หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายรัชชานนท์

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 21 พฤษภาคม 2556 21:38 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 2
        สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 2
       
       ด้านอนุพันธ์พยายามข่มอารมณ์สุดขีด เดินหนีดารณีนุชตรงไปยังห้องทำงาน แต่ถูกภรรยาเดินมาดึงตัวไว้
       
       “ทำไม ไม่พอใจหรือ ถ้าคุณไม่พอใจ ก็ให้มันไปอยู่วังเทวพรหมซิ แต่ที่นี่วังกิตติวงศ์ เป็นบ้านของฉัน ฉันมีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้!”
       อนุพันธ์นิ่งอึ้ง ดารณีนุชยิ้มเยาะที่อนุพันธ์พูดไม่ออก
       “คุณคงลืมไปแล้วสิว่า ที่คุณอยู่ได้อย่างมีเกียรติทุกวันนี้ ก็เพราะมีฉันช่วยค้ำชูอยู่”
       “ผมอยู่อย่างมีเกียรติเพราะผมทำงานรับใช้แผ่นดิน ไม่ใช่เพราะอาศัยเงินทองหรือชื่อเสียงวงศ์ตระกูล คุณคงไม่เข้าใจคำว่า เกียรติยศศักดิ์ศรี อยู่แล้วนี่ ไม่งั้นวันนี้คุณคงไม่แล่นไปไปที่วังจุฑาเทพแต่เช้าหรอก”
       “คุณพูดให้ดีๆ นะ คุณชาย”
       “ทางผู้ชายก็แสดงท่าทีอยู่แล้วว่า ไม่เต็มใจที่จะหมั้นหมายกับยายนุช แต่คุณก็ยังเอาลูกสาวไปประเคนให้ ไม่รู้จักรักศักดิ์ศรีเอาเสียเลย”
       “เอ๊ะ คุณนี่ หม่อมป้ามาทาบทามลูกนุชเองนะ ฉันไปประเคนให้ที่ไหน ถ้าไม่ได้ลูกนุชไปเป็นหลานสะใภ้ หม่อมป้าก็ต้องจำยอมให้คุณชายพีร์แต่งงานกับแม่วิไลรัมภา โถๆ ทางโน้นตัวสั่นอยากดองกับทางจุฑาเทพเต็มที ก็จนกรอบไม่มีจะกินอยู่แล้วนี่ เทียบกับทางเราที่มีฐานะมีสกุลรุณชาติ ดีพร้อมไปทุกด้าน มีหรือว่าทางโน้นจะไม่เต็มใจ”
       “คุณชายเล็กคงจะเต็มใจมาก แค่นัดเจอตัววันแรก ก็เผ่นหนีแทบไม่ทัน แต่เอาเถอะ ถ้าเมื่อคืนยังอับอายขายขี้หน้ายังไม่พอ ก็เชิญดันดุรังต่อไป”
       อนุพันธ์เดินเข้าห้องทำงานไป ดารณีนุชยืนหงุดหงิดและโมโห
       
       รณพีร์เดินตามตื๊อชัชวีร์มาตลอดทางจนถึงรถของชัชวีร์ที่จอดอยู่
       “อะไรวะ ไปด้วยกันแค่นี้ ไม่ได้เหรอ ไหนๆนายก็ยอมช่วยแล้ว ก็ช่วยให้ตลอดซิวะ”
       “เฮ้ย ฉันไปช่วยตอนไหน ฉันบอกแล้วว่า เรื่องนี้ฉันไม่ขอยุ่งด้วย”
       “ก็เมื่อวานนายช่วยปิดเรื่องที่พี่ชายเล็กหนีไป ก็เท่ากับนายร่วมมือกับฉันด้วยแหละ ไหนๆเราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว เราก็ต้องร่วมมือกันต่อไป”
       “อย่ามาตีขลุมโว้ย ฉันไม่หลงกลหรอก”
       รณพีร์ไม่ฟัง
       “ฉันไปลางานให้นายแล้ว เรารีบจับรถไฟกันพรุ่งนี้เช้าเลยนะ เราต้องตามตัวพี่ชายเล็กให้เจอก่อนคนอื่น พาพี่ชายเล็กหนีไปหลบที่ไหนซักสามสี่เดือน น้องนุชทนคำครหาไม่ไหว รับรองต้องรีบหาคู่หมายใหม่แก้หน้าแน่นอน ว่าไง แผนของฉันยอดมั้ยล่ะ”
       ชัชวีร์มองรณพีร์อย่างหน่ายใจที่ดื้อรั้นเอาแต่ใจจริงๆ
       “เออ แผนของนายยอดเยี่ยมมาก ได้ ฉันจะช่วยนาย ดีเหมือนกัน ฉันก็อยากเห็นเพื่อนเป็นฝั่งเป็นฝาเต็มทีเหมือนกัน”
       “เฮ้ยๆ ใครบอกว่า ฉันจะแต่งงาน”
       “ถ้าพี่ชายเล็กรอดพ้นจากการแต่งงานครั้งนี้ เหยื่อรายต่อไปก็คือนายไม่ใช่หรือ น้องวิไลรัมภานี่ น่ารักช่างฉอเลาะ นางในฝันของนายเลยนี่ เหมาะสมกับนายไม่เบา ยินดีล่วงหน้าเลยนะ เพื่อน”
       ชัชวีร์ยิ้มขำตบไหล่รณพีร์อย่างแรงจนไหล่แทบทรุด รณพีร์นิ่งอึ้งลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย
       
