หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายพุฒิภัทร

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 8

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
9 พฤษภาคม 2556 16:22 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 8
        สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 8 (ต่อ)
       
       ขณะที่หม่อมเอียดกำลังตัดแต่งไม้ดอกราคาแพงอย่างกล้วยไม้หายากอยู่ ย่าอ่อนเดินตามมาด้วยหน้าตาอยากรู้อยากเห็น
       
       “คุณพี่ขา ที่จริงแล้ว ทั้งหมดมันเป็นแผนใช่ไหมคะ”
       “อะไร”
       “คุณพี่นี่ฉลาดที่สุด แทนที่จะทำตัวร้ายกาจให้คุณหลานชายตกใจ พาผู้หญิงหนีไปสร้างรังรักลับหูลับตาเรา คุณพี่กลับรับนางสะใภ้เถื่อนมาอยู่ใต้สายตา แล้วก็แกล้งเชือดมันด้วยมือตัวเองแบบแยบยลมากๆ”
       “แม่อ่อน นี่เธอฟังละครวิทยุคณะแก้วฟ้ามากเกินไปแล้วนะ พูดจา”
       “ก็จริงนี่คะ แบบนี้ถ้ามันแสดงนิสัยต่ำๆออกมาให้จับได้ เราก็จะได้มีเหตุผลที่จะเทียบมันกะหนูมารตี แล้วก็เฉดหัวมันไปได้อย่างชอบธรรมที่สุด ฮะๆ”
       ทันใดย่าอ่อนต้องหัวเราะค้างแล้วก็ชะงัก หม่อมเอียดหันไปมองแล้วก็อึ้งเมื่อเห็นเทวพันธ์เดินเข้ามา ไหว้ ทั้งสองรับไหว้ด้วยความอึดอัดใจ
       “หม่อมป้า”
       “คุณชาย”
       “คุณชาย..มาธุระแถวนี้หรือคะ” ย่าอ่อนถาม
       “มากราบเยี่ยมคุณพี่นั่นแหละครับ แต่..วันนี้ไม่มีขนมมาฝาก..เพราะ..รู้สึกไม่สบายใจเอามากๆ”
       “อากาศร้อนๆ คุณชายก็อย่าร้อนตามอากาศดีไหม เชิญนั่งก่อน ตรงนี้ลมเย็นหน่อย” หม่อมเอียดบอก
       “ผมคงจะเย็นไม่ไหวหรอกขอรับ หม่อมป้า..เวลานี้มันอับอายชาวบ้านชาวช่องไปทั่วพระนครแล้ว เพราะพ่อพุฒิภัทรหลานรัก ได้กระทำความประพฤติที่ฉาวโฉ่ เหลวแหลกเต็มที หากหม่อมป้าไม่สามารถกำกับดูแลหลานชายได้..แล้วต่อไป มันจะเกิดอะไรที่บัดสีบัดเถลิงในสังคมอีกเพราะฝีมือเด็กๆจุฑาเทพไหมครับ โธ่..เสียชื่อเสียงเกียรติยศของวงศ์ตระกูลของเราทั้งคู่จริงๆเลย” เทวพันธุ์ใส่เป็นชุด
       หม่อมเอียดอึ้ง ย่าอ่อนมองอย่างซีดๆ
       
       กรองแก้วกำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดเครื่องแก้วซึ่งเธอเช็ดไปได้เยอะแล้ว
       สมศรี แจ๋วและนางเล็กๆ อีก2คนแอบลุ้นอยู่ที่มุมนึง
       สมศรีเม้า “เจ้าหล่อนท่าทางคล่องตัวอยู่นา”
       “นั่นสิ มือเบา ประณีต แต่ไม่เชื่องช้าซะด้วย” แจ๋วบอก
       “แป๊บเดียว ทำไปได้กว่าครึ่งแล้ว”
       “จะมีแตกซักใบสองใบไหม”
       ทันใดนั้นมารตีในชุดสีสดก็เดินขึ้นมาแล้วมองภาพข้างหน้าอย่างตกตะลึง กรองแก้วรู้สึกแปลกๆ จึงเงยหน้าขึ้นพอเห็นมารตีเธอก็ชะงัก
       “นังแก้ว..แก..แกมาทำอะไรที่นี่” มารตีถาม
       กรองแก้วตั้งสติได้ก็ยกมือไหว้ “คุณมารตี..สวัสดีค่ะ”
       “ไม่ต้องมาไหว้ชั้น อีหน้าด้าน ใครพาแกมาที่นี่..พี่ชายภัทรเหรอ มันหมายความว่ายังไง”
       “คุณมารตีคะ แก้วแค่มาขออาศัยเพื่อหลบจากปัญหาบางอย่าง เมื่อไหร่ปัญหาคลี่คลาย แก้วก็จะไป แก้วไม่”
       “อีดัดจริต โกหกหน้าด้านๆ หน้าอย่างแก จะมีปัญหาอะไร นอกจากออเซาะสร้างเรื่องมาหลอกคุณชายให้หลงรัก คิดจะจับผัวผู้ดีมีทรัพย์มาเป็นที่พึ่ง หวังเปลี่ยนฐานะน่ะสิ อย่าหวังเลย” มารตีคว้าชามแก้วใบหนึ่งมาเขวี้ยงใส่กรองแก้ว
       กรองแก้วตกใจจึงถอยหลบ ชามแก้วใบนั้นกระทบผนังแล้วตกลงมาแตกดังเพล้ง พวกบ่าวทุกคนตกใจ หม่อมเอียด ย่าอ่อน และเทวพันธุ์เดินเข้ามาพอดี
       “ว้าย..แก้วแตก” ย่าอ่อนตกใจ
       กรองแก้วยืนเซ่อ
       “อ้าว เกิดอะไรขึ้น ตายแล้ว นี่เธอทำชามนี้แตกหรือ แก้ว เธอรู้ไหม ว่านี่แก้วมาจากฮังการีนะจ๊ะ” หม่อมเอียดบอก
       “หม่อมย่าขา ยัยนี่มันเลวมาก หยาบคายที่สุด พอหลานถามว่ามันคิดแผนโกหกต่างๆนานามาเพื่อแย่งพี่ชายภัทรไปจากหลานใช่ไหม มันโกรธหลานถึงกับทุ่มชามแก้วนี่เลยล่ะค่ะ” มารตีใส่ไฟ
       พวกบ่าวหันมองหน้ามารตีขวับแล้วหันมาสบตากันเพราะทึ่งในความหน้าด้านของมารตี
       กรองแก้วงง “อะไรนะ..คุณมารตีคะ..ทำไม”
       “เงียบนะ นังตัวดี” มารตีว่า
       “ใจเย็นๆ มารตีลูกพ่อ เราเป็นเพชร อย่าไปลู่กับกระเบื้องเลยลูก..มันจะเสียราศี” เทวพันธุ์มองกรองแก้วหัวจรดเท้า “นี่เหรอ..นางงามที่ชายภัทรกำลังติดอยู่ หม่อมป้าให้เข้าวังมาได้ยังไงกันครับ คนต่ำๆมันก็แบบนี้ ชอบทำอะไรต่ำๆ นี่ถึงกับทำลายข้าวของเชียวเหรอเธอ”
       “เดี๋ยวก่อนนะคะ ทุกๆท่าน แต่แก้วไม่ได้เป็นคนทำลายอะไรเลยนะคะ”
       “อุ๊ยตาย คนดีชอบแก้ไข คนอะไรจ๊ะ ที่ชอบแก้ตัว” ย่าอ่อนว่า
       กรองแก้วหันมาหาพวกบ่าว “ทุกคนก็เห็น จริงไหม แก้วไม่ได้ทำ”
       “จริงเหรอ พวกแกเห็นเหรอ” หม่อมเอียดถาม
       พวกบ่าวอึ้งแล้วมองหน้ากันไปมาว่าจะเอายังไงดี
       หม่อมเอียดถามย้ำ “ฉันถาม..ทำไมไม่ตอบ พวกแกเห็นหรือเปล่า”
       “เห็นเจ้าค่ะ” ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียว
       “แก้วทำชามนี่แตกเหรอ” หม่อมเอียดถาม
       ทุกคนมองหน้ากันแล้วส่ายหน้า
       “อ้าว..เลยเป็นใบ้กันหมดเลย ไม่ใช่แก้วเหรอ งั้นแล้วใครล่ะที่ทำชามแตก บอกมา”
       ทุกคนมองหน้ากันว่าจะเอายังไงดี แล้วทั้งหมดก็หันไปมองมารตีเป็นตาเดียว
       “แล้วกัน ทำไมไม่พูดออกมาล่ะ พูดความจริงสิ ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย บอกมา ใครทำชามแตก” เทวพันธุ์บอก
       ทุกคนตอบออกมา “คุณมารตีเจ้าค่ะ”
       พวกผู้ดีถึงกับอึ้ง
       มารตีผงะและทำตัวไม่ถูก “อ๊าย..ไม่จริงนะ ไม่จริ๊ง..อีพวกนี้ โดนนังแก้วมันติดสินบนหมดแล้ว มารตีไม่ยอม” มารตีปิดหน้าร้องไห้แล้ววิ่งออกไปทันที
       
