หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ นางมาร

นางมาร ตอนที่ 17-18

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
11 กรกฎาคม 2556 11:15 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
นางมาร ตอนที่ 17-18
        นางมาร ตอนที่ 17 (ต่อ)
       
       ปารมี หมอก้องและทิพย์อยู่กับคุณสรวงที่สถานปฏิบัติธรรม ทุกคนหน้าตาไม่ดี
       
       “ยายนะโมไม่ยอมออกจากบ้านนั้นน่ะค่ะแม่สรวง ปานก็ไม่รู้จะทำยังไงดี” ปารมีหนักใจ
       หมอก้องเครียด
       “ผมเป็นห่วงนะโมเหลือเกินครับแม่สรวง”
       ปารมีแอบเหลือบมองหมอก้องอย่างน้อยใจ ทิพย์พูดขึ้น
       “แต่เราก็ย้ำเขาแล้วนะคะคุณแม่...ว่าห้ามถอดพระออกจากตัว แม้แต่เวลาอาบน้ำ นะโมเขาก็รับปาก”
       คุณสรวงพยักหน้า
       “นั่นช่วยได้มาก อำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยจะปกปักรักษาเขาให้ปลอดภัยได้”
       ปารมีกังวลใจ
       “แล้วเราควรจะทำยังไงต่อดีคะแม่สรวง”
       คุณสรวงส่ายหน้า
       “ยังทำอะไรไม่ได้ พวกเขาเป็น เจ้ากรรมนายเวรต่อกัน มีกรรมที่ต้องชดใช้กัน เราช่วยได้แค่เตือนสติเขา เรื่องร้ายแรงจะได้เบาลง...ที่เหลือเป็นเรื่องที่นะโมต้องตัดสินใจเอง”
       ทั้งหมดหน้าเครียดเป็นห่วงเนตรอัปสรแต่ก็ได้แต่ห่วง ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านั้น
       “ค่ะ คงต้องเป็นอย่างที่แม่สรวงพูดแหละค่ะ ที่เหลือ...เป็นเรื่องที่ยายนะโมต้องตัดสินใจเอง” ปารมีถอนใจ
       
       เชตะวันเดินกล้าๆ กลัวๆ มาที่ห้องเนตรอัปสร ไม่แน่ใจว่าเธอจะโกรธเขาแค่ไหน เชตะวันเคาะประตูห้องเบาๆ
       “คุณเนตร”
       ไม่มีเสียงตอบเขาเคาะประตูอีก
       “คุณเนตร...เปิดประตูให้ผมหน่อยสิ เรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน”
       ในห้องยังเงียบอยู่อีก
       “นี่คุณโกรธผมขนาดไม่ยอมพูดกับผมเลยเหรอ”
       ไม่มีเสียงตอบ เชตะวันอดรนทนไม่ไหว ตัดสินใจเปิดประตูห้อง พบว่าประตูห้องไม่ได้ล็อค เขาแปลกใจ ผลักเข้าไป กวาดตามองไปทั่วห้องไม่มีใครอยู่เลย ห้องดูโล่งผิดปกติ เชตะวันตกใจ วิ่งเข้าไปดูที่ห้องน้ำ ไม่พบเนตรอัปสรก็เริ่มเอะใจ เขาวิ่งไปเปิดดูที่ตู้เสื้อผ้า พบว่าตู้เสื้อผ้าโล่งก็หน้าเหวอไปเลย กวาดตามองไปที่โต๊ะแต่งตัวเห็นมีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งวางทิ้งไว้ เชตะวันรีบวิ่งไปหยิบเอาขึ้นมาดู
       “ฉันขอลาออก”
       เชตะวันตะลึง
       
