
       “เค้าบ่นถึงใครน่ะ เธอได้ยินมั้ย”
       “ได้ยินไม่ถนัดเจ้า”
       พูนทวีมีสีหน้าแปลกใจ ในขณะที่รจนาไฉนเพ้อไม่ได้สติ
       
       วันเดียวกัน ปวุฒิเข้ามากราบแม่ที่นอนพักอยู่บนเตียง
       “อาการคุณแม่เป็นยังไงบ้างครับ”
       “ก็เหมือนเดิมล่ะโรคคนแก่ สามวันดีสี่วันทรุด...ไม่มีอะไรมากหรอก”
       แม่มองหาใครสักคน ปวุฒิแปลกใจ
       “แล้วหนูเพื่อนล่ะอยู่ข้างนอกเหรอ”
       ปวุฒิสะอึก ไม่อยากโกหกแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร
       “เอ่อ..คุณเพื่อนไม่ได้มาด้วยครับ”
       แม่กังวลใจถาม
       “ทำไมล่ะ ทำไมหนูเพื่อนไม่มาด้วย ลูกทำอะไรให้เธอโกรธไม่พอใจรึเปล่า ลูกต้องไปง้อหนูเพื่อนนะ”
       “เราไม่ได้ทะเลาะกันครับคุณแม่”
       “แล้วหนูเพื่อนไปไหน”
       “ไปทำธุระกับเจ้านายที่เชียงรายครับ”
       แม่สงสัย
       “แล้วทำไมไม่มาลาแม่ล่ะ...ปกติจะไปไหนทำอะไร หนูเพื่อนต้องมาบอกแม่ มาขอพรจากแม่”
       “พอดีธุระด่วน คุณเพื่อนฝากมาขอโทษคุณแม่ด้วยครับ”
       ปวุฒิจำต้องโกหก หวังว่าจะทำให้แม่สบายใจ
       “โกหกแม่ใช่มั้ย... หนูเพื่อนไม่เคยเงียบหายไปนาน ๆ แบบนี้ ลูกกับหนูเพื่อนต้องมีเรื่องกันแน่ ๆ อย่าปิดปังแม่นะปวุฒิ !” แม่คาดคั้น
       ปวุฒินิ่ง ได้แต่ฝืนยิ้มไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่อยากให้แม่เครียดและไม่สบายใจ
       “ปิดปังอะไรกันล่ะครับ งั้นผมต่อสายให้คุณแม่คุยกับคุณเพื่อนเลยก็ได้ เพื่อยืนยันว่าเรายังรักกันดี”
       ปวุฒิหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดเบอร์...แล้วทำทีคุยโทรศัพท์ เพื่อทำให้แม่สบายใจ
       ปวุฒิทำเป็นร่าเริง
       “คุณเพื่อนเหรอ คิดถึง ? ฮะ ๆ ๆ ใจตรงกันเลยผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน อากาศเริ่มหนาวแล้ว..เตรียมเสื้อผ้าไปพอรึเปล่า”
       “ขอแม่คุยด้วย”
       ปวุฒิลำบากใจที่แม่จะขอคุยด้วย...
       “เพื่อนรู้มั้ย...มีคนคิดถึงคุณมากกว่าผมอีกนะ เดี๋ยวคุณแม่จะคุยด้วยนะครับ”
       ปวุฒิแกล้งทำเป็นแปลกใจ
       “อะไรนะครับ ผมไม่ได้ยิน...”
       ปวุฒิวางสาย...
       “สัญญาณไม่ดีเลยครับ คงกำลังเดินทาง เดี๋ยวผมลองออกไปโทรข้างนอกนะครับ”
       “ต่อสายให้ได้นะ...แม่คิดถึงหนูเพื่อน”
       “ครับ”
       ปวุฒิถือโทรศัพท์เดินออกไปข้างนอก
       
       ที่มุมสวน ปวุฒิถือโทรศัพท์ออกมาลับตาแม่ เขามองหน้าจอที่ไม่มีหมายเลขใดๆ เขาไม่สามารถเก็บความรู้สึกไว้ได้ น้ำตาคลอ
       “ผมขอโทษด้วยครับคุณแม่ ผมไม่สามารถรักษาเธอไว้ได้”
       ปวุฒิร้องไห้ เสียใจ มองเข้าไปในห้องนอนแม่ผ่านหน้าต่างด้านนอก นึกถึงเหตุการณ์ในอดีต..
       
