หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ โดมทอง

โดมทอง ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
19 มิถุนายน 2556 21:49 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
โดมทอง ตอนที่ 7
        โดมทอง ตอนที่ 7 (ต่อ)
       
       ส่วนวิรงรองล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย เดินโผเผออกมาจากห้องน้ำ มือยังกุมขมับเหมือนปวดหัว เสียงเคาะประตูเบาๆ ตามด้วยเสียงเรียกอย่างเกรงใจของอุษาดังขึ้น
       
       “น้องวิ...ตื่นหรือยังคะ”
       “ตื่นแล้วค่ะ” วิรงรองเดินไปเปิดประตูขณะพูด
       อุษามองมาอย่างโล่งใจ ขณะที่อุไรยกถาดวางข้าวต้ม น้ำส้ม น้ำเปล่า และผลไม้จานเล็ก
       “ข้าวต้มร้อนๆ ค่ะ” อุไรว่า
       “ขอบใจจ้ะ...ไม่เห็นต้องยกมาเลย...” พูดพลางวิรงรองเบี่ยงตัวให้อุไรเดินเข้ามาวางถาดอาหาร
       อุษาเดินตามเข้ามากับวิรงรอง “น้องวิเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดจัง”
       “วิปวดหัวน่ะคะ เมื่อคืน” วิรงรองชะงักนึกได้ว่าไม่ควรพูด
       อุไรสอดขึ้นทันที “เมื่อคืนอะไรคะ”
       “อุไร...ไปได้แล้ว”
       อุไรอิดออด “แหม...”
       “อุไร”
       “ไปก็ได้ค่ะ” อุไรเดินออกไป แล้วปิดประตูลง
       “มีอะไรหรือเปล่าน้องวิ”
       วิรงรองมีสีหน้าเหมือนสับสน
       “ไม่เป็นไร ถ้าอึดอัดก็ไม่ต้องเล่า”
       “มันเหมือนความฝันเลยค่ะ...วิเองก็ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น”
       
       ทางด้านท่านผู้หญิงสรรักษ์ค่อยๆ เลื่อนตัวลงนอน แสงแขรีบจัดหมอน ช่วยประคอง ท่านผู้หญิงพลิกตัวตะแคงหันหลังให้ ตัวสั่นด้วยพยายามกลั้นสะอื้น หลังจากเงียบกันไปครู่หนึ่ง
       แสงแขตกใจ “คุณย่าขา...เป็นอะไรหรือคะ”
       ท่านผู้หญิงเหมือนกำลังพูดกับใครอีกคน ไม่ใช่แสงแข “คุณพี่...ทำไมคุณพี่ใจร้ายนัก…ดิฉันจะเจ็บจะป่วยเป็นอะไรแค่ไหน...คุณพี่ก็ไม่เคยสนใจ เอาแต่ตามหานังพลับพลึงจนแทบจะพลิกแผ่นดิน”
       แสงแขมองเลิ่กลั่กไปโดยรอบ
       ท่านผู้หญิงพลิกตัวหันกลับมาหา “แสงแข”
       แสงแขสะดุ้ง “คะ”
       ท่านผู้หญิงสรรักษ์นัยน์ตาเป็นประกายวาว “แกรู้มั้ยว่านังพลับพลึงมันอยู่ที่ไหน”
       แสงแขส่ายหน้าราวกับถูกสะกด
       ท่านผู้หญิงตวาด “บอกให้มาใกล้ๆ”
       แสงแขสะดุ้ง รีบขยับจะเข้าไป
       มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้แสงแขรู้สึกตัว เบือนหน้ามามอง เห็นเป็นอดิศวร์เดินเข้ามา
       “ลบ...” ท่านผู้หญิงทักเบาๆ
       ผู้เป็นหลานเดินมานั่งแล้วชะงักเมื่อเห็นหน้าย่าถนัด “คุณย่าร้องไห้ทำไมครับ”
       “เปล่า”
       อดิศวร์มองท่านผู้หญิงอย่างคลางแคลงใจ
       “วันนี้อากาศดี...ลบเข็นรถย่าออกไปข้างนอกหน่อยได้ไหม”
       อดิศวร์ยิ่งแปลกใจ “เกิดอะไรขึ้นหรือครับ ธรรมดาคุณย่ายังไม่ค่อยจะอยากออกไปจากห้องนี้เลย”
       “ย่าอยากไปดูโรงเก็บรถม้า”
       ท่านผู้หญิงมีสีหน้ามาดหมาย ขณะที่อดิศวร์มองอย่างประหลาดใจไม่หาย
       
       อุษาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างห้องวิรงรอง ทอดสายตามองออกไปครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมา
       “พี่รู้ว่าน้องวิไม่ได้โกหก...แต่มันก็ยากที่จะเป็นไปได้...แล้วพี่ก็มั่นใจว่า คุณลบจะไม่ทำอย่างนั้นเด็ดขาด”
       “แต่วิก็มั่นใจว่าวิไม่ได้ตาฝาด แล้วทั้งสองครั้งที่เห็น คุณอดิศวร์ก็แต่งตัวแบบโบราณชุดเดียวกันด้วย”
       “เอ...พี่ไม่เคยเห็นคุณลบแต่งตัวโบราณเลยสักครั้ง”
       วิรงรองนิ่งคิดทบทวนครู่หนึ่ง “คุณอดิศวร์มีพี่น้องฝาแฝดหรือเปล่าคะ”
       “ไม่นะ...คุณลบเป็นลูกชายคนเดียวของคุณลุงอรรถกับคุณป้าอรอนงค์”
       “งั้นก็มีคำอธิบายอย่างเดียว ...คนที่วิเห็นเป็นผี”
       “ผีใครล่ะคะ”
       วิรงรองโพล่งออกมา “ผีท่านเจ้าคุณ” พอพูดแล้วถึงกับสะดุ้ง
       “ฮื้อ ! น้องวิ ป่านนี้คุณปู่ท่านคงไปเกิดแล้วมั้ง”
       วิรงรองมองหน้าอุษาจริงจัง “วิอยากเห็นรูปท่านเจ้าคุณจังเลย! พี่อุษาพอจะหาให้วิหน่อยได้ไหมคะ”
       อุษาส่ายหน้า
       “พี่อุษาไม่เคยนึกแปลกใจบ้างหรือที่ในโดมทองมีรูปของบรรพบุรุษของตระกูลทุกคนยกเว้น ท่านเจ้าคุณกับคุณพลับพลึง”
       นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วแกล้งพูดเรื่องอื่น “ทานข้าวต้มได้แล้ว เดี๋ยวเย็นหมด”
       
       อดิศวร์เข็นรถพาท่านผู้หญิงสรรักษ์มาหยุดหน้าโรงเก็บรถม้า ท่านผู้หญิงมองโรงเก็บรถม้านั้นเขม็งด้วยสายตาวาววับ
       อดิศวร์มองโรงรถม้าแล้วมองย่าอย่างแปลกใจ “มีอะไรหรือครับคุณย่า”
       ท่านผู้หญิงสั่ง ตายังคงมองโรงรถม้า “ไปบอกให้สมมาเปิดประตูซิ”
       
       ทั่วบริเวณภายในโรงรถม้าสว่างขึ้นทันทีด้วยแสงแดดส่องเข้ามาทางประตู
       สมซึ่งเพิ่งเปิดประตู มองอดิศวร์ซึ่งเข็นรถย่าเข้ามาเล็กน้อยแล้วหยุด
       “ดูตรงนี้ก็พอนะครับ...ฝุ่นเต็มไปหมด...เดี๋ยวคุณย่าจะไม่สบาย”
       แววตาท่านผู้หญิงสรรักษ์ มีเลศนัยขึ้นมาแว่บหนึ่งขณะบอก “ขนาดมีชีวิตอยู่ยังทำอะไรย่าไม่ได้ นับประสาอะไรกับเถ้าธุลีของมัน”
       อดิศวร์มีสีหน้าประหลาดใจขณะที่สมยังคงมีสีหน้าปกติเช่นเดิม
       “คือใครครับคุณย่า”
       ท่านผู้หญิงมองไปที่พื้น “จากเถ้าธุลีปะปนกับธุลีดิน มันอยากใฝ่ต่ำ”
       อดิศวร์ทรุดตัวลงข้างหน้าย่า “คุณย่าครับ...”
       ท่านผู้หญิงมองหน้าอดิศวร์เขม็ง “ใครที่มันทำกับย่า...ใครที่มันทำให้ย่าต้องเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ...แม้แต่ดวงวิญญาณของมันก็จะไม่มีวันสงบสุข”
       ขณะท่านผู้หญิงพูดนั้น คานไม้เหนือศรีษะค่อยๆ ขยับ อดิศวร์ซึ่งอยู่ตรงหน้ากำลังเงยขึ้นพูดกับย่ามองเห็นพอดี ในตอนที่ไม้ตกลงมา
       อดิศวร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ แล้วรีบดึงรถเข็นย่าให้พ้นทาง รถเข็นเสียหลักล้ม ร่างย่ากระเด็นออกมาโดยที่อดิศวร์เองก็ล้มกลิ้ง
       ไม้ท่อนนั้นตกลงมาถึงพื้นอย่างฉิวเฉียด ท่ามกลางความตกใจของทั้ง 3 คน
       
