หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ข้าวนอกนา

ข้าวนอกนา ตอนที่ 19 - 20

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
12 พฤษภาคม 2556 16:53 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข้าวนอกนา ตอนที่ 19 - 20
        ข้าวนอกนา ตอนที่ 20 (ต่อ)
       
       ​กุหลาบซึ่งในเวลานี้ทั้งแก่และโทรมลงมาก มาด้อมๆ มองๆ หน้าบ้านเขมวรรณ เธอชะเง้อมองหาเดือน
       
       ​“มาหาใคร”ขจิตถาม
       ​กุหลาบหันกลับไปอย่างดีใจ แต่แล้วสีหน้าเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ขจิตซึ่งไปเดินออกกำลังกายมา มองกุหลาบหัวจรดเท้าอย่างรู้สึกคุ้นหน้า พอนึกได้ก็ตกใจ
       “ฉันจำแกได้ แก...แกกลับมาอีกทำไม”
       “ฉันอยากมาเห็นหน้าลูกฉัน”
       “แกไม่มีสิทธิ์เจอหน้าลูกแก แกเซ็นสัญญายกลูกให้พ่อกับแม่ใหม่เขาแล้ว”
       “ฉันแค่อยากเห็นว่าโตขึ้นเขาเป็นยังไง อยู่สุขสบายดีหรือเปล่า
       ​“เขาอยู่สุขสบายดีมาก แกไม่ต้องมาดูหรอก”
       “เดือนอยู่บ้านหรือเปล่า”
       “ไม่อยู่ ถึงอยู่เขาก็ไม่อยากเจอแก เขาไม่คิดว่ามีแม่อย่างแกอยู่ในโลกนี้ แกกลับไปได้แล้ว”
       กุหลาบมองไม่พอใจ
       “อย่าใจร้ายไปหน่อยเลยคุณนาย ฉันขอเห็นหน้าลูกอีกสักครั้งเท่านั้นเองคุณนายก็เป็นแม่คนน่าจะเข้าใจหัวอกแม่ด้วยกัน”
       “ก็เพราะฉันเป็นแม่คนน่ะสิ เลยเข้าใจว่าแกเป็นแม่ที่เลวที่สุด ขายลูกตัวเองได้ลงคอ เงินหมดแล้วล่ะสิถึงได้ซมซานกลับมา”
       “ฉันอยากจะมาเจอลูกฉัน ไม่ได้มาเอาเงิน”
       “ฉันไม่เชื่อน้ำหน้าผู้หญิงชั้นต่ำอย่างแกหรอก”
       “ฉันจะโพนทะนาให้ทั่วว่าคุณนายกีดกันไม่ให้ฉันเจอลูก”
       ขจิตชี้หน้ากุหลาบ
       “ก็ลองดูสิ พวกฉันจะฟ้องแกติดคุกหัวโตเลย แกไปให้พ้น ไม่งั้นฉันจะเรียกรปภ.หมู่บ้านมาจับแกโยนออกไป ไป!”
       กุหลาบไม่ยอมไป ขจิตร้องเสียงดัง
       “ช่วยด้วยๆ ใครก็ได้ช่วยเรียก รปภ.ที มีคนบ้าจะทำร้ายฉัน”
       ชาวบ้านหันมามองแล้วทำท่าจะเข้ามาช่วยขจิต กุหลาบยอมออกไป แต่ในใจนั้นไม่ยอมแพ้
       
       ขจิตเข้าไปในบ้าน มองหาเขมวรรณพลางร้องเรียก
       “ยัยเข็ม...ยัยเข็ม...”
       แต่แล้วขจิตก็หยุดกึก เมื่อเห็นซองยาซึ่งวางอยู่ข้างแก้วน้ำที่ดื่มไปแล้ว ขจิตหยิบขึ้นมาดู หน้าเสียกว่าเดิม
       “ถึงกับต้องกินยาแก้เครียดเลยเหรอยัยเข็ม”
       ขจิตวางซองยาลง เป็นห่วงเขมวรรณจับใจ เปลี่ยนใจยังไม่บอกเขมวรรณเรื่องที่เกิดขึ้น
       