       ท่ามกลางบรรยากาศความอุดมสมบูรณ์ของป่าไม้และสัตว์ป่า รัชชานนท์ถ่ายภาพป่าเขียวชะอุ่ม ภาพกวางเยื้องย่าง นกแปลกตา ฯลฯ อย่างเพลิดเพลิน
       พรานเจ้ยกับลูกหาบ 2 คนเดินตรวจตราระแวดระวังอยู่วงนอก เขาหันกล้องมาถ่ายรูปจันทาที่ยืนเหม่อมองกล้วยไม้สวยๆบนต้นไม้ใหญ่ หลังถ่ายรูป 3-4 ใบก็ลดกล้องลงและมองจันทาที่สวยหวานน่ามอง เธอเห็นเขาจ้องมองมาก็สะเทิ้นอายทำอะไรไม่ถูก
       “ถ้าในป่านี้มีเจ้าหญิงมาแอบซ่อนอยู่จริง ก็คงเป็นจันทานี่แหละ”
       “คุณชายพูดอย่างนี้ เดี๋ยวเหาจะกินหัวเอา จันทาเป็นแค่สาวบ้านนอกความรู้ก็ไม่มี ไปเปรียบเป็นเจ้าหญิงได้ยังไงจ๊ะ”
       “ไม่แน่นะ จันทาอาจจะเป็นเจ้าหญิงเวียงพูคำก็ได้ แต่เกิดพลัดหลงกับเจ้าพ่อตอนที่หนีข้ามมาที่ฝั่งไทย”
       เขาพูดล้อๆ จันทาต่อไป
       “นี่ถ้าฝ่าพระบาทได้กลับสู่บังลังก์เวียงพูคำเมื่อไหร่ ก็อย่าลืมเกล้ากระหม่อมเสียล่ะพะย่ะค่ะ”
       จันทาค้อนควัก
       “คุณชายไม่เชื่อที่จันทาเล่า ก็ไม่เห็นจะต้องมาล้อกันเลย”
       “ไม่ได้ล้อ จันทาสวยเหมือนเจ้าหญิงจริงๆ ไป เราไปถ่ายรูปกันต่อดีกว่า ฉันอยากถ่ายรูปจันทาเก็บไว้เป็นที่ระลึก”
       รัชชานนท์ลืมตัวฉวยจับมือจันทาไว้จะดึงตัวให้เดินไปด้วยกัน พรานเจ้ยเดินเข้ามาจ้องมองที่มือรัชชานนท์ที่จับมือลูกสาวไว้ จันทารีบดึงมือออกทันที
       “ไปเตรียมข้าวเย็น ไป”
       จันทารีบเดินก้มหน้างุดๆ ออกไป รัชชานนท์ยิ้มเจื่อนๆให้พรานเจ้ย
       “ขอโทษนะครับ พรานเจ้ย ผมไปใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกเสียนาน บางครั้งผมก็ลืมธรรมเนียมไทยไปบ้าง”
       “ก็อย่าลืมให้บ่อยนักนะครับ คุณชาย ถึงเราจะเป็นคนบ้านป่าเมืองเถื่อน แต่เราก็เคร่งครัดขนบธรรมเนียมประเพณี ชายหญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานกัน ถูกเนื้อต้องตัวกัน ถือเป็นการผิดผี แล้วผู้ชายที่พลั้งเผลอทำผิดผี ก็กลายเป็นผีไปซะหลายคนแล้ว”
       พรานเจ้ยขยับปืนในมือเล็กน้อยเป็นการข่มขวัญแล้วดึงตัวจันทาออกไป รัชชานนท์ยืนนิ่งอึ้ง อยากเขกหัวตัวเองที่มือไวได้ทุกทีสิน่า
       
       จันทาก่อกองไฟเตรียมทำอาหารเย็นตรงที่พักริมลำธาร ลูกหาบ 2 คน ล้างปลาขอดเกล็ดอยู่ไม่ไกลนัก พรานเจ้ยหอบกิ่งไม้มาเพิ่มแล้วนั่งลงช่วยจันทาก่อกองไฟ
       “พ่อเห็นหรือยัง พี่ดำได้ปลามาตัวเบ้อเริ่มเลย แต่ไม่รู้คุณชายจะเบื่อหรือเปล่านะ กินปลาแทบทุกมื้อ แต่คุณชายกินง่ายอยู่ง่ายเนอะ พ่อ ทำอะไรให้กิน ก็ไม่เคยเห็นบ่นอะไรซักคำ ดูไม่เหมือนคนเป็นเจ้าเป็นนายเลย”
       พรานเจ้ยเสียงเข้มขรึม
       “แต่ยังไงเค้าก็เป็นเจ้าเป็นนาย”
       จันทาหยุดชะงักมองหน้าพรานเจ้ยที่พูดต่อ
       “เค้าเป็นคุณชายสูงส่งแตกต่างกับเราราวฟ้ากับดิน เราต้องรู้จักเจียมตัว เค้าเป็นใคร แล้วเราเป็นใคร เอาตัวไปใกล้ชิดสนิทสนม คิดว่ามันถูกมันควรแล้วหรือ จันทา”
       “ฉันก็...ก็แค่อยากตอบแทนพระคุณคุณชายเท่านั้น ฉันคงมีโอกาสรับใช้คุณชายได้แค่เวลานี้ แค่นี้ก็ไม่ได้หรือจ๊ะ พ่อ”
       “ไม่ได้! พ่อกลัวเจ้าจะถลำตัวลึกลงไปกว่านี้ ต่อไปนี้อยู่ห่างๆ คุณชายไว้จะเป็นผลดีต่อตัวเจ้าเอง”
       จันทารีบเดินหนีออกไปด้วยความน้อยใจในความต่ำต้อยของตัวเอง รัชชานนท์เดินสวนเข้ามาพอดี
       “จะไปไหน จันทา”
       
       จันทาเดินลิ่วๆ ออกไป รัชชานนท์มองตามแล้วหันมามองพรานเจ้ย เดาว่าเธอทะเลาะกับพ่อแน่