       ท่านผู้หญิงสรรักษ์นัยน์ตาเบิกโพลง มองท่อนไม้นั้นเขม็ง

โดมทอง ตอนที่ 7
        ไม่นานต่อมาอดิศวร์อุ้มร่างผอมบางของท่านผู้หญิงสรรักษ์เข้ามาในห้องของท่าน ติดตามด้วย อุษา แสงแข อุไร และโอบอ้อม อดิศวร์ค่อยๆ วางย่าลงบนเตียง
       
       ท่านผู้หญิงด่าอย่างเกรี้ยวกราด “ยกโขยงกันเข้ามาทำไม! ออกไปให้หมด! ฉันยังไม่ตาย ไม่ต้องมาสมน้ำหน้า”
       อดิศวร์หันไปพยักหน้าให้ทุกคน ทุกคนพากันออกไปเงียบๆ
       ท่านผู้หญิงน้ำตาไหล “ไม่มีใครรักย่าเลย...ทุกคนเกลียดย่ากันหมด...ลบอย่าเกลียดย่าเหมือนคนอื่นนะลูก”
       “ไม่มีใครเกลียดคุณย่าหรอกครับ”
       แววตาท่านผู้หญิงเป็นประกาย “เกลียดซิ! คุณปู่ของลบนั่นแหละตัวดี! เมื่อกี้ยังจะฆ่าย่า”
       “นั่นเป็นอุบัติเหตุ...ไม้มันเก่ามากแล้ว”
       “อย่าแก้ตัวแทนมัน! ย่ารู้จักท่านเจ้าคุณดี”
       อดิศวร์เปลี่ยนเรื่อง “คุณย่าเช็ดตัวหน่อยนะครับ...ผมจะไปตามอุษาเข้ามา”
       ท่านผู้หญิงนิ่ง เบือนหน้าไปอีกทาง อดิศวร์ค่อยๆ ลุกขึ้นเดินออกไป
       
       อดิศวร์เดินออกมาหน้าห้อง ทุกคนหันมามอง แสงแขทำเนียนเกาะแขนอดิศวร์ถาม
       “คุณย่าเป็นอะไรหรือคะ คุณลบ”
       “รถเข็นคว่ำ แต่โชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก...นอกจากถลอกนิดหน่อย...อุษาเข้าไปเช็ดตัว แล้วดูแผลให้ท่านหน่อยนะ”
       “ค่ะ” อุษาเดินเข้าไปในห้อง
       “โอบ...อุไร...มีอะไรก็ไปทำ” แสงแขบอก
       2 คนรับคำเบาๆ แล้วออกไป
       แสงแขยังคงเกาะแขนอดิศวร์อยู่ “ทำไมอยู่ดีๆ รถเข็นถึงล้มล่ะคะ...แปลกจัง”
       อดิศวร์ดึงแขนออกอย่างสุภาพ
       “พี่จะไปทำงานต่อ”
       อดิศวร์เดินออกไป แสงแขมองตามอย่างน้อยใจ
       
       ส่วนวิรงรองกำลังเดินกลับไปกลับมาช้าๆ อย่างใช้ความคิด บนโต๊ะข้างเตียง มีถาดข้าวต้มกินแล้ววางอยู่
       ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนผุดเข้ามาในความคิดหญิงสาวอีกแว่บหนึ่ง
       วิรงรองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะกด พอดีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
       “ใครคะ”
       “ฉันเอง” แสงแขร้องบอกเข้ามา
       วิรงรองวางโทรศัพท์ลง แล้วเดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าสงบราบเรียบ แสงแขมองไปทั่วตัววิรงรองอย่างพิจารณาหาความผิดปกติ นานจนวิรงรองเอ่ยเตือน
       “คุณแสงแขมีธุระอะไรกับดิฉันหรือคะ”
       “ได้ข่าวว่า เธอไม่สบาย...” แสงแขเดินเข้ามาในห้องขณะพูดเรื่อยๆ
       วิรงรองหันไปมองตามโดยยังยืนอยู่ที่เดิม “ดิฉันสบายดี”
       “งั้นทำไมถึงต้องอันเชิญอาหารขึ้นมาเสิร์ฟอย่างเอิกเกริกขึ้นในห้อง”
       “ดิฉันคิดว่าเป็นความกรุณาของ...คุณอดิศวร์ค่ะ”
       ฟังแล้วแสงแขเม้มปากทันที “อย่าเอาคุณลบเข้ามาเกี่ยว คุณลบไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น...พี่อุษานั่นแหละตัวดี เจ้ากี้เจ้าการยกขึ้นมาประเคนให้เธอ”
       วิรงรองนึกสนุก ยิ้มนิดๆ “ไม่ทราบว่าคุณแสงแขได้ถามคุณอดิศวร์หรือยังคะ”
       แสงแขอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วสะบัดเสียงพูด “ไม่จำเป็นต้องถาม ฉันรู้นิสัยคุณลบดี” แสงแขเชิดหน้าขึ้นขณะบอก “เราคุ้นเคยกันมานานมาก”
       วิรงรองยิ้มมากขึ้น
       แสงแขยิ่งโมโห “มาก...ยิ่งกว่าใครๆ ฉันรู้ว่าเขารักฉัน”
       วิรงรองเดินมาทรุดตัวลงนั่งด้วยท่าทางสบายๆ
       “ไม่ว่าแกจะพยายามยั่วยวนเขาขนาดไหน...เขาก็ไม่สนใจ! เขาจะต้องแต่งงานกับฉัน ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งนั้นโดยเฉพาะคุณย่า! จำใส่หัวเอาไว้ด้วย”
       แสงแขสะบัดหน้าเดินออกไปปิดประตูดังปัง!
       
