หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มัจจุราชสีน้ำผึ้ง

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 6 พฤษภาคม 2556 19:50 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 3
        มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 3 (ต่อ)
       
       ในห้องทำงานวันเดียวกัน ปัทม์ ปัทมกุลยืนรอด้วยความกระวนกระวายใจ ชิเดินเข้ามาไม่ทันเข้ามาดี ปัทม์ก็รีบถาม
       
       “เรื่องที่ฉันให้ไปสืบว่าไง”
       ชิยิ้มร่า อยากจะอธิบายเอาหน้า
       “จากการที่นายให้ชิไปสืบเรื่องของคุณพ่อของคุณรจนาไฉนว่าป่วยเป็นอะไรนั้น ชิได้โทรไปสอบถามข้อมูลจากทางโรงพยาบาล แล้วทางพยาบาลแสนสวยได้...”
       ชิเหมือนจะพล่ามต่อไปอีกนาน ปัทม์ตัดบท
       “เขาป่วยเป็นอะไร”
       ชิสะดุ้งรีบรายงานอย่างรวบรัด
       “คุณนพรัตน์ป่วยเป็นโรคไต ต้องฟอกไตทุกอาทิตย์ครับ จบข่าว ชิรายงาน!”
       ปัทม์แปลกใจไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน
       “ฟอกไต แล้วค่ารักษาเท่าไหร่”
       ชิส่งเอกสารให้ปัทม์
       “ชิให้ทางโรงพยาบาลแฟกซ์มาให้แล้วครับ”
       ปัทม์รับเอกสารมาดู...
       “เสร็จเรื่องแล้ว...ชิขอตัวไปทำงานต่อครับนาย”
       “เดี๋ยวก่อน”
       ชิแปลกใจว่าปัทม์จะให้ทำอะไรต่อ
       
       ภายในห้องนอนรจนาไฉน พ่อเลี้ยงพูนทวีขอโทษเธอ
       “ผมขอโทษนะครับที่ไม่ได้บอกความจริง”
       รจนาไฉนรีบไหว้พูนทวี
       “เพื่อนสิคะต้องขอโทษพ่อเลี้ยงที่เข้าใจผิดคิดว่าพ่อเลี้ยงเป็น...” เธอไม่กล้าพูดที่เข้าใจว่า เขาเป็นชาวเขา
       พูนทวีพูดแทน
       “คนงาน ! ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก แต่เป็นความผิดของผมเองที่เกิดมาหน้าตาไม่ดีแถมไม่มีราศีอีก”
       “ขอโทษอีกครั้งนะคะพ่อเลี้ยง”
       พูนทวีทำขึงขัง
       “ไม่ให้อภัยครับ”
       รจนาไฉนหน้าเสีย
       “ยกโทษให้เพื่อนนะคะ”
       “ผมจะไม่ยกโทษให้จนกว่าคุณเพื่อนจะเลิกเรียกผมว่าพ่อเลี้ยง ต้องเรียกผมว่าพูนทวี”
       “ไม่ดีมั้งคะ... เพื่อนเป็นแค่คนงาน ไม่ควรตีตัวเสมอพ่อเลี้ยง”
       “ถ้าคุณไม่เรียก ผมจะเล่นบทชาวเขาตลอดไป เราจะได้เป็นเพื่อนกันอย่างสนิทใจ”
       “ตกลงค่ะ เพื่อนจะเรียกคุณว่า พูนทวี”
       “เยี่ยมครับ”
       ทั้งสองยิ้มให้กัน รับรู้ถึงมิตรภาพที่มีให้กัน พูนทวีนึกได้รีบควักเงินให้รจนาไฉน
       “เงินครับ”
       “ให้เพื่อนทำไมคะ”
       “ผมไม่รู้ว่าปัทม์มันค้างเงินอะไรคุณไว้ ในเมื่อมันไม่จ่าย ผมจ่ายให้คุณเองพอไหมครับ ถ้าไม่พอผมจะเพิ่มให้อีก”
       รจนาไฉนซึ้งใจ
       “มันเป็นสัญญาที่คุณปัทม์ต้องรับผิดชอบ ไม่เกี่ยวกับคุณพูนทวีเลย เพื่อนรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ”
       รจนาไฉนจะคืนเงิน แต่พูนทวีไม่รับ
       “ถ้าคุณไม่รับ ก็เท่ากับไม่รับผมเป็นเพื่อน”
       พูนทวีใช้แผนเด็ด รจนาไฉนไม่มีทางเลือก
       “ค่ะ...ขอบคุณนะคะ”
       รจนาไฉนรับเงินมาไว้ ทำให้พูนทวีดีใจที่มีส่วนช่วยรจนาไฉน แต่แล้วรจนาไฉนส่งเงินให้พูนทวี
       “ฉันให้ค่ะ”
       พูนทวีงง
       “ค่าอะไรครับ!”
       “ค่าหมอ ค่ารักษาดูแลฉัน”
       “ผมไม่รับ!”
       รจนาไฉนย้อน
       “ถ้าคุณไม่รับก็เท่ากับไม่รับฉันเป็นเพื่อน”
       พูนทวีอึ้ง ไม่คิดว่ารจนาไฉนจะฉลาด และมีไหวพริบ พูนทวีจำยอมรับเงินคืน
       “ครับ แต่จำไว้นะครับ ถ้าคุณมีเรื่องเดือดร้อนหรือลำบาก ขอให้บอกเพื่อนคนนี้ เพื่อนคนนี้จะช่วยเหลือคุณเสมอ”
       พูนทวียื่นมือมาให้รจนาไฉน เธอยิ้มให้แล้วจับมือตอบ
       “ขอบคุณค่ะเพื่อนที่แสนดี”
       พูนทวียิ้มดีใจที่มิตรภาพดำเนินไปด้วยดี จากนั้น เขาก็ลากรจนาไฉนออกไป
       
