หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คุณชายเลี้ยงหมู คุณหนูเลี้ยงแกะ

คุณชายเลี้ยงหมู คุณหนูเลี้ยงแกะ ตอนที่ 12

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 9 พฤษภาคม 2556 23:39 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
คุณชายเลี้ยงหมู คุณหนูเลี้ยงแกะ ตอนที่ 12
        คุณชายเลี้ยงหมู คุณหนูเลี้ยงแกะ ตอนที่ 12 (ต่อ)
       
       วศินกำลังใช้โทนเนอร์เช็ดเครื่องสำอางอยู่ในห้องทำงาน
       
       “เรื่องแค่นี้ก็ทะเลาะกัน พวกมันเป็นเด็กกันหรือไง”
       ชาติกล้ายืนอยู่ภายในห้อง
       “แล้วเราต้องทำอะไรหรือเปล่าครับ รู้สึกว่าช่วงนี้นายหัวคึกจะมีปัญหานะครับ คราวที่แล้วก็กับแม่เลี้ยง ตอนนี้ยังมีปัญหากับเสี่ยแคนอีก”
       “ทำ? จะทำอะไร ลื้ออยากให้อั้วขาดรายได้หรือไง”
       “แต่การปล่อยไว้อย่างนี้ ท่านไม่กลัวกลุ่มห้าเสือจะแตกกันเหรอครับ”
       “ลื้อก็ไปบอกไอ้พายัพให้มันดูแลดีๆ ซิวะ” วศินหันมาจ้องหน้าชาติกล้า “พวกมันจะเป็นยังไงอั้วไม่สน อั้วสนแค่พวกมันยังสนเงินให้อั้วทุกเดือนก็พอ”
       ชาติกล้านิ่งไปเหมือนน้อมรับคำสั่ง
       
       ขณะที่ชาติกล้ากำลังเดินออกมาจากบ้านวศิน ระหว่างนั้นเสียงมือถือดังขึ้น ชาติกล้าหยิบมือถือขึ้นมาดูก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าเป็นปลายฟ้าโทร.มา ชาติกล้าปรับอารมณ์ก่อนจะรับสาย
       “สวัสดีฟ้า”
       ปลายฟ้ายืนอยู่หน้าห้องพักคนไข้
       “คุยได้มั้ยชาติ”
       ชาติกล้าเดินหลบมามุมหนึ่งที่ไม่มีคน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
       “ได้ซิ มีอะไรหรือเปล่า”
       “เอ่อ ชาติได้ข่าวภูบ้างหรือเปล่า”
       ชาติกล้าได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักหน้าตึงขึ้นมาทันที
       “ถ้าเราได้ข่าวมัน ฟ้าคงได้เห็นทางหนังสือพิมพ์แล้วละ”
       “ชาติ ตอนนี้เราซีเรียสอยู่นะ”
       ชาติกล้าได้ยินอย่างนั้นก็เอะใจ
       “มีอะไรหรือเปล่า”
       “ม่านเมฆแพ้ยาอย่างรุนแรง เราแค่คิดว่าถ้าตอนนี้ชาติจับภูได้ เราอยากคุยกับภูว่าม่านเมฆเขาแพ้ยาเพนนิซิลินใช่มั้ย”
       “เราไม่ได้ข่าวภูเลย”
       ปลายฟ้านิ่งไปก่อนจะตัดสินใจถามขึ้น
       “ชาติ ถ้าวันไหนที่ชาติจับภูได้ ช่วยบอกเราได้มั้ย”
       ชาติกล้าสัมผัสได้ถึงความรักและความเป็นห่วงที่ปลายฟ้ามีให้กับภูวนัยก็ไม่พอใจ
       “แค่นี้ก่อนนะฟ้า เรามีงานด่วน”
       ชาติกล้าวางสายด้วยความรู้สึกที่อยากกำจัดภูวนัยมากขึ้น
       