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 2
        จันทาเดินมาสงบสติอารมณ์อีกมุมหนึ่งไกลออกมาจากที่พักแรมพอควร รัชชานนท์เดินเข้ามา เขาเอื้อมมือจะแตะไหล่จันทาแล้วรีบหดมือกลับเมื่อนึกถึงคำที่พรานเจ้ยเตือน
       
       “จันทา...พรานเจ้ยพูดอะไรกับเธอหรือ”
       “ไม่มีอะไรจ๊ะ พ่อแค่...แค่เตือนจันทาเท่านั้น”
       “เรื่องฉันใช่มั้ย”
       จันทาเสียใจจนน้ำตาจะไหล ได้แต่พยักหน้ารับ
       “ที่จริงเป็นความผิดของฉันเอง ถ้าฉันไม่ทำตัวรุ่มร่าม พรานเจ้ยก็คงไม่เป็นห่วงจันทาอย่างนี้ จันทาอย่าไปโกรธพ่อเลย พ่อสั่งสอนอะไรก็ต้องเชื่อฟัง เข้าใจมั้ย”
       “แม้แต่สั่งให้อยู่ห่างๆ คุณชายงั้นหรือจ๊ะ”
       รัชชานนท์หัวเราะขำ
       “พรานเจ้ยหวงลูกสาวขนาดหนักเลยนะเนี่ย โธ่เอ๊ย ฉันแค่แหย่จันทาเล่น พรานเจ้ยคิดมากไปไกลโน้น ฉันไม่มีทางมองเธอไปเป็นอื่น นอกจากน้องสาวหรอก”
       จันทาใจหายวูบ
       “คุณชายเห็นจันทาเป็นแค่น้องสาว”
       “ก็ฉันมีแต่พี่น้องผู้ชาย ก็อยากมีน้องสาวซักคนเหมือนกัน”
       รัชชานนท์ลูบผมจันทาอย่างเอ็นดู
       “ว่าไง มาเป็นน้องสาวฉันมั้ยล่ะ จันทา”
       สร้อยที่แอบดูอยู่หลังต้นไม้ ขยับหยิบหน้าไม้ขึ้นมา
       “ไอ้วอกนี่ เจ้าชู้หลาย!”
       จันทาแอบน้อยใจเบี่ยงหัวหนีออก
       “จันทาเป็นผู้หญิงต้อยต่ำ คงเป็นได้แค่บ่าวรับใช้คุณชาย ไม่อาจเอื้อมที่จะไปเป็นอื่นหรอกจ้ะ”
       “คนจะสูงจะต่ำอยู่ที่การกระทำ ไม่ใช่อยู่ที่ฐานะหรือชาติตระกูล แต่ถ้าเธอเห็นฉันสูงศักดิ์จนคบหาไม่ได้ ฉันคงบังคับใจไม่ได้”
       รัชชานนท์แกล้งทำไม่พอใจจะเดินออกไป จันทาตกใจเดินตามไปจับแขนรัชชานนท์ไว้
       “คุณชายอย่าโกรธซิจ๊ะ ถ้าหากคุณชายไม่รังเกียจ”
       รัชชานนท์หันมาจับมือจันทาที่เกาะแขนตัวเองอยู่ ยิ้มนึกอยู่แล้วว่าจันทาต้องเรียกตัวไว้
       “ไม่รังเกียจเลย ไม่ว่าฐานะเราจะแตกต่างกันแค่ไหน เราก็คบกันได้ ไม่ว่าจะคบเป็นพี่เป็นน้อง เป็นเพื่อน หรือเป็นมากกว่าเพื่อน...”
       รัชชานนท์รีบดึงมือออก แทบจะตบปากตัวเองที่ปากไวตามนิสัย เขารีบกลับลำทันที “มากกว่าเพื่อน..ก็เป็นเพื่อนตายกันไง”
       รัชชานนท์แก้ตัวไม่ทันเสียแล้ว จันทาฟังอะไรไม่ได้ยินอีกเลย หูอื้ออึงรู้สึกเหมือนถูกบอกรัก สร้อยหมั่นไส้ หมั่นเขี้ยวรัชชานนท์มาก เล็งยิงลูกดอกเตรียมยิงใส่หัวอีกซักดอก
       สร้อยชะงักมือนิ่ง ก้มลงแนบหูที่พื้นฟังเสียงแล้วผลุนผลันออกไปโดยเร็ว รัชชานนท์เหลียวมองไปรอบๆ รู้สึกเหมือนมีคนอื่นอยู่ด้วยนอกจากจันทา
       
       สร้อยเดินหลุดจากที่แอบเฝ้ามองรัชชานนท์ เดินสำรวจตรวจตรามาตามทาง เธอนิ่งชะงักได้ยินเสียงเดินสวบสาบเข้ามา สร้อยหลบวูบไปที่หลังต้นไม้ทันที เธอดึงมีดที่เหน็บที่เอวออกมาเตรียมตัวพร้อม เพียงพริบตาสร้อยพุ่งจากที่ซ่อน กระโดดถีบคนที่เซ่อซ่าเข้ามากระเด็นหงายท้องไป
       “เฮ้ย ! ไผวะ”
       สร้อยปราดเข้าไปเอาเท้ายันอกเขาไว้ แต่ต้องชะงักมือที่เตรียมปักมีดใส่
       “ป๊าดโธ่ ไอ้ควายเถิกนี่เอง”
       จ่อยตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างเสียฟอร์มสุดๆ
       “คน ! บ่ใช่ควาย ! ทีหลังสิถีบไผ กะดูตาม้าตาเรือก่อน บ่ใช่ถีบส่งเดช”
       “ข้อยกะต้องป้องกันตัวก่อน ถ้ามัวรีรอคึดก่อน เป็นพวกทหารเวียง ข้อยกะตายเป็นผีเฝ้าป่าไปแล้ว แล้วนี่มาผู้เดียวใช่บ่”
       “แล้วสิมีไผอีกนอกจากข้อย คนทั้งหมู่บ้านกลัวเจ้าหัวหดหมด บ่มีใครกล้าตามเจ้ามาหรอก”
       “มีคนมา !”
       สร้อยรีบเดินออกไปตามหาเสียงฝีเท้าที่ได้ยิน จ่อยรีบตามไปติดๆ
       