       อดิศวร์ยืนกอดอกอยู่ในห้องทำงาน มองออกไปข้างนอกอย่างใคร่ครวญครุ่นคิด
       เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น
       “เข้ามา”
       ประตูเปิดออก วิรงรองเดินเข้ามา ยืนนิ่งๆ รอให้ลบหันกลับมา
       “ว่าไง”
       “ดิฉันจะไปบ้านลานนา”
       อดิศวร์หันกลับมาทันที วิรงรองรีบชิงพูดขึ้นก่อน
       “ดิฉันโทร.ไปบอกให้เขามารับแล้ว”
       “แล้วจะต้องมาขออนุญาตฉันทำไมในเมื่อเธอจัดการทุกอย่างเองเรียบร้อย”
       “ไม่ได้ขอนุญาตค่ะ...แต่มาแจ้งให้ทราบในฐานะที่คุณเป็นนายจ้าง”
       “ถ้าฉันไม่ให้ไปล่ะ”
       “คุณคงไม่ทำอย่างนั้น”
       “รู้ได้ยังไง”
       “เพราะคุณทราบว่า ดิฉันต้องไปจนได้” วิรงรองบอกอย่างเด็ดเดี่ยว
       อดิศวร์ขยับตัวเดินมาใกล้ๆ “ก็ได้...เราจะไปด้วยกัน”
       “เอ๊ะ”
       “ทำไม! เจ้าภูไทเป็นเพื่อนของฉัน...ฉันจะไปเยี่ยมเขา”
       วิรงรองหงุดหงิด “ไม่จริง! คุณจะไปควบคุมฉันต่างหาก”
       อดิศวร์เลิกคิ้ว “อ้าว”
       “คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร” วิรงรองยิ่งพูดยิ่งหัวเสีย
       อดิศวร์ยิ่งเห็นลูกจ้างสาวหัวเสีย ยิ่งใจเย็น “เป็นนายอดิศวร์ ศิโรดม”
       “คุณรู้ดีว่าฉันหมายความว่ายังไง แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้”
       “อ้าว”
       วิรงรองโกรธจนพูดไม่ออก ได้แต่ปากคอสั่นสะบัดหน้าเดินออกไป
       อดิศวร์มองตาม สีหน้าเหมือนทองไม่รู้ร้อน เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น อดิศวร์รับ
       “สวัสดีครับ”
       เป็นสายจากปรางซึ่งเวลานั้นอยู่ในบ้าน
       “ดิฉัน...แม่ของวิรงรองค่ะ”
       “ครับ...ผมจำเสียงได้”
       “ดิฉันมีเรื่องสำคัญที่จะต้องทำความเข้าใจกับคุณ” ปรางบอก
       “ครับ...”
       