       ปารมี ทิพย์และหมอก้อง เดินหน้าตาเซ็งมาที่ห้องพัก
       “ขอบคุณหมอมากนะคะที่อุตส่าห์มาส่ง” ปารมีหันไปบอกหมอก้อง
       “ไม่เป็นไร เข้าห้องเถอะครับ พวกคุณจะได้พักกัน”
       ปารมีพยักหน้าหงึก ไขกุญแจห้อง เปิดประตูเข้าไปพอประตูห้องเปิดออก ทั้งสามก็ต้องตะลึงเมื่อพบว่าเนตรอัปสรนั่งอยู่ในห้องอยู่ก่อนแล้ว
       “นะโม”
       
       เชตะวันอาละวาดใส่อนงค์กับบวร
       “คนออกจากบ้านไปทั้งคน ทำไมไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็น อยู่บ้านกันประสาอะไร มันน่าไล่ออกให้หมดเลย”
       อนงค์กับบวรก้มหน้างุด เชตะวันโมโหสุดขีดเตะโต๊ะ เตะเก้าอี้แถวนั้นระบายอารมณ์ เสียงโต๊ะเก้าอี้ล้มดังไปทั่วบริเวณ อาทิตย์ยืนดูเชตะวันอาละวาดอย่างครุ่นคิด
       
       พายัพส่องกระจก ดูรอยเขียวช้ำรอบคอจากการที่ถูกผีเดือนบังคับให้เขาบีบคอตัวเองจนเกือบตาย
       “ไอ้ผีบ้าเอ๊ย เล่นกูเกือบตาย” พายัพหงุดหงิด
       พงษ์เดินเข้ามา
       “ไปตามหมอผีมาแล้วเรอะไอ้พงษ์”
       พงษ์ทำท่าอึกอักๆ
       “ตามมาแล้วครับ”
       “อ้าว...งั้นก็ไปตามมาพบกูเลยสิ”
       “หมอผีจะมาคืนนี้ครับนาย แต่...ตอนนี้...มีคนมาขอพบนายครับ”
       “ใครล่ะ”
       พงษ์ไม่ตอบแต่ตำรวจจำนวนหนึ่งเดินเข้ามาหา พายัพนิ่งอึ้งไปเลย
       
       ตำรวจส่งภาพถ่ายหน้าของเล็กให้พายัพ เขารับมาดูแล้วเงยหน้าขึ้นบอกตำรวจหน้าตาเฉย
       “ไม่รู้จักครับสารวัตร”
       “แต่มีคนบอกว่า...เขาเป็นคนงานอยู่ที่รีสอร์ตนี้นะครับ คุณพายัพ”
       “ผมไม่รู้จักคนงานที่นี่ทุกคนหรอกครับ แต่ถ้ายังไง ผมจะเรียกผู้จัดการมาให้สารวัตรสอบปากคำก็ได้นะครับ”
       “ขอบคุณครับสารวัตร”
       สารวัตรมองพายัพอย่างจับผิด พายัพทำหน้าใสซื่อจ้องตาสารวัตรไม่หลบ ไม่อยากให้มีพิรุธ สารวัตรเครียดๆ ผิดหวังที่จับผิดอะไรพายัพไม่ได้เลย
       
       พายัพกับพงษ์ ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเครียดๆ พายัพ มองดูพวกสารวัตรที่ขึ้นรถกลับไปอย่างผิดหวัง สารวัตรยังเหลียวกลับมามองทางบ้านและสบตากันกับเขาอย่างวางเชิงซึ่งกันและกัน
       “ไอ้สารวัตรนั่นมันคงกัดเราไม่ปล่อยแน่”
       พายัพหน้าเครียด
       
