หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ข้าวนอกนา

ข้าวนอกนา ตอนที่ 17 - 18

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
9 พฤษภาคม 2556 16:33 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข้าวนอกนา ตอนที่ 17 - 18
        ข้าวนอกนา ตอนที่ 17 (ต่อ)
       
       ไวภพ อยู่ในห้องดูกล้องวงจรปิดของคอนโด รปภ. กรอภาพกลับไป ไวภพคอยมองจนเจอ
       
       “นั่นไงครับ เจอแล้วๆ”
       ภาพบนหน้าจอ เห็นโจ้ประคองเดือนเข้าไปในห้อง
       “พี่ช่วยพอสตรงนี้ไว้หน่อยครับ”
       รปภ. กด pause ไว้ ไวภพเข้าไปจ้องใกล้ๆ สายตาไวภพมองไปที่หมายเลขห้องที่โจ้ประคองเดือนเข้าไป
       “ขอบคุณครับพี่”
       ไวภพรีบออกไปทันที
       
       โจ้อุ้มเดือนลงมาที่เตียง เดือนพยายามหนี แต่โจ้กดไว้
       “ปล่อยนะพี่โจ้ ปล่อยเดือนเถอะ ขอร้องละ”
       “ปล่อยกูก็ซวยน่ะสิ มามีความสุขกันก่อนดีกว่า”
       “ไม่นะ ไม่เอา...”
       โจ้ซุกไซ้ซอกคอ เดือนกรีดร้อง
       “อย่า...”
       เสียงกริ่งดังขึ้น โจ้ชะงัก เดือนอาศัยจังหวะนั้นถีบหว่างขาโจ้สุดแรง จนล้มลง เดือนวิ่งถลาออกไป
       
       ไวภพหลบอยู่ข้างประตู ได้ยินเสียงกุกกักและเสียงร้อง
       “ช่วยด้วย...”
       ไวภพตบประตู
       “เดือน...นั่นเดือนใช่ไหม ผมไวนะ”
       เดือนอยู่ในห้อง จำเสียงไวภพได้
       “ไวคะ เดือนเอง ช่วยด้วย...”
       โจ้ตามมาทัน รีบปิดปากเดือน รปภ. 2 นาย ตามมา
       “มีเสียงผู้หญิงร้องอยู่ข้างใน พี่ช่วยเปิดทีครับ”
       “เปิดไม่ได้ ไม่มีกุญแจ”
       ไวภพร้อนใจ
       “งั้นทำไงดี”
       “แจ้งตำรวจก่อน”
       “ไม่ทันหรอกครับพี่”
       ทั้งสามมองหน้ากันอย่างคิดไม่ตก
       
       เดือนดิ้นขลุกขลัก โจ้ลากไป แต่เดือนไม่ยอม เอื้อมมือจะไปเปิดประตู
       “ยังไงก็ไม่รอดหรอก”
       “แกนั่นแหละไม่รอด ไวกำลังเรียกตำรวจมา แกติดคุกแน่”
       “ปากเก่งนักเหรอ”
       โจ้จูบ เดือนกัดปาก โจ้ร้องจ๊ากผงะผลักเดือนออก
       “อ๊าก”
       โจ้กุมปากที่เลือดกบ เดือนเอื้อมมือไปเปิดประตูออกมาได้ ไวภพหันมาเห็น โจ้มองมาตกใจ ไวภพเข้ามาชกหน้าโจ้อย่างแรง จนหงายหลังลงไป ไวภพจะหันไปทางเดือน แต่โจ้เข้ามา รปภ. 2 คนเข้ามาช่วยกันจับตัวโจ้
       “เฮ้ย...กูเป็นเจ้าของที่นี่นะ ปล่อยสิวะ”
       รปภ.คนหนึ่งแย้ง
       “แต่คุณกำลังจะทำมิดีมิร้ายคุณผู้หญิง”
       ไวภพเข้าไปประคองเดือนไว้
       “เดือน...เป็นอะไรหรือเปล่า”
       เดือนกอดไวภพร้องไห้อย่างหวาดกลัว
       “ไวคะ”
       “ไม่เป็นไรแล้วนะ ผมมาช่วยแล้ว”
       โจ้ดิ้นรนจะให้หลุดจากรปภ.
       “บอกให้ปล่อย กูถูกบุกรุกนะโว้ย เดี๋ยวให้ฝ่ายนิติไล่ออกให้หมดหรอก”
       รปภ.ถามไวภพ
       “เอาไงดีครับ”
       “ไม่ต้องไปกลัวมันครับ มันเป็นคนทำผิด”
       โจ้มองหน้าเดือนและไวภพ
       “ถ้าเอาเรื่องกูจะแฉพวกมึงให้หมด...” โจ้จ้องหน้าเดือน “โดยเฉพาะเรื่องของแก กำพืดแกทั้งหมด...”
       เดือนตกใจ ไวภพมองหน้าเดือนงงๆ
       “เดือนไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว พาเดือนออกไปที”
       “เราจับมันส่งตำรวจก่อนดีกว่า”
       “ไม่เป็นไรค่ะ มันยังทำอะไรเดือนไม่ได้”
       ไวภพไม่เห็นด้วยนัก แต่ก็จำใจพาเดือนออกไป
       
