หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สุดสายป่าน

สุดสายป่าน ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 12 กรกฎาคม 2556 09:11 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สุดสายป่าน ตอนที่ 1
        สุดสายป่าน ตอนที่ 1 (ต่อ)
       
       ที่บริเวณด้านหน้าไนท์คลับ กานดามณีสะบัดแขนออกจากการฉุดรั้งของสุชาติอย่างโมโห ตวาดเสียงดัง
       
       “ทำบ้าอะไรเนี่ย”
       “ใครกันแน่ที่บ้า..ไหนบอกฉันว่าเธอจะไปงานวันเกิดวิไลวรรณแล้วทำไมมาเต้นล่อผู้ชายอยู่นี่ ถ้าฉันมาช้ากว่านี้เขามันคงงอกขึ้นมาบนหัวฉันแน่ๆ” สุชาติโมโหมาก
       กานดามณีโกรธแล้วเปลี่ยนเป็นขำพูดเยาะๆ
       “ตายจริงเธอนี่ความรู้สึกช้าจัง”
       สุชาติโกรธ “หมายความว่ายังไง”
       กานดามณีมองที่หัวสุชาติ “ฉันว่าเขามันขึ้นบนหัวเธอมาตั้งนานแล้วน่ะสิ” พร้อมกับหัวเราะเย้ยๆ
       ขาดคำสุชาติตบเข้าเต็มๆที่หน้ากานดามณี กานดามณีล้มลงไป พร้อมๆกับที่วิไลวรรณวิ่งมาถึงชะงักอย่างตกใจสุชาติตรงเข้ากระชากกานดามณีขึ้นมาคำราม
       “รู้จักฉันน้อยไปแล้วนังตัวดี”
       สุชาติเงื้อมือสูงจะตบซ้ำเข้าอีก แต่กลับชะงักหน้าเสีย เพราะที่หน้าท้องสุชาติเห็นมือกานดามณีถือมีดสปริงจิ้มอยู่ กานดามณีเอาจริง
       “ลองตบฉันอีกทีสิ ไส้แกทะลักแน่”
       สุชาติค่อยๆ ลดมือลง
       กานดามณีสะบัดหลุดถอยออกมาถือแต่ยังชูมีดขู่ไว้ วิไลวรรณรีบวิ่งเข้ามาหา
       “ใจเย็นๆน่ากาน..เก็บมีดก่อนดีมั้ยจ๊ะที่รัก”
       “ใครเป็นที่รักของแก แกกับฉันเลิกกันนับแต่วินาทีนี้ ไสหัวแกไปให้พ้น จำไว้ด้วยถ้าแกยังไม่เลิกมาตอแยฉันอีกแกได้ไปเที่ยวนรกแน่”
       สีหน้าท่าทางกานดามณีเอาจริงจนดูน่ากลัวมาก
       
       กานดามณีอยู่ที่บ้านวิไลวรรณ กำลังวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะปัง! หลังกระดกเหล้าจนหมดแก้ว ท่าทางเริ่มเมา วิไลวรรณเดินเข้า
       “ยังกินต่ออีกเหรอ”
       กานดามณีหัวเราะ “ใช่สิ ฉันเป็นโสดอีกครั้งแล้ว แบบนี้มันก็ต้องฉลอง ไม่ใช่เหรอแก”
       “เอ้อ..จะมีผู้ชายคนไหนทำให้แกรู้สึกเสียดายเขาบ้างมั้ยนังณี ปีนี้แกฉลองความเป็นโสดครั้งที่สี่แล้วนะ”
       “ฮึ่อ ฉันไม่เคยเสียดายผู้ชายคนไหนสักคนเลยแก ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป หรือแกว่ามีคนไหนที่มันน่าเสียดายบ้างล่ะบัญชา ดิลก อาวุธ สุชาติ..ใครอีกน้าฉันชื่อจำไม่ได้”
       วิไลวรรณนิ่งคิด “ฉันเสียดายคนที่เราเจอที่ประจวบเมื่อปีก่อนนะ”
       “ใคร”
       