       ปารมี ทิพย์และหมอก้อง นั่งล้อมเนตรอัปสร...
       “บอกหมอมาตามตรงนะ นะโม ทำไมนะโมถึงลาออกกะทันหันอย่างนี้”
       ปารมีก็สงสัยไม่หาย
       “นั่นสิ เมื่อเช้า พวกเราพูดเท่าไหร่ๆเธอก็ไม่ยอมลาออกแล้วทำไมจู่ๆเธอก็ออกซะเฉยๆอย่างงี้ มีอะไรรึเปล่า”
       หมอก้องคาดคั้น
       “คุณเชตะวันเขาทำอะไรนะโมรึเปล่า”
       เนตรอัปสรโกหกไป
       “เปล่าค่ะ เราแค่...ทะเลาะกัน...นิดหน่อย”
       ทิพย์ไม่เชื่อ
       “นิดหน่อย แต่ลาออกกะทันหันเลยเนี่ยนะ ฉันไม่เชื่อเธอหรอกยายนะโม”
       เนตรอัปสรนิ่งเงียบ ปารมีเลยตัดบท
       “เอาเถอะๆ ในเมื่อนะโมลาออกแล้วก็แล้วกันไปเถอะ เอาเป็นว่า...วันนี้เธอพักให้สบายๆสักวันหนึ่งก่อน แล้วเรื่องงาน ค่อยคิดอ่านกันต่อไป”
       เนตรอัปสรหน้าสลด
       “แต่ฉันคงต้องขอรบกวนเธอสองคน อยู่ที่นี่อีกสักพักนะ”
       ปารมีค้อนๆ
       “โธ่เอ๊ย...เป็นเพื่อนกันแท้ๆ มารบกงรบกวนอะไร้...ฉันดีใจเสียอีกนะที่นะโมกลับมาอยู่ด้วยกัน”
       ทิพย์แทรกขึ้นมาทันที
       “เอ้า ไหนๆก็อยู่กันพร้อมหน้ากันแล้ว”ทิพย์หันขวับไปหาหมอก้อง “หมอ เข้าครัวสิคะ ทำกับข้าวมาฉลองกันเดี๋ยวนี้เลย”
       หมอก้องชี้หน้าตัวเองเป็นเชิงว่า หมอต้องทำกับข้าวอีกแล้วเหรอ ทิพย์พยักหน้าหงึก แล้วผลักไสปารมี
       “ยายปาน ไปช่วยหมอก้องทำกับข้าวด้วย จะได้เร็วๆ ฉันหิวจนจะเป็นลมอยู่แล้วเนี่ย ไปสิ”
       ทิพย์ผลักไสปารมีและหมอก้องเข้าครัวไป พอหมอก้องกับปารมีไป ทิพย์ก็หัวเราะชอบใจในผลงานของตัวเอง เนตรอัปสรเลยพลอยยิ้มออก
       
       เชตะวันเดินงุ่นง่านๆอยู่คนเดียวในบ้าน อาละวาดพังข้าวของในบ้านระบายอารมณ์ อนงค์กับบวรโผล่หน้าเข้ามาดูแล้วก็ต้องรีบหลบออกไปเมื่อเชตะวันคว้าข้าวของเขวี้ยงใส่อย่างไม่ไว้หน้าใครเลย โดยมีอาทิตย์แอบมองตลอด
       
       ค่ำนั้น...พายัพ กับพงษ์ นั่งอยู่ข้างหลังหมอผีที่จัดเตรียมข้าวของปราบผีอยู่ ประตูหน้าต่างทุกบานปิดลงกลอนสนิท ยกเว้นประตูทางเข้าห้องเท่านั้นที่เปิดกว้างอยู่คล้ายรอให้ใครเข้ามาโดยมีผู้ช่วยหมอผีเดินปิดผ้ายันต์ทั่วทุกหน้าต่าง ประตู ยกเว้นประตูทางเข้าที่อยู่ตรงหน้าหมอผีบานเดียวเท่านั้น พายัพมองทุกอย่างรอบตัวอย่างงงๆแต่พงษ์เป็นฝ่ายอดรนทนไม่ได้ เข้าไปสะกิดหมอผีถาม
       “อาจารย์ ไม่โยงสายสิญจน์เหรอ”
       “ไม่ต้อง นั่นโบราณแล้ว แค่ปิดผ้ายันต์ล้อมห้องก็พอแล้วเดี๋ยวข้าจะเรียกวิญญาณร้าย ที่ทำร้ายเอ็งมา แล้วจัดการมันซะ”
       “แล้ว...” พงษ์มองหาแต่ไม่เห็น “ไม่มีหม้อดินเอาไว้ใส่ผีเหรอครับอาจารย์”
       หมอผียิ้ม แล้วเอาขวดแก้วใสๆที่มีฝาปิดขวดหนึ่งเอาขึ้นมาตั้งตรงหน้าให้พายัพกับพงษ์ดู
       “หม้อดินน่ะ เชยแล้ว เดี๋ยวนี้เขาใส่แบบนี้กันแล้วโว๊ย”
       พงษ์หันไปกระซิบกับพายัพ
       “หมอเดิ้นเนอะนายเนอะ”
       “จะเชยหรือจะเดิ้น ฉันไม่สน ขอให้เก่งจริง สามารถปราบอีผีนั่นได้ ก็พอแล้ว”
       