       ปลายฟ้าเปิดประตูเข้ามาในห้องเห็นเผ่าพงศ์และม่านหมอกเฝ้าม่านเมฆอยู่ภายในห้อง
       “ไง...เจ้าชาติว่าไง”
       ปลายฟ้าส่ายหน้า เผ่าพงศ์กับม่านหมอกเศร้าไป ปลายฟ้าจึงรีบพูดขึ้นอย่างปลอบใจ
       “แต่ถ้าคิดในแง่ดี ก็แสดงว่าตอนนี้ภูยังไม่โดนตำรวจจับ”
       “วันนี้ไม่โดน พรุ่งนี้อาจจะโดนก็ได้...เฮ้อ”
       เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตะวันฉายเปิดประตูเข้ามา
       “พี่ตะวัน มาได้ยังไงคะ”
       “พอดีพี่ไปเยี่ยมพวกเราที่รีสอร์ตแล้วป้าพรรษาบอกว่าทุกคนมาเฝ้าม่านเมฆที่นี่” ตะวันฉายหันไปถามปลายฟ้า “ม่านเมฆเป็นอะไรครับ”
       “คิดว่าน่าจะแพ้ยาเพนนิซิลิน”
       “แล้วต้องทำยังไงครับ”
       “รักษาอาการแพ้ยาน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่ฉันกลัวว่าเมฆเขาจะแพ้ยาตัวอื่นอีก เดี๋ยวจะยิ่งเป็นหนักกว่าเดิม”
       “คนเดียวที่รู้คืออาภู แต่ตอนนี้เราก็ติดต่ออาภูไม่ได้เลย”
       ตะวันฉายหนักใจไปกับทุกคนด้วย
       “เดี๋ยวก่อนครับ บางทีผมอาจจะติดต่อคุณได้”
       ทุกคนหันมองตะวันฉายด้วยความสงสัยว่าตะวันฉายจะติดต่อภูวนัยยังไง
       
       ไผ่พญาเดินลงมาจากชั้นบนเห็นภูวนัยกำลังกวาดบ้านอยู่ ก็ชะงัก ทำหน้าตัวไม่ถูก ไผ่พญาค่อยๆ หันหลังกลับกำลังจะย่องกลับขึ้นไป ระหว่างนั้นภูวนัยหันมาเห็นพอดี
       “อย่าบอกนะว่าคุณเพิ่งตื่น”
       “นี่ มองฉันในแง่ดีหน่อยไม่ได้หรือไง ฉันน่ะตื่นนานแล้วแต่นั่งสมาธิอยู่ข้างบนต่างหาก แล้วครูขิงกับครูงาละ”
       “เห็นบอกว่าออกไปซื้อเครื่องใช้ส่วนตัวน่ะ”
       ไผ่พญาเห็นภูวนัยกำลังกวาดบ้าน เธอเลยเดินมาหยิบไม้กวาดมากวาดบ้านด้วยอีกคน
       “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวผมทำเอง”
       “ได้ไง ที่จริงฉันไม่ได้จะช่วยหรอก แต่เห็นนายทำแล้วฉันไม่ช่วยนายก็คงแอบว่าฉันในใจอีกนั่นแหละ”
       ภูวนัยอมยิ้มก่อนจะหันไปกวาดต่อ ไผ่พญาเดินไปกวาดอีกมุม ภูวนัยหันมองไผ่พญาที่กำลังกวาดพื้นอยู่ เหมือนอยากจะชวนคุย แต่ก็...อย่าเลย
       แต่พอภูวนัยหันกลับไปกวาดพื้นต่อ ไผ่พญาก็หันมามองภูวนัยเช่นกัน ไผ่พญาเองก็อยากจะชวนคุยแต่ก็คิดเหมือนภูวนัย อย่าเลย...
       ระหว่างนั้นไผ่พญารู้สึกเหมือนมีบางอย่างเกาะที่เท้า จึงก้มลงไปมองแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าแมลงสาปอยู่ที่เท้าของเธอ
       ไผ่พญาร้องกรี้ดด "แอร๊ยย”
       ภูวนัยหันกลับไปด้วยความตกใจแล้วก็ยิ่งตกใจเมื่อเห็นไผ่พญาวิ่งเข้ามา
       “เฮ้ย”
       ไผ่พญาวิ่งชนเข้ากับภูวนัย จนทั้งคู่ล้มไปกับพื้นด้วยกัน เมื่อทุกอย่างนิ่งสนิททั้งภูวนัยกับไผ่พญาต่างก็สบตาไม่ละสายตาจากกัน ระหว่างนั้นเสียงมือถือของไผ่พญาก็ดังขึ้นทำให้ทั้งคู่ต่างก็รู้สึกตัว
       ไผ่พญารีบลุกขึ้น ภูวนัยเองก็ทำหน้าไม่ถูก ไผ่พญามองเบอร์แล้วรับสาย
       “สวัสดีค่ะคุณตะวัน” ภูวนัยแอบเหล่เมื่อได้ยินชื่อตะวันฉาย “คุณภูเหรอคะ” ไผ่พญาหันมองภูวนัยที่มองมาด้วยความสงสัยว่าถามถึงเขาทำไม “ทำไมเหรอคะ” แต่แล้วก็เห็นไผ่พญาตกใจ “อะไรนะคะ ม่านเมฆไม่สบาย”
       
