หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มัจจุราชสีน้ำผึ้ง

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 6

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
14 พฤษภาคม 2556 17:01 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 6
        มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 6 (ต่อ)
       
       รจนาไฉนแปรงขนม้าต่อไป ร้องเพลงคลอเบา ๆ สัมผัสม้าอย่างอ่อนโยน
        ปัทม์และพูนทวียืนมองมาจากอีกมุมหนึ่ง
        “นั่นไง...ผู้หญิงที่เลวแสนเลวของแก กำลังช่วยคนงานทำงานอยู่นั่นไง”
        ปัทม์มองรจนาไฉนที่แปรงขนม้าไป ร้องเพลงไปอย่างอ่อนโยนด้วยความรู้สึกที่ต่อสู้กันอยู่ในใจ
        “คุณเพื่อนมีแต่ความเมตตา อ่อนโยนกับทุกคน. กับทุกสิ่งที่อยู่รอบข้าง”
        ปัทม์เงียบจ้องภาพที่อยู่ตรงหน้าแล้วเมินหน้าหนี
        “คงมีแต่คนหัวใจหยาบเท่านั้นแหละ ที่มองข้ามความอ่อนโยนได้”
        ปัทม์ฉุนคำพูดของพูนทวี เดินหนีจากไปทันที พูนทวียังมองรจนาไฉนด้วยความชื่นชม
        “ผมห้ามตัวเองไม่ให้แย่งชิงคุณจากเจ้าปัทม์ได้ แต่ผมคงห้ามใจตัวเองให้ไม่รักคุณไม่ได้"
        รจนาไฉนยังคงพูดคุยและแปรงขนม้าอย่างมีความสุข
       
        บริเวณผาทรนงในเวลาต่อมา ปัทม์จ่อมจมอยู่กับความคิดที่ขัดแย้งอยู่ในใจ
        “รจนาไฉน ทำไมถึงมีผู้ชายโง่ ๆ ที่หลงมอบความรักให้กับผู้หญิงเลวๆ อย่างเธออยู่ได้ ทั้งปวุฒิ ทั้งพ่อเลี้ยงพูนทวี”
        ปัทม์ว้าวุ่นใจอย่างหาเหตุผลอธิบายไม่ได้
        “หรือหัวใจฉันหยาบเกินกว่าจะรับรู้ความดีของเธอ ไม่ ! ไม่ใช่ ! เป็นเพราะหัวใจฉันรับรู้มารยาของผู้หญิงอย่างเธอต่างหาก”
       
        พ.ต.ท. ปวุฒิ ไตรพงษ์รัชตะ ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านพักตำรวจในภาคเหนือ เขาก้าวลงจากรถมาเห็นรถของโลมฤทัยจอดอยู่ เขามองเข้าไปในบ้านด้วยความเครียด ปวุฒิเดินเข้าไป เจอโลมฤทัยยืนรออยู่ พร้อมกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่แล้ว
        “คุณมาทำไม”
        ปวุฒิเดินมาหา โลมฤทัยตบหน้าปวุฒิฉาดใหญ่
        “ทำอย่างนี้กับพบได้ยังไง มาโดยไม่บอกพบสักคำ ใจร้ายที่สุด”
        “เพราะผมไม่ได้รักคุณ”
        “คุณเป็นผู้ชายที่โง่ที่สุดในโลก นังผู้หญิงที่คุณรักเป็นแค่เด็กกำพร้า มันหนีมาแต่งงานอยู่กับผัวใหม่ แต่คุณยังตามมาหามัน”
        “เพราะผมรักเขา”
        “พอเถอะค่ะ พบจะไม่คุยเรื่องไร้สาระอีก ชีวิตเราต้องเดินไปข้างหน้า”
        โลมฤทัยหิ้วกระเป๋าแล้วเดินตรงเข้าไปในห้องนอนปวุฒิทันที ปวุฒิมีสีหน้าเครียดจัด
       
