หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มัจจุราชสีน้ำผึ้ง

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 17 พฤษภาคม 2556 09:58 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7
       มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7
       
        โลมฤทัยเดินมายังห้องรับแขก มองสำรวจของตกแต่งในบ้านก็ตะลึงกับของที่มีราคาและรสนิยมที่ดี
       
        “ใช้ของดีๆ ทั้งนั้น”
        “สามีของแกอยู่ไหนล่ะ...แม่ยายมาถึงบ้านไม่ออกมาต้อนรับ”
        “คุณปัทม์ออกไปไร่แต่เช้าแล้วค่ะ”
        “เป็นถึงเจ้าของไร่ชาต้องออกไปทำงานเองด้วยเหรอ”
        “เช้า ๆ คุณปัทม์ชอบขี่ม้าออกไปตรวจงานจ้ะ”
        ชิ,จันทร์เจ้าตามเข้ามาสมทบในห้องรับแขก ลำเพาหันไปสั่งชิ
        “นี่แก”
        ชิมองซ้ายมองขวา
        “เรียกแกนั่นล่ะไอ้ขี้ข้า ไปบอกคุณปัทม์เจ้านายแกว่าฉัน ลำเพา วิชนี กับคุณโลมฤทัยมา ให้รีบมาต้อนรับด้วย”
        “ถ้านายทำงาน นายไม่พร้อมรับแขก”
        “กล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ”
        “ชิ ไปบอกคุณปัทม์เถอะ บอกว่าคุณแม่กับน้องสาวฉันมา”
        “ครับ” ชิออกไป
        “จันทร์ ช่วยไปหาเครื่องดื่มมาให้คุณทั้งสองด้วย”
        “ไม่ต้อง”
        โลมฤทัยจงใจบอกรจนาไฉน
        “พี่เพื่อนไปทำเองดีกว่า ฉันอยากดื่มน้ำส้ม”
        “จันทร์ทำให้ก็ได้เจ้า”
        “อย่าสาระแน!... หรือว่าเป็นคุณนายแล้วทำให้น้องไม่ได้ มันเสียเกียรติคุณนายบ้านนี้”
        “ได้จ้ะ เดี๋ยวพี่คั้นน้ำส้มสดๆมาให้นะจ๊ะ”
        รจนาไฉนรีบออกไป...จันทร์เจ้าตามไปช่วย โลมฤทัยมองเย้ยที่ข่มพี่สาวได้
       
        มุมหนึ่งในไร่ชา ปัทม์กำลังคุมคนงานขนใบชา ชิเข้ามารายงาน ปัทม์แปลกใจ
        “พวกเขามาทำไม...จะมาเรียกร้องอะไรอีก”
        “อันนี้ชิก็ไม่รู้เหมือนกันนาย”
        ปัทม์ตะคอก
        “ไม่ได้ถาม”
        ปัทม์กังวลใจว่าลำเพาและโลมฤทัยมาทำอะไร ปัทม์จะขี่ม้าออกไปตรวจงาน
        “นาย..ชิว่านายรีบกลับไปที่บ้านเถอะ”
        ปัทม์ไม่สนใจ ขยับม้าจะออกไป
        “เขาเป็นแม่ยายนะนาย”
        “มันก็แค่ชื่อตามนิตินัย แต่ระดับความสัมพันธ์ ฉันกับเขาก็แค่คนแปลกหน้า!”
        ปัทม์ควบม้าออกไปทันที
        ชิกังวลใจ พลางนึกเอาละเว้ย...ศึกลูกเขยกับแม่ยายมันล่ะทีนี้!
        “นาย!”
       