       ภายในห้องนอนแม่ปวุฒิ รจนาไฉนกำลังป้อนผลไม้ที่แกะสลักอย่างสวยงาม...ให้แม่ปวุฒิ
       “ผลไม้ค่ะคุณแม่”
       แม่ชื่นชม
       “หนูเพื่อนสลักเสลาได้สวยงามมาก”
       “คุณแม่ต้องทานเยอะๆนะคะ ผลไม้ดีต่อสุขภาพมากค่ะ”
       “ช่างงามทั้งกายและใจ สมัยนี้จะหาใครดีพร้อมเหมือนหนูเพื่อนคงยากเต็มที”
       รจนาไฉนยกมือไหว้
       “ขอบพระคุณค่ะ เดี๋ยวเพื่อนขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้วเพื่อนจะมาเยี่ยมคุณแม่บ่อยๆค่ะ”
       รจนาไฉนไหว้ลาแม่ปวุฒิแล้วเดินออกไป ปวุฒิเดินเข้ามาหาแม่
       “ผมกลับก่อนนะครับคุณแม่”
       ปวุฒิไหว้ลาแม่ แต่แม่จับมือลูกชายไว้
       “แม่อยากจะไปสู่ขอเธอให้เร็วที่สุด”
       “ผมไม่อยากเร่งรัดครับ”
       “ลูกต้องรักษาหนูเพื่อนไว้ให้ดี...อย่าให้ใครมาแย่งเธอไปได้”
       “ครับคุณแม่ ผมจะรักษาเธอไว้ให้ดีที่สุด”
       
       ปวุฒิให้คำสัญญากับแม่

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 3
       ปวุฒิน้ำตาคลอเบ้าด้วยความสะเทือนใจ หันไปมองมุมสวน ภาพในความทรงจำหวนคืนมาอีก
       
       รจนาไฉนเดินเก็บดอกมะลิที่บริเวณสวนหน้าบ้านปวุฒิ เขาเดินเข้ามาหาเธอ
       “เพื่อนเก็บดอกมะลิ จะเอาไปร้อยมาลัยมาให้คุณแม่คุณบูชาพระ”
       ปวุฒิชื่นใจที่แฟนของเขาช่างเป็นกุลสตรีและรักแม่ของเขามาก.....
       “คุณยิ้มอะไร”
       “คุณแม่รักคุณมากนะ”
       “เพื่อนก็รักท่านค่ะ ท่านเป็นผู้ใหญ่ที่ใจดีและอบอุ่น เพื่อนรู้สึกเหมือนท่าน
       เหมือนแม่ของเพื่อนคนนึง”
       “แม่บอกให้ผมไปสู่ขอคุณเพื่อน ก่อนที่ใครจะมาแย่งคุณไปจากผม”
       รจนาไฉนแกล้งแหย่
       “คุณจะห้ามใจเพื่อนได้เหรอ”
       “ผมจะกอดคุณไว้อย่างนี้ ไม่ยอมให้คุณเป็นของใครเด็ดขาด”
       ปวุฒิเข้ามากอดรจนาไฉนด้วยความรัก เธอยิ้มให้เขา...เพราะใจของเธอก็มีเขาเพียงคนเดียว...ปวุฒินึกถึงภาพอดีต...เสียใจที่รักษารจนาไฉนไว้ได้
       “ในที่สุดผมก็รักษาคุณไว้ไม่ได้ คุณเพื่อน ป่านนี้คุณเป็นยังไงบ้าง ผมรักและคิดถึงคุณมากนะครับ”
       