       ภูวนัยได้ยินอย่างนั้นก็ตกใจมาก 

คุณชายเลี้ยงหมู คุณหนูเลี้ยงแกะ ตอนที่ 12
        พายัพยืนอยู่บนตึกร้างพร้อมกับชาติกล้า
       
       “หึ...วศินมันบอกอย่างนั้นเหรอ” ชาติกล้านิ่งไม่พูดอะไร “แกว่าตอนนี้ถ้าฉันจะสมัครเป็นตำรวจยังทันมั้ย เผื่อจะได้สบายๆ เหมือนแกกับมัน”
       “พายัพ ฉันรู้ว่าตอนนี้แกรู้สึกยังไง”
       “รู้เหรอ ถ้าตอนนั้นฉันเป็นฝ่ายเลือกที่จะเดินเข้าโรงเรียนนายร้อย ส่วนแกเข้ามาอยู่ในแก็งค์มาเฟีย...อย่างนั้น...แกถึงจะบอกได้ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง” พายัพตาเขม็งมองชาติกล้า ก่อนที่พายัพจะรู้สึกตัว “โทษที ฉันแค่อยากรำลึกความหลังเท่านั้นเอง”
       ชาติกล้าไม่พูดอะไร แล้วหันมองออกไปข้างนอกทอดสายตาและอารมณ์เนิ่นนานก่อนที่ชาติกล้าจะพูดขึ้น
       “พวกเราไม่หยุดอยู่แค่นี้หรอก เพียงแต่ว่าตอนนี้มันยังไม่ใช่เวลาของเราเท่านั้นเอง” ชาติกล้าพูดจบก็หันมาตบไหล่พายัพ “ฉันไปก่อน” ทันใดนั้นพายัพก็เจ็บแผลแปล๊บขึ้นมาจนขยับไหล่หนี “เป็นอะไร”
       “ของฝากเล็กๆ น้อยๆ จากเพื่อนสุดรักของแกไง”
       ชาติกล้าได้ยินอย่างนั้นก็รู้ทันที
       “ไอ้ภูน่ะเหรอ”
       “วันนั้นฉันจับนังโคโยตี้นั่นได้ แต่ไอ้ภูมันมาจากไหนไม่รู้ ช่วยนังนั่นไป”
       “ทำไมมันถึงได้รู้การเคลื่อนไหวของแก” ชาติกล้าถามอย่างแปลกใจ
       “บางทีมันอาจจะอยู่ใกล้แกจนคิดไม่ถึงก็ได้”
       ชาติกล้าได้ยินอย่างนั้นก็ทำให้นึกเรื่องที่ม่านเมฆไม่สบายขึ้นมาว่าภูวนัยต้องรู้เรื่องแน่นอน
       
       ภูวนัยเดินไปเดินมาภายในบ้านอย่างกระวนกระวาย ขณะที่ไผ่พญานั่งสีหน้าหนักใจไม่แพ้กันที่โซฟา
       “ทำไมไม่มีใครโทรมาอีก คุณโทรหาหมอปลายฟ้าได้มั้ย ผมอยากรู้ว่าเมฆอาการดีขึ้นหรือยัง”
       “ใจเย็นๆ ซิ ให้เวลาเขาหน่อย นายบอกสิ่งที่ต้องบอกกับหมอปลายฟ้าไปแล้วไม่ใช่เหรอ ตอนนี้หมอฟ้าคงกำลังรักษาเมฆอยู่แหละ”
       แม้ว่าไผ่พญาจะบอกอย่างนั้นแต่ก็ไม่ได้ทำให้ภูวนัยใจเย็นขึ้นเลย
       “คุณพูดได้เพราะคุณไม่รู้ว่าเวลาที่เมฆแพ้ยามันแย่แค่ไหน” แล้วภูวนัยเหมือนตัดสินใจอย่างปุ้ปปั้บ “ผมต้องไป”
       “ไปไหน”
       “ไปหาเมฆ”
       ภูวนัยทำท่าผลุนผลันจะออกไป ไผ่พญารีบวิ่งเข้าไปขวาง
       “นายจะไปทำไม”
       “ผมเป็นห่วงเมฆ”
       “แต่ฉันเป็นห่วงนาย” ภูวนัยชะงักไป “นายคิดว่าหมวดชาติกล้าจะไม่วางคนเอาไว้เหรอ ตอนเรากลับไปรีสอร์ตคราวที่แล้วนายก็เห็นแล้วนี่”
       “ผมรู้ว่าไอ้ชาติมันคงรอโอกาสนี้อยู่ แต่ยังไงผมก็ต้องกลับไป”
       “ถึงแม้ว่าจะถูกจับงั้นเหรอ”
       ภูวนัยไม่ตอบ แล้วหันหน้าจะเดินออกไป ไผ่พญามองตามด้วยความเป็นห่วงแล้วไผ่พญาก็ตัดสินใจบางอย่าง
       