        โลมฤทัยเดินมองของในห้องทำงานปัทม์ เห็นการตกแต่งและของสะสมที่มีค่ามาก
        โลมฤทัยมองข้าวของเหล่านั้น
        “ไม่ใช่แค่รวย แต่มีรสนิยม”
        โลมฤทัยมองดูภาพใบประกาศเพ็ทดีกรีของม้า และภาพที่ปัทม์ขี่ม้า เธอมองเห็นความเท่ หลงเสน่ห์ในตัวผู้ชายคนนี้ขึ้นมาทันที
        “พี่ว่าเราไปรอที่ห้องรับแขกดีกว่า คุณปัทม์ไม่ชอบให้ใครเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว"
        “พี่เพื่อนกล้าออกคำสั่งไล่ฉันกับแม่ … คุณแม่ ในเมื่อพี่เพื่อนไม่ต้อนรับ เราก็กลับกรุงเทพฯกันเถอะค่ะ”
        “พี่ไม่ได้คิดอย่างนั้นนะจ๊ะ ก็แค่กลัวว่าคุณปัทม์จะไม่พอใจ”
        “ห่วงความรู้สึกผัว แต่ไม่คิดถึงหัวอกแม่กับน้อง.. เนรคุณ !” ลำเพาบอก
        ลำเพาและโลมฤทัยเดินออกไปจากห้อง รจนาไฉนตกใจ รีบตามไปง้อ
        “คุณแม่คะ น้องพบ อย่ากลับเลยนะคะ เพื่อนยินดีต้อนรับคุณแม่กับน้องพบเสมอค่ะ"
        “ยังเห็นพวกฉันสำคัญอีกเหรอ”
        “ทำไมคุณแม่พูดอย่างนั้น ในชีวิตของเพื่อน ไม่มีใครสำคัญกว่าครอบครัววิชนีของเราอีกแล้วค่ะ"
        “หมายความว่าถ้าฉันอยากได้อะไร พี่เพื่อนจะยอมให้ฉันได้ทุกอย่างใช่มั้ย”
        รจนาไฉนอึกอักนิดหนึ่งก่อนตอบ
        “ใช่จ้ะ...พี่ให้ได้ทุกอย่าง”
        โลมฤทัยพูดกับลำเพา
        “คุณแม่คะ เราไปหาคุณปัทม์ที่ไร่เลยดีกว่า”
        โลมฤทัยยิ้มเจ้าเล่ห์
        บริเวณคอกม้า ชิคอยเข้าไปปลอบม้าพยศตัวหนึ่ง
        “ใจเย็นสิ วันนี้แม่รจนาไฉนของแกไม่มาอาบน้ำร้องเพลงให้ ออกฤทธิ์เชียวนะแก”
        ชิเข้าไปลูบปลอบม้า โลมฤทัยเดินตรงมาที่คอกม้า มองทางด้านหลัง คิดว่าชิเป็นปัทม์ เธอวิ่งไปไหว้อย่างสวยงาม
        “สวัสดีค่ะคุณปัทม์”
        ชิหันหน้ามารับไหว้
        “หวัดดีครับ”
        “แก ไอ้ขี้ข้า”
        โลมฤทัยเสียหน้ามาก รจนาไฉนแอบยิ้มแล้วหันไปถามชิ
        “ชิ คุณปัทม์อยู่ไหนล่ะ”
        “ขี่ม้าออกไปตรวจงานครับ”
        โลมฤทัยหันไปสั่งชิ
        “เอาม้ามาให้ฉันตัวนึง”
        “น้องพบขี่ม้าเป็นเหรอ”
        “ฉันทำอะไรได้มากกว่าที่พี่คิด”
        ลำเพาตวาด
        “ไอ้ขี้ข้า ลูกฉันบอกว่าจะขี่ม้าก็ไปเอาม้ามาสิ เร็ว เอาตัวสวยๆ เชื่องๆด้วย”
        ชิเจ็บใจที่โดนโขกสับ เขาเดินตรงไปยืนยิ้มที่คอกม้า มองม้าตัวที่พยศ
       
        “ถึงคราวแกเชื่อง ๆ แล้วไอ้เพื่อนยาก”

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7
       โลมฤทัยขึ้นขี่ม้า ลำเพาหันไปมองโลมฤทัยเป็นห่วง และพูดกับลำเพา
       
        “พบจะทำให้คุณปัทม์เห็นว่าใครคู่ควรจะเป็นผู้หญิงของเขา”
        รจนาไฉนเดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง
        “ระวังนะน้องพบ...ม้าตัวนี้”
        โลมฤทัยควบม้าออกไปไม่สนใจฟังเธอ
       
        บริเวณไร่ โลมฤทัยขี่ม้ามองหาปัทม์
        “อยู่ไหนนะ”
        โลมฤทัยเห็นปัทม์อยู่ทางด้านหนึ่งก็รีบขี่ม้าไปทันที
        “คุณปัทม์”
       