       โถงบ้านวิชนี ลำเพากำลังพูดโทรศัพท์เสียงดังด้วยความไม่พอใจมาก
       “ฉันบอกว่าต้องการพูดกับยายเพื่อน ! ฉันไม่สนใจว่าจะสบายดีหรือไม่สบาย แต่แกต้องไปตามมาพูดกับฉัน ไปตามมาเดี๋ยวนี้นะ !” ปลายสายวางหูไปทันที
       “เดี๋ยวก่อน... ไปตามมาพูดกันให้รู้เรื่องก่อน เดี๋ยว !”
       ลำเพากระแทกโทรศัพท์ด้วยความไม่พอใจ โลมฤทัยกำลังเดินลงมาจากบันไดจะออกไปข้างนอก หันมาถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
       “อะไรกันอีกล่ะคะคุณแม่”
       “ก็นังเพื่อนน่ะสิ แม่ติดต่อมันไม่ได้เลย”
       โลมฤทัยสีหน้าไม่พอใจ
       “เค้าออกไปจากบ้านนี้แล้ว แม่ยังจะไปสนใจอะไรอีก อย่าบอกนะคะว่าแม่ก็เป็นไปกับคุณพ่ออีกคน”
       “เป็นอะไร”
       “ก็ห่วงลูกนอกไส้ยิ่งกว่าลูกสาวของตัวเองไงคะ”
       ลำเพาตรงเข้ามาประคองโลมฤทัยไว้ทันที
       “อุ๊ย.. เป็นไปไม่ได้หรอกจ้ะลูกพบ แม่ยังคงเสมอต้นเสมอปลาย มองมันเป็นแค่ตัวทำเงินให้เราเหมือนเดิม นังรจนาไฉนไม่มีวันแทนที่โลมฤทัย..ลูกรักของแม่คนนี้ไปได้หรอกจ้ะ”
       “ดีแล้วค่ะ... เพราะพบคงทนไม่ได้ ถ้าต้องแพ้พี่เพื่อน”
       โลมฤทัยสีหน้าเกลียดชังเมื่อคิดถึงรจนาไฉน
       
       เช้าวันใหม่... รจนาไฉนรู้สึกตัวตื่น มองไปรอบ ๆ เห็นถ้วยยา ผ้าและถังน้ำ จันทร์เจ้าเปิดประตูเข้ามา เห็นรจนาไฉนลุกขึ้นนั่งก็ตื่นเต้นดีใจ
       “เพื่อน...เธอฟื้นแล้ว”
       “ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ทำยังกะฉันตายแล้วเกิดใหม่อย่างนั้นล่ะ”
       “ก็เมื่อวานเธอไข้ขึ้นสูงมาก ฉันนึกว่าเธอจะชักตายไปแล้ว”
       รจนาไฉนนึกสนุก แกล้งทำหน้าผีหลอกจันทร์เจ้า
       รจนาไฉนทำเสียงยาน
       “ฉันตายแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นผี...”
       “ว้าย....”
       รจนาไฉนนึกได้
       “ฉันล้อเล่นน่ะ... เมื่อวานตอนที่ฉันเป็นลม ใครพาฉันมาที่นี่”
       “คุณปัทม์”
       “นายเธอเนี่ยนะ เป็นไปได้ไง คนอย่างเขาไม่มีทางห่วงฉันหรอก น่าจะดีใจด้วยซ้ำถ้าเห็นฉันตายต่อหน้า”
       “ไม่หรอก คุณปัทม์เป็นห่วง ไม่งั้นไม่เช็ดตัวให้เธอหรอกเจ้า”
       “เช็ดตัวให้ฉัน เธอเห็นเหรอ”
       “ไม่เห็น! แต่เดาเอา ไม่งั้นเธอคงไข้ขึ้นนอนชักก่อนที่จะเจอหมอแล้ว เออนี่...เมื่อคืนมีคนโทรมาจากกรุงเทพ ขอสายเธอ”
       “ใคร”
       “ไม่รู้เป็นใคร ทำเสียงแว๊ด ๆ ขอสายเธอ..พอฉันบอกว่าเธอนอนไม่สบาย ก็สั่งให้ฉันไปลากเธอมาให้ได้ ฉันก็เลยวางสายไปเลย สงสัยเป็นพวกประสาท”
       จันทร์เจ้าจะเมาท์ต่อ แต่รจนาไฉนลุกขึ้นออกไปข้างนอกทันที
       “เพื่อน จะไปไหน”
       