       เดือนเดินออกมาที่หน้ามหาวิทยาลัย มองหาไวภพ
       “เดือนลูกแม่...” เสียงกุหลาบดังขึ้น
       เดือนชะงัก หันไปมองอย่างตกใจ กุหลาบในสภาพผอมโซโผเข้ามาหา
       “ในที่สุดแม่ก็ได้เจอหนูซะที แม่คิดถึงหนูเหลือเกิน”
       เดือนจำได้ แต่รีบขยับตัวออกห่าง ไม่กล้าเข้าใกล้ เกรงสายตาคนที่มองมา
       “คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าคะ ฉันไม่ใช่ลูกคุณหรอกค่ะ”
       กุหลาบขยับใกล้เดือน
       “เดือนจำแม่ได้เหรอลูก นี่แม่กุหลาบ แม่แท้ๆ ของหนูไง”
       เดือนส่ายหัวดิก ถอยห่างออกมาอีก ทำท่าจะหนี
       ​“คุณไม่ใช่แม่ฉัน ขอตัวนะคะ”
       เดือนเดินหนี กุหลาบรีบตาม
       “เดี๋ยวสิ เดือน...เดือนลูกแม่ เดือน...”
       
       เดือนเดินไปเหลียวหลังไปจนชนกับไวภพ
       “เดือน...มีอะไรหรือเปล่า ท่าทางเหมือนหนีอะไรอยู่”
       “มีผู้หญิงท่าทางแปลกๆ คนนึงตามเดือนมา น่ากลัวจัง”
       ไวภพหันไปมอง เห็นกุหลาบมองเห็นเดือน กำลังจะเข้ามา
       “คนนั้นใช่ไหม”
       เดือนพยักหน้า แล้วรีบหันหนีกุหลาบไม่ให้เห็นหน้า ไวภพบังไว้
       “หลบไปก่อน”
       ไวภพกันเดือนหลบไปทางมุมตึก กุหลาบชะเง้อมอง ไม่เห็นเดือนแล้ว
       “คุณเห็นผู้หญิงคนนึงผมยาวผิวขาว หน้าตาลูกครึ่งผ่านมาแถวนี้หรือเปล่า”
       “เห็นครับ ไปทางโน้นครับ”
       ไวภพชี้ให้ไปอีกทาง กุหลาบเดินไปทางนั้น เดือนมองตามโล่งใจ
       
       ไวภพจูงเดือนหลบออกมาอีกด้าน
       “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”
       ​“เดือนไม่รู้จักเขาเลย”
       “หน้าตาเหมือนคนสติไม่ดี เดือนต้องระวังหน่อยนะ อย่าไปคุยกับคนแปลกหน้า สมัยนี้ไม่น่าไว้ใจ”
       เดือนพยักหน้า แล้วยังหันไปรอบๆ อย่างหวาดระแวงแต่ก็รู้สึกผิดลึกๆในใจ เพราะรู้ดีว่าเป็นใคร
       “ผู้หญิงคนนั้นคงไปแล้ว เรารีบไปเถอะ เดี๋ยวไม่ทันรอบหนัง”
       เดือนพยักหน้า ไวภพจูงมือเดือนออกไปอย่างหวานชื่น
       
       หลังจากดูหนังจบ ไวภพพาเดือนออกมานั่งกินไอศกรีมกันภายในร้านของห้างสรรพสินค้า
       “หนังเรื่องนี้สนุกดีนะ ชอบพระเอกน่ารักดี”
       “น่ารักกว่าผมหรือเปล่า”
       เดือนค้อนๆ
       “นิดนึง”
       “ผมหึงนะ”
       “หึงแม้กระทั่งดาราเหรอคะ”
       “หึงทุกคนที่เดือนชอบมากกว่าผมนั่นแหละ”
       “แล้วทียัยนักร้องในผับนั่นละคะ เดือนไม่เห็นหึงเลย”
       “บอกแล้วว่าไม่มีอะไร ไม่มีอะไร”
       “ไม่เชื่อ”
       “ไวภพ”
       เสียงวนิดาดังขึ้น ไวภพหันไปมองอย่างแปลกใจ
       “คุณแม่...”
       วนิดาเดินเข้ามา
       “แหม...พาสาวมาออกเดทอยู่นี่เอง”
       ไวภพกับเดือนมองหน้ากันเขินๆ
       “คุณแม่ผมครับเดือน..นี่เดือนครับคุณแม่” ไวภพแนะนำทั้งสอง
       เดือนยกมือไหว้วนิดา วนิดารับไหว้ พลางมองหน้าอย่างพิจารณา
       “เดือน...ใช่เดือนไขแสง ลูกอธิบดีดนัยธรที่เพิ่งเป็นข่าวหรือเปล่าจ๊ะ”
       “ใช่ครับ”
       “แย่หน่อยนะหนู จู่ ๆ ก็มีคนมาแอบอ้างว่าเราเป็นพี่น้องกับเขา ทั้งที่หน้าตาคนละเรื่องเลย เด็กนิโกรนั่นจะแอบอ้างใครก็น่าจะหาหน้าตาใกล้เคียงกันหน่อย” วนิดาบอกอย่างเห็นใจ
       “ค่ะคุณป้า”
       “เดี๋ยวแม่ต้องไปธุระต่อแล้ว นัดกับเพื่อนไว้ ว่างๆ ให้นายไวพาไปเที่ยวบ้านนะจ๊ะ จะได้คุยกันนานๆ...แม่ไปละ อย่าพาหนูเดือนเที่ยวดึกนักล่ะ เดี๋ยวคุณพ่อคุณแม่เขาจะเป็นห่วง”
       “คร้าบคุณแม่”
       เดือนยกมือไหว้ วนิดารับไหว้ แล้วเดินแยกไป เดือนมองตามอย่างแอบเครียด
       
