มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์

โดย MGR Online   
14 มิถุนายน 2556 09:53 น.
1 | 2 | 3 | 4  | หน้าถัดไป
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
        มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 ตอนอวสาน
       
       ภายในบ้านปัทม์ต่อเนื่องมา ปยงค์และจันทร์เจ้ายืนบ่นโวยวายเรื่องอุรารัตน์
        “เอาอสรพิษมาเลี้ยงไว้ สักวันต้องแว้งกัดคุณรจนาไฉน” จันทร์เจ้าบอก
        “พรุ่งนี้เช้าฉันจะเอายาพิษใส่น้ำให้นังมารร้ายตายไปซะ แกว่าดีมั้ย” ปยงค์ว่า
        “ดีเจ้า”
        “งั้นแกไปหายาพิษมา”
        “ไม่ดีเจ้า ติดคุก”
        ปยงค์และจันทร์เจ้าเซ็งเรื่องอุรารัตน์ ต่างเดินออกไปทำงานต่อ ที่มุมหนึ่ง โลมฤทัยได้ยินการคุยของทั้งสองคนก็ไม่พอใจ เมื่อรู้ว่าอุรารัตน์มาอยู่ที่นี่
       
        ภายในห้องพัก โลมฤทัยปาข้าวของตกพื้นเกลื่อนกระจาย ลำเพาเข้ามาห้าม
        “ใจเย็นๆจ้ะลูกพบ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก”
        "นังแอรี่เข้ามาในบ้าน คิดจะแย่งปัทม์และเป็นนายหญิงยึดทุกอย่างที่นี่ เพราะมันมีลูกเป็นเดิมพัน"
        "ถ้าเขาเป็นเมียกันจริง เราก็ต้องยอมถอย" ลำเพาว่า
        "ไม่ค่ะ จะลูกจริงลูกเทียม พบไม่สน พบจะเอามันให้ตาย"
        ลำเพาตกใจ
        "ถึงตายเลยเหรอลูก ไม่ได้นะ ทำอะไรก็ทำได้ แต่อย่าถึงเลือดตกยางออก ค่อยๆคิดนะลูก"
        ลำเพาเข้ามาปลอบใจ แววตาของโลมฤทัยยังคิดร้ายกับอุรารัตน์
       
        มุมหนึ่งที่บ้านปัทม์ รจนาไฉนเอาข้าวของมาวางไว้ให้อุรารัตน์ พร้อมอาหารเสริมบำรุงสุขภาพ
        "ฉันเอาข้าวใช้ที่จำเป็นมาให้ แล้วนี่เป็นวิตามินอาหารเสริม จะช่วยเพิ่มความแข็งแรงให้ทั้งคุณแม่และเด็กในท้อง"
        อุรารัตน์ยิ้มรับกระเช้าอาหารเสริมของรจนาไฉน แล้วปาทิ้ง
        "ไม่ต้อง"
        นงนุชตกใจ เข้าไปเก็บของที่พื้นใส่ตะกร้า
        "ต่อให้แสร้งทำดีกับฉันยังไง ฉันก็ไม่มีวันให้แกมาเป็นเมียรองหรอก รอให้ลูกฉันคลอดมาก่อนเถอะ ฉันจะเฉดหัวแกออกไป"
        อุรารัตน์เอานิ้วจิ้มใส่หัวของรจนาไฉนจะผลักออกไป แต่เธอจับนิ้วมือไว้จนอุรารัตน์รู้สึกเจ็บ เธอปล่อยมือออก
        "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น เพราะที่นี่เป็นบ้านของฉัน ฉันเป็นภรรยาคุณปัทม์อย่างถูกต้องตามกฎหมาย"
        อุรารัตน์โวยวายกลับ
        "แต่เด็กในท้องนี่เป็นลูกคุณปัทม์"
        "คุณปัทม์บอกเองว่าไม่เคยมีอะไรกับเธอ ที่ฉันให้เธออยู่ที่นี่ เพื่อรอวันพิสูจน์ความจริง"
        อุรารัตน์และนงนุชตกใจ มองหน้ากันเลิกลั่ก
        นงนุชหลุดปากถาม
        "แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะคะ"
        อุรารัตน์หันมาด่านงนุช
        "นังนงนุช"
        นงนุชแก้ตัว
        "สมมุติน่ะค่ะ"
        รจนาไฉนยิ้มจริงใจ
        "ฉันจะหาที่ให้อยู่ ไม่ให้เธอกับลูกต้องลำบาก"
        "ทั้งๆ ที่เห็นว่าฉันท้องกับปัทม์… ยังคิดจะแย่ง นังสารเลว"
        อุรารัตน์โวยวายใส่รจนาไฉนที่ดูนิ่ง ยิ้มอย่างคนมีสติและเข้าใจโลก
        "ฉันเคยลำบากมามากกว่าคุณ ฉันรู้... เมื่อถึงวิกฤติ คนเราต้องรู้จักเอาตัวรอด แต่เชื่อฉันเถอะ.. เราไม่มีวันหนีความจริงพ้น ความผิดมันจะตามหลอกหลอนเราไปตลอดชีวิต ความดีและความจริงใจต่างหาก... ที่จะทำให้มนุษย์เราอยู่ได้อย่างมีความสุข"
        อุรารัตน์กับนงนุชได้ฟังก็อึ้ง แต่อุรารัตน์ยังแข็งใจไม่ยอมรับ
        "คุณควรออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกบ้าง จะช่วยให้คุณสดชื่นขึ้น"
        รจนาไฉนเดินออกไป อุรารัตน์ยังโกรธแค้น