       ที่บ้านปัทม์ รจนาไฉนคุยโทรศัพท์...
       “คุณแม่โทรหาเพื่อนเหรอคะ”
       ลำเพาไม่พอใจขึ้นมาทันที
       “ฉันโทรไม่ได้รึไง หนอย...ให้คนใช้มาหลอกว่าป่วย คิดจะหนีหน้าฉันรึไง”
       “เพื่อนไม่สบายจริงๆค่ะ เพื่อน...”
       “ไม่ต้องมาโกหก คิดว่าคนอย่างฉันไม่รู้สันดานคนเห็นแก่ตัวอย่างแกรึไง นึกแล้วไม่มีผิด พอได้เจอผัวรวยซะหน่อยก็ติดปีกคิดเอาตัวรอด”
       “ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะคุณแม่ เพื่อนยังรักและเป็นห่วงคุณพ่อคุณแม่เสมอ”
       “ไม่ต้องมาโกหก”
       ลำเพาแสร้งเรียกร้องความสนใจ
       “เวรกรรมของฉันจริงๆ มีคนเคยเตือนเอาไว้แล้ว เอาลูกเขามาเลี้ยง เอาเมี่ยงเค้ามาอม มันต้องระทมทุกข์”
       “เพื่อนขอโทษค่ะ อาการคุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ”
       “ยังมีหน้ามาถามอีก ก็นอนพะงาบ ๆ อยู่ที่โรงพยาบาลน่ะสิ”
       นพรัตน์เดินเข้ามาได้ยินพอดี
       “คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ เพื่อนขอสายคุณพ่อได้มั้ยคะ”
       “ไม่ต้อง...ถ้าแกไม่อยากให้พ่อแกตาย ก็รีบส่งเงินมาให้เร็ว ๆ หลอกเอาเงินมาให้มากที่สุด”
       ลำเพาจะพูดต่อ แต่นพรัตน์ตัดสายทิ้ง
       “คุณแม่คะ คุณแม่”
       
        รจนาไฉนจะโทร.กลับ แต่ติดต่อไม่ได้

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 3
       ด้านลำเพาต่อว่านพรัตน์อยู่ในห้องโถงบ้านวิชนี
       
       “มาตัดสายฉันทิ้งทำไม”
       “ผมขอล่ะ...อย่าบังคับเคี่ยวเข็ญลูกเพื่อนอีกเลย”
       “ทำไมฉันจะบังคับมันไม่ได้ มันเป็นลูกเลี้ยงต้องทำงานทดแทนพระคุณฉัน”
       “แค่ลูกต้องไปแบกรับความทุกข์ที่โน่น มันก็มากพอแล้ว อย่าให้ลูกต้องทุกข์หนักกว่านี้อีกเลย”
       “รู้ได้ไงว่ามันลำบาก เสวยสุขบนกองเงินกองทองล่ะไม่ว่า มันได้ผัว...แต่ฉันยังไม่ได้สินสอดสักบาท มันต้องหาเงินมาให้ฉัน”
       “เงินประกันและเงินเก็บบางส่วนก็พอค่ารักษา”
       “แล้วหนี้สินฉันล่ะ จะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายเป็นล้าน”
       “คุณก็เลิกเล่นการพนันสิ”
       “อย่ามาสั่งฉันนะ ไม่ใช่เพราะฉันไปบ่อนเหรอถึงพอมีเงินมาใช้ในบ้าน”
       “แล้วไม่ใช่เพราะบ่อนเหรอ ที่ทำให้เรามีหนี้สินจนแทบล้มละลาย”
       “หยุดพูดได้แล้ว...ต่อไปนี้ฉันจะคิดตัดสินใจเอง เก็บแรงไว้หายใจแล้วกัน ยังไงนังเพื่อนต้องหาเงินให้เรา เพราะเป็นหน้าที่ลูกเลี้ยงอย่างมัน”
       ลำเพายืนยันความคิด นพรัตน์เอือมระอา ไม่สามารถคัดค้านลำเพาได้เลย
       