       จันทาเดินนำรัชชานนท์มาถึงน้ำตกสูงตระหง่าน
       “นี่ไงจ๊ะ คุณชาย น้ำตกที่สวยที่สุดในป่านี้”
       “จันทามาเที่ยวป่าบ่อยเหรอ ดูชำนาญทางไม่แพ้พรานเจ้ยเลย”
       “ตอนเด็กๆ พ่อพาจันทามาบ่อยจ้ะ แต่พอโตแล้ว ก็ไม่ค่อยมาแล้ว เชิญคุณชายตามสบายเลยนะจ๊ะ จันทาต้องรีบไปก่อน เดี๋ยวพ่อจะว่าอีก”
       “อ้าว ไม่เล่นน้ำด้วยกันเหรอ”
       จันทายิ้มเขินส่ายหน้าทันทีแล้วรีบจ้ำเท้าเดินออกไป รัชชานนท์ตะโกนไล่หลังหยอกล้อ “น่า มาเล่นน้ำด้วยกัน รับรองฉันจะไม่แอบมองเธอหรอก”
       จันทารีบจ้ำเดินเร็วขึ้น รัชชานนท์มองตามอย่างเอ็นดู เขาเริ่มถอดรองเท้า ถุงเท้าและถอดเสื้อตามลำดับ สร้อยค่อยๆ ย่องมาที่หลังโขดหินใหญ่ รัชชานนท์ถอดกางเกงเป็นชิ้นเกือบสุดท้าย ท่อนบนของรัชชานนท์เผยให้เห็นสร้อยคอที่มีจี้หยกอยู่
       สร้อยตาโต ตกใจรีบหันหลังให้กับร่างเปลือยของรัชชานนท์ แต่ก็แอบชำเลืองมองเป็นระยะๆเขากระโจนลงน้ำและอาบน้ำอย่างสบายใจ สร้อยเพิ่งมีโอกาสได้เห็นรัชชานนท์อยู่คนเดียว เธอมองรัชชานนท์อย่างพินิจพิเคราะห์
       ใบหน้าของรัชชานนท์หล่อเหลาคมคาย กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนอันแข็งแรง ดูวาบหวิว สร้อยมองเขาอย่างนิ่งงัน เหมือนโดนมนต์เสน่ห์ไปชั่ววูบ
       จ่อยโผล่พรวดมาข้างหลัง ชะโงกมองตามว่า สร้อยมองอะไร
       “มาทำอะหยังตรงนี้ อีสร้อย เฮ้ย เบิ่งผู้ชายแก้ผ้าอาบน้ำ!”
       สร้อยเอาศอกกระทุ้งใส่จ่อยจนตัวงอแทบจุก
       “เสียงดังไปได้ ! เจอไผหรือเปล่า”
       “บ่มีไผเลย เจ้าหูฝาดไปมั้ง”
       “เจ้าไปลาดตระเวนอีก ไป ข้อยได้ยินเสียงฝีเท้าคนมาหลายอยู่”
       “แล้วเจ้าล่ะ จะเบิ่งผู้ชายแก้ผ้าอยู่ตรงนี้เรอะ”
       “เจ้าไปก่อน เดี๋ยวข้อยจะตามไป”
       “เพิ่งฮู้นะเนี่ย ชอบเบิ่งผู้ชายแก้ผ้า”
       สร้อยหันไปจ้องหน้าจ่อยอย่างเอาเรื่อง จ่อยถอยไปตั้งหลักแล้วรีบไปโดยเร็ว เธอหันกลับไปแอบมองรัชชานนท์อีก
       “ไผกันที่ตามมาสมทบอีก ใช่คนของไอ้บักอันนี่หรือเปล่า”
       รัชชานนท์กำลังว่ายน้ำอยู่เพลินๆ ก็หยุดชะงักมองไปด้านบนที่สร้อยแอบอยู่ “ทำไมรู้สึกแปลกๆอีกแล้ววะ”
       
       รัชชานนท์กวาดตามองไปรอบๆ พยายามหาว่ามีอะไรผิดปกติ

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 2
        จันทาเดินยิ้มอารมณ์ดีกลับมา พรานเจ้ยกับลูกหาบ 2 คน ช่วยกันปิ้งปลาจนเสร็จเรียบร้อย ลูกหาบรับปลาย่างแยกออกไปนั่งกินที่อื่น จันทาเข้ามาดึงปลาย่างในมือพรานเจ้ยไป
       