       ใจหวานร้องเพลงอยู่บนเวที เป็นเพลงเร็วแต่ใจหวานเต้นแบบเบาๆ และแอบนิ่วหน้าอย่างรู้สึกเวียนหัว เสียงเริ่มสั่นเครือ ลูกค้ามองอย่างสงสัย
       “วันนี้ใจหวานเต้นไม่มันเลยว่ะ เสียงก็เหมือนหมดแรง”
       อีกคนตะโกน
       “ขอแด๊นซ์มันๆหน่อยใจหวาน”
       ใจหวานพยายามเต้นแต่ไม่กล้าออกสเต็ปมาก ซูซี่ซึ่งนั่งคุยกับแขกอยู่ข้างล่างสังเกตเห็น จึงบอกกับลูกค้า
       “ขอโทษนะคะ วันนี้พี่หวานไม่ค่อยสบาย เดี๋ยวซูซี่เต้นแทนนะคะ”
       ซูซี่ขึ้นไปเต้นท่าฮาเล็มเชค ลูกค้าเต้นไปด้วยอย่างเมามัน แต่ใจหวานรู้สึกเพลียจนร้องต่อไม่ค่อยไหว ดำซึ่งรอร้องเพลงต่อไปถือไมค์อีกตัวเข้ามาร้องไปกับใจหวาน แล้วขยิบตาให้ใจหวานเข้าไปด้านใน
       ขณะเดียวกันในห้องแต่งตัว ออย แนทและแอ๋มแอบเข้ามาในห้อง มองหารองเท้าของดำ
       “เจอแล้ว นี่ไงออย”
       ออยหยิบรองเท้าของดำมา
       “เดี๋ยวนังดำมันต้องใส่คู่นี้ใช่ไหม”
       “ใช่ เพลงต่อไปมันต้องเต้นเยอะ มันจะใส่คู่เตี้ยหน่อย”
       ออยยิ้มกระหยิ่ม มองซ้ายมองขวา แล้วบอกกับแอ๋ม
       “แกไปดูหน้าประตู”
       แอ๋มพยักหน้า รีบไปเฝ้าหน้าประตู ออยเอาส้นรองเท้าข้างหนึ่งฟาดกับอีกข้างจนส้นอีกข้างร่องแร่งแต่ยังไม่หลุด ออยกับแนทแปะมือกันสะใจ
       “เดี๋ยวมันได้หน้าแหกกลางเวทีแน่”
       แอ๋มรีบเข้ามาบอกหน้าตาตื่น
       “มาแล้วๆ นังใจหวานมา”
       
       ออยกับแนทรีบทำตัวปกติ ใจหวานเดินเข้ามา พอเห็นพวกสามคนก็มองอย่างไม่ไว้ใจ ออยเบะปากใส่ใจหวาน แล้วแกล้งทำเป็นแต่งตัวเหมือนไม่มีอะไร

ข้าวนอกนา ตอนที่ 19 - 20
        ​23.3 (ต่อ) ออยเข้ามาหาจ้อยในห้องทำงาน บอกมีเรื่องจะคุยด้วย
       