       มุมหนึ่งของบ้านปัทม์ รจนาไฉนเครียด คิดหาเงินให้ลำเพา
       “แล้วเราจะหาเงินที่ไหนไปรักษาคุณพ่อ”
       รจนาไฉนคิด แล้วมองไปเห็นปฎิทิน...เธอดีใจและคิดออก...
       รจนาไฉนวิ่งหาใครสักคน..แล้วชนกับปยงค์
       “ว้าย...จะวิ่งไปไหนยะ ที่นี่บ้านผู้ดีนะ ไม่ใช่ทุ่งนาจะวิ่งตามควายรึไง”
       “ขอโทษค่ะ คุณปยงค์เห็นคุณปัทม์มั้ยคะ”
       “ฉันเป็นหัวหน้าแม่บ้าน ไม่ใช่ยามที่จะเฝ้าเจ้านายว่าอยู่ไหนทำอะไร แล้วแกจะหาคุณปัทม์ทำไม”
       “เพื่อนมีธุระสำคัญจะคุยกับคุณปัทม์ค่ะ”
       “ธุระสำคัญ...แกจะลาออกใช่มั้ย งั้นฉันจะสงเคราะห์ให้ คุณปัทม์ไปไร่แต่เช้าแล้ว คงอยู่ที่ไร่ รีบไปเลย...ไปลาออกซะ”
       รจนาไฉนรีบวิ่งไปทันที
       “ทำตัวยังกะพายุ แล้วหายดีแล้วเหรอ เมื่อวานป่วยวันนี้ร่าเริง ผู้หญิงสมัยนี้มารยาร้ายกว่าฉันอีก ว้าย..เข้าตัว”
       