       “ฉันช่วยแกะปลาให้นะ พ่อกินปลาทีไร ก้างติดคอทุกที”
       เจ้ยมองจันทาที่ค่อยๆ บรรจงแกะปลาให้ ดูอารมณ์ดีผิดกว่าเมื่อครู่
       “ไปคุยอะไรกับคุณชายมา” พรานเจ้ยรู้ทัน
       “เราก็คุยกันเรื่อยเปื่อย พ่อไม่ต้องเป็นห่วง ฉันเป็นลูกพ่อ ยังไงฉันก็จะต้องเชื่อฟังคำสอนของพ่อ”
       “พ่อไม่ห่วงไม่ได้หรอก ถึงเจ้าจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่พ่อก็รักเจ้ายิ่งชีวิตของพ่อเอง พ่อสัญญากับตัวเองว่า จะดูแลเจ้าอย่างดีจนกว่าพ่อแม่ที่แท้จริงของเจ้ามารับเจ้ากลับไป”
       “พวกเค้าไม่มีวันกลับมารับฉันหรอก พ่อ ถ้าพวกเค้าต้องการฉัน ก็คงไม่ทิ้งฉันไว้ในป่าแต่แรก พ่อไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีกนะ ฉันไม่อยากฟัง”
       พรานเจ้ยมองจันทาอย่างไตร่ตรองชั่งใจแล้วตัดสินใจหยิบสร้อยจี้รูปพระจันทร์ออกมาส่งให้จันทา
       “เจ้าดูนี่ นี่เป็นสร้อยที่ติดตัวเจ้ามา ตอนที่พ่อไปเจอเจ้าถูกทิ้งไว้กลางป่า”
       จันทามองสร้อยที่มีจี้รูปพระจันทร์ในมืออย่างแปลกใจ พรานเจ้ยดึงสร้อยจากมือจันทาแล้วสวมใส่คอให้ลูกไว้
       “เก็บเอาไว้ สร้อยเส้นนี้จะพาเจ้าไปพบพ่อแม่ที่แท้จริงของเจ้า พ่อเชื่อว่า พวกเค้าไม่ได้ตั้งใจทิ้งเจ้าหรอก ช่วงสิบห้าปีก่อนที่พ่อพบเจ้า เป็นช่วงที่เวียงพูคำกำลังระส่ำระสาย ผู้คนบ้านแตกสาแหรกขาด ครอบครัวนับพันนับหมื่นต้องพลัดพรากจากกัน เจ้าอาจจะเป็นหนึ่งในนั้น”
       จันทาแปลกใจ
       “พ่อ คิดว่า ฉันเป็นคนเวียงพูคำหรือจ๊ะ”
       ลูกหาบ1เสียงดังตกใจดังเรียกเข้ามา
       “ลุงเจ้ยๆ !”
       พรานเจ้ยกับจันทาหันไปมองที่มาของเสียงร้องตกใจ
       ทหารเวียงพูคำ 3 คนพาพวกอีกสองคนบุกกันเข้ามา พรานเจ้ยลุกขึ้นยืนกางกั้นป้องกันจันทาไว้ทันที ลูกหาบ 2 คนรีบคว้ามีด คว้าปืนอย่างตื่นกลัว จันทากลัวจนตัวสั่น
       “พ่อ...”
       พรานเจ้ยกับจันทาค่อยๆ ถอยกรูดอย่างระวังตัว
       
       รัชชานนท์ว่ายน้ำออกไปหันหลังให้กับฝั่ง สร้อยเห็นทางสะดวกค่อยๆไต่ลงจากโขดหินไปถึงกองเสื้อผ้าของเขาที่ถอดทิ้งไว้ เธอลงมือรื้อค้นจนเจอกระเป๋าสตางค์ในกางเกงของรัชชานนท์
       “เดี๋ยวกะฮู้ว่าไอ้บักนี่เป็นไผ”
       เสียงปืนดังลั่นขึ้นกลางป่าเงียบ สร้อยชะงัก ตกใจยืนนิ่งฟังว่า เสียงมาจากไหน รัชชานนท์รีบหันกลับมา แล้วว่ายน้ำมาอย่างรวดเร็วเดินโทงๆขึ้นมาจากน้ำ
       รัชชานนท์กับสร้อยต่างยืนชะงักมองหน้ากัน สร้อยมองรัชชานนท์ขึ้นๆลงๆ อย่างตะลึงพรึนพรืด
       รัชชานนท์และสร้อยต่างร้องกันเสียงหลง
       “เฮ้ย !”
       เสียงปืนดังอีก 2-3 นัด,สร้อยถือกระเป๋าสตางค์ของรัชชานนท์เผ่นแน่บออกไปทันที
       “เฮ้ย อย่าหนี !”
       รัชชานนท์รีบใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วว่องไวพลางวิ่งไล่กวดสร้อยออกไป
       