       ทุกคนอึ้ง กรองแก้วมองหน้าพวกบ่าวด้วยสีหน้าขอบคุณ

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 8
        ด้านพุฒิภัทรกำลังเดินอย่างเร่งรีบจะไปห้องผ่าตัด เขาเปิดชาร์ตประวัติของคนไข้ดูไปด้วยขณะที่เดินไปแล้วส่งคืนให้พยาบาลที่เดินตามมา
       
       “ฝากบอกอาจารย์ยศวินให้เข้าผ่าตัดด้วยนะครับ กรณีนี้ผมต้องการผู้ช่วย แล้วผมจะรีบตามไป ขอบคุณครับ”
       พยาบาลรับชาร์ตคืนแล้วรีบเดินล่วงหน้าไปก่อน มารตีในชุดสีสดเดินตามหลังพุฒิภัทรเข้ามาแล้วพูดเสียงดัง
       “พี่ทำกับมารตีเกินไปแล้วนะคะ..คุณชายพุฒิภัทร”
       พุฒิภัทรชะงักแล้วถอนใจยาว มารตีขยับมาขวางแบบจงใจไม่ให้ไป
       “พี่ต้องไปผ่าตัด” พุฒิภัทรบอก
       มารตีมองหน้าพุฒิภัทรแล้วก็น็อตหลุดจึงพุ่งเข้าไปทุบตีพุฒิภัทร
       “มารตีจะไม่ทนอีกแล้ว มารตีจะไม่ทน!”
       “มารตี..พอๆๆ” พุฒิภัทรจับแขนทั้งสองข้างของมารตีแล้วผลักออก “ที่นี่โรงพยาบาลนะ ให้เกียรติสถานที่บ้าง”
       มารตีเจ็บช้ำ “มารตียังเหลือเกียรติอะไรอีกคะ พี่ชายภัทรย่ำยีจนไม่เหลืออะไรอีกแล้ว”
       “ไม่มีใครย่ำยีเกียรติของเธอ นอกจากตัวเธอเอง”
       “พี่ชายพาผู้หญิงอื่นเข้าไปมั่วสวาทในวัง..แล้วพี่ชายยังจะบอกว่าเป็นความผิดมารตีเองอีกงั้นเหรอคะ..ทุเรศ!”
       “ระวังคำพูดหน่อยนะ เพราะพูดอะไรออกมา เธอก็จะเป็นอย่างนั้น”
       “แล้วคนที่ไม่พูด แต่ทำ เป็นคนยังไงคะ”
       “พี่ทำอะไร..พี่มั่นใจว่าพี่ไม่เคยทำอะไรที่เป็นการแสดงออกเลย ว่าพี่รักและอยากแต่งงานกับน้อง ทั้งหมดน้องกับหม่อมย่าคิดกันไปเองทั้งนั้น”
       “ไม่จริง ใครๆเขาก็รู้กันทั่วว่าเราสองคนเป็นคู่หมั้นกัน”
       “พี่รักและห่วงมารตี เหมือนน้องสาวของพี่คนนึง ไม่มีอะไรมากกว่านั้น..มารตี น้องควรจะได้เจอใครที่รักน้องจริงๆ อย่าเสียเวลากับพี่อีกเลย เพราะพี่คงไม่สามารถรักน้องแบบที่น้องต้องการได้ เพราะ เพราะพี่รักคุณแก้ว อยากจะใช้ชีวิตอยู่กับคุณแก้ว”
       “อ๊าย เพราะมัน นังผู้หญิงยั่วเมือง ไปกกกับมันมาไม่กี่คืน พี่ชายก็คิดเอาเองว่ารักมัน..นั่นไม่ใช่ความรัก มันเป็นแค่ความใคร่”
       “มารตี”
       มารตีสวน “ไม่ต้องมาเอ็ดมารตี!..มารตีทำตัวไม่เหมาะสม แต่ก็ไม่เคยทำตัวสกปรกเหมือนพี่ชายภัทร..พี่ชายภัทรไม่รักษาสัจจะ พี่ชายภัทรอยากให้เราสองสกุลหมางใจกันตลอดไป”
       “ถ้าอย่างนั้น พี่คิดว่า เราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก”
       พุฒิภัทรเดินผ่านไป มารตีจ้องตามด้วยความแค้นสุดๆ
       “นังกรองแก้ว มันเป็นผู้หญิงชั้นต่ำ เป็นกาลกิณี พี่ชายภัทรไปเกลือกกลั้วกับมัน ชีวิตพี่ก็จะมีแต่ความอัปยศ ตกต่ำ และไม่มีวันได้อยู่อย่างเป็นสุขแน่”
       พุฒิภัทรเดินออกไป มารตีแค้น
       