       “มีอะไรเหรอออย นังดำมันวุ่นวายอะไรอีกหรือเปล่า” จ้อยถามทันที
       ​“คืองี้ค่ะ ออยยังได้ยินนังดำมันบ่น ว่าที่นี่ให้เงินน้อย มีผับอื่นจะดึงตัวมันไป แล้วมันก็จะเอาใจหวานกับซูซี่ไปด้วย”
       ​“แล้วพวกมันกลับมาหาฉันทำไม”
       “ออยก็ไม่แน่ใจนะคะ แต่เดาว่ามันคงกะจะดึงลูกค้าจากที่นี่ไปด้วย แบบว่าไม่ยอมหายไปเฉยๆ ค่ะคุณจ้อย”
       จ้อยเลือดขึ้นหน้า กำมือแน่นอย่างรู้สึกโกรธ
       “อีพวกนี้เลี้ยงไม่เชื่องจริงๆ ถ้าเลี้ยงไว้เสียข้าวสุก ฉันก็จะปล่อยให้มันไปหากินเอาเอง”
       ออยลอบมองหน้าจ้อยที่มีท่าทีเชื่อในสิ่งที่เธอพูด ก็ยิ้มอย่างพอใจ
       
       ใจหวานนั่งหมดแรงอยู่ในห้อง ดำกับซูซี่กลับเข้ามา
       “พี่หวานเป็นไงมั่ง”
       “รู้สึกเหมือนจะหน้ามืด”
       “ยังแพ้อยู่อีกเหรอ”
       “นิดหน่อยน่ะ”
       “อย่างนี้ไม่นิดแล้วพี่หวาน ถ้าไม่ไหวบอกนะ ฉันจะไปร้องแทน”
       “ไม่เป็นไร ฉันไม่อยากให้คุณจ้อยรู้ เดี๋ยวจะสั่งให้หยุดร้องไปเลย”
       “แต่พี่หวานก็ต้องห่วงลูกในท้องบ้าง” ดำกังวล
       “ไม่ต้องห่วงหรอก มันแข็งแรงจะตาย มันต้องเข้มแข็งเหมือนแม่มัน”
       ดำกับซูซี่มองใจหวานอย่างเป็นห่วง ดำไปหยิบรองเท้าคู่ที่ออยทำหักออกมา
       “เอางี้นะพี่หวาน เดี๋ยวพี่ใส่รองเท้าคู่นี้ของหนูขึ้นไปร้องดีกว่า”
       “ก็ดีเหมือนกัน ใส่ส้นเตี้ยหน่อยจะได้ไม่ต้องกังวลมาก”
       ดำเอารองเท้าให้ใจหวานสวม
       
       มุมหนึ่งในผับ ออยแปะมือแนทกับแอ๋ม
       “แกนี่มันเจ๋งจริงว่ะนังออย ฟ้องทีเดียวเล่นงานได้ทั้งสามตัวเลย”
       ออยยิ้มเยาะ
       “ฮึ่ม...พวกมันนึกว่าตัวเองแน่ที่กลับมาได้ คราวนี้มันต้องโดนเฉดหัวออกไปยกแก๊ง”
       “สมน้ำหน้า เราเตรียมดูความหายนะของพวกมันเลยดีกว่า ฮ่าๆๆ”
       ทั้งสามหัวเราะอย่างสะใจ
       ใจหวานออกมาร้องเพลงช้าๆ อย่างซาบซึ้งกินใจบนเวที ส้นรองเท้าที่ใจหวานสวมอยู่เริ่มเพยิบออกมา เธอรู้สึกผิดปกติ จึงพยายามไม่ขยับมาก ซูซี่เห็นท่าไม่ดี ขึ้นไปคว้าไมค์ช่วยใจหวานร้องเพลง
       แขกในผับเริ่มไม่พอใจ
       “เอ๊ะ...ทำไมวันนี้ซูซี่กับดำ ผลัดกันขึ้นมาร้องแทนใจหวาน เป็นอะไรหรือเปล่า”
       “ร้องไม่จบเพลงแบบนี้ เอาเปรียบกันนี่หว่า”
       แขกเริ่มส่งเสียงโห่ ใจหวานรีบกลับเข้าไป แต่เกิดส้นรองเท้าหลุด สะดุดล้มตกบันไดเวทีดังโครม แล้วกลิ้งลงมาที่พื้น
       “ว้าย...พี่หวาน”
       แขกส่งเสียงอื้ออึงตกใจ
       ​
       ดำส่องกระจกตรวจดูความเรียบร้อยของตัวเองอยู่ในห้องแต่งตัว พอได้ยินเสียงเอะอะก็ตกใจ รีบออกไปทันที แต่แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นแอ๋มกับแนทคุยกัน
       “ออยมันตั้งใจจะเล่นนังดำ ทำไมกลายเป็นนังหวานไปได้วะ”
       “สงสัยมันจะสลับรองเท้ากัน”
       แอ๋มพยักหน้าเห็นด้วย
       “งั้นต้องให้ออยหาวิธีเล่นอีดำทางอื่น”
       ดำสงสัยว่าสองคนนี้คุยอะไร จะออกไปถาม แต่ทั้งสองรีบออกไปดูเหตุการณ์ก่อน
       “พี่หวาน...พี่หวานเป็นยังไงมั่ง”ซูซี่ร้องอย่างตกใจ
       ดำรีบออกไปดู ทันทีที่เห็นหวานใจกองอยู่ที่พื้นก็รีบเข้าไปช่วย
       “พี่หวานเป็นยังไงบ้าง”
       ใจหวานแทบลุกไม่ขึ้น ดำกับซูซี่ช่วยกันประคองใจหวานเข้าไปข้างใน จ้อยออกมาดูเหตุการณ์
       “เกิดอะไรขึ้น”
       ออยรีบเข้ามารายงาน
       “หวานมันสะดุดรองเท้าตัวเองล้มน่ะค่ะ”
       “โอ๊ย...น่าขายหน้าจริงๆ มีแต่เรื่องปวดหัว” จ้อยส่ายหัวเซ็งๆ
       ออยมองตามใจหวานอย่างสะใจ
       