       พรานเจ้ยพาตัวจันทาถอยหนีพลางยิงปืนใส่กลุ่มทหารเวียงพูคำอย่างไม่ยั้ง กลุ่มทหารแตกฮือพากันหลบกระสุน แล้วยิงโต้กลับ ลูกหาบคนที่ 1 ทนไม่ไหวโผล่จากที่หลบ ยิงใส่ทหารแต่ถูกยิงกลับล้มหงายหลังไป
       ทหาร1 บอก
       “เฮ้ย ระวัง อย่าให้โดนผู้หญิง”
       “มื้อนี้ต้องเอามันทำเมียให้ได้ !” ทหารคนที่ 2 บอก
       พรานเจ้ยดึงจันทามาหลบที่หลังโขดหิน
       “หนีไปก่อน ลูก หนีไป”
       “พ่อนั่นแหละหนีไป”
       จันทาขยับจะออกไป พรานเจ้ยดึงตัวจันทาไว้
       “เจ้าจะทำอะไร”
       “ฉันจะไปบอกพวกมันให้ปล่อยเราทุกคนไป แล้วพวกมันจะทำอะไรฉัน ฉันก็ยอมทั้งนั้น ฉันจะไม่ให้ทุกคนมาตายเพราะฉัน”
       กลุ่มทหารเวียงพูคำค่อยๆ ลัดเลาะเข้ามาใกล้พรานเจ้ยกับจันทา
       “ถึงมันได้ตัวเจ้า มันก็ฆ่าพวกเราอยู่ดี มันตามมาถึงที่นี่ก็ตั้งใจจะมาล้างแค้นเราอยู่แล้ว”
       ลูกหาบคนที่ 2 คลานต่ำเข้ามาหาพรานเจ้ย
       “ไอ้เข้มมันตายแล้ว ลุงเจ้ย เราหนีมันไม่พ้นแน่”
       “จันทา ฟังพ่อให้ดี เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ หนีไปซะ ไอ้ดำพาจันทาหนีไป ไป”
       พรานเจ้ยผลักจันทาไปทางลูกหาบแล้วตัวเองพุ่งออกไปพลางยิงใส่ทหารจนกระสุนหมด
       “พ่อ !”
       ลูกหาบคนที่ 2 ลากตัวจันทาออกไป รัชชานนท์ถลันเข้ามาทันได้เห็นพรานเจ้ยถูกยิงเปรี้ยงที่หัวไหล่จนต้องทรุดตัวลง
       “พรานเจ้ย !”
       รัชชานนท์ชักปืนขึ้นยิงโต้ตอบพลางวิ่งไปประคองพรานเจ้ยไว้
       “พ่อ ! ช่วยด้วย”
       รัชชานนท์กับเจ้ยหันไปเห็นจันทาถูกทหาร 2 คนลากตัวไป ลูกหาบคนที่ 2 พยายามยื้อช่วยจันทา แต่ถูกทหารเวียงพูคำเสียบมีดปักท้องทรุดตัวล้มลงไป พรานเจ้ยกัดฟันลุกขึ้นจะตามไปช่วยจันทา
       “จันทา !”
       พรานเจ้ยแทบขาดใจที่เห็นจันทาถูกทหารเวียงพูคำสองคนลากตัวออกไปไกลแล้ว ทหารอีกสามคนที่เป็นโจทก์กับรัชชานนท์เข้ามาล้อมตัวเขากับพรานเจ้ยไว้ รัชชานนท์ยืนหลังชนกับพรานเจ้ยจ้องพวกทหารเวียงอย่างไม่กลัวเกรง
       “ถ้าบ่อยากตาย ก็กราบตีนขอขมาพวกข้าซะ !”
       “ก็ได้”
       “คุณชาย !”
       รัชชานนท์ทำทีจะย่อตัวลงคุกเข่าลงแล้วโผเข้าเอาท้ายปืนฟาดซ้ายขวาใส่ทหาร
       
       รัชชานนท์ได้โอกาสดึงพรานเจ้ยวิ่งหนีออกไป กลุ่มทหารวิ่งไล่กวดตามไป

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 2
        บนเรือนแม่เฒ่า ในหมู่บ้านวลาหกเวลานั้น แม่เฒ่าต้มยาหม้อใหญ่ควันโขมงอยู่ ทับทิมขนไม้ฟืนกองใหญ่มาวางไว้บนพื้นให้
       
       “ขอบใจๆ แล้วเดี๋ยวเจ้าไปเปิดเฮือนตาจั่นไว้ กวาดล้างเช็ดถูให้เรียบร้อย”
       “เฮือนตาจั่นร้างมาเป็นแรมปี สิพังมิพังแหล่ ไผสิไปอยู่ แม่เฒ่า”
       “บ่ต้องถามมาก ไปเฮ็ดตามที่ข้อยบอก ไป”
       ทับทิมเดินออกสวนทางกับไกสอนกับแฮรี่ที่เดินเข้ามา
       “นี่สิมีเรื่องอะหยังเกิดขึ้น แม่เฒ่า”
       “จะมีใครมาที่หมู่บ้านของเราหรือ แม่เฒ่า แล้วนี่ต้มยาทำไมตั้งมากมาย” แฮรี่ถาม
       “กะต้องมีคนเจ็บคนไข้ซิ ข้อยเถิงได้ต้มยาเตรียมไว้ บ่จังสั้นข้อยสิต้มยาเฮ็ดอะหยัง”
       “มีไผเจ็บไข้บ่สบายหรือ แม่เฒ่า ข้อยบ่เห็นไผเป็นอะหยังนี่” ไกสอนถาม
       “คนเจ็บกำลังมา..คนที่พวกเฮารอคอยอยู่กำลังสิมา พวกเจ้าอย่าเพิ่งเฮ็ดสิ่งใด รอให้คนผู้นี้มาฮอดก่อน”
       แฮรี่ยิ้ม
       “แม่เฒ่ารู้ล่วงหน้าอีกตามเคยว่า เรามาหาแม่เฒ่าทำไม ถ้าแม่เฒ่าให้เราอยู่เฉยๆไปก่อน แสดงว่า เรายังไม่ควรอพยพไปจากที่นี่ล่ะมั้ง ท่านไกสอน”
       “แล้วคนที่แม่เฒ่าเว้าฮอด นี่เพิ่นเป็นไผกัน”
       “เพิ่นสิเป็นผู้ที่นำพวกเฮากลับไปสู่เวียงพูคำได้ในเร็ววัน แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับคนของเฮาว่า ตัดสินใจจั๋งได”
       ไกสอนกับแฮรี่มองแม่เฒ่าอย่างไม่เข้าใจนัก
       