       สีหน้าอดิศวร์เคร่งเครียดขึ้นขณะฟังที่ปรางพูด
       
        
       โปรดติดตามตอนต่อไป

โดมทอง ตอนที่ 7
        เจ้าภูไทและลานนายืนรออยู่หน้าประตูรั้วโดมทอง ขณะที่วิรงรองเดินตรงมาหาด้วยสีหน้าบึ้งตึง
       
       “หน้าตาไม่ดีเลยวิ...เกิดอะไรขึ้นหรือ” ลานนาทัก
       ภูไทเหลือบมองไปทางประตูรั้ว เห็นสมยืนมองอยู่ จึงหันมาทางลานนา
       “ไปคุยกันที่บ้านเถอะ”
       ทั้งหมดขึ้นรถ แล้วภูไทขับออกไป สมมองตามจนลับตา
       
       ภูไทขับรถมาเรื่อยๆ ตามทาง มุ่งหน้าสู่คุ้มภูไท คอยเหลือบมองวิรงรองทางกระจกหลังที่นั่งนิ่งมองออกไปข้างทางเหมือนกำลังครุ่นคิดถึงอะไรบางอย่าง
       ลานนาหันไปมองวิรงรองขณะเอ่ยขึ้น “วิจะทรมานตัวเองต่อไปทำไม ออกมาเสียเถอะ มาอยู่กับเราก็ได้”
       “ฉันจำเป็นจะต้องอยู่ที่ “โดมทอง” ต่อไปจนกว่าจะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น”
       “พี่ว่ามันไม่คุ้มกันหรอก” ภูไททักท้วง
       “สำหรับวิแล้วคุ้มค่ะ...” วิรงรองเว้นไปนิด “วิไม่อยากสงสัยคลางแคลงใจไปจนตลอดชีวิต”
       “มันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอนี่...” ลานนาบอก
       วิรงรองถอนใจยาวเอนพิงพนัก นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วจึงพูดอย่างใคร่ครวญ
       “ฉันค่อนข้างมั่นใจว่า โชคชะตาพาฉันมาที่โดมทอง...มีบางสิ่งบางอย่างรอฉันอยู่”
       เจ้าพี่กับเจ้าน้องสบตากันแว่บหนึ่ง ก่อนที่ต่างคนต่างนิ่งงันกันไป
       
       พันธุ์สูรย์กำลังนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศ ภายในไร่ สักพักหนึ่งจึงเห็นภูไทเดินเข้ามา
       “กลับมาแล้วหรือครับ”
       ภูไทกวนนิดๆ ด้วยความหงุดหงิดจากคำพูดวิรงรอง “ถ้าไม่กลับมา แล้วนายจะเห็นได้ยังไง”
       พันธุ์สูรย์พยักหน้าหงึกหงักกับตัวเอง “จริงแฮะ”
       เจ้าภูไทเดินกลับไปกลับมาอย่างหงุดหงิด “ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ”
       พันธุ์สูรย์วางมือ เอนหลังพิงพนักดูอาการภูไทด้วยสีหน้าจริงจัง
       “ทำไมวิรงรองถึงได้ยังทนอยู่ที่นั่น”
       พันธุ์สูรย์ยังคงจับตามองดูภูไทเงียบๆ
       ภูไทหันกลับมามองพันธุ์สูรย์ “นายคิดว่ายังไง”
       “แล้วคุณวิรงรองเขาว่ายังไงล่ะครับ”
       “เขาบอกว่า โชคชะตาพาเขามาที่โดมทอง”
       “ต้องมีเหตุผลที่ทำให้คุณวิพูดอย่างนั้น” พันธุ์สูรย์ว่า
       ภูไทระแวง “อาจจะเป็นนายอดิศวร์”
       “ผมว่าไม่มีประโยชน์ที่เจ้าจะมานั่งคิดเอง...เออเองอยู่อย่างนี้”
       ภูไทนิ่งไปแล้วทรุดตัวลงนั่ง
       “ถ้าผมเป็นเจ้า...ผมจะถามคุณวิให้มันรู้เรื่องรู้ราวกันไปเลย”
       ภูไทถอนใจ “บอกตรงๆ นะ...ฉันไม่กล้า”
       พันธุ์สูรย์หัวเราะ
       ภูไทฉุน “หัวเราะอะไร”
       “หัวเราะเจ้าน่ะซิ!...แล้วตอนนี้คุณวิรงรองอยู่ที่ไหนล่ะครับ”
       “อยู่กับลานนา”
       