       พุฒิภัทรเข้ามาในห้องพักส่วนตัวแล้วก็พบว่ายศวินรออยู่
       “อ้าว ยศวิน”
       ยศวินทำหน้าบึ้งไม่ยิ้มแย้ม
       “คุณชาย” ยศวินลุกขึ้นคาดคั้น “ที่คุณชายลาพักร้อน..ก็เพราะ..คุณชายไปหัวหินกับคุณกรองแก้ว ใช่มั้ยครับ”
       พุฒิภัทร เหนื่อยใจ “มารตีบอกหรือ”
       “ตอบผมมาสิครับ”
       “ผมมีเหตุผลที่ต้องทำอย่างนั้น”
       “เหตุผลอะไร..เพราะคุณชายรักคุณกรองแก้วใช่มั้ยครับ”
       พุฒิภัทร นิ่งไปแล้วตัดสินใจพูด “ใช่..ผมรักคุณแก้ว”
       ยศวินอึ้ง “ทำไม..ทำไมคุณชายทำอย่างนี้..คุณชายก็น่าจะทราบว่าผมคิดยังไงกับคุณกรองแก้ว แล้วคุณชายก็ยังจะ นี่ คุณชายยังเห็นผมเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่า”
       “ยศวิน..แล้วคุณล่ะ คุณก็น่าจะทราบเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ว่าผมคิดยังไง”
       “ผมไม่ทราบ ผมจะไปทราบได้ไง ผมนึกว่าคุณชายรักใครไม่เป็นด้วยซ้ำ”
       “อ้าว..”
       ยศวินทรุดนั่งเครียดและกุมขมับ
       “คุณชายทราบมั้ย ว่าผมอกหัก ผมเสียใจมาก” ยศวินบอก
       “แล้วจะให้ผมทำยังไง” พุฒิภัทรถาม
       “ผม..ผมไม่ทราบ”
       เพียงพรวิ่งเข้ามาตามในห้อง
       “คุณชายคะ อาจารย์ยศวิน..คนไข้พร้อมนานแล้วนะคะ”
       ยศวินยังนั่งเครียด
       “เก็บปัญหาของเราไว้ก่อนเถอะยศวิน..คนไข้รอเราอยู่” พุฒิภัทรบอก
       พุฒิภัทรรีบไป เพียงพรงงแต่ก็รีบตามไปอีกคน ยศวินทั้งอึ้ง ทั้งเครียดและสับสน
       
       เพียงพรเดินนำเข้าห้องผ่าตัด พุฒิภัทรกำลังจะตามเข้าไป แต่ยศวินมาขวางไว้
       “ยศวิน”
       “ถ้ายังมีอะไรค้างคาใจ ผมทำงานกับคุณชายไม่ได้..ตอบผมมาตามตรง..คุณชายรักคุณแก้ว แล้วคุณแก้วรักคุณชายด้วยหรือเปล่า”
       “เราค่อยคุยกันหลังผ่าตัดไม่ได้เหรอยศวิน”
       “ผมขอร้องล่ะ..ช่วยตอบหน่อย”
       “ผมไม่ทราบ.. ความรู้สึกแก้ว คุณต้องไปถามแก้วเอาเอง” พุฒิภัทรจะเดินไป
       พุฒิภัทรจะไป ยศวินดึงตัวไว้แล้วจับตัวพุฒิภัทรเพื่อพูดคาดคั้น
       “ผมไม่กล้าถามหรอก..เรื่องแบบนี้ มันไม่ได้พูดกันง่ายๆ คุณชายต้องเป็นคนถาม”
       เพียงพรเดินกลับออกมาตาม
       “มีเรื่องอะไรกันคะ”
       “แล้วเราค่อยมาคุยกันอีกที”
       พูดจบพุฒิภัทรก็รีบเข้าห้องผ่าตัดไปก่อน ส่วนยศวินยังยืนนิ่ง
       “คุณหมอคะ”
       “ผม..ผมอกหัก” ยศวินพูดแล้วก้าวถอย
       “คุณหมอยศวิน!!..คุณหมออกหัก แต่คนไข้..โดนกระสุนปืนเฉียดปอดไปนิดเดียว..ใครน่าเห็นใจกว่ากันคะ” เพียงพรถาม
       ยศวินได้สติ “จริงด้วย ขอโทษ ขอโทษ โอเค ผมพร้อมแล้ว” ยศวินหันกลับแล้วเดินเข้าห้องผ่าตัดไป
       เพียงพรส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจ
       
       พวกคนรับใช้กำลังรวมตัวกันอยู่ในครัวเพื่อเตรียมทำอาหารเย็น อยู่ๆ ย่าอ่อนก็เดินลากแขนกรองแก้วเข้ามา
       
       “อย่านึกนะ ว่าวันนี้เธอทำให้หลานสาวฉันแตกพ่ายไป..แล้วเธอจะเป็นผู้ชนะ” ย่าอ่อนว่า
       “แก้วไม่ได้” กรองแก้วพยายามพูด
       “อย่าเถียง เธอต้องพิสูจน์ให้คุณพี่เอียดเห็น..ว่าเธอเหนือกว่ามารตีจริงหรือเปล่า เชอะ” ย่าอ่อนหันมาเห็นคนครัว “ยายสาย อาหารเย็นวันนี้ มีอะไรบ้าง”
       “เอ่อ มีแสร้งว่ากุ้ง หมี่กรอบ แกงรัญจวน แล้วก็พริกขิงเครื่องทอด ของโปรดของหม่อมเอียดกับคุณอ่อนทั้งนั้นเลยเจ้าค่ะ” สายตอบ
       “ดี มีแต่อาหารยากๆทั้งนั้น พวกหล่อน ออกไปได้”
       ย่าอ่อนไล่พวกคนรับใช้ให้ออกไป ทุกคนลุกเดินออกไปยืนมองห่างๆ อย่างงงๆ
       ย่าอ่อนพูดกับกรองแก้ว “หล่อนบอกว่าหล่อนทำอาหารเป็นใช่ไหม”
       “คุณย่าจะให้แก้วทำเหรอคะ” กรองแก้วถาม
       “ชั้นก็อยากจะรู้ว่า..นอกจากสะบัดผ้าขึ้นเวทีโชว์แล้ว..หล่อนมีคุณสมบัติความเป็นกุลสตรีดีเด่อะไรบ้าง..หล่อนคงไม่รังเกียจหรอกนะ”
       ย่าอ่อนสะบัดหน้าแล้วหันหลังกลับมายิ้มสะใจที่ได้กลั่นแกล้งกรองแก้วโดยลืมไปว่าพวกคนรับใช้อื่นๆยืนมองอยู่ พอได้สติย่าอ่อนก็รีบหุบยิ้มแล้วตีหน้าเครียดใส่
       “อย่าให้รู้ว่าใครช่วยเชียวนะ”
       ย่าอ่อนจะเดินไป แต่แล้วก็เปลี่ยนใจนั่งลง
       “ชั้นว่าชั้นนั่งดูหล่อนทำดีกว่า..ลงมือสิ”
       กรองแก้วยิ้มรับและเริ่มลงมือทำ พวกคนใช้ได้แต่มอง
       