        ปวุฒิเข้ามาในห้องนอนเห็นโลมฤทัยกำลังเปิดกระเป๋า เอาเสื้อผ้ามาแขวนไว้ในตู้
        “มาอยู่คนเดียวอย่างนี้คงจะลำบาก ต่อไปนี้พบจะดูแลคุณเองค่ะ พบจะคอยดูแลบ้านให้คุณ ทำอาหารให้คุณ”
        โลมฤทัยเข้ามาจะถอดเสื้อผ้าให้
        “อย่า”
        “พบพร้อมแล้วที่จะทำหน้าที่ภรรยาที่ดี พบจะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป”
        โลมฤทัยพยายามถอดเสื้อปวุฒิ แต่ปวุฒิผลักออก
        “ทำไมถึงทำตัวไร้ศักดิ์ศรีอย่างนี้ คุณต้องการอะไร”
        โลมฤทัยสุดทน
        “พบต้องการคุณไงคะ ได้ยินมั้ยคะ พบต้องการตัวคุณปวุฒิ”
        โลมฤทัยเข้ามากอดรัด ปวุฒิพยายามขัดขืน แต่เธอไม่ยอมปล่อย กอดรัดและซุกไซร้ตัวปวุฒิจน
       เขาเผลอใจอ่อน โลมฤทัยยิ้มอย่างพอใจ พาร่างปวุฒิไปที่เตียงนอน
        ปวุฒิก้มลงจะจูบ โลมฤทัยโน้มคอเข้าหา แต่ปวุฒิชะงัก คิดได้ และดันตัวขึ้น
        “ผมทำไม่ได้”
        “ทำไมคะ”
        “เพราะผมไม่ได้รักคุณ คุณเก็บของคุณออกไปได้แล้ว”
       
        ปวุฒิเดินออกไปจากห้องนอนทันที โลมฤทัยชักสีหน้าไม่พอใจ

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 6
        ปวุฒิยืนรอส่งอยู่นอกบ้าน โลมฤทัยเข้ามาทำร้ายปวุฒิ
        “ถ้าไม่มีพี่เพื่อน คุณก็จะรักพบใช่มั้ย ได้ค่ะ พบจะไปลากพี่เพื่อนมาที่นี่ คุณจะได้ตาสว่างซะทีว่าพี่เพื่อนไม่ได้รักคุณ"
        ปวุฒิสุดทน
        “ต่อให้ไม่มีใคร ผมก็จะไม่รักผู้หญิงที่ไร้ศักดิ์ศรีและเห็นแก่ตัวอย่างคุณ ผมไม่มีวันรักผู้หญิงที่ชื่อ โลมฤทัย”
        “ถ้าคุณไม่รักพบ พบจะฆ่าตัวตาย”
        ปวุฒิจ้องหน้าโลมฤทัยอย่างค้นหา
        “คุณทำไม่ได้หรอก คุณรักตัวเองมากเกินกว่าจะทำร้ายตัวเอง ! เลิกขู่ผมเถอะ ไม่มีประโยชน์ที่คุณจะมาตื๊อผมอีกแล้ว ไม่งั้นคุณคงต้องขู่จะฆ่าตัวตายไปทั้งชีวิต !”
        โลมฤทัยทั้งโกรธและเสียใจมาก
        “คุณปวุฒิ ฉันเกลียดคุณ”
        “ผมขอโทษ ผมทำดีที่สุดแล้ว !”
        โลมฤทัยโกรธและเกลียดปวุฒิมาก เธอเดินขึ้นรถและขับรถออกไป
       
        บนถนนเส้นเชียงราย โลมฤทัยขับรถ เธอร้องไห้เสียใจที่ถูกปวุฒิตัดรอนอย่างไม่มีเยื่อใย เธอพาลโกรธเกลียดรจนาไฉนอีกคน
        “เพราะแกคนเดียว นังเพื่อน ฉันเกลียดแก ฉันจะจองล้างจองผลาญแกตลอดไป”
        โลมฤทัยเหยียบคันเร่งอย่างขาดสติ แต่แล้ว... มีรถวิ่งสวนมาพุ่งตรงมาทางโลมฤทัย
        “ว้าย !”
        โลมฤทัยหักหลบคิดว่าหลบพ้น แต่ชนกับต้นไม้ข้างทาง
       