       “ก็ที่ชื่อฐิติไง..หล่อ สุภาพ นี่ถ้าไม่ติดว่าแกคั่วอยู่ฉันคงรีบเสนอตัวเหมือนกันแหละ แบบนั้นน่ะสเป็กฉันเลยละแก”
       กานดามณีนึกได้ขำมากขึ้น “โธ่นึกว่าใคร...จำได้ล่ะ ฮื่อที่จริงก็ไม่เลวหรอกนะ แต่เป็นไก่อ่อนไปหน่อย ขี้เกียจสอนให้ขัน เป็นสุภาพบุรุษจนน่ารำคาญ แถมดันจนนี่นะสิที่ฉันรับไม่ได้ โอ๊ยจะไปพูดถึงทำไม มาวิไลเรามาฉลองอิสรภาพกันดีกว่า เย้...”
       
       เย็นนั้นเกลียวคลื่นซัดเข้าหาฝั่ง เสียงฐิติกับกานดามณีหัวเราะหยอกเย้าดังมาก่อนที่จะเห็นกานดามณีวิ่งเข้ามา มีฐิติไล่ตามจับมาติดๆ
       “เร็วเข้าเร้วติขา..ถ้าจับได้จะมีรางวัลให้นะคะ”
       ฐิติวิ่งตามมาคว้าเอวกานดามณีไว้ได้ กานดามณีหัวเราะกิ๊กกั๊ก
       “อุ๊ยจั๊กกะจี้ค่ะ..ปล่อยก่อนค่ะ”
       “ไม่ปล่อยครับจนกว่าคุณกานจะให้รางวัลผมเสียก่อน”
       กานดามณีหันกลับมาเผชิญหน้าโอบรอคอฐิติ มองฐิติด้วยดวงตาหวานฉ่ำ
       “ฉันรักคุณค่ะ ติ”
       ฐิติมองกานดามณีด้วยความรักสุดหัวใจ
       “ผมก็รักคุณ กานดาวสี”
       กานดามณีมองฐิติอย่างยั่วยวนเต็มที่ ก่อนจะโน้มฐิติลงมาช้าๆ
       ภาพเหล่านั้นเลือนหายไป ฐิติน้ำตาคลอ หน้าตาครุ่นคิด
       “คุณกาน...คุณลืมเรื่องระหว่างเราทั้งหมดจริงๆ เหรอ”
       
       เช้าวันต่อมา พุดตานกับฐิติกำลังช่วยกันทำขนม
       “แม่ว่าติอย่าเสียเวลากับผู้หญิงคนนั้นเลยลูก เหตุการณ์ที่ติเจอเมื่อคืน ก็น่าจะทำให้ติเห็นธาตุแท้ของผู้หญิงคนนี้แล้วว่าเธอเป็นคนแบบไหน”
       “ผมไม่อยากเชื่อ ไม่อยากเชื่อว่ากานดาวสีที่ผมรู้จักจะเห็นความรักเป็นแค่เกมเกมหนึ่งเท่านั้น” ฐิติลุกพรวดขึ้น “แม่ครับขอให้ผมได้พบเธออีกครั้ง ผมขอพิสูจน์อะไรบางอย่างถ้ามันเป็นอย่างที่ผมคิด ผมจะตัดใจจากผู้หญิงคนนี้ทันที”
       สีหน้าฐิติเด็ดขาด พุดตานได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจ
       