       ไวภพพาเดือนออกมา แล้วโบกแท็กซี่ แท็กซี่คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอด
       “ไปสถานีตำรวจ...”
       เดือนรีบบอก
       “อย่าเลยค่ะ”
       “อ้าว...ทำไมล่ะ เดือนจะไม่เอาเรื่องมันเหรอ”
       “เดือนไม่อยากให้คุณพ่อรู้”
       “แต่ไอ้นั่นมันจะ...มันจะข่มขืนเดือนนะ”
       “ยิ่งเป็นเรื่องนี้ยิ่งแจ้งความไม่ได้ค่ะ คุณพ่อต้องโกรธเดือนมากแน่ๆ ที่เดือนหนีเที่ยวกลางคืน”
       เดือนทำท่าจะร้องไห้ ไวภพมองหน้าอย่างเห็นใจ
       
       ใจหวานกลับเข้ามาในห้อง เสียงมือถือดังขึ้น เธอมองหน้าจออย่างแปลกใจก่อนจะกดรับสาย
       “ฮัลโหล มีอะไรคะเสี่ย”
       “มีแน่ แกมาขนของของแกออกไปจากบ้านฉันซะที”
       “หวานไม่กลับไปที่นั่นแล้ว”
       “งั้นฉันจะขนของของแกโยนทิ้งให้หมด”
       “ตามใจ เสี่ยจะเอาใครมากกที่บ้านนั้นก็แล้วแต่เสี่ย อย่าโทรมายุ่งกับฉันอีก”
       “ฉันจะเตือนแกไว้นะ ที่แกนอกใจสวมเขาให้ฉัน แกกับชู้ไม่ตายดีแน่”
       “เสี่ยส่งคนไปทำร้ายหมอจอร์จใช่ไหม”
       “คิดเอาเองก็แล้วกัน บางทีอาจไม่พ้นคืนนี้ก็ได้”
       ใจหวานตกใจ วางสายลงอย่างใจหาย เธอกดมือถือออกโทรหาจอร์จ แต่เขาไม่รับสาย เธอยิ่งกังวลหนัก
       ใจหวานมากดกริ่งที่คลีนิกอย่างร้อนใจ รอสักพักประตูยังไม่เปิด เธอก็กดอีก สักครู่มือจอร์จเข้ามาแตะบ่า ใจหวานสะดุ้งเฮือก หันไปก็โล่งใจและดีใจ
       “หมอ...”
       “มีอะไรเหรอหวาน”
       “หวานเป็นห่วงหมอค่ะ โทรมาก็ไม่รับสาย”
       “ผมไปช่วยคนเจ็บกับมูลนิธิมา”
       “หมอปลอดภัยนะคะ”
       “ปลอดภัยจ้ะ”
       “แผลที่โดนทำร้ายเป็นยังไงบ้างคะ”
       “ดีขึ้นเยอะแล้ว ไม่เป็นอะไรมากหรอก”
       ใจหวานเข้าไปกอดเขาไว้ทั้งรักและสงสาร จอร์จตกใจ
       “เป็นอะไรไปใจหวาน”
       “หมอคะ หวานอยากจะสารภาพ...ว่าที่หมอถูกทำร้ายเพราะหวานเอง...”
       จอร์จดันตัวใจหวานออก
       “ทำไม หวานไปเกี่ยวอะไรด้วย”
       “เสี่ยพรคิดว่า...คิดว่าหวานเป็นชู้กับหมอค่ะ”
       จอร์จส่ายหน้า
       “บ้าจริง เราบริสุทธิ์ใจ แต่คนมันก็คิดสกปรกไปได้”
       “หมอต้องระวังตัวนะคะ เมื่อกี้มันก็โทรมาขู่หวานอีก หวานเลยเป็นห่วงหมอ”
       “ขอบใจนะหวาน ผมไม่เป็นไร จะพยายามระวังตัว นี่ดึกแล้ว หวานกลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวผมไปส่ง”
       “ไม่ต้องค่ะ ส่งขึ้นแท็กซี่ก็พอ”
       “มันดึกแล้วนะหวาน”
       “หวานชินแล้ว อย่าลืมสิว่าหวานเป็นนักร้องกลับบ้านตีสองตีสามประจำ หมอไปกับหวาน เดี๋ยวก็ยิ่งถูกสงสัยกันไปใหญ่”
       จอร์จพยักหน้าเข้าใจ
       “งั้นผมไปส่งขึ้นรถ”
       