        ห้องพักผู้ป่วยโรงพยาบาลเชียงราย เวลากลางคืน โลมฤทัยได้รับบาดเจ็บไม่มากนัก แต่มีร่องรอยของแผลเล็กน้อย เธอค่อยๆลืมตาเห็นหน้าลำเพาอยู่ตรงหน้า
        “ลูกพบ ไม่เป็นอะไรแล้วนะลูก”
        “คุณแม่”
        “โรงพยาบาลโทรแจ้งไปว่าลูกขับรถชนต้นไม้ แต่ดีที่ไม่เป็นอะไรมาก”
        โลมฤทัยมองหาปวุฒิ
        “แล้วปวุฒิล่ะ ปวุฒิไม่มาเยี่ยมพบเหรอ ปวุฒิอยู่ไหน”
        “ลูกจะไปสนใจทำไม ลูกเกือบตายก็เพราะมันนะ มันเลวจริง ๆ”
        ลำเพาก่นด่าปวุฒิ โลมฤทัยยิ่งช้ำใจมากขึ้น
        “ทำไมพบไม่ตายไปซะ ทำไม”
        โลมฤทัยร้องไห้เสียใจ กระชากสายน้ำเกลือออกจากแขน
        “ลูกพบ ลูกทำอะไร!”
        “พบอยากตาย พบอยากตาย!”
        โลมฤทัยลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปจากห้องพักผู้ป่วย
        “ลูกพบ”
       
        โลมฤทัยวิ่งมาหยุดที่กลางดาดฟ้าของโรงพยาบาล เสียงปวุฒิดังขึ้นมาในความคิดของโลมฤทัย
        “ถ้าคุณปวุฒิไม่รักพบ พบจะฆ่าตัวตาย”
        “คุณทำไม่ได้หรอก คุณรักตัวเองมากเกินกว่าจะทำร้ายตัวเอง ! เลิกขู่ผมเถอะ...ไม่มีประโยชน์ที่คุณจะมาตื้อผมอีกแล้ว ไม่งั้นคุณคงต้องขู่จะฆ่าตัวตายไปทั้งชีวิต”
        โลมฤทัยคิดตัดสินใจ
        “แล้วคุณจะรู้ว่าฉันไม่ได้ขู่”
        โลมฤทัยจะเดินออกไป ลำเพาวิ่งมาตะโกนเรียกไว้
        “ลูกพบ...อย่านะ อย่าทำอะไรโง่ๆ”
        “ปวุฒิไล่พบยังกะหมูกะหมา ปวุฒิไม่รักพบ พบอาย พบไม่กล้าสู้หน้าใครอีกแล้ว”
        “งั้นแกก็กระโดดไปเลย”
        โลมฤทัยอึ้ง
        “กระโดดสิ พอแกตายไป นังเพื่อนจะได้หัวเราะเยาะว่าแกแพ้มัน !”
        “แม่อย่าเอ่ยชื่อนังเพื่อน พบเกลียดมัน มันทำลายความรักของพบ มันแย่งทุกอย่างไปจากพบ”
        “แล้วทำไมไม่แย่งคืนมาล่ะ ฟังฉันนะ. ตราบใดที่แกยังมีลมหายใจ แกยังเป็นผู้ชนะได้เสมอ ถึงพระอาทิตย์จะตกไปแล้ว แต่พรุ่งนี้มันก็กลับมาส่องแสงอีก แกต้องเผาผลาญนังเพื่อนให้มันมอดไหม้เป็นจุล”
       