       กรองแก้วหั่นเครื่องปรุงต่างๆ ทั้งตะไคร้ ขิง หัวหอม มะกรูด ผักชี พริก ต้นหอม ฯลฯ ด้วยท่าทางคล่องแคล่ว พวกคนรับใช้ที่แอบมองกันอยู่คอยช่วยลุ้น
       “หนูแก้วจับมีดเป็นอยู่นะ คงจะเคยเข้าครัวมาบ้าง” สายบอก
       “จับมีดเป็น แต่จะรู้จักอาหารที่ต้องทำหรือเปล่าล่ะ อาหารชาววังทั้งนั้นเลยนะ” สมศรีว่า
       ย่าอ่อนที่นั่งชูคอวางมาดทำเสียงปรามให้เงียบ
       “ชู่ว์”
       พวกคนใช้เงียบ
       “หวังว่าจะไม่ท่าดีทีเหลวก็แล้วกัน..เมนูแรก..แสร้งว่ากุ้งใช่มั้ย หึๆ” ย่าอ่อนบอก
       กรองแก้วพัดเตาไฟจนได้ที่แล้วหยิบกุ้งที่เตรียมเอาไว้พร้อมแล้ว
       ย่าอ่อนพึมพำ “ใช้ตะแกรงสิ”
       กรองแก้วกลับโยนกุ้งลงไปในไฟถ่านเลย ย่าอ่อนตะลึง
       “นี่ หล่อนรู้ด้วยเหรอ”
       “แม่แก้วเคยสอนว่า อย่าย่างกุ้งบนตะแกรง เพราะเนื้อกุ้งจะแข็ง ทานไม่อร่อย..ให้โยนลงไปในไฟเลย แล้วค่อยเอามาฉีกค่ะ”
       พวกคนใช้หายใจทั่วท้อง ย่าอ่อนเบ้ปากไปมา
       
       กรองแก้วยกเส้นหมี่มาผึ่งไว้บนกระด้งก่อนจะเอาไปทอดจนเส้นเหลือง กรองแก้วเอาเครื่องปรุงของการทำหมี่กรอบ ทั้งน้ำตาลปี๊บ มันกุ้ง ส้มซ่า น้ำตาลทราย กุ้ง เต้าหู้ หมู ฯลฯ เทใส่ลงไปผัดรวมกัน ย่าอ่อนลุ้นแบบแอบเย้ย
       กรองแก้วหยิบมะนาวมาฝานแล้วบีบใส่
       “หมี่กรอบ จะต้องเปรี้ยวโด่ง หวานนำ และจะต้องผัดให้แห้ง ไม่แฉะ ถึงจะได้หมี่กรอบที่รสชาติดีที่สุด” กรองแก้วบอก
       ย่าอ่อนเบ้ปากที่กรองแก้วทำเป็นอีกแล้ว
       “อย่าบอกนะว่าแม่หล่อนสอนมาอีก”
       “ใช่ค่ะคุณย่า”
       ย่าอ่อนคอตั้ง หลังตรงและทำท่าเชิดใส่
       
       กรองแก้วเคี่ยวหม้อต้มซุปรัญจวนอยู่
       “ยาย..ดูสิ รู้ด้วยว่าซุปรัญจวนต้องเคี่ยวไฟอ่อนๆ” สมศรีบอก
       “กลิ่นหอม ไม่เหม็นคาววัวเลยสักนิด เอ็งว่ามั้ย” สายชม
       “ใช่ หอม” ย่าอ่อนยอมรับ
       พวกคนใช้งงที่ย่าอ่อนเผลอตัวตอบ แล้วย่าอ่อนก็ได้สติ
       ย่าอ่อนลุกยืนคอตั้งวางฟอร์ม “ชั้นจะไปรอทานที่โต๊ะอาหาร อย่าให้เกินเวลาล่ะ”
       ย่าอ่อนเดินออกไป พวกคนใช้หัวเราะคิกคักเชียร์กรองแก้ว
       
       กรองแก้วทำอาหารต่อด้วยท่าทางมีความสุข

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 8
        อาหารเมนูต่างๆ ถูกจัดเรียงอย่างสวยงามอยู่บนโต๊ะอาหาร หม่อมเอียดกับย่าอ่อนทึ่งกับอาหารที่ดูดี น่ารับประทาน กรองแก้วยืนลุ้นอยู่ใกล้ๆ โดยมีพวกคนใช้ร่วมด้วย
       