       “จะพาเพื่อนไปไหนคะ”

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 3
         
       ภายในห้องทำงาน ปัทม์เซ็นเช็คส่งให้ชิ ชิรับมาดูก็ตกใจ... ตื่นเต้นดีใจ
       
       “นายเซ็นเช็คให้ชิ! เป็นรางวัลที่ไปสืบเรื่องคุณนพรัตน์เหรอนาย”
       “เอาไปจ่ายให้โรงพยาบาล เป็นค่ารักษาคุณนพรัตน์”
       “โธ่...นึกว่าให้ชิ”
       “จัดการด่วนที่สุด”
       “ครับนาย!”
       ชิจะเดินออกไป ปัทม์ถามขึ้น
       “ฉันเห็นรถพูนทวีมา มันกลับไปแล้วใช่มั้ย”
       “ยังครับ!”
       ปัทม์แสดงความไม่พอใจ
       “ทำไมมันยังไม่กลับไปอีก”
       “เห็นพาคุณรจนาไฉนออกไปสูดอากาศข้างนอกครับ”
       ปัทม์โวยวาย
       “ทำไมมันต้องดูแลเอาใจกันด้วย”
       “แล้วทำไมนายต้องโมโห”
       ปัทม์สวนกลับ
       “ไม่ใช่เรื่องของแก”
       “ครับ...ไม่ใช่เรื่องของชิ ชิไปแล้วครับ”
       ชิจะเดินออกไป แต่เห็นว่าปัทม์ยังหงุดหงิดก็หันมาบอก
       “ถ้านายไม่สบายใจ อยากตามไปดู พวกเขาอยู่ที่ลำธารเชิงเขา”
       “บอกฉันทำไม ฉันไม่สนใจ ไม่ใช่เมียฉัน”
       “แล้วทำไมนายต้องโมโหด้วย ทำตัวเหมือนหวงก้าง”
       ปัทม์โกรธที่ชิรู้ทัน
       “ไอ้ชิ!”
       “หายตัวแว้บไ
       ชิวิ่งออกไปทันที ปัทม์คิดตัดสินใจ...
       