       สร้อยก้มตัววิ่งลัดเลาะบนโขดหินมาอย่างคล่องแคล่ว จ่อยวิ่งตามไล่ๆมา สร้อยกับจ่อยหมอบอยู่ที่บนโขดหินสูงมองไปที่ริมลำธารที่ต่ำลงไป สร้อยเห็นรัชชานนท์พาตัวพรานเจ้ยหนีมาไม่ไกลนัก ฝ่ายพรานเจ้ยเหนื่อยหอบหยุดพัก สร้อยขยับตัวจะไต่ลงไป แต่จ่อยดึงตัวสร้อยไว้
       “เฮาเบิ่งไปก่อนดีบ่ ไผเป็นไผยังบ่ฮู้แน่”
       “เจ้าสิรอให้พวกเพิ่นโดนทหารเวียงฆ่าตายหมดก่อนหรือจั๋งได เจ้าไปช่วยแม่หญิง ไป ทางนี้ข้อยจัดการเอง ไป”
       จ่อยรีบผละออกไปตามคำสั่งของสร้อย เธอจับตาคอยจังหวะจะเข้าช่วยรัชชานนท์
       รัชชานนท์มองพรานเจ้ยที่เริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ เลือดที่ไหล่ไหลพลั่ก
       “ไหวมั้ย พรานเจ้ย เอาอย่างนี้เดี๋ยวผมจะล่อพวกมันไปทางอื่น”
       “ไม่ต้องครับ ไม่ต้องสนใจผม คุณชายรีบไปช่วยจันทา ไปช่วยลูกผมด้วย”
       “ผมทิ้งพรานเจ้ยไม่ได้”
       กระสุนลั่นเปรี้ยงแหวกกลางอากาศมาแต่เฉียดรัชชานนท์ไปนิดเดียว รัชชานนท์กับพรานเจ้ยหันไปมอง เห็นกลุ่มทหารเวียงพูคำ 3 คนวิ่งไล่ตามมา
       รัชชานนท์ยิงปืนใส่ทหารเวียงคนที่ 1 ตัดที่ขั้วหัวใจล้มลงไปได้
       “คุณชายรีบไปช่วยจันทา ไม่ต้องห่วงผม !”
       พรานเจ้ยโผเข้าไปหาทหารเวียงที่เหลือ 2 คนหมายจะเอาตัวเข้าแลกให้รัชชานนท์หนี พรานเจ้ยคว้าท่อนไม้เหวี่ยงใส่อย่างบ้าคลั่ง ทหารเวียงคนที่ 2 ถูกท่อนไม้ฟาดเข้าอย่างจังจนร่วงลงพื้นไป ทหารเวียงคนที่ 3 ยิงปืนใส่พรานเจ้ยแบบรัวหลายนัดจนพรานเจ้ยล้มลง
       รัชชานนท์โผเข้าชาร์ททหารคนที่ 3 จนล้มลง ก่อนรัวชกซัดใส่ไม่เลี้ยงด้วยความแค้น เขาดึงมีดจากเอวขึ้นมา เงื้อมค้างลังเลใจชั่ววูบหนึ่ง
       ทหารเวียงคนที่ 3 ถีบรัชชานนท์ออกไป กระชากมีดพุ่งจะเสียบใส่ สร้อยยิงลูกศรจากหน้าไม้พุ่งไปปักที่หน้าอกทหารเวียงคนที่ 2 จนผงะทรุดตัวล้มไป
       รัชชานนท์รีบเข้าไปประคองตัวพรานเจ้ยขึ้น เขาเคียดแค้นเสียใจเป็นอย่างมาก
       “พรานเจ้ย ผมขอโทษ ผมขอโทษ”
       “จันทา..ช่วยลูกผมด้วย”
       เจ้ยสั่งเสียเป็นคำสุดท้ายหายใจ เฮือกสุดท้ายก่อนจะหมดลมไป
       “พรานเจ้ย !”
       ทหารคนที่ 2 ที่ร่วงไปที่พื้นก่อนหน้า ค่อยๆโงนเงนลุกขึ้นเห็นศพของเพื่อนสองค ทหารดึงมีที่ข้อเท้าออกมาก่อนพุ่งไปหารัชชานนท์ที่ยังประคองร่างพรานเจ้ยอยู่
       รัชชานนท์ทันหันไปเห็น หลบวืดไปได้แล้วรีบลุกขึ้นตั้งหลักจับมือทหารไว้ ฝ่ายทหารสะบัดมือหลุดจากรัชชานนท์ได้แทงเสียบเข้าแต่เฉียดฉิวได้แค่สีข้าง
       รัชชานนท์ซัดจนทหารจนล้มลง ทหารที่ล้มลงข้างศพเพื่อนที่มีปืนในมือ ทหารกระชากปืนเพื่อนมาจะยิงใส่รัชชานนท์ ลูกศรจากสร้อยพุ่งไปปักที่ไหล่ทหาร มือทหารเฉออกไปผิดจังหวะ กระสุนปืนเฉียดเข้าที่หัวไหล่ซ้ายของรัชชานนท์ทำให้เซถอยหลังไป
       ทหารตามไปซัดรัชชานนท์อีกรอบจนเขาร่วงลงไปในลำธาร ทหารมองร่างรัชชานนท์ไหลไปตามน้ำอย่างสะใจ แต่เพียงหันหน้ากลับมา สร้อยที่ยืนหน้าทะมึนอยู่ ฟาดหน้าไม้ใส่ทหารอย่างเต็มแรงจนทรุดตัวงอ แต่ยังกัดฟันโผเข้าใส่จะเล่นงานสร้อย
       ทหารชะงักกึก หน้าตางุนงงมองที่ท้องตัวเองมีมีดปักอยู่ สร้อยค่อยๆถอนมีดออกจากท้อง ทหารค่อยๆตัวอ่อนทรุดตัวลง
       สร้อยมองไปที่ลำธารไม่เห็นร่างของรัชชานนท์แล้ว
       