       “หล่อนแกะสลักผักพวกนี้เองด้วยเหรอ” หม่อมเอียดถาม
       “ค่ะ คุณครูที่โรงเรียนสอนค่ะ เวลามีงานโรงเรียน คุณครูก็ชอบให้แก้วไปช่วยแกะสลักผักผลไม้ประจำค่ะ”
       ย่าอ่อนหันขวับไปจ้องกรองแก้วแล้วพูด
       “คุณพี่คะ..เห็นอาหารหน้าตาดูดี แต่อย่าเพิ่งชะล่าใจไปค่ะ..เพราะพวกหน้าตาดี แต่เนื้อแท้เน่าเฟะก็มีเยอะแยะถมเถไป”
       หม่อมเอียดตักอาหารมาชิม ย่าอ่อนตักชิมตาม กรองแก้วและพวกคนใช้ลุ้น หม่อมเอียดมีสีหน้าสงบ ในขณะที่ย่าอ่อนเบ้หน้าอย่างชัดเจนในทุกเมนูที่ชิม
       “หึ รสชาติ..งั้นๆ” ย่าอ่อนว่า
       หม่อมเอียดตักชิมทีละอย่าง ย่าอ่อนตักชิมตามทุกอย่าง
       “งั้นๆ” ย่าอ่อนว่า
       หม่อมเอียดตักอาหารชิมจนครบทุกอย่าง
       ย่าอ่อนรีบพูดดักทันที “รสชาติดาษดื่น ทุกจาน ไม่ได้วิเศษวิโสอะไร กินแล้วก็เสียปาก..ใช่มั้ยคะคุณพี่”
       “ปากเธอคงจะสูงมากเลยนะแม่อ่อน เพราะชั้นว่ามันอร่อยมาก” หม่อมเอียดยอมรับ
       “คุณพี่” ย่าอ่อนเบาเสียง “จะไปชมเด็กมันทำไมล่ะคะ”
       “ชั้นไม่ได้ชม แต่อาหารอร่อยก็ต้องบอกว่าอร่อย..เธอจะให้ชั้นโกหกเรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างนี้ทำไมกัน”
       “คุณพี่อ่ะ”
       “ไปเรียนทำอาหารมาจากใคร” หม่อมเอียดถามกรองแก้ว
       “จาก..จากแม่ค่ะ” กรองแก้วตอบ
       “แม่หล่อน..สอนหมดทุกอย่างนี่เลยเหรอ”
       “เปล่าค่ะ อย่างหมี่กรอบ แก้วเคยช่วยแม่ทำไปขายตามงานวัดบ่อยๆ..ส่วนเมนูอื่นๆ แก้วกับแม่ก็อาศัยครูพักลักจำเวลาไปเป็นลูกมือทำอาหารตามงานนั้นบ้างงานนี้บ้าง แล้วแต่จะมีคนจ้างค่ะ”
       “ครูพักลักจำ..อ๋อ ก็ขโมยสูตรเขามานั่นแหละค่ะคุณพี่” ย่าอ่อนแทรก
       “ถ้าแม่หล่อนมีฝีมือขนาดนี้ ทำไมไม่เปิดร้านอาหารให้เป็นเรื่องเป็นราว” หม่อมเอียดถาม
       “แม่แก้ว..เสียไปนานแล้วค่ะ” กรองแก้วบอก
       “อ้าว”
       “แก้วอยู่กับพ่อสองคนค่ะ”
       “แล้วทำตัวอย่างนี้ พ่อหล่อนไม่ว่าเหรอ” ย่าอ่อนถาม
       “พ่อไม่ทราบค่ะ แก้วลาพ่อมาประกวดนางสาวศรีสยาม แล้วพ่อก็ล้มป่วย รอผ่าตัดเนื้องอกในสมอง แต่แก้วก็กลับไปดูแลพ่อไม่ได้ เพราะ..แก้วถูกท่าน”
       “พอๆ ไม่ต้องพูดเรื่องนั้น ชั้นรู้จากชายภัทรแล้ว” หม่อมเห็นจานขนมจีบที่ปะปนมาอยู่บนโต๊ะอาหารด้วย “แล้วนี่อะไร..ขนมจีบ..ใครใช้ให้ทำ”
       “พอดีแก้วเห็นว่ามีวัตถุดิบ เลยทำให้คุณย่าทาน เป็นขนมจีบสูตรคุณแม่ของแก้วเองนะคะ”
       หม่อมเอียดจิ้มขนมจีบขึ้นชิมแล้วก็เอะใจ
       “เสียปากมากๆใช่มั้ยล่ะคะคุณพี่” ย่าอ่อนถาม
       “เธอลองชิมสิแม่อ่อน” หม่อมเอียดบอก
       ย่าอ่อนจิ้มขึ้นมาชิมแล้วก็ต้องเอะใจเช่นกัน
       หม่อมเอียดกับย่าอ่อนมองหน้ากัน
       “หล่อนทำเองจริงๆเหรอ”
       “ค่ะ ตอนที่แก้วอยู่กับคุณเกษรา ขายดีมากๆเลยนะคะ” กรองแก้วบอก
       หม่อมเอียดจ้องพวกคนใช้ ทุกคนพยักหน้า หม่อมเอียดกับย่าอ่อนฉงน
       
       รัชชานนท์กับรณพีร์จิ้มขนมจีบกิน
       “ใช่แน่นอนครับ ขนมจีบนี้รสชาติเดียวกันกับขนมจีบฝีมือหม่อมแม่หยก ที่ผมกับพี่ชายภัทรเคยกิน” รัชชานนท์บอก
       “แล้วก็เป็นรสชาติเดียวกับที่คุณมารตีอ้างว่าทำเองด้วยครับ” รณพีร์ว่า
       “หรือว่าแม่แก้วจะไปขโมยสูตรเขามาคะ” ย่าอ่อนท้วง
       “คนที่น่าจะขโมย..ผมว่า..คุณมารตีมากกว่านะครับคุณย่า” รณพีร์ว่า
       “หนูมารตีเป็นหม่อมหลวง ไม่ทำพฤติกรรมอะไรอย่างนั้นหรอก” ย่าอ่อนบอก
       หม่อมเอียดเรียก “ถนอม..ถนอมอยู่ไหน”
       สมศรีที่อยู่แถวนั้นรีบไปตามถนอมเข้ามา
       “มีอะไรให้ผมรับใช้ครับคุณท่าน”
       “เธอไปจัดการสืบประวัติแม่กรองแก้วให้ชั้นที..พ่อแม่เขาเป็นใคร ทำอะไร อยู่ที่ไหน เรื่องจริงเป็นยังไง ชั้นต้องการรู้ความจริงทุกอย่างเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนนี้ จะได้รู้ไปเลยว่าใครคือคนที่โกหก”
       รัชชานนท์กับรณพีร์สบตากันอย่างทึ่งๆ
       ถนอมรับคำ “ครับคุณท่าน”
       
       หม่อมเอียดมีแววตาแข็งกร้าว เพราะต้องการรู้ให้ได้
       
       ทางด้านยศวินเปลี่ยนเป็นชุดไปรเวทแล้ว ถือเอกสารเดินมาตามทางเพื่อจะกลับบ้าน ด้วยท่าทางอ่อนแรง ไม่รับไหว้พวกพยาบาลที่เดินสวนมา ไม่แม้แต่จะเหลียวมอง ยศวินเดินลงจากตึกไป
       
       มารตีเดินพรวดออกมาจากอีกด้านของตึก ทั้งคู่เจอกันพอดีก็ชะงัก มารตีแผดเสียงใส่
       “อาจารย์ยศวิน! เพราะคุณ…เพราะคุณคนเดียว”
       “อะไรของคุณ” ยศวินงง
       “คุณเป็นผู้ชายประสาอะไร คุณรักนังแก้ว แล้วทำไมถึงปล่อยให้นังแก้วมันมาคบกับพี่ชายภัทรได้... คุณมันไม่มีน้ำยา เสียเชิงชายที่สุด”
       “นี่ คุณมารตี คุณชายไม่รักคุณแล้วมาพาลโทษคนอื่นได้ไง ทำไมไม่หัดดูตัวเองบ้าง ว่าทำอะไรที่สมควรจะถูกรักแล้วหรือยังไง..วันๆ เอาแต่ดูถูกคนนั้นคนนี้ ทำงานเช้าชามเย็นชาม ทำไมไม่ลาออกจากงานไปให้รู้แล้วรู้รอด” ยศวินสุดทน ด่าออกไป
       “ชั้นก็รอให้เขาไล่ออกอยู่เนี่ย ไม่อยากจะทำนักหรอกนะ”
       “กรรมเวรจริงๆ ลาออกแล้วจะไปทำอะไร จับคนรวยๆ มาแต่งงานเหรอ คนรวยเขาก็ไม่โง่นะครับ”
       “นี่..คุณเป็นผู้ชายประสาอะไร พูดกับสุภาพสตรีแบบนี้ได้ไง” มารตีว่า
       “หา..ไหนฮะ สุภาพสตรี..ไม่เห็นมีแถวนี้เลยครับ”
       “อีตาบ้า”
       ยศวินไม่แยแส เขาจะเดินขึ้นรถไป
       มารตีตามมากระชากตัว “จะไปไหน..คุณหมอต้องไปแย่งแม่กรองแก้วคืนมาเดี๋ยวนี้”
       “อย่ามายุ่งกับผม”
       “คุณจะยอมแพ้พี่ชายภัทรเหรอ”
       “คนเขาไม่รักเรา ก็ต้องยอมรับความจริง ไม่ใช่ตามราวีทำให้ตัวเองดูน่าสมเพชไม่จบไม่สิ้น..เหมือนคุณ”
       “ชั้นไม่ยอมแพ้ ชั้นจะต้องชนะ” มารตีว่า
       “งั้นก็เชิญตามสบาย” ยศวินบอก
       ยศวินขึ้นรถ มารตีวิสาสะขึ้นรถของยศวินด้วย
       “ขึ้นมาทำไม” ยศวินถาม
       “ไปส่งชั้นที่วังจุฑาเทพ”
       “ผมไม่ใช่รถรับจ้าง กรุณาลงจากรถผมไปด้วย”
       “ไปส่งชั้นที่วังจุฑาเทพเดี๋ยวนี้” มารตีสั่ง
       มารตีดื้อ ยศวินเซ็ง
       “จะไม่ลงไปใช่มั้ย” ยศวินถาม
       