        รจนาไฉนมองดูน้องสาวขี่ม้าด้วยความเป็นห่วงและกังวลใจ
        “หวังว่ามันจะไม่พยศกับน้องพบนะ”
        ลำเพาเห็นโลมฤทัยขี่ม้าเข้าไปทางปัทม์ก็ชี้ชวนอวดรจนาไฉน
        “ดูโน่นสิ... ลูกพบเจอคุณปัทม์แล้ว”
        รจนาไฉนเห็นโลมฤทัยกำลังควบม้าไปหาปัทม์
        “ช่างเป็นภาพที่สวยงามเหลือเกิน...เหมาะส๊มเหมาะสม” ลำเพา
        “เดี๋ยวก็รู้” ชิว่า
        โลมฤทัยเร่งควบม้าให้พุ่งตรงไปหาปัทม์
        “เร็วสิ อืดอาดอยู่ได้ไอ้ม้าแก่”
        ขณะที่เธอจะบังคับม้าไปหาปัทม์...แต่ม้ากลับพยศ ยกขาหน้าร้องเสียงดัง
        “ว้าย!”
        ม้าวิ่งตรงไปด้วยความเร็วจนโลมฤทัยควบคุมไม่อยู่
        “หยุดนะ!”
        รจนาไฉนมองดูก็ตกใจเป็นห่วงโลมฤทัย
        “น้องพบ!”
        “ว้าย...ลูกแม่!”
        โลมฤทัยคุมม้าไม่อยู่ ม้าวิ่งไปข้างหน้าแบบคุมไม่ได้ เธอร้องกรี๊ดด้วยความหวาดกลัว
        “ช่วยฉันด้วย... ใครก็ได้ช่วยฉันที”
        ปัทม์ขี่ม้าเข้ามาใกล้ตีคู่กับม้าของโลมฤทัย แล้วบอก
        “อย่าตกใจ... นิ่ง ๆ ไว้”
        ปัทม์ออกคำสั่งกับม้า
        “พยับหมอก... หยุด !”
        ปัทม์เอานิ้วใส่ปาก เป่าสัญญาณเสียงดังเหมือนเป็นสัญญาณบังคับม้า จู่ ๆ ม้าของโลมฤทัยก็เลิกเตลิดวิ่งหยุดพยศ ชะลอฝีเท้าเปลี่ยนเป็นเดิน แล้วหยุดในที่สุด โลมฤทัยมองอาการม้าอย่างแปลกใจ แล้วหันไปมองปัทม์ด้วยแววตาชื่นชม
        “พูดกับม้ารู้เรื่อง” โลมฤทัยรำพึง
        รจนาไฉนมองดูก็ดีใจที่ปัทม์ช่วยโลมฤทัยไว้ได้
       
        “คุณปัทม์”

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7
       ปัทม์ขี่ม้าเข้ามาประกบม้าของโลมฤทัย พามาจนถึงบริเวณคอกม้า โลมฤทัยยิ้มมองปัทม์อย่างชื่นชม
        “ขอบคุณคุณปัทม์มากนะคะ”
        ปัทม์ไม่ตอบ กระโดดลงมาจากม้า หันไปบอก
        “ลงมาได้แล้ว”
        “ช่วยรับพบด้วยนะคะ”
        ปัทม์เดินหนีไม่สนใจ รจนาไฉนเข้ามาช่วยรับโลมฤทัย
        “พี่ช่วยนะจ้ะ”
        “ไม่ต้อง”
        โลมฤทัยกระโดดลงจากหลังม้าเอง
        “น้องพบเป็นยังไงบ้าง”
        ลำเพาเบียดรจนาไฉนเข้าไปดูแลโลมฤทัย
        “เห็นอยู่ว่าน้องตกใจกลัวยังจะมาถามอีก ไม่เป็นอะไรนะลูกแม่"
        “พบไม่เป็นไรหรอกค่ะ ต้องขอขอบคุณ คุณปัทม์อีกครั้งนะคะที่ช่วยพบไว้”
        “ใช่ค่ะ นี่เท่ากับคุณปัทม์เป็นคนให้ชีวิตใหม่กับลูกพบเลยนะคะ”
        “ไม่ต้องขอบคุณหรอก ผมไม่ได้ตั้งใจช่วย แค่ไม่อยากให้มีใครมาตายที่นี่”
        ปัทม์สั่งชิ
        “เก็บม้า!”
        ปัทม์เดินออกไป ชิรับเชือกม้าพาไปเข้าคอก
        “นังเพื่อน ดูผัวแกทำกับฉัน! ไม่ทักทายสักคำ แถมไม่ไหว้ ไร้มารยาท”
        “คุณปัทม์คงจะเหนื่อย เรากลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่านะคะ”
        รจนาไฉนจำต้องแก้ตัวแทนปัทม์ แล้วพาทั้งสองกลับเข้าบ้านไป
       