       ทั่วอาณาบ้านกิริเนศวรยามเช้าแสนสดชื่น แจ่มใส วิเศษ นารีรัตน์ อุไร เดินคุยกันขณะที่จะเดินไปที่ห้องทานอาหาร
       วิเศษเสียงเข้มงวด “ยัยรัตน์เมื่อคืนกลับบ้านกี่ทุ่ม”
       นารีรัตน์สะดุ้งเงยหน้าสบตาอุไรที่จ้องเขม็งอยู่แล้วรีบตอบ
       “เกือบสามทุ่มค่ะ..เอ่อ คือรัตน์กับเพื่อนอ่านหนังกันเพลินจนลืมเวลาไปหน่อยแล้วตอนกลับมารถก็เสียค่ะคุณพ่อ”
       วิเศษมองอุไรพูดเรียบๆ “คุณนี่เก่งนะ..น่าจะไปเป็นหมอดู”
       “คุณหมายความว่าอะไรคะ”
       “อ้าว ก็ยัยรัตน์พูดเหมือนที่คุณพูดเมื่อวานไม่มีผิดเลย ทั้งเรื่องที่ไปอ่านหนังสือบ้านเพื่อนแล้วรถเสีย กลับถึงบ้านสามทุ่ม”
       อุไรกับนารีรัตน์ถึงกับชะงักกึก นารีรัตน์สบตาอุไรอย่างหวั่นๆ ประมาณว่าพ่อต้องไม่เชื่อแน่ๆ จะทำไงดี
       อุไรมองปรามนารีรัตน์ไม่ให้แสดงพิรุธอะไรออกมา กำลังจะอ้าปากแก้ตัว วิเศษไม่สนใจเดินเข้าไปในห้องอาหาร
       อุไรค้อนนารีรัตน์ดุเบาๆ “ทีหลังจะไปไหนก็รีบกลับให้มันเร็วๆหน่อย แม่จะได้ไม่ต้องมาคอยแก้แทนแกอีก”
       “แต่หนูไปอ่านหนังสือจริงๆ นะคะคุณแม่”
       “ก็นั่นแหละ เป็นลูกผู้หญิงคุณพ่อไม่ชอบให้ไปไหนมาไหนมืดๆ ค่ำๆ รัตน์ก็รู้นี่”
       อุไรค้อนนารีรัตน์อีกครั้ง ก่อนจะเดินตามวิเศษเข้าไป
       
       วิเศษคุยกับกานดาวสี ระหว่างที่ทุกคนกำลังนั่งรับประทานอาหารเช้า
       
       “เมื่อคืนทานข้าวกับเพื่อนๆ เป็นไงล่ะบ้างลูก”
       “ก็ดีค่ะคุณพ่อ รำเพยกับปรีชาเค้าพาหนูไปเลี้ยงต้อนรับที่กลับมาจากปีนัง”
       อุไรหมั่นไส้ “มิน่า คงสนุกกันใหญ่ล่ะสิ ถึงได้กลับบ้านตั้งเกือบสองยาม...นี่ยังดีนะคะ ที่ยัยรัตน์ไม่ใช่คนชอบเที่ยว วันๆ ก็เอาแต่ท่องหนังสือ ไม่งั้นชาวบ้านคงนินทาว่าลูกสาวบ้านนี้เปิ๊ดสะก๊าด กลับบ้านเอาเกือบเช้าทุกวัน”
       กานดาวสีไม่อยากโต้ตอบ
       วิเศษไม่พอใจ “คุณก็พูดเกินไป ตั้งแต่กลับมา ยัยกานก็เพิ่งจะกลับดึกแค่เมื่อคืน”
       “ดิฉันก็แค่พูดให้ฟัง คุณก็รู้ว่าชาวบ้านน่ะเห็นหนึ่งก็บอกว่าสิบอย่างนี้ล่ะค่ะ”
       อุไรหันไปกระแนะกระแหนกานดาวสีต่อด้วยเสียงอ่อนหวาน
       “แล้วนี่หนูกานก็กลับมาได้ตั้งเดือนกว่าๆ แล้ว ยังหาการหางานอะไร ทำไม่ได้เหรอจ๊ะอุตส่าห์ไปร่ำเรียนมาถึงเมืองนอกเมืองนา นี่คงไม่ได้คิดจะอยู่เฉยๆ คอยเกาะคุณพ่อไปจนแก่ใช่มั้ย”
       กานดาวสีกำลังจะตอบอุไร วิเศษกระแทกช้อนในมือลงบนจานอย่างแรง พูดขัดขึ้น
       “ยัยกานน่ะ ไม่ได้คิดอย่างนั้นหรอกคุณอุไร ผมนี่ล่ะที่ไม่ยอมให้แกไปทำงานที่อื่นผมจะเป็นคนพาแกไปฝากงานกับบริษัทที่ผมไว้ใจได้เอง”
       