       จังหวะเดียวกันลานนาเบิกตากว้างยกแขนขึ้นลูบ “อุ๊ย! ดูซิ ขนลุกเลย ว่าแต่วิแน่ใจนะว่า เป็นคุณอดิศวร์”
       “ฉันจำไม่ผิดแน่...ยังถามคุณอุษาเลยว่าคุณอดิศวร์มีฝาแฝดหรือเปล่า”
       “เท่าที่รู้...ไม่มีนะ”
       วิรองรองพยักหน้า “คุณอุษาก็บอกว่าอย่างนั้น”
       ลานนาเคาะโต๊ะช้าๆ ด้วยสีหน้าใคร่ครวญครุ่นคิด “มีอีกอย่าง...ซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้...อาจจะเป็นผีแถวๆ นั้น...แต่ทำไมผีถึงได้มีรูปร่างหน้าตาเหมือนคุณอดิศวร์”
       “เพราะผีเป็นปู่ของคุณอดิศวร์” อยู่ดีๆ วิรงรองก็โพล่งออกมา
       พูดแล้วทั้งสองสาวก็สะดุ้งตกใจขึ้นพร้อมๆ กัน วิรงรองยกมือปิดปากตัวเอง
       “เฮ้ย! พูดเป็นเล่น”
       วิรงรองยังงงๆ “ไม่รู้ฉันพูดออกไปได้ยังไง!...แปลกจัง”
       ลานนามองหน้าวิรงรองอย่างเพ่งพิศ ซึ่งอีกฝ่ายยกมือขึ้นลูบหน้า
       “วิ...”
       วิรงรองลุกขึ้น เดินกลับไปกลับมาอย่างใช้ความคิด “แต่เป็นไปได้นะลานนา...ฉันได้ยินมาว่า ส่วนหนึ่งที่ท่านผู้หญิงรักและหวงหลานชายมากเพราะเขาหน้าตาเหมือนสามีท่าน”
       “ให้เหมือนมากยังไง มันก็ไม่น่าจะเหมือนราวกับคนๆ เดียวกัน” ลานนาท้วง
       “ฉันถึงยังไม่ตัดข้อที่สงสัยว่า คุณอดิศวร์เป็นโรคจิต...ดึกๆ ชอบแต่งตัวเหมือนปู่มาหลอกให้คนเข้าใจผิด”
       “คนอื่นเขาก็เห็นเหมือนกันเหรอ”
       วิรงรองส่ายหน้า “ไม่รู้ซิ! แต่เพื่อให้เรื่องนี้กระจ่าง...ฉันต้องพยายามหารูปท่านเจ้าคุณให้ได้” วิรงรองเดินกลับมานั่ง “ยิ่งคิดยิ่งเข้าเค้านะ ลานนา”
       ลานนาเป็นห่วง “อย่าไปยุ่งกับเขาเลยวิ”
       “บอกแล้วไงว่า โชคชะตาพาฉันไปที่นั่น ฉันจะต้องรู้ความลับของ “โดมทอง” ให้ได้”
       สีหน้าวิรงรองแน่วแน่ในท่าทีมั่นคง
       
       เวลาผ่านไปอีกระยะหนึ่งแล้ว อดิศวร์นั่งทำงานอย่างไม่มีสมาธินัก คอยเหลือบมองนาฬิกาเป็นระยะๆ จนเสียงเคาะประตูดังขึ้น
       “เข้ามา”
       ประตูเปิดออก เห็นแสงแขเดินเข้ามา
       “เที่ยงกว่าแล้วค่ะ...คุณลบยังไม่หิวหรือคะ...หรือจะให้แขยกมาให้ที่นี่...”
       “ไม่ต้อง...ถ้าหิว พี่จะไปกินเอง”
       “เอ้อ...ทานผิดเวลา เดี๋ยวคุณลบจะไม่สบาย”
       อดิศวร์เงยหน้าขึ้นยิ้มบางๆ “ขอบใจที่เป็นห่วง...พี่ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก”
       รอยยิ้มนั้น ทำให้แสงแขสดชื่นขึ้นทันตาเห็น
       “งั้น...แขจะคอยอุ่นอาหารไว้ให้นะคะ”
       อดิศวร์พยักหน้า แสงแขเดินตัวลอยด้วยความปลื้มไปที่ประตู
       “วิรงรองกลับมาหรือยัง”
       คำถามนั้นทำเอาแสงแขหยุดชะงัก สีหน้าที่ปลื้มเปรมยิ้มแย้มหุบลงทันที
       แสงแขไม่ได้หันไป แต่พยายามคุมเสียงให้เป็นปกติ “ยังค่ะ”
       อดิศวร์เงียบไป แล้วทำงานต่อ แสงแขหันมามองแว่บหนึ่ง แล้วเดินออกไป
       