       ภูวนัยเดินออกมาจากเซฟเฮาส์ตรงมาที่รถ ระหว่างนั้นไผ่พญาวิ่งมาขวางภูวนัยเอาไว้
       “ผมต้องไปจริงๆ คุณอย่าห้ามผมเลย” ภูวนัยพูดอย่างขอร้อง
       “ฉันไม่ได้มาห้าม” ภูวนัยสงสัย “ฉันจะไปด้วย ตำรวจต้องการตัวนาย แต่ไม่ได้ต้องการตัวฉันนี่”
       ภูวนัยมองไผ่พญาอย่างซึ้งใจ
       
       ภูวนัยกับไผ่พญามาที่โรงพยาบาล ทั้งคู่นั่งอยู่ภายในรถ ภูวนัยมองไปที่หน้าโรงพยาบาลเพื่อดูลาดเลา
       “ปลอดภัย”
       ภูวนัยทำท่าจะปลดเซฟตี้เบลล์ แต่ไผ่พญากลับพูดขึ้น
       “ทำอะไร”
       “นี่คุณ ผมมาถึงขนาดนี้แล้ว จะให้ผมนั่งรอในรถเฉยๆ หรือไง”
       “แต่ข้างในอาจมีตำรวจอยู่เต็มเลยก็ได้นะ”
       “ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน”
       ระหว่างนั้นเสียงเคาะกระจกด้านข้างของภูวนัยดังขึ้น พอภูวนัยกับไผ่พญาหันไปก็ตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นตำรวจมายืนอยู่ ไผ่พญาถึงกับโพล่งออกมาด้วยความตกใจ
       “ตำรวจ”
       “ใจเย็นๆ” ภูวนัยลดกระจกลง “สวัสดีครับ”
       ตำรวจก้มลงมาคุยกับภูวนัย ภูวนัยมองตำรวจอย่างระวังตัวเช่นกัน
       “สวัสดีครับ ตรงนี้ห้ามจอดนะครับ”
       พอตำรวจพูดอย่างนั้นก็ทำให้ภูวนัยและไผ่พญาเบาใจขึ้นมาทันที ระหว่างนั้นไผ่พญามองภูวนัยกับตำรวจแล้วเหมือนคิดวิธีที่เธอจะไม่ให้ภูวนัยเข้าไปในโรงพยาบาลขึ้นมาได้ ไผ่พญาจึงเปิดประตูลงจากรถ ภูวนัยมองด้วยความสงสัยว่าไผ่พญากำลังจะทำอะไร
       “ขอโทษด้วยคะ พอดีเขาแค่มาส่งฉันนะคะเดี๋ยวเขาก็ไปแล้ว”
       “ห๊า”
       ตำรวจสงสัยว่าภูวนัยตกใจอะไร
       “มีอะไรหรือเปล่าคุณ”
       ไผ่พญารีบพูดขึ้นก่อนที่ภูวนัยจะตอบ
       “ไม่มีอะไรหรอกคะ ไปซิ...แล้วเดี๋ยวฉันตรวจเสร็จแล้วโทรหา”
       ภูวนัยมองไผ่พญาอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะปิดกระจกรถแล้วขับออกไป ไผ่พญามองตามก่อนจะหันมาเห็นตำรวจมองเธออยู่ก็มีแอบสะดุ้ง ไผ่พญารีบเล่นละครกุมท้องทันที
       “โอ๊ย ปวดท้องจังเลย ไปก่อนนะคะ”
       