       จอร์จพาใจหวานเดินออกไปใจหวานยังเครียดไม่หาย

ข้าวนอกนา ตอนที่ 17 - 18
        ดำข้ามาในอพาร์ตเมนท์ ดีใจเมื่อเห็นสมพันธุ์
       
       “พี่พัน...”
       สมพันธุ์หลับอยู่บนโซฟา ดำมองอย่างปลาบปลื้ม
       “โธ่...หลับซะแล้ว”
       ดำเข้าไปกอดเขาไว้เบาๆ แล้วซบกับเขาอย่างรู้สึกอบอุ่น สมพันธุ์แอบลืมตาขึ้นมองอย่างรู้สึกอึดอัด
       
       รถแท็กซี่แล่นมาจอดหน้าบ้าน
       “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”
       ไวภพลงมากับเดือน
       “ผมจะรอส่งจนเดือนเข้าบ้านอย่างปลอดภัย”
       “ขอบคุณค่ะ”
       เดือนเปิดประตู กำลังจะเข้าไป ทันใดนั้นมีรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอด ทั้งสองหันไปมองอย่างตกใจ
       “คุณพ่อ...”
       ดนัยธรลงจากรถด้วยท่าทางเมานิดๆ มองทั้งสองด้วยแววตาดุดัน
       “ไปไหนกันมา”
       เดือนอึกอัก
       “เอ่อ...ไป...ทานข้าวมาค่ะ”
       “โกหก ทานข้าวอะไรกลับกันมาป่านนี้...แถมสภาพยังทุเรศทุรังอีก กินยังอื่นกันมาจนอิ่มมากกว่า”
       ไวภพพยายามอธิบาย
       “คืออย่างนี้ครับ เดือนถูกทำร้าย...”
       ดนัยธรกระชากคอเสื้อไวภพ
       “ไม่ต้องมาปั้นน้ำแก้ตัวแทนกัน ฉันจำแกได้ บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับยัยเดือนอีก”
       เดือนรีบบอก
       “เราเลิกคบกันแล้วจริงๆ แต่บังเอิญเจอกันค่ะ”
       “ยังจะแถอีก นังเด็กใจแตก นังลูกไม่รักดี”
       ดนัยธรตบเดือนล้มลง
       “อย่าครับคุณพ่อ...”
       ไวภพเข้าไปประคองเดือน ดนัยธรชี้หน้าเดือนกับไวภพ
       “ฉันคิดผิดที่เอาแกมาเป็นลูก เลี้ยงยังไงก็ไม่พ้นสำส่อน เลือดชั่วแกมันแรงจริงๆ”
       เดือนมองหน้าดนัยธรอย่างตกใจ ร้องไห้โฮออกมา ไวภพมองดนัยธรอย่างตกใจกับคำพูดของเขา
       