        ปัทม์เดินเข้ามาในบ้าน โลมฤทัยเข้ามาฉอเลาะอีก
        “บ้านนี้สวยมากเลยนะคะ คงจะหลายสิบล้าน ของใช้แต่ละชิ้นบอกได้เลยว่าเจ้าของมีรสนิยม"
        “ไว้ไปชมต่อหน้าคุณแม่ผมดีกว่า เพราะคุณแม่เป็นเลือก”
        “แล้วคุณเปรมไปไหนล่ะ ป้ายังไม่ได้เจอคุณเปรมเลย ป้าคิดถึงคุณเปรมม๊ากมาก”
        “ไปวิปัสสนาครับ คงเป็นบุญของคุณแม่ที่ไม่ต้องถูกรบกวนจิตใจ”
        ปัทม์จะเดินออกไป ลำเพาโกรธที่ปัทม์หักหน้า โลมฤทัยรีบเข้าขอปัทม์
        “พบไม่เคยมาเที่ยวเชียงรายเลย คุณปัทม์ช่วยเป็นไกด์นำเที่ยวหน่อยได้มั้ยคะ”
        “ถ้าผมจำไม่ผิด ตอนคุณแม่คุณขึ้นมาเรียกร้องเรื่องแต่งงาน คุณก็ขึ้นมาด้วย”
        โลมฤทัยหน้าแตก รจนาไฉนรีบแก้หน้าให้
        “น้องพบเขาอยู่แต่ในเมือง ยังไม่ได้เที่ยวดอยเลย เอางี้แล้วกัน พี่พาน้องพบไปเที่ยวเองก็ได้"
        “ไม่ต้อง !”
        “ลูกเพื่อนจะนำเที่ยวได้ไง ลูกเพื่อนจมอยู่แต่ในครัว ไม่รู้จักที่เที่ยวดีเท่ากับเจ้าถิ่นหรอก คุณปัทม์คะ”
        “ถ้าอยากไปก็จะพาไป. ขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ
        “จันทร์ พาคุณพบกับคุณแม่ไปห้องพักด้วยนะ เชิญค่ะ”
        จันทร์เดินนำออกไป โลมฤทัยเดินตามไป ลำเพาหันมาบอกรจนาไฉน ด้วยน้ำเสียงน้ำเสียงกระซิบ
        “แกไม่ต้องออกไปด้วยนะ”
        “แต่ว่า”
        “อยู่บ้านทำอาหารเย็น ฉันต้องการให้ลูกพบไปกับคุณปัทม์”
        รจนาไฉนอ้ำอึ้ง มองลำเพาด้วยสายตาไม่เข้าใจ
       ปัทม์เดินลงมาพร้อมออกเดินทาง...
        “ไปกันเถอะค่ะ พบพร้อมแล้ว”
        “แล้วรจนาไฉน”
        ลำเพาเข้ามา
        “ไม่ต้องรอหรอกค่ะ ลูกเพื่อนไม่ค่อยสบาย บอกให้คุณปัทม์กับลูกพบออกไปเที่ยวกันได้เลย เดี๋ยวป้าจะอยู่ดูแลเพื่อนเอง"
        “แต่เมื่อกี้ยังดีอยู่เลย” ปัทม์บอก
        “อย่างนี้ล่ะค่ะ ขี้โรคตั้งแต่เด็ก เดี๋ยวเป็นเดี๋ยวหาย เอาแน่ไม่ได้..ไปกันเถอะค่ะ”
        “มันน่าแปลกนะครับ อยู่กับผมมาหลายเดือนแทบไม่เป็นอะไรเลย คุณลำเพามาไม่กี่นาที กลับป่วยขึ้นมากะทันหัน"
        ปัทม์จ้องหน้าลำเพาแล้วนึกรู้
        “ถ้าคุณปัทม์ไม่สะดวกใจ พบไม่ไปก็ได้ค่ะ”
        ปัทม์ชะงักคิดนิดหนึ่ง แล้วยิ้มขรึม
        “สะดวกใจสิ ไปครับ”
        ปัทม์บอก แล้วหันมาพูดกับลำเพา
        “ผมจะดูแลคุณพบให้เอง”
       