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
        มุมหนึ่งที่ห้องพัก อุรารัตน์กระชากผ้าปูจนข้าวของตกเกลื่อนกระจาย
        "คุณแอรี่ใจเย็นค่ะ"
        อุรารัตน์ผลักนงนุชออก
        "แกไม่ได้ยินที่มันพูดรึไง ถ้ามันรู้ว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกปัทม์ มันจะไล่เราออกไป"
        "เขาไม่ได้ไล่ แค่หาที่อยู่ใหม่ให้ ก็เราไม่ใช่ครอบครัวเขานี่คะ"
        "ไม่ ฉันกับลูกฉันต้องเป็นคนที่นี่ฉันต้องกำจัดมัน ฉันจะฆ่ามัน"
        อุรารัตน์คว้ามีดปอกผลไม้จะออกไป นงนุชเข้ามากอดตัวเพื่อนไว้
        "อย่านะคะ"
        นงนุชเข้ามาปัดป้อง จนมีดตกพื้น...
        "นังนงนุช แกทรยศฉัน"
        "ไม่ได้ทรยศค่ะ แต่ไม่อยากให้คุณแอรี่ทำบาปอีก บอกแล้วไงคะ ทำชั่วสิบปียังไม่เท่าทำเลวใส่คนดีแค่ครั้งเดียว นงนุชเป็นภูมิแพ้ค่ะ แพ้ความดีของคน พอเถอะค่ะคุณแอรี่ แค่นี้เราก็ทำเลวกับเขามากพอแล้ว"
        อุรารัตน์ตบหน้านงนุช
        "แกกับฉันขาดกัน ออกไป กลับไปอยู่ตลาดเน่าๆ ของแก"
        "ค่ะ อยู่ตลาดเน่ายังสุขใจกว่าอยู่กับคนใจเน่า"
        นงนุชกระทืบพื้นใส่เดินไปคว้ากระเป๋า หยิบเสื้อผ้าเตรียมออกไป อุรารัตน์ฉวยมีดที่พื้นเดินออกไปทันที
       
        ทางเดินระหว่างห้องนอน อุรารัตน์เดินฉับๆ เพื่อไปหารจนาไฉน..แต่เจอโลมฤทัยที่ยืนจ้องอยู่อย่างเอาเรื่องเหมือนคนขาดสติที่กำลังจะสูญเสียสิ่งที่ตัวเองต้องการ
        "ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"
        อุรารัตน์เดินเชิดเข้าหาโลมฤทัย
        "ฉันรู้ว่าเธอต้องการอะไร เธอกำลังผิดหวังที่รู้ว่าปัทม์ท้องกับฉัน แผนการแย่งชิงผัวพี่ของเธอยากขึ้น แต่บอกให้เลย เลิกคิดแย่งปัทม์ได้เลย ฉันไม่มีวันยอมรับเมียสามคนในบ้านนี้ ฉันต้องเป็นหนึ่งเดียว"
        โลมฤทัยตบหน้าอุรารัตน์
        "แก!"
        "นี่เป็นการเตือนสติให้ตื่นมาจากโลกแห่งความฝัน"
        "แกตบฉัน ฉันจะฆ่าแก"
        อุรารัตน์ชักมีดที่ซ่อนไว้ออกมา ถือมีดขู่โลมฤทัย
        "กลัวตาย ก็เก็บของกลับกรุงเทพฯซะ"
        โลมฤทัยใจเด็ด พุ่งเข้ามาจับข้อมืออุรารัตน์บิดจนมีดหลุดมือ ตกพื้น
        อุรารัตน์กัดหรือพุ่งชนอีกฝ่ายจนเสียหลัก แล้วตบจนล้มคว่ำไป ฝ่ายโลมฤทัยยิ่งบันดาลโทสะ อุรารัตน์ก้มเก็บมีด โลมฤทัยเข้ามาเหยียบมืออุรารัตน์แล้วกระชากหัวขึ้นมา และลากออกไปอีกมุมหนึ่ง
        " คิดจะฆ่าฉัน แกต้องโดนแบบนี้"
        จันทร์เจ้ากับปยงค์เดินผ่านมาอีกมุม เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าพอดี
        "แย่แล้วป้า"
        "แกไปตามคุณรจนาไฉน... ฉันจะไปหาคุณปัทม์"
        ทั้งสองตกใจรีบวิ่งออกไป