       ยศวินขับรถไปตามทางที่ค่อนข้างเปลี่ยวและมืด มารตีมองเส้นทาง
       “นี่ไม่ใช่ทางไปวังจุฑาเทพ คุณหมอจะพาชั้นไปไหน”
       ยศวินไม่ตอบแต่ยังขับไปเรื่อยๆ
       “ตอบชั้นมา” มารตีเขย่าตัวยศวิน “ตอบๆๆ”
       “เฮ้ย อยากตายหรือไงคุณ”
       “คุณคิดจะทำอะไรชั้น”
       “ไม่ต้องกลัว ผมบอกแล้วไงว่าต่อให้ตาบอดผมก็ไม่เลือกคุณ..ผมจะไปในที่ๆผมอยากไป ส่วนคุณ อยากตามมาเองก็ดูแลตัวเอง”
       “ไปส่งชั้นที่วังจุฑาเทพ”
       “เงียบ!! หรืออยากจะให้ผมทิ้งคุณไว้แถวนี้”
       ยศวินขับต่อไป
       
       รถยศวินจอดที่หน้าไนต์คลับ เขาก้าวลงจากรถแล้วเดินเข้าไปด้านในทันทีโดยไม่ได้สนใจมารตีเลย จนมารตีต้องลงตามมา มองสภาพไนท์คลับ
       “หมอยศวิน..พาชั้นมาที่นี่ทำไม”
       “ผมจะมาพักผ่อนตามประสาคนแพ้..ส่วนคุณ..จะอยู่แพ้กับผมก็อยู่ หรืออยากจะไปชนะที่ไหนก็ไป” ยศวินเดินเข้าไปทันที
       มารตีรู้สึกขัดใจๆ แต่แล้วก็มีท่าทีอ่อนลง
       
       นักร้องประจำในไนท์คลับกำลังร้องเพลงหวานเศร้า “ฟ้าคลุ้มฝน” ยศวินนั่งดื่มอยู่ที่บาร์ มารตีที่มีท่าทีอ่อนลงเดินเข้ามานั่งข้างๆ
       “ขอแบบเดียวกันที่นึง” มารตีสั่ง
       ยศวินเหลือบมองนิดนึงแล้วยิ้มมุมปาก
       “ยิ้มอะไร” มารตีถาม
       “เปล่า”
       พนักงานเอาเครื่องดื่มมาวาง
       มารตีคว้าเครื่องดื่มมาซดทีเดียวจนหมดแก้วแล้ววางกระแทก “เอามาอีก!!! ชั้นยังไม่ยอมแพ้ ชั้นแค่จะใช้ความคิด เพื่อหาทางแย่งพี่ชายภัทรคืนมาให้ได้”
       “ตามสบายเลยครับ เชิญ” ยศวินบอก
       พนักงานเสิร์ฟอีก มารตีกระดกจนหมดอีก “เอามาอีก”
       “ถามจริงเถอะ..คุณรักคุณชายภัทรมากขนาดนั้นเลยเหรอ” ยศวินถาม
       “ตั้งแต่เด็ก..ชั้นถูกหมายมั่นมาตลอดว่าต้องแต่งงานกับผู้ชายสกุลจุฑาเทพ..แล้วก็ไม่มีใครเหมาะสมกับชั้นเท่าพี่ชายภัทรอีกแล้ว..ใครๆก็สนับสนุนเราสองคน..แล้วจะให้ชั้นยอมแพ้ ยอมรับการเป็นหม้ายขันหมาก อย่างนั้นเหรอ”
       “ไม่ๆๆ ผมถามคุณว่า คุณรักคุณชายภัทรมากขนาดนั้นเลยเหรอ”
       “ถ้าไม่รักชั้นจะทำอย่างนี้เหรอ!”
       “ผมว่าคุณอยากเอาชนะมากกว่า..ยิ่งคู่แข่งเป็นแค่นางงาม ที่ไม่ได้มีเกียรติอะไรสูงส่ง ก็ยิ่งทำให้ศักดิ์ศรีความเป็นหม่อมหลวงของคุณ มันเดือดเลือดพล่าน อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ใช่มั้ย..แบกเอาไว้มากๆ ไม่กลัวว่าหลังจะหักเพราะเกียรติของตัวเองเหรอครับ”
       “ลูกตาสีตาสาอย่างคุณหมอ..อย่าสะเออะมาพูดว่าเข้าใจเรื่องเกียรติยศศักดิ์ศรีได้มั้ย”
       มารตีกระดกเหล้าต่อแล้วก็เห็นว่าคนหนุ่มคนนึงมองจ้องมา
       มารตีลุกขึ้นยืนถลึงตาใส่ “มองอะไรไม่ทราบ”
       หนุ่มนั้นหงอไป
       ยศวินตามมา “เอ้า..คุณ..เขามองคุณก็เพราะเขาชอบคุณน่ะสิครับ”
       “ชอบชั้นเหรอ หึ ไม่เจียมตัว” มารตีว่า
       “คุณนี่..หน้าตาก็สะสวย แต่พฤติกรรม..ไม่ได้เรื่อง..คุณรู้ตัวมั้ยว่าตอนที่คุณเดินเข้ามา ใครๆก็สนใจคุณ มองคุณทั้งนั้น..แต่พอคุณแสดงพฤติกรรมออกมา..คุณดูสิ..หายไปหมด..ไม่เหลือใคร”
       “ช่างหัวมันสิ ชั้นไม่เห็นจะใส่ใจ”
       “ใส่ใจหน่อยก็ดีนะคุณ..เพราะคุณชายภัทรก็หนีคุณเพราะเหตุผลเดียวกันนี้แหละ..ถ้าคุณไม่ปรับนิสัยตัวเองนะ..ผมทำนายอนาคตได้เลย ว่าชีวิตคุณก็จะเป็นอย่างนี้แหละ..อยู่คนเดียว จนตาย”
       “ถ้าต้องอยู่กับคนต่ำๆ ชั้นยอมอยู่คนเดียวดีกว่า”
       ยศวินพยายามสะกดกลั้นอารมณ์
       “ไป กลับบ้านเถอะ ผมจะไปส่ง อ้อ ไม่ใช่บ้านสินะ ต้องเรียกว่าวัง”
       “ชั้นไม่กลับ คุณจะไปไหนก็ไป”
       “ผมปล่อยให้คุณอยู่ในที่แบบนี้คนเดียวไม่ได้หรอก ไป กลับบ้าน”
       “ไม่ไป..แล้วคนอย่างคุณหมอก็เลิกยุ่ง เลิกวิจารณ์ชั้นได้แล้ว เรามันคนละชั้นกัน”
       “นี่คุณมารตี บอกตรงๆนะ ผมไม่เคยเห็นใครที่ทั้งกาย วาจา ใจ น่าเกลียดเท่าคุณมาก่อนเลย”
       มารตีสาดเหล้าในมือใส่หน้ายศวินทันที
       “ไปเลย..ไป..ไปให้พ้นเลย ได้คนไม่มีน้ำยา”
       ยศวินฉุน เขาวางเงินแล้วเดินแยกออกไปจากไนท์คลับ มารตีมองตามไป
       “ผู้ชาย มีแต่โง่ๆทั้งนั้น” มารตีคว้าเหล้ามากระดกจนหมด “เอามาอีก!”
       พนักงานเอาเหล้ามาเสิร์ฟ มารตีกระดกหมดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
       “เอามาอีก!”
       อยู่ๆ ก็มีเครื่องดื่มที่หน้าตาแปลกไปถูกยื่นมาตรงหน้าแทน
       มารตีฉุน “นี่อะไร อะไร!!!..ชั้นไม่ได้สั่ง”
       เสียงของชายคนหนึ่งดังมาจากด้านหลังของมารตี
       “ผมสั่งให้คุณเองครับ”
       มารตีหันกลับมาเห็นพินิจยืนยิ้มให้อยู่ตรงหน้า
       “เครื่องดื่มนี้ ผมสั่งให้สำหรับคุณเองครับ” พินิจบอก
       