       อุไรยิ่งพาลหมั่นไส้กานดาวสี ประชดอีก “โธ่ ก็ดิฉันไม่รู้นี่คะว่าคุณคอยจัดแจงเตรียมหางานให้หนูกานเอาไว้แล้ว ดิฉันก็แค่ตักเตือนไปตามประสา” อุไรเน้นคำจ้องไปที่กานดาวสีขณะพูด “กลัวจะเป็นคนไม่เอาไหน เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ก็เท่านั้นล่ะค่ะ”
       วิเศษมองอุไรอย่างไม่พอใจและรู้ทัน อุไรรีบเปลี่ยนเรื่องตัดบท
       “เที่ยงนี่คุณจะออกไปไหนหรือเปล่าคะ ถ้าไม่ไป ดิฉันจะทำหมี่กะทิของชอบให้ทาน”
       “ไม่ล่ะ ฉันจะรีบไปที่วัง”
       กานดาวสีถาม “เรื่องท่านชายใช่มั้ยคะ”
       “ใช่ลูก...จนป่านนี้ก็ยังไม่มีใครตามหาตัวคุณชายฐิติเทพเจอเลย”
       
       วิเศษดูหนักใจมาก

สุดสายป่าน ตอนที่ 1
        ขณะเดียวกันได้ยินเสียงของตก และเสียงท่านชายวิสุทธิเทพโวยวายมาจากห้องบรรทม
       
       “ชาย..ชายอยู่ไหน...กลับมาหาพ่อนะ”
       ท่านชายพยายามจะดิ้นรนลงจากเตียงให้ได้ ข้าวของที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงตกกระจายอยู่ที่พื้น
       ท่านหญิง นมสาย พยายามจับตัวไว้
       หมอพยายามจะเข้าไปฉีดยา แต่ดูละล้าละลังเพราะท่านชายดิ้นจะลงจากเตียงให้ได้
       “หมอ จะถวายฉีดพระโอสถ ก็รีบเข้าสิคะ” นมสายบอก
       “คุณนมจับองค์ท่านชายไว้สิครับ”
       ท่านหญิงลักษมีปลอบ “ท่านพี่ ใจเย็นนะคะ คุณพระกำลังพยายามตามหาชายอยู่”
       ท่านชายไม่ฟัง “ปล่อยฉัน ฉันจะไปหาชาย...บอกให้ปล่อย”
       จังหวะนี้วิเศษเดินเร็วรี่เข้ามาด้วยท่าทางเป็นกังวลท่านหญิง หันไปเห็น
       “พ่อวิเศษมาพอดี เร็วเข้าเถอะ มาช่วยกันจับองค์ท่านชายหน่อย”
       “กระหม่อม”
       วิเศษรีบเข้ามารีบเข้าจับตัวท่านชาย ให้หมอรีบเข้ามาฉีดยากล่อมประสาทซึ่งออกฤทธิ์ทันที เพราะฉีดเข้าเส้น ท่านชายสงบลง แต่ยังคร่ำครวญ
       “ชายลูกพ่อ ลูกอยู่ที่ไหน พ่อคิดถึงชายเหลือเกิน”
       ท่านหญิงมองท่านชายอย่างเป็นกังวล น้ำตารื้น ฝืนปลอบทั้งๆ ที่ใจก็ปวดร้าวไม่แพ้กัน
       “ท่านพี่...ท่านพี่ต้องเข้มแข็งนะคะ อีกไม่นานเราต้องได้พบลูกชายแน่ๆ”
       ท่านชายได้แต่นอนน้ำตาไหล
       คุณพระบรรณกิจเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน คุกเข่าลงข้างเตียง
       “กระหม่อมได้ข่าวคุณชายฐิติเทพแล้วกระหม่อม”
       
       ท่านชายผวาลุกขึ้นอย่างดีใจ วิเศษกับคุณพระต้องช่วยกันประคองไว้
       ท่านชายดีใจน้ำตาคลอ “ลูกฉันอยู่ที่ไหน พาฉันไปพบลูกชายเดี๋ยวนี้”
       “คือ...คุณชายฐิติเทพสิ้นแล้วกระหม่อม”
       ท่านหญิงตกใจ “หา...ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้”
       ท่านชายช็อกหายใจหอบถี่ หมดเรี่ยวแรงทันที ทรุดลงไปที่เตียง ทุกคนตกใจ
       “ท่านพี่” ท่านหญิงลักษมีอุทานอย่างตกใจ
       