       หมอผีพูดโดยไม่หันมามองเหมือนมีหูทิพย์
        
       อ่านต่อ 17.00 น.

นางมาร ตอนที่ 17-18
        หมอผีพูดโดยไม่หันมามองเหมือนมีหูทิพย์
       
       “ข้าปราบมันได้แน่นอนไอ้หนุ่ม ไม่เชื่อ คอยดู”
       พูดจบหมอผีก็จุดเทียนตรงหน้า 1 เล่ม แล้วเริ่มบริกรรมคาถา ไม่นานเสียงลมก็พัดอู้อยู่ด้านนอก แล้วไฟทั้งบ้านก็ดับพรึ่บลง เหลือเพียงแสงจากเทียนที่จุดไว้ดวงนั้นเท่านั้น พายัพกับพงษ์เริ่มเลิ่กลั่กๆ แต่หมอผียังบริกรรมคาถาไม่สนใจ
       “กูขอสั่ง อีนังผีที่ทำร้ายนายพายัพ จงปรากฏตัว ตรงหน้ากูเดี๋ยวนี้”
       ลมภายนอกยิ่งพัดแรงกระหน่ำเหมือนมีพายุ หมอผีตะโกนสั่งเสียงดังลั่น
       “มึงไม่ได้ยินกูหรือไร กูสั่งให้มึงปรากฏตัวเดี๋ยวนี้”
       ขาดคำประตูหน้าต่างทุกบานที่ถูกปิดอยู่ก็มีเสียงทุบดังปังๆขึ้นมาอย่างแรง พายัพกับพงษ์สะดุ้งเฮือก เขยิบเข้ามานั่งชิดกันโดยไม่รู้ตัว
       “ปรากฏตัวเดี๋ยวนี้”
       ขาดคำหมอผี ผีเดือนก็ปรากฏตัวขึ้นตรงประตู ตรงหน้าหมอผี ซึ่งเปิดกว้างรออยู่แล้ว พายัพกับพงษ์สะดุ้งตกใจ
       “เฮ้ย”
       ผู้ชายปรามๆ
       “ชู่ว...อย่าเสียงดัง อาจารย์ต้องการสมาธิ...”
       พายัพกับพงษ์พยักหน้ารับ แล้วมองดูผีเดือนที่เดินย่างสามขุมเข้ามาอย่างน่ากลัว
       “เรียกกูทำไม”
       “กูอยากรู้ มึงทำร้ายนายพายัพทำไม”
       ผีเดือนประกาศเสียงกร้าว แล้วชี้หน้าพายัพอย่างอาฆาตเคียดแค้น
       “ก็เพราะมันสั่งมึง” ผีเดือนชี้หน้าพงษ์ “ไปดักฉุดกู แล้วก็ทำร้ายกูจนกูต้องตาย เพราะฉะนั้น...พวกมันก็สมควรจะต้องตายตกตามกูไป”
       พูดจบผีเดือนก็จะพุ่งเข้าไปทำร้ายพายัพ แต่หมอผีเอาแส้ฟาดใส่เสียก่อน ผีเดือนสะดุ้งสุดตัวกรีดร้องเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณ
       