       บริเวณลำธาร รจนาไฉนเดินมาหยุดมอง เห็นลำธารและทุ่งดอกไม้แสนสวย เธอสัมผัสธรรมชาตินั้นอย่างมีความสุข พูนทวีเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า
       “ชอบมั้ยครับ”
       “ชอบมากค่ะ”
       พูนทวียิ้มดีใจ คิดว่าเธอชอบเขา แต่..รจนาไฉนกลับวิ่งไปดูบริเวณลำธาร
       “เหมือนฝัน ลำธารน้ำใส มีทุ่งดอกไม้สีสด เหมือนอยู่ในเทพนิยายเลยค่ะ”
       พูนทวีผิดหวังเล็กน้อยที่เธอสนใจในธรรมชาติ มากกว่าตัวเขา
       “ผมดีใจนะครับที่คุณเพื่อนชอบ คุณเพื่อนได้มาสูดอากาศบริสุทธิ์ได้ชมธรรมชาติงดงาม นอกจากจะทำให้สุขภาพแข็งแรงแล้ว สุขภาพใจก็ดีขึ้นด้วยครับ”
       พูนทวีหันไป เห็นรจนาไฉนกำลังปูผ้าเพื่อวางอาหารปิคนิค
       “ไม่ต้องทำครับ ผมทำให้”
       “ไม่เป็นไรค่ะ คุณพูนทวีทำเพื่อเพื่อนมาเยอะแล้ว ให้เพื่อนได้ดูแลคุณพูนทวีบ้างนะคะ”
       รจนาไฉนยิ้มให้ เขาดูมีความสุขมาก
       “ดีครับ อยากให้ดูแลทั้งชีวิตเลย”
       “อะไรนะคะ”
       “หมายถึง...เป็นเพื่อนกันดูแลกัน”
       “คุณพูนทวีรู้มั้ยคะ ว่าคุณเป็นคนที่น่ารักมาก”
       พูนทวีเขิน
       “คุณเพื่อนก็พูดเกินไป ผมไม่น่ารักหรอก แต่มีเสน่ห์”
       “คุณเพื่อนเป็นคนที่มีน้ำใจและเป็นคนดี ถ้าโลกนี้มีแต่คนแบบคุณพูนทวี บ้านไร่ปลายดอยคงเต็มไปด้วยสันติสุข ไม่ต้องมืดมนเหมือนคนบางคน”
       “อย่าไปพูดถึงปัทม์มันเลยครับ คนที่จมกับความทุกข์ก็เป็นอย่างนั้นล่ะ”
       รจนาไฉนแปลกใจ
       “เขามีเรื่องอะไรเหรอคะ”
       “อย่าไปสนใจมันเลยครับ เดี๋ยวบรรยากาศจะกร่อย”
       “ค่ะ...ดูสิคะ แค่พูดชื่อเขา ดอกไม้ก็เหี่ยวเลย”
       
       รจนาไฉนหยิบดอกไม้ที่ก้านหักดอกตกขึ้นมาชูให้พูนทวีดูเหมือนเปรียบเทียบ ทั้งสองหัวเราะชอบใจ

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 3
         
       บริเวณไร่ชา ปัทม์ขี่ม้า แต่สะดุดจนหน้าเกือบคะมำ ปัทม์โวยวายใส่ม้า
       
       “วันนี้แกเป็นอะไรของแกวะ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว”
       ปัทม์พยายามหันไปมองคนงานที่ทำงานอยู่ แต่ภายในใจไม่นิ่งเพราะคิดถึงคำพูดของพูนทวี
       “ฉันขอให้ความสำคัญกับเธอ เธอเป็นเทพธิดาดอยกลอยใจของฉัน ฉันจะดูแลผู้หญิงคนนี้เอง”
       ปัทม์มองหน้าจะค้าน แต่พูนทวีรวบรัดตัดความ
       “ตกลงตามนี้ ต่อไปฉันจะทำอะไรก็อย่าขัด...”
       ปัทม์วุ่นวายใจ ตัดสินใจควบม้าไปทางลำธารทันที...
       