       มารตีอึ้ง แล้วอยู่ๆ เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาจึงยิ้มยั่วยวนให้ท่าพินิจ

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 8
        พุฒิภัทรเดินเข้ามาจากด้านนอกพร้อมข่าวดี คุณชายหมอรีบร้อนตามหากรองแก้ว และกำลังจะขึ้นไปที่ห้องพักด้านบน แต่แล้วก็ชะงักเปลี่ยนใจไปที่ห้องครัวแทน พุฒิภัทรพบว่ากรองแก้วอยู่ที่นั่นและกำลังทำอาหารอยู่
       
       “แก้ว”
       กรองแก้วรีบไหว้ “จะไปโรงพยาบาลหรือคะ..จะรับอาหารเช้าก่อนมั้ยคะคุณชาย”
       “เอาไว้ก่อนเถอะ ชั้นมีข่าวดีจะบอกเธอ..เมื่อกี๊..หมอที่อยุธยาโทรแจ้งมาว่า พ่อของแก้วแข็งแรงขึ้นพอที่จะทำการผ่าตัดได้แล้ว”
       กรองแก้วดีใจจนแทบกระโดด “จริงเหรอคะ”
       “ชั้นได้ขอให้ทางนั้นส่งตัวพ่อแก้วเข้ามาผ่าตัดที่โรงพยาบาลแล้ว บ่ายนี้พ่อของแก้วจะมาถึง และชั้นจะผ่าตัดทันที”
       “พ่อ”
       “ไม่มีอะไรต้องกังวลนะแก้ว ชั้นรับรองว่าพ่อของเธอจะต้องหายดี”
       กรองแก้วดีใจมากจนน้ำตาไหล “แก้วจะได้เจอพ่อแล้ว..แก้วจะได้เจอพ่อแล้ว.. แก้วกราบขอบพระคุณมาก” กรองแก้วนั่งลงแล้วจะกราบพุฒิภัทร
       พุฒิภัทร รีบดึงไว้ “ไม่ต้อง.. ชั้นเต็มใจจะช่วยพ่อของแก้วอยู่แล้ว แก้วก็น่าจะรู้”
       “ถ้าพ่อหายดีเมื่อไหร่ เราพ่อลูกคงจะได้ไปจากพระนคร กลับไปอยู่บ้าน มีชีวิตตามปกติ..อย่างสงบเหมือนเดิมเสียที”
       กรองแก้วดีใจมาก แต่พุฒิภัทรชะงักเพราะรู้สึกโหวง
       กรองแก้วยังคงดีใจไม่หาย “หมดเคราะห์ไปที..คุณชาย..แก้วขอไปเปลี่ยนชุดแล้วขอติดรถไปโรงพยาบาลด้วยนะคะ” กรองแก้วรีบวิ่งออกไป
       พุฒิภัทรมองตาม แล้วอยู่ๆ ก็รู้สึกใจร้อนพลุ่งพล่านขึ้นมาจึงรีบเดินไป
       