        โลมฤทัยคิดมือ ลำเพาลุ้นว่าลูกสาวจะตัดสินใจอย่างไร เธอเดินมาถึงขอบดาดฟ้า มองลงไปยังพื้นล่าง เธอกระชากสร้อยคอที่มีรูปหัวใจคริสตัลขึ้นมาชูดู

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 6
        ในอดีต … สร้อยคริสตัลรูปหัวใจเส้นนี้ โลมฤทัยแย่งมาจากคอของรจนาไฉน
        “สร้อยของใคร”
        รจนาไฉนอึกอัก
        “เอ้อ..คุณปวุฒิเขาให้พี่จ้ะ”
       
        โลมฤทัยจ้องอย่างจะเอาชนะ
        “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอสร้อยเส้นนี้”
        “แต่คุณปวุฒิเค้าซื้อให้พี่”
        “พบอยากได้เส้นนี้ ถ้าไม่มีอะไรลึกซึ้ง พี่เพื่อนก็ต้องให้พบได้”
       
        โลมฤทัยตาลุกวาวคล้ายตัดสินใจบางอย่างได้ เธอโยนสร้อยลงไปยังเบื้องล่าง สร้อยรูปหัวใจคริสตัลแตกสลายที่พื้น
        “โลมฤทัยคนเก่าตายไปแล้ว ต่อไปนี้จะมีแต่โลมฤทัยคนใหม่ที่จะเป็นผู้ชนะ”
        ลำเพายิ้มดีใจที่โลมฤทัยจะกลับไปแย่งชิงปัทม์จากรจนาไฉน
       
        ห้องนอนปัทม์ รจนาไฉนนอนละเมอ...
        “คุณพ่อขา...คุณพ่อต้องไม่เป็นอะไรนะคะ คุณพ่อรอเพื่อนด้วย”
        ปัทม์นอนหลับ ได้ยินเสียงละเมอก็ลุกขึ้นมาดูเห็นรจนาไฉนนอนกระส่ายกระสับ เหงื่อออกบนใบหน้า ปัทม์เข้ามาเอาผ้ามาซับเหงื่อให้
        “รจนาไฉน”
        ปัทม์จะลุกกลับไปนอน แต่รจนาไฉนเข้ามาคว้ามือไว้...
        “คุณพ่อขา...อย่าทิ้งเพื่อนไปนะคะ”
        ปัทม์อึ้ง ตัดสินใจนั่งอยู่เคียงข้างเพื่อปลอบใจ
        รจนาไฉนนอนหลับอยู่เคียงข้างปัทม์..... เขาเพ่งมอง
        “ถ้าเธอเป็นผู้หญิงอ่อนโยนน่าทนุถนอมแบบนี้... ฉันจะไม่ตะขิดตะขวงใจที่จะปกป้องเธอเลย แต่สิ่งที่เธอทำกับฉัน ทำไมมันตรงกันข้ามเหลือเกิน”
        ปัทม์จะลุกออกไป แต่รจนาไฉนคว้าตัวไว้...
        “เพื่อนรักคุณพ่อนะคะ”
        ปัทม์อึ้ง ปัทม์จะลุกกลับไปนอน แต่เธอเข้ามาโอบกอดไว้...ปัทม์จึงจำใจต้องนอนในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ข้างเธอเช่นนั้นต่อไป
       
       
        น้ำค้างต้องใบชาในยามเช้า รจนาไฉนลืมตาตื่น เห็นปัทม์กึ่งนั่งกึ่งนอนก็เผลอยิ้มออกมา แต่พอได้สติก็ตกใจผลักเขาจนตกเตียง
        “ว้าย.. คุณทำอะไรฉัน”
        ปัทม์ลุกขึ้นด้วยความตกใจและโมโห
        “ผลักฉันทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอสักหน่อย”
        “ก็คุณนอนข้างฉัน ไหนบอกว่าจะไม่ยุ่ง ไม่แตะต้องตัวฉัน”
        “เลิกโวยวายแล้วสำรวจตัวเองก่อนไหม ว่าฉันทำอะไรเธอรึเปล่า”
        รจนาไฉนมองตัวเองแล้วเห็นว่าใส่เสื้อผ้าปกติ
        “แล้วทำไมคุณต้องมานอนบนเตียง”
        “เธอนอนละเมอ ฉันมาดู เธอก็มาคว้าตัวฉันไว้”
        “ฉันน่ะเหรอ”
        “ใช่...กอดฉันไว้แน่น แล้วจะให้ฉันทำไง”
        “ก็ปลุกฉันสิ”
        “ถ้าฉันปลุก เธอจะได้หาว่าไม่มีมนุษยธรรมไร้น้ำใจ คนนอนหลับก็ปลุกให้ตื่น จะเอายังไงกันแน่”
        “ถ้ามันจริงอย่างที่คุณพูด ฉันขอโทษ”
       