       ไผ่พญารีบกุมท้องก่อนจะเดินเข้าโรงพยาบาลไปทันที

คุณชายเลี้ยงหมู คุณหนูเลี้ยงแกะ ตอนที่ 12
        ไผ่พญาเดินมาตามทางในโรงพยาบาลพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เดินมาจนถึงห้องของปลายฟ้า ไผ่พญาหันมองไปรอบๆ พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจก็สบโอกาสรีบผลุบเข้าไปในห้องทันที
       
       ไผ่พญาเข้ามาในห้องก็เจอกับหญิงคนนึงนั่งหันหลังอยู่ที่โต๊ะ ไผ่พญามองจากด้านหลังแล้วไม่แน่ใจว่าเป็นปลายฟ้า
       “หมอปลายฟ้าหรือเปล่า”
       หญิงคนนั้นหันหน้ามาทำให้ไผ่พญาถึงกับอ้าปากหวอด้วยความตกใจเพราะเธอคือครูรัชนีที่ไผ่พญาสวมรอยเป็นครูนั่นเอง
       “ห๊า”
       ระหว่างที่ไผ่พญาตกใจ รัชนีก็ลุกจากโต๊ะตรงเข้ามาหาไผ่พญาทันที
       “ฉันจำหนูได้ หนูจำป้าได้ใช่มั้ย”
       ไผ่พญาตกใจ รีบส่ายหน้า
       “หือ หนูจำไม่ได้”
       ไผ่พญารีบชิ่งจากรัชนี หันไปเปิดประตูจะเดินออกจากห้อง ทันทีที่ไผ่พญาเปิดประตูก็เจอกับปลายฟ้ายืนอยู่หน้าประตู
       “ครูไผ่”
       ไผ่พญาถึงกับตาโตด้วยความตกใจที่ปลายฟ้าดันเรียกเธอว่าเป็นครูต่อหน้ารัชนีอีก
       
       ภูวนัยนั่งรออยู่ในรถอย่างกระวนกระวาย ภูวนัยหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาดู
       “ทำอะไรอยู่”
       ระหว่างนั้นภูวนัยเห็นบุรุษพยาบาลกำลังใช้รถเข็นรับคนลงจากรถแล้วเข็นเข้าโรงพยาบาล ภูวนัยมองอย่างครุ่นคิด
       
       ปลายฟ้าแปลกใจที่พบกับไผ่พญาอยู่ในห้อง
       “ครูไผ่มาได้ไงคะ”
       “เอ่อ...เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังนะคะ แต่ตอนนี้ฉันต้องรีบไปแล้ว”
       ระหว่างที่ไผ่พญาจะไป รัชนีก็ดึงแขนเอาไว้
       “เดี๋ยวก่อนซิ” ไผ่พญาหันมา
       “อะไรคะ”
       “เธอเป็นครูเหรอ ฉันก็เป็นครูเหมือนกัน”
       ไผ่พญาหน้าเสียเพราะคิดว่าความลับต้องแตกแล้วแน่ๆ แต่อยู่ๆ รัชนีก็หันไปถามปลายฟ้า
       “ใช่มั้ยหมอ ป้าเป็นครูใช่มั้ย”
       ไผ่พญาถึงกับชะงักแล้วมองปลายฟ้าอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก
       “ใช่คะ ป้าเป็นครู”
       “คืออะไรคะ ตกลงว่าป้าแกหายความจำเสื่อมหรือยังคะ” ไผ่พญาถามปลายฟ้า ปลายฟ้าส่ายหน้า
       “ความจำเสื่อมไม่ได้หายง่ายๆ หรอกคะครูไผ่” ไผ่พญาแอบดีใจ
       “อ้าว...แล้วป้าแกจำได้ยังไงว่าตัวแกเป็นครู”
       ญาติของรัชนีเดินเข้ามาในห้อง
       “เรียบร้อยแล้วคะคุณหมอ อ้าว...มีคนไข้เหรอคะ”
       “เพื่อนหมอเองคะ อย่าลืมที่สั่งเอาไว้นะคะ พยายามคุยเรื่องเก่าๆ เพื่อฟื้นความทรงจำแก”
       “คะ...ขอบคุณคุณหมอมากนะคะที่ดูแลพี่สาวฉันมานาน ไปเถอะพี่” ญาติเข้าไปดีงรัชนี รัชนีพูดเหมือนตอนที่เจอไผ่พญา
       “ฉันจำหนูได้ หนูจำป้าได้ใช่มั้ย”
       ญาติรัชนีรีบพารัชนีที่เดินพร่ำเพ้อออกไป ไผ่พญาเหมือนตายแล้วเกิดใหม่
       “ตกลงว่าความจำป้าแกไม่ได้กลับมาหรอกเหรอหมอ”
       ปลายฟ้าพยักหน้าแทนคำตอบ
       “แต่ที่ตัวแกจำได้ว่าเป็นครู เพราะหมอกับน้องสาวแกพยายามเล่าเรื่องแกให้ฟัง เพื่อฟื้นความทรงจำน่ะ ยังดีที่น้องสาวแกตามหาเจอ หมอเลยคิดว่าให้พากลับไปรักษาตัวต่อที่บ้านจะดีกว่า” ไผ่พญาโล่งอกสุดๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “มีอะไรหรือเปล่าคะ”
       “อ๋อ เปล่าๆ คะ ฉันแค่สงสารน่ะคะ”
       ปลายฟ้าเพิ่งนึกได้
       “แล้วครูไผ่มาได้ยังไงคะ”
       “ฉันมาเยี่ยมเมฆนะคะ”
       “แล้วภูมาด้วยหรือเปล่าคะ”
       