       ไม่นานนักวิเศษกับคุณพระบรรณกิจเดินคุยกันมา หลังจากออกมาจากห้องบรรทมท่านชายวิสุทธิเทพ
       “สงสารท่านชายกับท่านหญิงเหลือเกิน”
       “ใช่..ท่านทรงรอคอยอย่างมีความหวังมาตลอด พอมารู้ว่าคุณชายฐิติเทพสิ้นแล้วแบบนี้ จะไม่ให้เสียพระทัยได้อย่างไร ก็คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะทำพระทัยได้”
       “หัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่ ไม่ว่าลูกจะจากเป็นหรือตาย ก็คงไม่มีวันทำใจได้หรอกครับคุณพระ” วิเศษว่า
       “เออแน่ะ คุณวิเศษพูดราวกับว่าตัวเองเคยพรากจากลูกอย่างนั้นแหละ”
       วิเศษอึ้งไป ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบเปลี่ยนเรื่อง
       “จริงสิ เมื่อกี้คุณพระบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะทูลท่านหญิง มันเรื่องอะไรกันล่ะ”
       
       ท่านหญิงอยู่ในห้องรับแขกของวังกับคุณพระ และวิเศษ สีหน้าท่าทางท่านหญิงดีพระทัยมาก ตาเป็นประกายขึ้นด้วยความหวัง
       “ว่ายังไงนะ ชายมีลูกงั้นรึ” ถามอย่างร้อนใจ “แล้วตอนนี้หลานฉันอยู่ที่ไหน ทำไมคุณพระถึงไม่พาตัวมาด้วยเลย”
       “คุณพุดตานกับลูกชาย ย้ายออกไปจากบ้านที่กระผมไปพบตั้งแต่คุณชายฐิติเทพเสีย หลังจากนั้น ก็ไม่มีใครได้ข่าวเธออีกเลยกระหม่อม”
       “โธ่ หลานย่า...ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง ตกระกำลำบากอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้”
       “ชาวบ้านแถวนั้นบอกว่าลูกชายของคุณชายฐิติเทพเป็นเด็กดีกระหม่อม ขยันขันแข็ง ตั้งใจเรียนหนังสือ แล้วยังช่วยพ่อแม่ทำมาหากิน” คุณพระบอก
       ท่านหญิงสะเทือนใจในชะตาชีวิตของลูกชายหลานชาย หันไปสั่งคุณพระเสียงเด็ดขาด
       “คุณพระจะทำยังไงก็ได้ แต่ต้องหาตัวหลานฉันให้พบ”
       “กระหม่อม”
       “นี่ถ้าท่านพี่ได้พบหน้าหลาน ท่านต้องดีพระทัยมาก และพระอาการอาจจะดีขึ้นก็ได้”
       
       ครู่ต่อมานมสาย เดินมาส่งคุณพระกับวิเศษที่หน้าตึกวัง
       “คุณพระจะไปตามหาหม่อมและลูกของคุณชายที่ไหน ในเมื่อคนที่บ้านเก่าก็ไม่มีใครรู้ว่าพากันย้ายไปอยู่ที่ไหน”
       คุณพระ หนักใจ “ก็คงต้องเริ่มต้นจากศูนย์กันใหม่อีกครั้งนั่นแหละคุณวิเศษ”
       นมสายถอนใจใหญ่อย่างกังวล
       “ฉันล่ะเป็นห่วงคุณพุดตานกับคุณหลานจริงๆ ไม่รู้ว่าพากันไปอยู่ที่ไหน คุณพุดตานก็ไม่ได้มีความรู้อะไรติดตัว..นอกจากทำขนม”
       วิเศษเครียด พยายามช่วยคิด ก่อนจะหันไปมองคุณพระอย่างตั้งใจจริง พร้อมจะร่วมแรงร่วมใจ
       “เอางี้...ตอนนี้ผมก็เกษียณแล้ว พอจะมีเวลาว่างอยู่บ้าง ผมจะช่วยคุณพระตามหาอีกแรง”
       คุณพระยิ้มมองวิเศษอย่างชื่นชมในน้ำใจมาก พลางพยักหน้าให้ นมสายท่าทางมีความหวังขึ้น
       คุณพระบรรณกิจและวิเศษมีสีหน้าท่าทางมุ่งมั่นที่จะทำให้สำเร็จ
       