       เขมวรรณซึ่งนั่งหลับอยู่บนโซฟาสะดุ้งตื่นขึ้น ได้ยินเสียงเอะอะดังลั่น เธอมองออกไป
       “อะไรกันนะ”
       เขมวรรณตกใจ แล้วรีบเปิดประตูออกไป ไวภพหันมาเห็นยกมือไหว้ เขมวรรณรับไหว้
       “เกิดอะไรขึ้นคะ”
       ดนัยธรมองเดือนเหยียดๆ
       “ดูลูกสาวคุณสิเข็ม ทำงามหน้านัก ไปนอนกกกับผู้ชายจนดึกดื่นเพิ่งกลับเอาป่านนี้”
       “ผมกับเดือนไม่ได้ทำอะไรนอกลู่นอกทางนะครับ ผมแค่มาส่งเดือนเท่านั้นเอง”
       “ส่งดึกๆ ดื่น ๆ อย่างนี้น่ะเหรอ ไม่นอกลู่นอกทาง”
       เขมวรรณปราม
       “นัยคะ ดึกแล้วเราไปคุยข้างในเถอะค่ะ”
       “ผมไม่คุยแล้ว ใครอยากคุยกับพวกเด็กใจแตกก็คุยไป”
       ดนัยธรขึ้นรถขับเข้าบ้านไป เสียงเบรกดังเอี๊ยดเกือบชนโรงรถ เขมวรรณมองอย่างตกใจก่อนจะหันไปทางไวภพ
       “ขอบใจนะจ๊ะที่มาส่งเดือน เธอกลับไปก่อนเถอะ”
       “ครับคุณน้า” ไวภพบอกกับเดือน “ผมกลับแล้วนะเดือน อย่าคิดมากนะครับ ผมเป็นกำลังใจให้”
       เดือนพยักหน้าเศร้าๆ
       “ขอบคุณนะคะ”
       ไวภพยกมือไหว้เขมวรรณ แล้วขึ้นรถออกไป เขมวรรณกอดเดือนไว้ เดือนซบลงร้องไห้กับแม่
       
       เดือนนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในบ้าน เขมวรรณถาม
       “ลูกหายไปไหนมา ทำไมถึงติดต่อไม่ได้เลย”
       “เดือน...ไป...ไปที่ผับกับเพื่อนมาค่ะ ที่นั่นเพลงดังเลยไม่ได้ยินเสียงมือถือเลย”
       เขมวรรณตกใจ
       “ทำไมถึงไปเที่ยวสถานที่แบบนั้น”
       “ทีแรกก็ตั้งใจจะไปฟังเพลงเฉยๆ ค่ะ แต่...เดือนดื่มค็อกเทลมากไปหน่อยรู้สึกมึนๆ ไม่อยากกลับตอนนั้น ก็เลยอยู่ต่อไปเรื่อยๆ”
       “อยู่ต่อที่ผับน่ะเหรอ”
       “ค่ะ เดือนกับไวไม่มีอะไรกันจริงๆ นะคะคุณแม่”
       เขมวรรณไม่ค่อยเชื่อ
       “จริงเหรอ”
       “จริงๆ ค่ะ ให้หนูสาบานก็ได้ ว่าถ้าเดือนกับไวมีอะไรกันอย่างคุณพ่อคิดจริงก็ขอให้มีอัน...”
       เขมวรรณรีบห้าม
       “ไม่ต้อง แม่เชื่อหนูจ้ะ”
       เดือนเศร้าสลดลง
       “แต่คุณพ่อไม่เชื่อเลย”
       “คุณพ่อเมา แล้วก็กำลังโกรธด้วยน่ะจ้ะ เขารอลูกจนเกือบเที่ยงคืนยังไม่กลับมา ติดต่อก็ไม่ได้ จนเกือบจะไปแจ้งความแล้ว”
       เดือนรู้สึกผิด
       “หนูขอโทษค่ะคุณแม่ที่ทำให้กังวลเรื่องหนู”
       “ลูกต้องไปขอโทษคุณพ่อด้วยนะจ๊ะ หาโอกาสเหมาะๆ ตอนคุณพ่ออารมณ์ดี”
       “แต่...เดี๋ยวนี้ท่านไม่เคยอารมณ์ดีกับเดือนเลยค่ะ”
       “ไม่เอา...อย่าตั้งแง่กับคุณพ่อสิจ๊ะ ทำอย่างที่หนูเคยเข้าหาท่านนั่นแหละ เดี๋ยวท่านก็หายโกรธเอง”
       “หนูจะพยายามค่ะ”
       เขมวรรณลูบผมเดือน
       “ดีมากจ้ะ แม่เอาใจช่วยนะจ๊ะ”
       เดือนยังสะอึกสะอื้น เขมวรรณกอดปลอบลูกอย่างสงสาร
       