        “นอนละเมอฝันร้าย แสดงว่าจิตใต้สำนึกมีแต่เรื่องชั่วร้าย”

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 6
        ปัทม์เดินออกไปจากบริเวณเตียงนอน รจนาไฉนไม่พอใจเข้ามาต่อว่า
        “จะมีสักวันไหมที่คุณจะพูดจาดี ๆ กับฉัน คุณไม่รู้รึไงว่าการพูดจาดีต่อกัน รับแต่สิ่งดียามตื่น จะทำให้เรามีสุขภาพจิตดีทั้งวัน คุณมาแว๊ด ๆ ใส่ฉันแบบนี้ วันนี้ทั้งวันฉันก็ต้องเจอแต่เรื่องร้าย ๆ น่ะสิ”
        “คนใจร้ายอย่างเธอ ยังไงก็ต้องเจอแต่เรื่องร้าย ร้ายไปทั้งชีวิตด้วย เพราะเธอต้องตื่นมาเจอหน้าฉันตลอดไป”
        รจนาไฉนจะเข้ามาต่อว่าอีก ปัทม์รีบโวยต่อ
        “อย่าหวังว่าฉันจะทำหน้าที่สามีที่ดี คอยเอาอกเอาใจเธอนะฝันไปเถอะ”
        “ฉันไม่เคยคาดหวังความเป็นสุภาพบุรุษจากคุณอยู่แล้ว เพราะฉันรู้ว่าคุณทำไม่ได้”
        รจนาไฉนจะบ่นต่อแต่ต้องตกใจ เพราะปัทม์ถอดเสื้อแล้วก็จะถอดกางเกงออก...
        “หยุดนะ ! คุณทำอะไร”
        “ก็ฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษ ฉันป่าเถื่อนกักขฬะ ฉันก็ต้องทำตัวแบบนี้”
        รจนาไฉนทนไม่ไหวบอก
        “คนบ้า”
        รจนาไฉนหันไปโยนเหวี่ยงผ้าห่มคลุมเข้าใส่หัวปัทม์ แล้วเดินออกไป ปิดประตูห้องใส่โครม !
       เขาแหวกผ้าห่มออกมาอมยิ้มที่แกล้งเธอได้ เขาเริ่มเอ็นดูผู้หญิงคนนี้โดยไม่รู้ตัว
       
        ทางเข้าไร่ชาบริเวณบ้านปัทม์ โลมฤทัยนั่งมาในรถกับลำเพา. สองแม่ลูกมองสองข้างทางด้วยความตื่นตาตื่นใจ
        “ไร่ชาทั้งหมดนี้เป็นของคุณปัทม์ ใหญ่ที่สุดในเมืองเชียงราย” ลำเพาบอก
        “เขาเป็นมหาเศรษฐีของที่นี่ ทำไมแม่ไม่บอกพบตั้งแต่แรก”
        “บอกจนปากเปียกปากแฉะ แต่แกหน้ามืดตามัวหลงแต่ไอ้ปวุฒิ”
        “เลิกพูดถึงปวุฒิได้แล้ว ระหว่างพบกับเขาจบแล้ว ชีวิตพบจะเริ่มต้นใหม่กับเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้”
        โลมฤทัยมองไปข้างหน้าเห็นบ้านของปัทม์ใหญ่โตอยู่ตรงหน้า
       