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
        ภายในห้องครัว รจนาไฉนกำลังทำเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพให้อุรารัตน์ จันทร์เจ้าวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
        "จันทร์มาก็ดีแล้ว ช่วยเอาน้ำผักสุขภาพไปให้คุณอุรารัตน์หน่อย"
        จันทร์รับมาก่อนนึกได้
        "เจ้า...ไม่เจ้าค่ะ"
        "มีอะไร"
        "เล่าไม่ทันการ ไปดูเองเถอะเจ้า"
        จันทร์เจ้าลากรจนาไฉนออกไปจากห้องครัว
       
        โลมฤทัยลากหัวอุรารัตน์มาที่บันได นงนุชถือกระเป๋าเห็นเหตุการณ์ก็ตกใจ ทิ้งกระเป๋าวิ่งเข้าไปห้าม
        "หยุดนะคะ อย่าทำร้ายคุณแอรี่ คุณแอรี่กำลังท้องอยู่นะคะ"
        โลมฤทัยผลักอุรารัตน์กระแทกกับพื้น
        "คุณแอรี่"
        โลมฤทัยตรงเข้ามาตบหน้านงนุช ฝ่ายนงนุชตั้งตัวได้พุ่งเข้าไปถีบโลมฤทัยจนล้มกองลงกับพื้น
        "ไม่รู้จักอีนงนุชตลาดแตกแล้ว เข้ามาสิเว้ย ตัวต่อตัว"
        โลมฤทัยลุกขึ้นมา นงนุชจะหันกลับมาตบซ้ำ โลมฤทัยคว้าแจกันฟาดใส่หัวนงนุช นงนุชนอนกองกับพื้น หัวแตก
        "นงนุช!"
        โลมฤทัยหันมาจ้องหน้าอุรารัตน์แบบเอาเป็นเอาตาย
        "ยังรู้จักฉันน้อยไป"
        โลมฤทัยตบฉาดเข้าใส่อุรารัตน์อีกดอกหนึ่ง อุรารัตน์ถลา..
        "ว๊าย"
        อุรารัตน์หงายหลังล้มลงตกบันได รจนาไฉน โดยจันทร์เจ้าวิ่งตามหลังเข้ามาทันเห็นภาพอุรารัตน์ตกบันได
        "คุณอุรารัตน์”
        อุรารัตน์กลิ้งตกลงมาตามขั้นบันได ไปนอนนิ่งกับพื้น มีคราบเลือดไหลออกมา
       
        รจนาไฉนวิ่งเข้าหาอุรารัตน์ที่นอนหมดสติ โลมฤทัยเห็นเลือดก็นิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก กลัวความผิด
       นงนุชเริ่มรู้สึกตัว ร้องคราง
        "โอย ช่วยด้วย"
        จันทร์เจ้าได้ยินเสียงก็รีบวิ่งบันไดขึ้นไป
        รจนาไฉนรีบเข้าไปประคองร่างอุรารัตน์
        "คุณอุรารัตน์ไม่เป็นอะไรนะคะ ฉันจะพาไปส่งโรงพยาบาล"
        รจนาไฉนจะประคองอุรารัตน์ โลมฤทัยตัวสั่นค่อยๆ เดินลงมาตามบันได แต่ยังไม่วายออกอาการริษยา
        "หยุดนะ ปล่อยให้มันแท้งลูกตายตรงนี้"
       
        "น้องพบ รู้ตัวรึเปล่าว่าทำอะไร"

มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
        โลมฤทัยคิดนิดหนึ่ง หาทางเอาตัวรอด
        "ฉันรู้... ฉันต้องการปกป้องศักดิ์ศรีของพี่ บ้านนี้ต้องมีภรรยาเพียงคนเดียวคือพี่ ไม่ใช่มัน"
        "พี่จะพาคุณอุรารัตน์ไปโรงพยาบาล"
        รจนาไฉนจะเข้าไปประคอง โลมฤทัยเข้ามาผลักพี่สาว
        "พี่โง่ไปแล้ว ไม่ได้ ฉันไม่มีวันปล่อยให้มันไป"
        "ไม่ต้องเรียกพี่... พี่ไม่มีน้องที่ใจร้ายเกินมนุษย์แบบนี้"
        รจนาไฉนจะประคองอุรารัตน์ให้ออกไป โลมฤทัยปราดเข้ามาจะตบ แต่รจนาไฉนรั้งมือไว้ แล้วตบกลับ โลมฤทัยตกใจ
        "พี่ทำร้ายฉัน"
        "พี่ต้องการสติความเป็นคนของเธอกลับคืนมา"
        "รจนาไฉน เกิดอะไรขึ้น"
        โลมฤทัยนิ่งอึ้งยืนตัวสั่น ตกใจที่ปัทม์เข้ามา โลมฤทัยรีบเดินหนีออกไปทันที
        "ป้ากับพี่ชิมาช่วยนงนุชด้วย"
        ชิและปยงค์วิ่งขึ้นบันไดไปช่วยดูแลนงนุช
        รจนาไฉนบอกกับปัทม์
        "เราต้องช่วยคุณอุรารัตน์ค่ะ"
        ปัทม์ยืนมองภาพด้วยความตกใจ
       
        ปัทม์อุ้มอุรารัตน์ขึ้นรถ โดยมีรจนาไฉนคอยช่วย ลำเพาเดินเข้ามาที่มุมหนึ่ง
        "ตายแล้ว เกิดอะไรขึ้น"
        "คุณแม่ไปถามน้องพบดีกว่าค่ะ"
        รจนาไฉนขึ้นรถ ปัทม์ขับรถออกไป ลำเพามองตามด้วยความตกใจ คิดกังวลใจว่าโลมฤทัยทำเรื่องร้ายแรง
       
        ภายในหน้าห้องฉุกเฉิน เวลากลางคืน เจ้าหน้าที่เข็นร่างอุรารัตน์เข้าไปในห้องฉุกเฉิน คุณหมอกำลังจะเดินเข้าไป
        "คุณหมอคะ ช่วยให้เด็กและแม่ปลอดภัยด้วยนะคะ"
        "ครับ ผมจะทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุด"
        หมอรับปากรจนาไฉน แล้วเข้าห้องฉุกเฉินไป ปัทม์เข้ามาปลอบใจ
        "อุรารัตน์กับลูกต้องปลอดภัย"
        รจนาไฉนกังวลใจ ยืนให้กำลังใจอุรารัตน์ที่หน้าห้อง...
       
        ลำเพาเดินเข้ามาในห้อง โลมฤทัยตีหน้าไม่รับรู้เรื่องราว
        "คุณแม่มีธุระอะไรคะ วันนี้พบไม่ค่อยสบาย อยากจะนอนแล้ว"
        โลมฤทัยจะเดินหนีไปที่เตียง ลำเพาเข้าตบหน้าโลมฤทัย
        "คุณแม่"
        "รู้ตัวรึเปล่าว่าทำอะไรลงไป คิดฆ่าคน แกจะกลายเป็นฆาตกร"
        โลมฤทัยน้ำตาไหล ร้องไห้ออกมา ตกใจที่ลำเพาโวยวายใส่
        "พบผิดเหรอคะ พบรักคุณปัทม์ แต่มันมาแย่งชิงคุณปัทม์ของพบ พบปกป้องสิ่งที่รัก พบไม่ผิด"
        ลำเพาเห็นอาการของโลมฤทัยก็ตกใจ ลดเสียงและอาการเกรี้ยวกราดลง
        "การรักใครสักคนไม่มีคำว่าผิดหรือถูก มันมีแต่คำว่าใช่หรือไม่ใช่ ในเมื่อเราไม่ใช่สำหรับเขา ก็หยุดเพียงแค่นี้เถอะ"
        "คุณแม่เป็นอะไร ทำไมวันนี้จู่ๆ มาบอกให้พบหยุด"
       
        "วันนี้แกเกือบจะฆ่าคนไปถึงสองคนนะ ทั้งนังนงนุชกับนังแอรี่ นี่ยังไม่รู้ว่าลูกในท้องนังแอรี่จะเป็นยังไงบ้าง แม่ปล่อยให้ลูกที่แม่รักคลุ้มคลั่งเสียสติทำร้ายคนไม่ได้หรอก พอซะทีเถอะ.. ผู้ชายไม่ได้มีแค่คุณปัทม์คนเดียว"

จำนวนคนโหวต 81 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 80 คน
99 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
1 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017