       ดำกับซูซี่ช่วยกันประคองใจหวานเข้ามานั่งพักในห้องแต่งตัว
       “แย่แล้ว พี่หวานเลือดออก”
       ซูซี่ร้องบอก ทุกคนมองไป เห็นใจหวานมีเลือดออกมาจากกระโปรง
       “รีบพาพี่หวานไปโรงพยาบาลเถอะ” ดำบอก
       ทั้งสองจะพาใจหวานออกไป แต่จ้อยเข้ามาเสียก่อน
       “จะไปไหนกัน”
       “พี่หวานเอ่อ...”
       ซูซี่ไม่กล้าพูด ดำตัดสินใจบอก
       “พี่หวานตกเลือดค่ะคุณจ้อย”
       “ตกเลือด? หมายความว่าไง ใจหวานท้องเหรอ”
       ดำกับซูซี่มองหน้ากัน ไม่กล้าพูดอะไร จ้อยโวยวายทันที
       “โอ๊ย...ท้องแล้วยังจะมาร้องเพลงอีก พวกแกนี่วุ่นวายจริงๆ”
       “พวกหนูจะพาพี่หวานไปโรงพยาบาลก่อนนะคะ”
       “แล้วใครจะร้องเพลงต่อล่ะ”
       “ให้พวกนังออยร้องไปก่อนสิคะ”
       ดำกับซูซี่ประคองใจหวานออกไป จ้อยมองตามอย่างหมายหัวไว้
       “งั้นก็ให้นังออยมันร้องแทนไปตลอดก็แล้วกัน”
       
       ใจหวานร้องไห้เสียใจเมื่อรู้ว่าแท้งลูก ขณะที่นอนพักอยู่ในห้อง ดำกับซูซี่และจอร์จช่วยกันปลอบ
       “พี่หวานอย่าเสียใจเลย เด็กคงไปสบาย ไม่ต้องมาลำบากอย่างพวกเราแล้ว”
       ​ใจหวานสะอื้น
       “ถึงตอนแรกฉันจะไม่อยากได้เขา แต่ยิ่งนานวันฉันก็ยิ่งผูกพัน ฉันตั้งใจจะเลี้ยงเขาให้เป็นคนดี คิดว่าอีกเจ็ดเดือนเราจะได้เจอหน้ากันแล้ว”
       “หวานอย่าคิดมาก เดี๋ยวหมอสูติขูดมดลูกแล้ว รักษาร่างกายให้แข็งแรง อีกหน่อยก็มีลูกได้อีก” จอร์จปลอบ
       “หวานคงไม่อยากมีอีกแล้ว ขอโทษนะลูก ที่แม่เคยเสือกไสไล่ส่งหนู แม่ขอโทษ...” หวานจับท้องตัวเอง
       ดำมองหวานอย่างสงสาร
       “หนูก็ต้องขอโทษพี่หวานเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะหนูให้เปลี่ยนรองเท้าพี่หวานก็คงไม่...”
       ดำเม้มปากแน่น อย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์
       ​“ไม่เกี่ยวกับแกหรอกดำ แกไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุ”
       ดำนึกถึงเหตุการณ์ ที่ได้ยินออยกับแนทคุยกัน
       ‘ออยมันตั้งใจจะเล่นนังดำ ทำไมกลายเป็นนังหวานไปได้วะ’
       ‘สงสัยมันจะสลับรองเท้ากัน’
       ‘งั้นต้องให้ออยหาวิธีเล่นอีดำทางอื่น’
       นึกแล้วดำเลือดขึ้นหน้าทันที
       “แต่อาจจะมีคนตั้งใจทำให้มันเกิดขึ้น”
       “แกหมายถึงใคร”
       ดำไม่ตอบคำถาม แต่หันไปบอกจอร์จ
       “ครูจอร์จกับซูซี่ดูแลพี่หวานไปก่อนนะ เดี๋ยวหนูมา”
       “ดำจะไปไหน”
       จอร์จถาม ดำเดินออกไป ท่ามกลางความงุนงงของทุกคน
       