       ทางด้านวิรงรองกำลังให้อาหารสัตว์อย่างเพลิดเพลินที่ไร่ในคุ้มภูไท พันธุ์สูรย์เดินตรงมาหา
       “เจ้าลานนากับเจ้าภูไทไปไหนเสียล่ะครับ”
       “เห็นบอกว่า เดี๋ยวจะตามมาค่ะ” วิรงรองนึกขึ้นได้ “ต้องขอโทษด้วยที่วันนั้นวิผิดสัญญาไม่ได้พาพี่อุษาไปพบ”
       “ไม่เป็นไรครับ...เพราะผมคาดไว้แล้วว่าจะต้องเป็นอย่างนั้น...คุณอุษาเธอยึดมั่นความกตัญญูรู้คุณมากกว่าจะนึกถึงตัวเอง”
       พันธ์สูรย์หยุดพูด สีหน้าเศร้าลง
       “หรือไม่ก็ผมอาจจะคิดไปเองว่าเธอรู้สึกอย่างเดียวกับผม”
       วิรงรองมีสีหน้าเห็นอกเห็นใจ “ไม่ใช่อย่างนั้นแน่ค่ะ...ก็อย่างที่คุณพันธุ์สูรย์พูดพี่อุษาเธอยึดมั่นความกตัญญูมากกว่าความรู้สึกตัวเอง”
       พันธุ์สูรย์ถอนใจยาว แล้วหันมามองวิรงรองด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น
       “ผมมีเรื่องจะเตือนคุณ”
       วิรงรองมองหน้าพันธุ์สูรย์อย่างแปลกใจ
       
       ตรงใต้ซุ้มดอกไม้สวยๆ 2 คน กำลังนั่งคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่บริเวณนั้น
       “ผมไม่อยากให้คุณอยู่ที่นั่น...มันอันตรายเกินไป”
       “วิทราบแล้วก็ขอบคุณ คุณพันธุ์สูรย์มากที่หวังดี...แต่ก็อย่างที่บอกพี่ชายกับลานนาไปแล้วว่า มีอะไรบางอย่างรอวิอยู่ที่นั่น...พูดไปคุณพันธุ์สูรย์อาจจะไม่เชื่อ...วิเคยฝันถึงโดมทองก่อนที่จะมาถึงเสียอีก...แล้วก็เหมือนกันทุกอย่างทั้งๆ ที่วิไม่เคยแม้แต่ได้ยินชื่อมาก่อน”
       
       พันธุ์สูรย์ฟังด้วยสีหน้าวิตกกังวลขึ้นไปอีก

โดมทอง ตอนที่ 7
        วิรงรองเบือนสายตามองไปยังหมู่ไม้เบื้องหน้าแล้วถอนใจยาว
       
       “นอกจากบ้านแล้วยังมีใครอีกคนหนึ่ง”
       พันธุ์สูรย์ฉงน “ใครครับ”
       วิรงรองส่ายหน้า “ไม่ทราบค่ะ... แต่คนๆ นั้น...” พูดถึงตรงนี้วิรงรองสะดุ้ง นัยน์ตาเป็นประกายตื่นเต้นขึ้นทันที “แต่งตัวเหมือนกับเขาไม่มีผิด”
       พันธุ์สูรย์รีบซักแบบกระตือรือร้น “เขาไหน”
       “เขาที่วิเคยคิดว่าเป็นคุณอดิศวร์”
       พันธุ์สูรย์พึมพำ “ท่านเจ้าคุณ”
       วิรงรองชะงัก “คุณพันธุ์สูรย์ทราบได้ยังไงคะ”
       “คุณพ่อผมเคยเล่าให้ฟัง...ท่านถึงกับตกใจตอนที่เห็นคุณลบ ซึ่งตอนนั้นยังเป็นวัยรุ่น”
       วิรงรองยิ่งกระตือรือร้น “แล้วคุณพ่อคุณพันธุ์สูรย์...”
       “ท่านเสียไปนานแล้วครับ...” พันธุ์สูรย์เว้นไปนิด สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น “ผมขอแนะนำให้คุณวิออกมาจากโดมทอง โดยเร็วที่สุด”
       “ไม่ค่ะ! ยิ่งรู้อย่างนี้ วิยิ่งต้องอยู่ต่อ...แล้ว...เอ้อ...คุณพ่อคุณพันธุ์สูรย์เล่าอะไรอีกหรือเปล่าคะ”
       นัยน์ตาและสีหน้าของพันธุ์สูรย์เหมือนจะพูดต่อ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ
       “เท่านี้แหละครับ”
       วิรงรองเอนหลังพิงพนัก สีหน้าเหมือนแน่วนิ่งมุ่งมั่นมาดหมายในอะไรบางอย่าง
       