        รจนาไฉน เดินลงมาจากชั้นบน ปยงค์วิ่งเข้ามารายงาน
        “คุณรจนาไฉนคะ มีแขกมาหาเจ้าค่ะ”
        “ใครเหรอ...ป้า”
        “อยู่สุขสบายจนลืมแม่ลืมน้องรึไง”
        รจนาไฉนมองไปเห็นลำเพาและโลมฤทัย ชิและจันทร์ถือกระเป๋าอยู่ด้านหลัง
        “คุณแม่ น้องพบ”
        รจนาไฉนดีใจมากรีบเข้าไปไหว้ลำเพา วิชนี
        “เพื่อนดีใจที่สุดเลยค่ะที่คุณแม่กับน้องพบมาเยี่ยม... คุณพ่อล่ะคะ”
        “แสดงความโง่อีกแล้ว พ่อแกป่วยต้องฟอกไต จะให้ฉันพามาด้วยได้ยังไง”
        รจนาไฉนสังเกตเห็นว่าโลมฤทัยมีร่องรอยแผล
        “น้องพบเป็นอะไรเหรอจ๊ะ”
        “สนใจฉันด้วยเหรอ นึกว่าได้ดีจนลืมน้อง ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอก”
        โลมฤทัยมองไปยังบริเวณบ้าน แววตาสนใจความหรูหราของบ้าน ปยงค์,จันทร์เจ้าและชิต่างแปลกใจที่โลมฤทัยและลำเพาไม่รักรจนาไฉนเลย
       
       จบตอนที่ 6
       
       อ่านต่อตอนที่ 7 พรุ่งนี้เวลา 09.30น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 14
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 13
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 12
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 44 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 43 คน
98 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
2 %
ความคิดเห็นที่ 14 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอตอนที่ 7 ค่ะ ขอบคุณค่ะ
เสือถ้ำ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
9 โมง 50 แล้วยังไม่อัพ
earn
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านเรื่องย่อเล่ม 25 บาทจบแล้วแต่ก็ยังต้องติดตามเว็บผู้จัดการเพราะละเอียดกว่า ^^ สนุกมากค่ะ
Lulu555@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คุณปึทโหดโคต
klamklanboy@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านตอนที่ 7 อยู่นะค่ะ 9.30 มาหลายวันแล้วน้า "^" รบกวนอัพด่วน อย่ารู้ตอนต่อไปค่ะ
nangmand-kik@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากอ่านตอน7แล้วอ่ะค่ะ ต้องรอพน.อีกแลัว เห้อออ
...
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงอีกหน่อยได้มั้ยคะคนอัพ ขอบคุณที่อัพค่าาา
Fcกรองแก้ว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องนี้มีกี่ตอนจบ อ่ะ อยากรู้
><
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แม้คุณคนอัพครับช่วยลงให้จบตอนหน่อยไม่ได้หรอครับ อีกนิดเดียวเองจะจบตอน 6 อยู่แล้ว คนตามอ่านจะขาดใจตายอยู่แล้ว อิอิ ล้อเล่นครับ ขอบคุณครับที่อัพให้อ่าน
houses
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบมากค่ะ
ขอบคุนนะคะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากให้ลงหลายๆหน้า ยิ่งอ่านยิ่งสนุกค่ะ ชอบมากๆ รออ่านนะคะ
mintzy
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณค่ะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ
เสือถ้ำ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สั่นจุงเบยสนุกมากเลยคะขอบคุณนะคะ
Ladymoon_fab15@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
:( ทำไมลงเวลาเดียวเองละคะ .... แถมลงน้อยอีกต่างหาก, แนนมีความหวังว่าจะได้อ่านแบบเรื่องอื่นๆนะคะ ^^ รอให้ลง 2 เวลา วันละ 2-3 หน้าเลยนะคะ ^^
jang_nan_@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014