       ดำกำมือแน่นอย่างแค้นใจ จอร์จตามมาคว้ามือดำไว้
       “ดำจะไปไหน”
       “หนูจะกลับไปคุยกับคุณจ้อยที่ผับ”
       “จะคุยเรื่องใจหวานน่ะเหรอ อย่าเพิ่งเลยดำ ไว้พรุ่งนี้ก็ได้”
       “หนูรอไม่ได้”
       “งั้นฉันไปด้วย”
       “อย่าเลยค่ะครู เดี๋ยวซูซี่กับพี่หวานจะสงสัย แล้วซูซี่ตามไปอาจโดนลูกหลงคุณจ้อยไปด้วย บอกสองคนนั้นแค่ว่าหนูกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านก็แล้วกัน”
       ดำเดินออกไปอย่างมุ่งมั่น จอร์จมองตามกลุ้มใจและเป็นห่วงดำ
       ​
       ดำเปิดประตูผลัวะเข้ามาในห้อง จ้อยมองดำอย่างแปลกใจที่เห็นดำกลับมา
       “อ้าวดำ...กลับมาอีกทำไม เกิดอะไรขึ้นกับใจหวานหรือเปล่า”
       “พี่หวานแท้ง...”
       “ใจหวานรู้ตัวว่าท้องก็ไม่น่าจะมาร้องเพลงเลย”
       “ที่จริงพี่หวานไม่น่าจะเป็นอะไร แต่มีคนจงใจแกล้งหนู แล้วพี่หวานรับเคราะห์แทน”
       “ใครแกล้งแก”
       “พวกนังออย มันหักรองเท้าหนู แต่พี่หวานขอยืมรองเท้าหนูไปใส่ ก็เลยล้มคาเวที”
       จ้อยตก แต่ก็ยังไม่เชื่อนัก
       “รู้ได้ยังไง”
       “หนูแอบได้ยินนังแอ๋มกับนังแนทคุยกัน”
       “งั้นก็ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน”
       “จะให้มีหลักฐานยังไงคะ ตรวจลายนิ้วมือบนรองเท้าเลยไหม”
       “ไม่จำเป็น ที่จริงมันก็เป็นความผิดใจหวานด้วยเหมือนกัน ที่ท้องแล้วปิดบังฉัน ทำให้ผับของฉันเสียชื่อ”
       “คุณจ้อยพูดแบบนี้ แสดงว่าจะไม่จัดการให้หนูใช่ไหม”
       “อย่ามาสั่งฉันนะดำ ตั้งแต่แกมาทำงานที่นี่ก็มีแต่ป่วนหาเรื่องตลอด แกกลับไปดูแลใจหวานให้ดี เรื่องที่เหลือฉันจะจัดการตามที่เห็นสมควร”
       “ก็ได้ งั้นหนูจะจัดการตามที่หนูเห็นสมควรเหมือนกัน”
       ดำผลุนผลันออกไป จ้อยเรียกดำไว้
       ​“ดำ...นังดำ”
       
       จ้อยมองตามอย่างไม่สบายใจ กลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้น
       
       โปรดติดตาม ข้าวนอกนา ตอนที่ 21

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ข้าวนอกนา ตอนที่ 27 (ต่อ)
ข้าวนอกนา ตอนที่ 25 - 26
ข้าวนอกนา ตอนที่ 23 - 24
ข้าวนอกนา ตอนที่ 21 - 22
ข้าวนอกนา ตอนที่ 19 - 20
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
ยังไม่มีผู้โหวต
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014