       ไผ่พญาชะงักไป

คุณชายเลี้ยงหมู คุณหนูเลี้ยงแกะ ตอนที่ 12
        ภายในห้องพักฟื้นของคนไข้ ม่านเมฆดูอาการดีขึ้นแล้ว ม่านหมอกและเผ่าพงศ์คุยกันอยู่ภายในห้อง
       
       “เล่นแล้วไม่สบายอย่างนี้ ทีหลังไม่ต้องเล่นเลยนะน้ำน่ะ”
       “อะไรอ่ะพี่หมอก เมฆเป็นอย่างนี้เพราะแพ้ยาต่างหาก”
       “อ้าว...ก็ถ้าไม่เล่นน้ำจนเป็นหวัดแล้วต้องกินยามั้ยละ”
       ม่านเมฆจนมุม ร้องหาตัวช่วย
       “ตา”
       “เอาน่า พี่หมอกเขาพูดเพราะเป็นห่วงน่า” ปลายฟ้าเปิดประตูเข้ามา ทุกคนหันไปมอง “อ้าว...หนูฟ้า”
       “ให้ทายซิ ใครมาเยี่ยม”
       ทุกคนทำหน้าแปลกใจเมื่อปลายฟ้าพูดอย่างนั้น ระหว่างนั้นไผ่พญาก็เดินเข้ามา
       “ครูไผ่”
       ไผ่พญาเดินเข้ามาหาม่านเมฆที่นอนอยู่ที่เตียง
       “เป็นไงมั้งพ่อหนุ่ม”
       “นี่ครูมาได้ไงเนี่ย แล้วอาภูละ” ม่านหมอกถามหาภูวนัยทันที
       “โห...ครูว่าครูกลับดีกว่า มีแต่คนถามหาอาภูทั้งนั้นเลย”
       ระหว่างนั้นมีบุรุษพยาบาลเข้ามาในห้อง ซึ่งก็คือภูวนัยปลอมตัวมาด้วยการใส่หน้ากากและหมวก
       “ข้าวมาแล้วครับ”
       “วางไว้นั่นแหละจ้ะ”
       
       ทุกคนไม่ได้สนใจบุรุษพยาบาล จึงไม่รู้ว่าเป็นภูวนัยนั่นเอง
       
       อ่านต่อตอนที่ 13

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คุณชายเลี้ยงหมู คุณหนูเลี้ยงแกะ ตอนที่ 19 จบบริบูรณ์
คุณชายเลี้ยงหมู คุณหนูเลี้ยงแกะ ตอนที่ 18
คุณชายเลี้ยงหมู คุณหนูเลี้ยงแกะ ตอนที่ 17
คุณชายเลี้ยงหมู คุณหนูเลี้ยงแกะ ตอนที่ 16
คุณชายเลี้ยงหมู คุณหนูเลี้ยงแกะ ตอนที่ 15
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 4 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014