        รจนาไฉนยืนมองที่ระเบียงห้องนอน เห็นรถปัทม์ออกไปจากบ้าน เธอมองตามด้วยความกังวล
        รจนาไฉนแปลกใจ
       
        “เอาชิไปด้วยเหรอ”

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7
       มุมหนึ่งบนยอดดอยสูง สายหมอกสวยงาม ในเวลาต่อมา
        “วิวสวยมากยังกะอยู่สวิตเซอร์แลนด์ คุณปัทม์ช่วยถ่ายภาพให้พบหน่อยสิคะ”
        โลมฤทัยส่งกล้องถ่ายรูปให้ ชิเข้ามารับ โลมฤทัยไม่พอใจ
        “ไม่ต้อง ฉันถ่ายเองได้”
        โลมฤทัยถ่ายภาพด้วยตัวเองแล้วเดินไปใกล้ปัทม์...
        “ถ่ายด้วยกันนะคะ”
        โลมฤทัยแนบหน้าใกล้ปัทม์ เธอกำลังจะกดชัตเตอร์
        “ขอโทษนะครับ ผมไม่ชอบถ่ายภาพ”
        ปัทม์เดินหนีไปทันที ภาพในวิวฟายเดอร์ โลมฤทัยกดแชะไปแล้ว พร้อม ๆ กับชิที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ชิแลบลิ้นแอ๊บแบ๊ว
        “ชิชอบถ่าย ถ่ายสิบหกแอ็คก็ได้”
        “ไอ้ขี้ข้า ออกไป๊ ยี๊!”
       
        ปัทม์ยืนมองดูไร่ชาที่ยิ่งใหญ่.อย่างมีความสุข โลมฤทัยเดินเข้ามา
        “เป็นเจ้าของไร่ชาคงเหนื่อยมาก ถ้ามีคนมาช่วยดูแล คงจะแบ่งเบาภาระคุณปัทม์ไปได้เยอะ”
        “ผมมีพี่สาวคุณช่วยดูแลอยู่แล้ว”
        “พี่เพื่อนจบคหกรรมจะช่วยอะไรได้ คุณปัทม์ต้องได้คนมีความรู้ทางบริหาร พบเรียนจบบริหารธุรกิจ พบว่า...”
        ปัทม์ไม่สนใจฟัง
        “เรากลับกันเถอะ”
        “เอ... เวลาว่างคุณปัทม์เล่นกีฬาอะไรคะ พบชอบตีกอล์ฟ เล่นเครื่องบิน ชอบอะไรที่แอดแวนเจอร์ ผู้หญิงเราจำเป็นต้องเก่งให้สมกับผู้ชายที่เรารัก”
        ปัทม์ยิ้มมีเลศนัย
        “ชอบเล่นกีฬาผจญภัย ได้ งั้นเราไปเล่นด้วยกัน”
        “จริงเหรอคะ...คุณปัทม์ไปสปอร์ตคลับที่ไหนคะ”
       
        ในเวลาต่อมา รจนาไฉนชะเง้อมองอยู่หน้าบ้าน
        “ป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก”
        “คอยคุณปัทม์เหรอเจ้า” จันทร์เจ้าถาม
        “เปล่า ไม่ได้คอย”
        “แล้วมายืนชะเง้อคอยใคร”
        “ฉันคอย เอ้อ คอยชิ จะให้ไปรับอาหารทะเลที่สั่งไว้ที่สนามบิน”
        “คนงานเอามาส่งแล้วเจ้า”
        รจนาไฉนพยักหน้ารับรู้ แต่เธอยังคงมีอาการพะวักพะวนรออยู่ตรงนั้น
        “คุณรจนาไฉนคอยใครอีกเจ้า”
        “ปละเปล่า... ไปเตรียมของที่ครัวเถอะไป เดี๋ยวฉันตามไป”
        “เจ้า”
        รจนาไฉนจะเดินไป รถของปวุฒิขับเข้ามาพอดี
        “คุณปวุฒิ”
        ปวุฒิลงจากรถ...
        “ผมรู้ว่าไม่ควรมาที่นี่ แต่ผมตั้งใจมาเยี่ยมคุณโลมฤทัย ผมเพิ่งทราบข่าวว่าเธอประสบอุบัติเหตุ”
        “น้องพบประสบอุบัติเหตุ”
       