       บริเวณลำธาร พูนทวีหยิบสตรอเบอรี่ลูกโตให้รจนาไฉน
       “นี่เป็นสตอรเบอรี่จากไร่ผมเอง กินเยอะๆนะครับ วิตามินซีช่วยซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอและทำให้สดชื่น”
       รจนาไฉนจะรับมา แต่พูนทวีไม่ส่งให้
       “ผมป้อนให้ครับ”
       รจนาไฉนอึ้ง พูนทวีเล่นมุกทำเสียงดุเลียนแบบปัทม์
       “อย่าขัดคำสั่งผม! ผมคือพ่อเลี้ยงปัทม์ ปัทมกุลผมเป็นเจ้าของที่นี่ ผมสั่งอะไรคุณต้องทำตามคำสั่งของผม!”
       รจนาไฉนมองพูนทวีแล้วหัวเราะ
       “เอ้า...ไม่กลัวเหรอครับ”
       “ก็มันขำนี่คะ คุณทำยังไงก็ไม่เหมือนเค้าหรอก เพราะแววตาคุณใจดี ขี้เล่น แต่สำหรับเค้า เป็นแววตามัจจุราช!”
       พูนทวีเห็นด้วย
       “โดนใจผมมาก ใช่เลย ไอ้ปัทม์มันเหมือนมัจจุราช”
       ทันใดนั้น ปัทม์ควบม้าวิ่งเข้ามาบนเสื่อ พูนทวีและรจนาไฉนตกใจ
       “เฮ้ย!”
       ปัทม์ลงจากหลังม้า
       “ไอ้ปัทม์ แกเป็นบ้าอะไร บุกฝ่ามากลางวง”
       “ขอโทษ ม้ามันพยศ ควบคุมไม่อยู่”
       “มันจะพยศได้ไง นี่มันม้าคู่ชีพของแก”
       “จะเอาอะไรกับม้า ขนาดคนเรายังควบคุมไม่ได้เลย”
       ปัทม์มองไปทางรจนาไฉนที่โดนแขวะ
       “แกมาทำอะไรแถวนี้”
       “มาตรวจไร่ชา” ปัทม์บอก
       “แต่นี่มันนอกเขตพื้นที่ไร่ของแกแล้วนี่หว่า”
       รจนาไฉนมองปัทม์ที่รีบแก้ตัว
       “ก็แค่มาดูว่าปีนี้น้ำเป็นไงบ้าง มันแล้งรึเปล่า”
       “ไม่เห็นต้องมาเองเลย ให้คนงานมาดูก็ได้” พูนทวีบอก
       “ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นสู้มาดูเองดีกว่า มาดูให้เห็นกับตาว่ามันเป็นยังไง”
       ปัทม์ยังคงมองเย้ยไปที่รจนาไฉน
       “คุณก็เห็นแล้วนี่คะว่าน้ำเป็นยังไง...เสร็จธุระแล้วก็น่าจะกลับได้แล้ว” รจนาไฉนบอก
       “เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน ฉันยังไม่อยากกลับ”
       “ไม่กลับก็ไม่กลับ”
       พูนทวีหันมาคุยกับรจนาไฉน
       “คุณเพื่อนครับ มาทานแซนวิชฝีมือผมดีกว่า”
       พูนทวีส่งให้รจนาไฉน แต่ปัทม์แย่งไปกินทันที
       “เฮ้ย... ฉันทำให้คุณเพื่อน”
       “ฉันหิว”
       ปัทม์กินอย่างไม่สนใจรจนาไฉน
       “ไม่เป็นไรค่ะ ถือว่าให้ทาน”
       ปัทม์สะดุ้งแล้วโยนแซนวิสทิ้งทันที พูนทวีหัวเราะชอบใจ รจนาไฉนรินน้ำส้มส่งให้พูนทวี
       “น้ำส้มค่ะ”
       ปัทม์แย่งมากินอีก
       “เสียมารยาท”
       “ทำไม...เธอเป็นคนงานของฉัน ต้องมีหน้าที่รับใช้ฉัน รึไม่จริง”
       “คุณพูนทวีคะ...ฉันว่าแถวนี้เริ่มมีมลพิษ พวกแมลงวันแมงหวี่มาตอม เราไปเดินเล่นที่ริมน้ำดีกว่า”
       “ดีครับ งั้นเชิญครับ”
       พูนทวียื่นมือให้ เพื่อจะดึงรจนาไฉนขึ้นมา
       “ขอบคุณมากนะคะ สำหรับความเป็นสุภาพบุรุษ”
       รจนาไฉนหาโอกาสประชดปัทม์ ปัทม์แสดงความไม่พอใจ ลุกขึ้นขวางก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไป
       “เธอกลับไร่ได้แล้ว” ปัทม์บอก
       “แต่คุณเพื่อนยังอยู่ในช่วงพักฟื้น” พูนทวีว่า
       “เค้าเป็นคนงานของฉัน ฉันสั่งอะไรเค้าต้องทำตาม”
       ปัทม์มองขู่ รจนาไฉนไม่อยากให้เกิดปัญหาตามมา
       “คุณพูนทวีคะ ไว้โอกาสหน้าเราค่อยมาปิคนิคกันใหม่นะคะ”
       “ได้ครับ”
       พูนทวีบอกปัทม์
       “งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งคุณเพื่อนเอง”
       “ไม่ต้อง กว่าจะเดินไปที่รถเสียเวลา”
       ปัทม์บอกรจนาไฉน
       “เธอไปกับฉัน!”
       ปัทม์ลากเธอไปที่ม้า รจนาไฉนตกใจ
       “ฉันไม่เคยขี่ม้า!”
       ปัทม์ไม่สนใจ จับเธอขึ้นนั่งแล้วควบม้าออกไป โดยไม่สนใจพูนทวี
       “เฮ้ย... มาไวเคลมไว”
       พูนทวีบ่นๆ ก่อนนึกสงสัยในท่าทีของปัทม์
       
       “ดูแลคุณเพื่อนดีๆนะเว้ย... มันเป็นอะไรของมันวะ ไหนบอกว่าปล่อยให้เราดูแลได้ ไอ้มารผจญ ไม่ใช่ ต้องเรียกว่า มัจุจราช!”