       กรองแก้วเดินออกมา พุฒิภัทรตามมาดึงแขนเธอไว้
       “เดี๋ยวแก้ว..เธอไม่ชอบอยู่ใกล้ๆชั้นเหรอ”
       กรองแก้วชะงักแล้วฉงนว่าพุฒิภัทรเป็นอะไร “คะ?”
       “ทำไมเธอกับพ่อต้องกลับอยุธยาด้วย” พุฒิภัทรถาม
       “ก็..บ้านแก้วอยู่อยุธยา”
       พุฒิภัทร ฉุนที่กรองแก้วไม่เข้าใจอะไรเลย “ทำไมเธอไม่อยากอยู่ที่นี่ ที่วังจุฑาเทพ เธอกับพ่อมาอยู่ที่นี่ได้ อย่าลืมสิว่าเธอกับชั้นเป็น...”
       “อย่าพูดค่ะ” กรองแก้วมองไปรอบๆ เพราะกลัวคนได้ยิน
       “ชั้นจะพูด เรา เป็นสามีภรรยากันแล้ว”
       “คุณชาย..เมื่อถึงเวลา ทุกอย่างก็จะจบ เราก็จะเป็นอิสระต่อกัน ไม่ใช่หรือคะ”
       พุฒิภัทรตอบทันที “ไม่ใช่”
       “ก็ เราตกลงกันแล้ว”
       กรองแก้วจะเดินไปแต่พุฒิภัทรดึงตัวเอาไว้
       “ตกลงกันแล้ว..ก็เปลี่ยนแปลงได้” พุฒิภัทรบอก
       “อะไรนะคะ” กรองแก้วจะขืนตัวออก
       พุฒิภัทรยังจับแขนเธอไว้ “ชั้นไม่ชอบที่เธอคอยตอกย้ำซ้ำแล้วซ้ำอีก ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นแค่การจัดฉาก”
       “คุณชาย เป็นอะไรไป”
       “เธอก็รู้ว่าชั้นรู้สึกอะไร ใช่มั้ยแก้ว”
       “เราอย่า อย่ารู้สึกอะไร ดีกว่าค่ะ”
       พุฒิภัทร ยื้อตัวกรองแก้วเอาไว้ “ทำไมล่ะแก้ว ทำไม”
       “เพราะ แก้วเป็นแค่เด็กบ้านนอก ลูกสาวภารโรง ที่ๆแก้วควรอยู่ไม่ใช่ที่นี่ ที่ที่” กรองแก้วชี้ที่ชันดาเลียร์ “โคมไฟดวงเดียวก็มีค่ากว่าแก้วทั้งชีวิตแล้ว คุณชายดูสิคะ”
       “สิ่งของจะมีค่ากว่าคนได้ยังไง อย่ามาอ้างเหลวไหล ที่แท้ เธอแค่จะรอวันที่ให้ชั้นช่วยรักษาพ่อเธอให้หายเท่านั้น แล้วเธอก็จะทิ้งชั้นไปงั้นเหรอ”
       พุฒิภัทรยื้อตัวกรองแก้วเอาไว้
       “คุณชายคิดแบบนั้นได้อย่างไรคะ”
       ทันใดนั้นหม่อมเอียดก็เดินเข้ามา
       “ชายภัทร!”
       พุฒิภัทรรีบผละออกห่างจากกรองแก้ว
       หม่อมเอียดจ้องเขม็งอย่างตำหนิพุฒิภัทรและกรองแก้ว
       “คิดว่าที่นี่เป็นอะไร เป็นสถานที่พลอดรักกันอย่างนั้นหรือ ชายภัทร”
       กรองแก้วซีด
       “เป็นถึงหม่อมราชวงศ์ ที่ใครๆยกย่องว่าเป็นสุภาพบุรุษจุฑาเทพ แต่ทำอะไรน่าขายหน้า ไม่รู้จักให้เกียรติสุภาพสตรี” หม่อมเอียดว่า พุฒิภัทรงง “ยังจะมอง ทำผิดไม่รู้จักสำนึกอีก”
       “ขอโทษครับ”
       “เวลานี้หนูแก้วเป็นเด็กในความดูแลของย่าแล้ว จะทำอะไรเกรงใจกันบ้าง เข้าใจมั้ย”
       พุฒิภัทร ดีใจ “หม่อมย่า”
       “ทำไม มีอะไรน่าข้องใจมากหรือ” หม่อมเอียดถาม
       “เปล่าครับๆ”
       “งั้นไปทำงาน..แล้วก็อย่ามายุ่งกับคนของย่าอีก”
       “ครับ..งั้น” พุฒิภัทรมองหน้ากรองแก้วทำนองบอกว่าเดี๋ยวจะรอ แล้วก็ถอยไป
       หม่อมเอียดหันมาจ้องกรองแก้วเขม็ง กรองแก้วมองอย่างเกรงใจแต่ก็ซึ้งใจ
       
       กรองแก้วหมอบกราบหม่อมเอียดที่นั่งพักอยู่อย่างนอบน้อม
       “จะขออนุญาตไปโรงพยาบาลหรือ” หม่อมเอียดถาม
       “ค่ะ” กรองแก้วตอบ
       ทันใดนั้น หม่อมเอียดก็เห็นสร้อยคอที่ห้อยพ้นชายเสื้อของกรองแก้วออกมาพอดี
       “เดี๋ยว” หม่อมเอียดขยับเข้ามาจับสร้อยที่คอกรองแก้วพิจารณา “สร้อยเส้นนี้ สร้อยของชายภัทร ชายภัทรให้หรือ”
       “เอ่อ คือ” กรองแก้วอึกอัก
       หม่อมเอียดตัดบท “เก็บไว้ให้ดี”
       กรองแก้วชะงักด้วยความแปลกใจ
       “ถ้าชายภัทรให้หล่อน หล่อนก็ควรจะเก็บรักษามันให้ดี ให้มิดชิด อย่าให้ใครเห็น”
       หม่อมเอียดจ้องกำชับ กรองแก้วแปลกใจ
       “ตกลง พ่อเรา เขาจะมาผ่าอะไรนะ” หม่อมเอียดถาม
       “วันนี้พ่อจะผ่าตัดสมองค่ะ”
       “อ้อ งั้นก็ไปสิ ผ่าตัดสมอง เป็นผ่าตัดใหญ่ มีความเสี่ยงมากนี่ ขออวยพร..ให้ปลอดภัย หายจากโรคาพยาธิ”
       กรองแก้วตื้นตัน “แก้วเข้าใจแล้ว ว่าที่คุณชายหมอเป็นคนมีเมตตากรุณาไม่เลือกชั้นวรรณะอย่างนั้น เพราะมีหม่อมย่าที่แสนประเสริฐเช่นนี้นี่เองค่ะ”
       “หล่อนนี่ นอกจากสวย แล้วก็ยังเป็นคนพูดจาเก่งนะ มิน่าล่ะชายภัทรถึง” หม่อมเอียดนิ่งไปเล็กน้อย “เอ่อ..ชั้นน่ะ ไม่ได้เป็นคนเจ้ายศเจ้าอย่างหรอกนะ ถึงชั้นจะมีอคติกับคนบางประเภท แต่ก็ใช่ว่าจะหน้ามืดตามัวจนแยกออกว่าอะไรคือดีอะไรคือไม่ดี ถ้าหล่อนคิดดี ทำดี วางตัวดี ทำไมชั้นจะเมตตาไม่ได้”
       “ค่ะ”
       “คำว่ากุลสตรี แปลว่า สตรีที่มีชาติตระกูลและมารยาทดี” หม่อมเอียดบอก
       “แก้วทราบดีค่ะ ว่าแก้ว ไม่ใช่”
       “หยุด อย่าสอดแทรกเวลาผู้ใหญ่พูด ฟังก่อนสิ” หม่อมเอียดดุ
       กรองแก้วจ๋อย “ค่ะ”
       “คำว่ามีชาติตระกูล ไม่ได้หมายถึงแค่ชาติกำเนิด แต่หมายถึงผู้ที่พ่อแม่ หรือทางบ้านได้อบรมสั่งสอนมาดีแล้ว เพราะฉะนั้น หล่อนประพฤติตัวอย่างไร หล่อนก็เป็นอย่างนั้น..จะเป็นสุภาพสตรีหรือไม่ ก็อยู่ที่ตัวหล่อนเอง”
       “ค่ะ แก้วจะจำไว้ค่ะ” กรองแก้วบอก
       
       กรองแก้วตาพราวด้วยความปีติเพราะรับรู้ได้ถึงความเอ็นดูของหม่อมเอียด
       
       อ่านต่อตอนที่ 9

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 10 อวสาน
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 9
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 8
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 7
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 6
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 372 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 364 คน
98 %
ไม่เห็นด้วย 8 คน
2 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015