        บริเวณสวนดอกไม้ รจนาไฉนแปลกใจเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด
        “คุณไม่น่าทำร้ายจิตใจน้องพบเลย”
        “คุณยังจะเห็นใจเขาอีกเหรอ ทั้ง ๆ ที่เขาคิดแย่งผมไปจากคุณ”
        “น้องพบไม่ได้แย่งคุณจากเพื่อนนะคะ เพราะตอนนี้เพื่อนแต่งงานแล้ว”
        ปวุฒิอ้ำอึ้งไปทันที เหมือนโดนตอกย้ำจิตใจ
        “เพื่อนเข้าใจน้องพบค่ะ เรื่องของความรักห้ามกันไม่ได้ ถึงแม้ตัวจะอยู่กับเรา แต่ใจอาจจะอยู่กับคนอื่น”
        “แล้วตอนนี้ใจคุณอยู่กับใคร” ปวุฒิพูดจริงจัง
       
        รจนาไฉนอึกอัก เพราะขณะนี้ เธอเริ่มมีความรู้สึกแปลก ๆ กับปัทม์อย่างไม่รู้ตัว
       
        หมู่บ้านชาวดอย เวลากลางวัน ปัทม์เดินเข้ามาเอาขนมแจกเด็กๆ
        “เอ้า...ฉันมีขนมอร่อยๆมาแจก”
        เด็กๆวิ่งกรูวิ่งมารับขนมจากปัทม์
        “น่ารักจังเลยค่ะ”
        โลมฤทัยถ่ายภาพทำเป็นรักเด็ก มีเด็กเข้ามากอดโลมฤทัย
        “น้าคนสวย...อุ้มหนูหน่อย”
        โลมฤทัยอึ้ง
        “เอ่อ!”
        “คุณพบอุ้มเด็กสิครับ ผมถ่ายภาพให้”
        ปัทม์คะยั้นคะยอเพราะรู้ดีว่า โลมฤทัยรังเกียจเด็กที่มอมแมม
        “ค่ะ”
        ปัทม์บอกเด็ก
        “หอมแก้มคุณน้าด้วยสิ”
        เด็กหอมแก้มโลมฤทัยที่ฝืนยิ้ม แล้วรีบวางเด็กลง แต่แล้วมีเด็กกรูวิ่งเข้ามาหาโลมฤทัย
        “ป้า กอดหนูด้วย”
        “เรียกป้า!”
        โลมฤทัยเห็นว่าปัทม์เดินหนีไป รีบไล่เด็กออกไป
        “ออกไปนะเด็กเวร”
        โลมฤทัยรีบคว้าผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดรอยคราบจูบของเด็ก
       
        “คุณปัทม์คะ รอพบด้วยค่ะ”

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 14
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 13
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 12
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 43 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 41 คน
96 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
4 %
ความคิดเห็นที่ 15 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงอาทิตย์ละครังทีเดียวเยอะๆ ดีกว่าไหม
เซ้ง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงน้อยมากรบกวนลงเยอะๆหน่อย เปิดมาแล้วมันเสียอารมณ์
klk
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงมาแค่ 1 อันเอง อุส่าห์รอตั้งนาน
ละคร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องนี้ทำไมลงน้อยจัง
ploynakha.567_@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แค่เนี้ย......ยส์

...ค้างบนยอดยางโน่น 17.00 น. ช่วยสอยลงด้วยแล้วกัน

จะรอนะจ๊ะ
งอมแงม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงน้อยจัง แต่ก็จะรออ่านต่อไปค่ะ
เพลินพิศ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงน้อยจังค่ะ แต่ก็จะรอค่ะ ^^
Lulu555@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014