       ดวงอาทิตย์กลมโตสีส้มลอยคล้อยต่ำใกล้จะลับเหลี่ยมเขา ฝูงนกกาบินกลับรัง แล้วส่งเสียงร้องเป็นระยะ
       สมเปิดประตูรับวิรงรองขณะที่ภูไทและลานนาเดินมาส่ง
       วิรงรองหันไปบอกทั้ง 2 คน “ขอบคุณมากค่ะ พี่ชาย” พลางไหว้ภูไท “ขอบใจนะจ๊ะลานนา”
       ทั้ง 2 คนพยักหน้ากล่าวลา แล้วมองจนวิรงรองเดินเข้าไป จากนั้นภูไทและลานนาเดินกลับมาขึ้นรถ แล้วขับออกไป
       ส่วนภายในสมเหมือนรออยู่
       “คุณหนูครับ”
       วิรงรองหันมามอง
       “คุณลบรอพบอยู่ครับ...เชิญทางนี้”
       สมเดินนำไป วิรงรองลังเลครู่หนึ่งแล้วเดินตาม
       
       ใต้ร่มไม้ใหญ่ครึ้ม อดิศวร์ยืนหันหลังอยู่ตรงนั้น มองทิวทัศน์เบื้องหน้า สมพาวิรงรองมาใกล้แล้วเดินกลับไป
       วิรงรองยืนนิ่งครู่หนึ่ง แล้วเดินเข้าไปในระยะห่างพอสมควร นายจ้างหนุ่มยังคงยืนในอิริยาบถเดิม
       วิรงรองลังเลครู่หนึ่ง แล้วกระแอมเบาๆ เป็นเชิงให้รู้ตัว
       อดิศวร์พูดโดยที่ยังไม่หันมา “รู้ละว่ามาแล้ว”
       วิรงรองบ่นอุบอิบพึมพำกับตัวเอง “แล้วทำไมไม่หันมา”
       อดิศวร์หันกลับมาขณะถาม “สนุกไหม”
       “หมายถึงอะไรคะ”
       อดิศวร์รำคาญเล็กๆ “ก็ที่ไปเที่ยวบ้านเจ้าภูไทไง ฉันอยากรู้ว่าสนุกไหม”
       “ถ้าสนุกหมายถึงเฮฮาปาร์ตี้ละก็...ไม่ค่ะ...แต่ไปแล้วสบายใจ...ดอกไม้สวย อากาศดี ผู้คนยิ้มแย้มไม่หน้าบึ้ง” วิรงรองจงใจเน้นคำว่า “หน้าบึ้ง”
       อดิศวร์ฉุน เลยประชด “แล้วอยากจะไปอยู่เลยหรือเปล่าล่ะ”
       “ใครๆ ก็ต้องอยากไปอยู่ในสถานที่อย่างนั้น”
       “บอกมาให้ชัดๆ เลยว่าไอ้ “ใครๆ” น่ะหมายถึงเธอ”
       วิรงรองนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนเรื่อง “คุณอดิศวร์ให้ฉันมาพบทำไมคะ”
       อดิศวร์มองวิรงรองอย่างแน่วแน่ขณะบอก “... “โดมทอง” อาจจะไม่สวยน่าอยู่เหมือนบ้านเจ้าภูไท”
       ว่าแล้วอดิศวร์เดินมาหาช้าๆ ขณะพูด ดวงตาจ้องมองราวกับจะสะกด
       วิรงรองเงยหน้ามองอดิศวร์ราวกับถูกสะกด
       “แต่มันก็เต็มใจจะให้เธออยู่ตลอดไป” อดิศวร์หยุดยืนอยู่ตรงหน้า
       วิรงรองพึมพำ “คุณอดิศวร์”
       “เธอจะตอบฉันได้หรือยัง...”
       
       อดิศวร์ถามย้ำเอาคำตอบเรื่องขอแต่งงาน
       
       โปรดติดตามอ่าน "โดมทอง" ตอนที่ 8

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
โดมทอง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
โดมทอง ตอนที่ 17 (จบตอน)**แก้ไข
โดมทอง ตอนที่ 16**แก้ไข
โดมทอง ตอนที่ 15
โดมทอง ตอนที่ 13
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 17 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 15 คน
89 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
11 %
ความคิดเห็นที่ 2 +13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอนานมากๆๆๆๆ
yupapin_29@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงให้มากๆหน่อยนะค่ะ ลงที่ละนิดอ่านไม่ทันหายหงุดหงิดเลยหมดแล้ว
nuttaya38@hotmail.com.
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากอ่านแล้วค่า กำลังสนุกเลย เข้ามาวันละหลายรอบมาก เพื่อดูว่าอัพหรือยัง
สนุก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เมื่อไหร่จะมา รอนานแล้วนะๆๆๆๆๆ อยากอ่านรู้มั้ยเนี้ยยยย
อยากอ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอนานมากๆๆๆๆ
yupapin_29@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณค่ะ
สมกับการรอคอย
like
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014