       ดำอาบน้ำเสร็จ นุ่งเสื้อคลุมอาบน้ำออกมาหาสมพันธุ์
       “พี่พันจ๋า พี่พัน”
       สมพันธุ์ขยับตัวเล็กน้อยแล้วนอนต่อ ดำมองอย่างเกรงใจ แต่ความเสน่หาในตัวเขามีมากกว่า เธอนั่งมองเขาอยู่สักครู่อย่างหลงใหล ก่อนจะเขย่าตัวเบาๆ
       “พี่พันหลับแล้วเหรอ ตื่นขึ้นมาคุยกันก่อนซี่”
       สมพันธุ์ทำท่างัวเงีย แล้วพลิกตัวหันไป
       “โธ่...พี่พัน ทำไมถึงขี้เซาอย่างนี้นะ”
       ดำก้มลงจูบตามหน้าผาก คิ้ว จมูก แก้ม ปาก คาง ของเขาอย่างแสนรัก แล้วกอดไว้อย่างมี ความสุข สมพันธุ์แอบลืมตาดู แล้วทำเป็นหลับต่อ
       
       จ้อยทำแผลให้โจ้อยู่ในบ้าน
       “เมื่อกี้ก็เห็นแกกลับไปดีๆ ทำไมถึงเจ็บขนาดนี้”
       “ตอนขากลับเจอพวกเด็กแว้น มันขับรถปาดไปปาดมา โจ้ด่ามันไป มันเลยเข้ามารุม”
       “ทีหลังระวังหน่อยก็แล้วกัน พวกนี้มันร้าย แล้วเป็นไง จีบสาวติดหรือยัง”
       โจ้หลบตา
       “ก็เกือบติดแล้วละ แต่คงไม่เอายัยนี่แล้ว”
       “อ้าว...ทำไม เห็นแม่ก็เชียร์อยู่นี่ เป็นถึงลูกสาวตระกูลดำรงธุรการไม่ใช่เหรอ”
       “เขาไม่ใช่ลูกแท้ๆ”
       จ้อยหน้าตื่น
       “เฮ้ย...จริงอ่ะ แกรู้ได้ไง”
       “รู้จากแม่นี่แหละ เรื่องนี้เขารู้กันในเครือญาติ แต่ไม่ค่อยพูดหรอก เพราะบ้านนั้น เขารักเด็กคนนี้มาก แต่โจ้เริ่มสงสัยอีกอย่าง ว่าเขาอาจจะเป็นพี่น้องกับนังดำด้วย”
       “หา”
       จ้อยตกใจ เอาสำลีกดแผลโจ้แรงกว่าเดิม
       “นังดำปิ๊ดปี๋ นักร้องในผับฉันเนี่ยนะ”
       “โอ๊ย...พี่จ้อยเบาหน่อยดิ”
       “เออ โทษที...มันตกใจนี่หว่า เป็นไปได้ไง หน้าตาคนละเรื่องเลย”
       “พี่น้องคนละพ่อกันไง”
       “ฉันอยู่อเมริกามาเป็นสิบปี เจอพวกนิโกรยังแหยงเลย แปลกนะแม่นังดำนี่มันไม่เกี่ยงสักนิด”
       “แม่มันเป็นผู้หญิงขายตัวนี่พี่จ้อย ชาติไหนให้เงินมันก็อ้ารับหมด”
       “งั้นยัยคุณหนูเดือน ก็เป็นแค่ลูกผู้หญิงขายตัวมาจากสลัมเหมือนกับนังดำน่ะสิ”
       “ใช่”
       “แล้วแกรู้ได้ยังไง ว่าสองคนเป็นพี่น้องกัน”
       “เมื่อคืนสองคนนี้เจอกัน พอดีโจ้แอบฟังอยู่ เลยได้ยินนังดำมันพยายามคาดคั้นเดือนให้ยอมรับมันเป็นน้อง”
       จ้อยมองโจ้อย่างไม่อยากเชื่อ
       “ถ้าเราสืบจากนังดำ ต้องได้เรื่องเด็ดๆแน่”
       
       โจ้พยักหน้าเห็นด้วย

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ข้าวนอกนา ตอนที่ 27 (ต่อ)
ข้าวนอกนา ตอนที่ 25 - 26
ข้าวนอกนา ตอนที่ 23 - 24
ข้าวนอกนา ตอนที่ 21 - 22
ข้าวนอกนา ตอนที่ 19 - 20
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
ยังไม่มีผู้โหวต
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014