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 3
        ปัทม์ควบม้าวิ่งไปมาทางทุ่งหญ้า รจนาไฉนสีหน้าตื่นกลัว นั่งอยู่ด้านหน้า
        “วิ่งช้า ๆ สิ....ฉันกลัว”
        “กลัวเหรอ”
        “ก็ฉันไม่เคยขี่ม้านี่ ช้าๆหน่อย”
        ปัทม์จงใจเร่งม้า ควบเร็วขึ้น รจนาไฉนตกใจ
        “หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะลง”
        “กระโดดลงไปสิ ถ้าไม่กลัวแขนขาหัก”
        รจนาไฉนมองไป เห็นแต่ก้อนหินก็กลัว มองไปข้างหน้าเห็นกิ่งไม้ก็ตกใจ
        “ว้าย”
        ปัทม์โอบคว้าตัวรจนาไฉนให้หลบกิ่งไม้ เธอหลับตานิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา ปัทม์ผ่านกิ่งไม้มาได้ ก็บังคับม้าให้หยุด เธอเห็นว่าปลอดภัยก็ดีใจ แต่รู้สึกตัวว่าอยู่ในอ้อมกอดของปัทม์จึงรีบดึงมือของเขาออก
        “เอามือออก ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า”
        ปัทม์จะควบม้าต่อไป แต่หญิงชาวม้งวิ่งเข้ามาร้องขอความช่วยเหลือ
        “ช่วยด้วย....ช่วยด้วย!”
        ปัทม์และรจนาไฉนแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น
       
        บริเวณหมู่บ้านม้ง เวลากลางวัน มีเสียงคนถูกเตะต่อยดังเข้ามา ภายในบ้าน หน่อเอถูกทำร้าย เลือดกลบปาก หน้าตาเละ เขาถูกรุมทำร้ายจนกระเด็นไปปะทะกับผนังกระท่อม ศักดิ์ ลูกน้องมือขวาของพ่อเลี้ยงเจงย่างสามขุมเข้าหาหน่อเออย่างเดือดดาล
        “ทำไมแกไม่กลับไปส่งยาให้พ่อเลี้ยง!”
        “ฉันเลิกแล้ว” หน่อเอบอก
        “แกคิดว่าพ่อเลี้ยงเล่นขายของหรือไง นึกจะเลิกก็เลิก ไอ้หน่อเอ!”
        ศักดิ์จะเข้าไปซ้ำ หน่อเอยกมือป้อง ละล่ำละลักพูด
        “พ่อเลี้ยงปัทม์มันบังคับฉัน ไม่งั้นมันจะจับฉันส่งตำรวจ!”
        ศักดิ์ชะงัก
        “ไอ้ปัทม์!”
        “ฉันไม่มีทางเลือก”
        “แล้วมันเป็นพ่อแกหรือไง ถึงต้องเชื่อมัน ต่อไปอย่าไปเชื่อฟังมันอีก”
        ศักดิ์จะเข้าไปทำร้ายหน่อเออีก
        “หยุดนะ!”
        ศักดิ์ชะงัก ทั้งศักดิ์และหน่อเอหันไปมองที่ประตู ปัทม์ยืนหน้าเครียด เล็งปืนมาที่ศักดิ์
        “หยุดทำร้ายคนไม่มีทางสู้ซะที ไม่อย่างนั้น แกได้กินลูกปืนฉันแน่”
        “แน่ใจรึว่าฉันต้องกินลูกปืนแก”
        ปัทม์หันไปทางด้านหลัง ลูกน้องของศักดิ์ 2 คนเข้ามาประชิด เล็งปืนจ่อหัวปัทม์เอาไว้ แล้วริบเอาปืนมาจากปัทม์
        “จำไว้..เกิดชาติหน้าอย่าทำตัวเป็นวีรบุรุษอีก จัดการ”
        ศักดิ์หันไปพยักหน้าสั่งลูกน้องจะให้ฆ่าปัทม์
        ทันใดนั้นรจนาไฉนโผล่มาจากด้านหลัง ในมือถือท่อนไม้ผุๆ
        “หยุดนะ!”
        ลูกน้องศักดิ์หันไป รจนาไฉนฟาดหน้าลูกน้องศักดิ์คนหนึ่งด้วยไม้ผุๆ ปรากฏว่าไม้หักโดยที่ลูกน้องศักดิ์ไม่เป็นอะไรเลย ปัทม์ถอนใจเฮือกที่จู่ๆรจนาไฉนก็เข้ามา แต่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย
        “อุ้ย”
        “อีนี่ มาจากไหนวะ! จัดการมัน”
        ปัทม์ฉวยจังหวะเตะและต่อยศักดิ์จนศักดิ์ล้มลงไป ลูกน้องศักดิ์จะเข้าไปทำร้าย รจนาไฉน
        “หนีไปเร็ว!” ปัทม์บอก
        รจนาไฉนวิ่งหนีออกไปนอกกระท่อมทันที ลูกน้องศักดิ์จะตาม ปัทม์เข้าไปขวาง เตะต่อย ต่อสู้จนลูกน้องศักดิ์กระเด็นชนผนังกระท่อม ปัทม์รีบวิ่งออกไป
       