       ฝ่ายทหารเวียงพูคำอีก 2 คนได้ลากตัวจันทาออกมาจากที่พักริมลำธารมาไกล จันทาดิ้นไม่หลุด
       “ปล่อยฉัน ฉันจะไปหาพ่อ ฉันขอร้องเถอะนะ ปล่อยฉันไป”
       “ฤทธิ์มากจริงโว้ย จัดการมันซะตรงนี้ดีมั้ย มันจะได้หุบปาก” ทหารคนที่ 4 บอก
       “บ่ได้ เดี๋ยวพี่คำไสฆ่ามึงหรอก ไปต่อ ไป” ทหารคนที่ 5 ว่า
       “ถ้ามึงบ่ปากมาก พี่คำไสจะฮู้เรอะ เฝ้าต้นทางไว้” ทหารคนที่ 4 ว่า
       ทหาคนที่ 4 ผลักจันทาลงไปที่หลังพุ่มไม้ เธอกระถดตัวถอยหนีอย่างกลัวสุดชีวิต
       “พ่อ ! ช่วยจันทาด้วย”
       ทหารเวียงคนที่ 5 ยืนเฝ้าต้นทางมองไปทางที่มาอย่างไม่สบายใจ ระหว่างที่ทหารหันซ้ายแลขวา จ่อยก็กระโดดลงมาจากต้นไม้ตุ๊บลงต่อหน้า
       “เฮ้ย ! ไผวะ !”
       จ่อยชกทหารคนที่ 5 ทันทีโดยไม่ให้ได้ตั้งตัว ทหารเซไปก่อนจะตั้งหลักใหม่พุ่งไปหาจ่อยที่หลบได้แล้ว ตวัดตีนฟาดใส่หลังจนหลังแอ่น ทหารคนที่ 5 ล้มหน้าคว่ำลงไป
       เสียงจันทา.กรี๊ดลั่น
       “ปล่อยฉัน ปล่อย !”
       จ่อยเผ่นเข้าไปทางเสียงหลังพุ่มไม้ เห็นทหารคนที่ 4 กำลังคร่อมอยู่บนตัวจันทา ฉีกเสื้อขาดแคว่ก จ่อยจิกหัวทหารดึงออกมา จันทาตะเกียกตะกายลุกขึ้นถอยกรูดหนี
       จ่อยเตะต่อยทหารอย่างไม่ยั้งมือจนทหารสู้ไม่ได้ ต้องชักปืนออกมา จ่อยกระโดดเตะปืนกระเด็นออกไป ทหารเข้าสู้ประชิดตัวจ่อย
       จ่อยใช้มือเปล่าต่อสู้เพียงพักเดียวก็หักคอทหารแครกเดียว ทหารร่วงตายไป
       “ระวัง !” เสียงจันทาเตือนจ่อย
       จ่อยหันไปมองเพิ่งเห็นทหารเวียง 5 ถือปืนโงนเงนมาหา ทหารสับนกขึ้นเตรียมเหนี่ยวไกปืน จันทาโผเข้าไปแย่งปืนจากทหาร เสียงปืนดังขึ้นเปรี้ยง จันทาสะดุ้งแล้วค่อยๆ ทรุดตัวล้มลงไปกับพื้น ตายังลืมโพลง เลือดที่ท้องค่อยๆไหลริน
       “มึง ! ตาย”
       จ่อยเห็นสภาพจันทาแล้วเกิดความแค้นใจพุ่งออกมาอย่างบอกไม่ถูก จ่อยพุ่งเข้าเอามีดเสียบอกซ้ายของทหารอย่างไม่ต้องคิด
       
       จ่อยยืนมองร่างจันทาที่นอนแน่นิ่งอย่างเจ็บใจ คิดว่าจันทาตายแล้ว
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 12 อวสาน
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 11
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 10
สุภาพบุรุษจุทาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 9
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายรัชชานนท์ ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 39 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 37 คน
95 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
5 %
ความคิดเห็นที่ 6 +9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
“แต่ผมว่ามีความเป็นไปได้สูงนะครับ จุฑาเทพ มีความหมายว่า มงกุฎแห่งเทพ ส่วนรัชชานนท์ แปลได้สองความหมาย จะแปลว่า ผู้ซึ่งมีความยินดีในสมบัติหรือผู้ซึ่งมีความยินดีในความเป็นกษัตริย์ก็ได้” แฮรี่บอก
“รัชชานนท์ จุฑาเทพ กษัตริย์ผู้สวมมงกุฎแห่งเทพ”
เรื่องนี้ผูกปมได้เจ๋งดีมากเลย ชอบๆ ขนาดแค่สองตอนยังสนุกเลย
รัชชานนท์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สุดยอดจริงๆ
nutty2504@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โอ๊ย!!!อยากอ่านตอน3 จะมาเมื่อไรน๊า เข้าใจข้อยบ่
อีนางสร้อย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดังแน่
พุด
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านที่ไหน ก็ไม่สนุกเท่าอ่านจากที่นี้
อย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
“แต่ผมว่ามีความเป็นไปได้สูงนะครับ จุฑาเทพ มีความหมายว่า มงกุฎแห่งเทพ ส่วนรัชชานนท์ แปลได้สองความหมาย จะแปลว่า ผู้ซึ่งมีความยินดีในสมบัติหรือผู้ซึ่งมีความยินดีในความเป็นกษัตริย์ก็ได้” แฮรี่บอก
“รัชชานนท์ จุฑาเทพ กษัตริย์ผู้สวมมงกุฎแห่งเทพ”
เรื่องนี้ผูกปมได้เจ๋งดีมากเลย ชอบๆ ขนาดแค่สองตอนยังสนุกเลย
รัชชานนท์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
บทสนุกมากๆ ตลก ไม่หวานเลี่ยน ไปแอบอ่านในไทยรัฐ แต่ที่นี่ละเอียดกว่า ชอบๆ
สร้อยฟ้า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออออออ
เป็นกำลังใจให้คนอัพนะ
Ppanini882@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แต้ว น่ารัก
ชอบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คุณชายสร้อยร่วงแล้วเสียดายจังขอให้รู้สึกตัวด้วย
วุ่นกันจริงๆ รออ่านต่อไป
nutty2504@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอ ร้อ รอ
ต่อไป...
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014