       รจนาไฉนวิ่งมองหาปัทม์ เธอวิ่งผ่านคนงานที่เก็บใบชา แต่ยังไม่เจอ...เธอถาม คนงานชี้ไปที่คอกม้า รจนาไฉนรีบวิ่งออกไป ที่คอกม้า เธอไม่เจอ... คนงานชี้บอกไปอีกทาง รจนาไฉนจำต้องวิ่งไปอีกที่
       รจนาไฉนวิ่งมาถึงหน้าโรงอบชา...เธอหยุดวิ่งด้วยความเหนื่อยจะเดินไป แต่รู้สึกมึนหัว... เธอพยายามทรงตัว และกัดฟันสู้ความเจ็บปวดภายใน...วิ่งไปที่โรงอบชา
       ประตูโรงอบชาเปิดออก ปัทม์เดินออกมาเจอรจนาไฉนพอดี ทั้งสองต่างตกใจเล็กน้อย ตั้งตัวไม่ทัน รจนาไฉนพูดไม่ออก
       “ยังไม่ตายอีกเหรอ”
       “เป็นคำทักทายที่ไพเราะที่สุด เท่าที่ฉันเคยได้ยินมาเลยค่ะ”
       รจนาไฉนไม่พอใจ แอบประชดประชันกลับ
       “ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณผิดหวัง ฉันคงตายไม่ได้หรอก เพราะฉันต้องอยู่เรียกร้องเงินที่ฉันควรได้รับ”
       “เงินอะไร”
       “คุณคงไม่ลืมว่า เราได้เดิมพันกันไว้ ถ้าฉันสามารถอยู่ที่ไร่ชาได้ครบสามวัน คุณจะยอมจ่ายเงินให้ฉันล้านนึง”
       “ใครพูด”
       “ก็คุณไง ไม่เชื่อถามชิก็ได้”
       รจนาไฉนหันไปถามชิ..
       “ใช่ครับ นายเคย...”
       ชิจะอธิบายเป็นพยานให้รจนาไฉน แต่ปัทม์มองขู่
       “เอ้อ...คุยเรื่องอะไรกันครับ ชิไม่รู้เรื่องเลย ขอตัวดีกว่า”
       ชิหาทางชิ่งหนีไป แต่เธอดักทางไว้....
       “วันที่คุณปัทม์พนันกับฉันไง...ชิก็อยู่ด้วย ชิจำได้มั้ย”
       ชิสงสารรจนาไฉน แต่มองเห็นสายตาปัทม์ที่ข่มขู่อยู่ก็กลัว
       “โอ๊ย...ปวดหัว อากาศร้อน ทำให้ความจำเสื่อม จำอะไรไม่ได้ ที่นี่ที่ไหนไปก่อนนะครับ”
       ชิวิ่งหนีไปทันที
       “ชิ กลับมาก่อน”
       ปัทม์หัวเราะเยาะที่ชิไม่กล้าเป็นพยานให้รจนาไฉน...
       “ไหนล่ะพยานของเธอ จำไว้ อย่ามาปรักปรำฉันอีก”
       ปัทม์เดินกลับเข้าไปในโรงอบชา รจนาไฉนแค้นใจ ตะโกนเรียก
       “คุณกลับมาก่อน มาคุยให้รู้เรื่อง”
       รจนาไฉนตะโกนเรียก
       “ยอมรับซะดีๆ ว่าคุณสัญญากับฉัน”
       ปัทม์ไม่โต้ตอบ แต่เดินหนี เธอตัดสินใจกระชากปัทม์ให้หันกลับมาคุย ทำให้เขาเซเข้ามาใกล้ชิด ทั้งสองมองหน้ากัน ปัทม์ได้สติรีบผลักรจนาไฉนออก
       “เลิกรังควาญฉันได้แล้ว”
       “ฉันไม่หยุดแน่ จนกว่าคุณจะยอมรับว่าคุณสัญญากับฉัน”
       “ใช่...ฉันเคยพูดกับเธอ”
       รจนาไฉนดีใจ
       “ยอมรับแล้วก็จ่ายเงินมา”
       ปัทม์แกล้งยิ้มกวน
       “ฉันไม่จ่าย ถ้าคิดจะไปฟ้องตำรวจก็เอาสิ เธอก็รู้ว่าการพนันผิดกฎหมาย”
       “คุณโกงฉัน!”
       “แล้วไง...ฉันเป็นเจ้าของที่นี่ ฉันจะทำอะไรก็ได้ เธออย่าลืมสิว่าเธอเป็นคนงานของฉัน ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องใดๆ”
       “ฉันมันผิดเองที่ไปเชื่อคำสัญญาของคุณ ไม่คิดเลยว่าคนอย่างคุณไม่มีสัจจะ”
       “คำพูดของฉัน มีค่าสำหรับคนที่มีเกียรติและศักดิ์ศรี ไม่ใช่คนไร้เกียรติอย่างเธอ”
       รจนาไฉนทนไม่ไหว แปลกใจที่ปัทม์คอยทำร้ายจิตใจเธอ
       “ฉันถามจริง ๆ เถอะ คุณเกลียดชังอะไรฉันนักหนา ถึงทำกับฉันอย่างนี้ ฉันทำผิดอะไร”
       ปัทม์สวนขึ้น
       “เพราะเธอมันเป็นผู้หญิงหิวเงิน!”
       รจนาไฉนแปลกใจ
       “ฉันแค่ทวงสัญญาตามที่เราตกลงกันไว้ ฉันผิดด้วยเหรอ”
       “เธอผิด...ที่คิดหลอกลวงฉัน”
       รจนาไฉนสวนกลับ
       “ฉันหลอกอะไรคุณ”
       ปัทม์จะตอบ แฉความจริงที่รู้ว่าถูกรจนาไฉนหลอกมาแต่งงาน แต่หยุดไว้
       “ออกไปได้แล้ว! ฉันจะทำงาน”
       “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าคุณจะจ่ายเงินฉัน”
       ปัทม์ตะโกน
       “ชิ ไอ้ชิ!”
       ชิวิ่งเข้ามาทันที แต่รีบออกตัว เพราะกลัวถูกซักให้เป็นพยาน
       “ครับนาย อย่าถามอะไรนะครับ ชิจำอะไรไม่ได้ ชิความจำเสื่อม”
       
        “ลากตัวออกไป ห้ามเข้ามาอีก ถ้าแกปล่อยให้เข้ามาได้ ฉันไล่แกออก”

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 14
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 13
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 12
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 16 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 15 คน
94 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
6 %
ความคิดเห็นที่ 8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
A new sunglass google search Dash panel gadget Cheap Oakley Sunglasses http://www.cheapoakleyglassesusa.com
Cheap Oakley Sunglasses
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณครับที่อัพให้อ่านจะเป็นกำลังใจให้คนอัพครับเพราะตามอ่านทุกวัน จะอัพตรงเวลาหรือไม่ตรงเวลาไม่ใช่สาระสำคัญ แค่ขอให้อัพให้ได้อ่านก็พอใจแล้วครับ
houses
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณนะค่ะที่มีน้ำใจ ถึงคุณจะอัพไม่ตรงเวลาแต่พอเวลาอัพคุณก้อัพเยอะกว่าที่หวังไว้
รักคนอัพ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014