       ที่โต๊ะสนามด้านข้างบ้าน ฐิติยืนข่มใจนิ่งอยู่ตรงนั้น กานดาวสีเดินเข้ามายืนเยื้องไปด้านหลังห่างพอควรถามอย่างแปลกใจ
        “ขอโทษค่ะเห็นเด็กรับใช้บอกว่าคุณต้องการพบดิฉัน”
       ฐิติหันกลับไปช้าๆ กานดาวสีตะลึง ได้สติรีบหันกลับเดินหนีเร็วๆ ฐิติรีบพูดขัดขึ้น
        “ได้โปรดเถอะครับคุณกานดาวสี กิริเนศวร”
       กานดาวสีชะงักหันกลับมามองอย่างแปลกใจมาก
        “นี่คุณรู้จักชื่อและนามสกุลฉันได้ยังไง”
        “คราวนี้คุณคงไม่ปฏิเสธอีกแล้วว่าเราไม่รู้จักกัน เพราะหากผมไม่รู้จักคุณก็คงไม่สามารถบอกทั้งชื่อและนามสกุลได้ถูกต้อง”
        “ฉันไม่เข้าใจว่าคุณไปสืบชื่อและนามสกุลของฉันจากใครเพื่อจุดประสงค์อะไร”
        ฐิติเค้นเสียงหัวเราะ “สืบ..ผมเนี่ยเหรอครับต้องสืบ คนที่บอกทั้งชื่อและนามสกุลก็คือตัวคุณเองลองคิดดูดีๆสิครับ”
       ฐิติจ้องหน้ากานดาวสีเขม็ง เรื่องราวในอดีตผุดขึ้นมาในห้วงคิด
       เช้านั้นฐิติวิ่งออกกำลังกายมาตามชายหาดทะเล จู่ๆได้ยินเสียงกานดามณีร้องเรียกให้ช่วย
        “ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วย”
       ฐิติรีบมองหา เห็นกานดามณีกำลังจะจมน้ำ ฐิติรีบพุ่งลงไปช่วยอุ้มขึ้นมาวางที่ริมหาด
        “เป็นยังไงบ้างครับคุณ”
        “โอ๊ยขาฉันค่ะ..ขาฉันสงสัยจะเป็นตะคริว”
       ฐิติรีบนวดให้ กานดามณียิ้มมองฐิติอย่างพอใจ ฐิติเงยหน้าถาม
        “ดีขึ้นหรือยังครับ”
        “ค่ะ..ถ้าไม่ได้คุณ..เอ้อ…”
        “ผมฐิติครับ”
        “ค่ะถ้าไม่ได้คุณฐิติ ฉันคงแย่ ขอบคุณมากนะคะ ฉันกานดาวสี กิริเนศวรค่ะ”
       
       กานดามณียิ้มหวานแสดงความพอใจฐิติอย่างเปิดเผย ฐิติอึ้งตะลึงกับความงาม
       
       อ่านต่อหน้า 3

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สุดสายป่าน ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
สุดสายป่าน ตอนที่ 16
สุดสายป่าน ตอนที่ 15
สุดสายป่าน ตอนที่ 14
สุดสายป่าน ตอนที่ 13
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 48 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 47 คน
98 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
2 %
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกดี เดินเรื่องเร็วมาก อยากอ่านต่อไวๆ ช่วยลงต่อด่วนด้วยจ้าาา

ขอบคุณล่วงหน้า
กานดามณี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากอ่านต่อแล้วจ้า
doi doi
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
Purchase colors massive pricing an individual's crayon requires within a one particular-time period of time. On this task that VPN expresses Blockbuster online as well as lv melbourne internet sites like Hulu you have been choosing the substance from the You. Hogan shoes premiered.
Moncler Jacket Uomo http://www.bonaitigiuseppe.it/piuminimoncler.html
Moncler Jacket Uomo
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาให้อยาก (อ่าน) แล้วก้อจากไป
thanamalin@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014