        ปัทม์ออกมานอกกระท่อม เจอรจนาไฉนยืนตกใจอยู่
        “คุณเป็นยังไงบ้าง”
        ปัทม์ตะโกนบอก
        “รีบหนีไป”
        รจนาไฉนจะวิ่งหนีแต่สะดุดครกตำข้าวล้มลง ปัทม์เข้าไปดูแล พวกลูกน้องศักดิ์ตามออกมาเข้าไปต่อสู้กับปัทม์เป็นพัลวัน ปัทม์ต่อสู้ออกหมัดมวยเต็มที่จนลูกน้องศักดิ์ได้รับบาดเจ็บ
        ศักดิ์เดินตรงเข้ามา คว้ามีดของชาวเขาเล่มโต เข้ามาฟันปัทม์ ปัทม์หลบหลีก และคว้าเอาไม้ที่หยิบได้ขึ้นมาต่อสู้ป้องกันตัว
        รจนาไฉนและเมียของหน่อเอแอบดูอยู่ที่มุมหนึ่ง
        ปัทม์ต่อสู้สุดกำลัง จนกระทั่งพวกศักดิ์แพ้ นอนหมอบกับพื้น พวกมันจะลุกขึ้นมา แต่ปัทม์แย่งปืนเข้ามาถือขู่ไว้.!
        แต่แล้วมีเสียงปืนดังขึ้นข้างตัวศักดิ์ ทุกคนตกใจ ปัทม์หันไป ปลัดวราห์เข้ามากับตำรวจ 2-3 นาย พร้อมอาวุธปืนพร้อมครบมือ เล็งมาที่พวกของศักดิ์
        “ปลัดวราห์” ปัทม์เรียก
        วราห์บอกตำรวจ
        “จับพวกมันไป อย่าปล่อยให้มารังแกชาวบ้านอีก!”
       
        ตำรวจรีบวิ่งไปคุมตัวศักดิ์และลูกน้องออกไป ศักดิ์และลูกน้องมีฮึดฮัด ก่อนออกไปหันมามองปัทม์อย่างเคียดแค้น แล้วถูกตำรวจดันหลังให้เดินออกไป

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 14
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 13
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 12
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 16 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 15 คน
94 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
6 %
ความคิดเห็นที่ 8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
A new sunglass google search Dash panel gadget Cheap Oakley Sunglasses http://www.cheapoakleyglassesusa.com
Cheap Oakley Sunglasses
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณครับที่อัพให้อ่านจะเป็นกำลังใจให้คนอัพครับเพราะตามอ่านทุกวัน จะอัพตรงเวลาหรือไม่ตรงเวลาไม่ใช่สาระสำคัญ แค่ขอให้อัพให้ได้อ่านก็พอใจแล้วครับ
houses
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณนะค่ะที่มีน้ำใจ ถึงคุณจะอัพไม่ตรงเวลาแต่พอเวลาอัพคุณก้อัพเยอะกว่าที่หวังไว้
รักคนอัพ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014