       ดาลัดที่กำลังนั่งดูละครทีวีอยู่อย่างเพลิดเพลิน สะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงร้องของผีเดือนแต่พอมองออกไปนอกหน้าต่างบ้าน ทุกอย่างก็สงบปกติดี
       “เสียงทีวีบ้านไหนนะ ดังมาถึงนี่เลย”
       ดาลัดไม่สนใจอีก เพราะติดละคร เธอวิ่งกลับไปดูต่อ
       
       ผีเดือนทรุดฮวบลง ถูกแส้อาคมของหมอผีฟาดจนหมดเรี่ยวแรง
       “ถ้ามึงไม่เลิกอาฆาตนายพายัพ กับพวกพ้องของนายกูก็จะจับมึงขังในขวดอาคม ไม่ให้มึงได้ไปผุดไปเกิดอีกเลย มึงจะเลิกอาฆาตทำร้ายนายพายัพมั๊ย”
       ผีเดือนจ้องพายัพกับพงษ์อย่างอาฆาต ตาแดงวาบน่ากลัว
       “ไม่...ถ้ากูจะไม่ได้ผุดได้เกิด พวกมันก็ต้องตาย แล้วไม่ได้ผุดได้เกิดอย่างกูเช่นกัน”
       ขาดคำผีเดือนก็รวบรวมกำลังจะพุ่งเข้าทำร้ายพายัพกับพงษ์อีก สองคนนั่นถอยกรูดไปจนติดผนังห้อง ผีเดือนพุ่งเข้าไปถึงตัวพายัพกับพงษ์แล้วจับขาทั้งคู่คนละข้างแล้วลากเข้ามาหาตัวด้วยเรี่ยวแรงมากมายมหาศาล
       พายัพกับพงษ์ถูกผีเดือนลากเข้าหาก็ร้องลั่นพยายามเอามือยึดข้าวของที่พอจะยึดจับได้ ไม่ให้ถูกลากตัวไปแต่ก็ไม่สำเร็จ
       “อาจารย์ช่วยด้วย อีผีนี่มันจะหักคอพวกผมแล้ว” พงษ์ตื่นกลัวสุดๆ
       หมอผีโกรธ
       “อีผีสาวนี่ มึงช่างดื้อดึงนัก กูขอดีๆ ไม่เชื่อ ไม่ฟังกันเลยใช่มั๊ย”
       ผีเดือนไม่หยุด หมอผีจึงตามเข้าไปจับหัวผีเดือนแล้วบริกรรมคาถาเสียงดัง ผีเดือนมีท่าทางเจ็บปวดที่หัวมาก จำต้องปล่อยมือออกจากขาของพายัพและพงษ์ออก สองหนุ่มรีบหดขาซุกตัวที่มุมห้องทันที แล้วมองดูหมอผีปราบผีเดือนต่อไปด้วยใจระทึก สักครู่ก็มีควันเหมือนไฟลุกไหม้ออกมาจากหัวของผีเดือน ผีเดือนร้องกรี๊ดด้วยความเจ็บปวดสุดขีด
       
       บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีลมหมุนอยู่ในห้อง ประตูหน้าต่างที่ปิดอยู่ดังกึงกังๆ อย่างน่ากลัว ผู้ช่วยหมอผีรีบเอาขวดแก้วเมื่อครู่ เปิดฝารีบเอาเข้ามาส่งให้หมอผีอย่างรู้งาน หมอผีก็รับเอาขวดนั้น แล้วเอาครอบลงบนหัวผีเดือนสลายร่างกลายเป็นควันสีดำถูกดูดวูบเข้าไปในขวด หมอผีรีบช้อนปากขวดขึ้น แล้วเอาฝาปิดปากขวดอย่างรวดเร็ว แล้วชูขวดขึ้นดูเห็นมีควันดำๆอยู่ภายใน หมอผีหัวเราะ พายัพกับพงษ์วิ่งเข้ามาดูด้วย
       “อาจารย์ อีผีนั่นมันลงไปอยู่ในขวดนี้แล้วเรอะ” พายัพรีบถาม
       หมอผีพยักหน้า พายัพกับพงษ์ถอนใจโล่งอก พายัพรีบบอกอย่างหวาดกลัว
       “ถ้ามันอยู่ในนั้นแล้ว อาจารย์จะเอามันไปไหน ก็เอาไปเลยนะ เอาไปให้ไกลๆเลย อย่าให้มันกลับมาทำร้ายฉันได้อีก”
       หมอผีพยักหน้ารับ
       “ข้าจะเอามันไปรับใช้ข้า ไม่ต้องห่วง”
       พายัพพยักหน้ารับ หมอผีเดินเอาขวดไปใส่กระเป๋าแล้วเริ่มเก็บข้าวของ ผู้ช่วยวิ่งเข้ามาหาพงษ์แล้วแบมือขอเงิน พงษ์ล้วงหยิบเงินส่งให้ ผู้ช่วยรับเงินไปนับพอนับครบจำนวนก็ยิ้มพอใจ ยกมือไหว้พงษ์และพายัพแล้วเก็บเงิน ก่อนจะเข้าไปช่วยหมอผีเก็บของแล้วพากันออกไป พายัพกับพงษ์ถอนใจเฮือก แล้วทันใดนั้นก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือถือพายัพดังขึ้นกะทันหัน
       “โฮ้ย ตกใจหมด” พงษ์ถอนใจ
       พายัพตั้งสติเห็นเป็นอาทิตย์โทรมา แล้วกดรับสาย
       “ผมเองครับพ่อ...ผมจะกลับเข้ากรุงเทพ พรุ่งนี้เช้าครับพ่อ นายเชตมันก่อเรื่องอะไรขึ้นอีกเหรอครับ”
       “มันออกฤทธิ์จนแม่พยาบาลคนใหม่นั่นลาออกไปแล้ว”
       “อะไรนะครับ ลาออกไปแล้ว”
       “ใช่...ว่าแต่ว่าทำไมแกยังไม่กลับกรุงเทพสักทีล่ะ ที่นั่นมีปัญหาอะไรรึเปล่า”
       “มีนิดหน่อยครับพ่อ ตำรวจมันมาดมกลิ่นแถวๆนี้อยู่”
       “งั้นแกก็ระวังตัวให้ดีก็แล้วกัน”
       “ครับพ่อ ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวผมจัดการอะไรทางนี้เรียบร้อยแล้ว ผมจะกลับกรุงเทพฯทันทีครับพ่อ...”
       อาทิตย์แอบกังวลเรื่องตำรวจเหมือนกันเมื่อพายัพบอก
       
       เชตะวันนอนก่ายหน้าผากคิดเรื่องเนตรอัปสรอยู่ แล้วเขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้รีบเด้งลุกขึ้นแล้วกดโทรศัพท์โทรออกอย่างร้อนใจทันที
       “ผมเชตะวันนะครับ ผมขอเบอร์โทรติดต่อพยาบาลที่ชื่อเนตรอัปสร คนที่ดูแลเคสของผมหน่อยครับ ผมรู้ว่านี่มันดึกแล้ว แต่ผมมีธุระด่วนที่จะต้องติดต่อกับเธอ”
       เชตะวันฟังปลายสาย แล้วหน้าตาโมโหขึ้นมาอีก
       “อะไรนะครับ มีกฎว่าไม่ให้เบอร์โทรศัพท์ของพยาบาลกับคนไข้โดยตรง ต้องให้เจ้าตัวให้เอง ฮึ่ย ตั้งกฎได้ ก็แหกกฎได้สิ ถ้าคุณเอาเบอร์โทรคุณเนตรอัปสรให้ผม ผมจะให้เงินกับทางคุณ...”
       เชตะวันนิ่งฟังปลายสายตอบกลับมาสักครู่ แล้วเขาก็มีสีหน้าดีขึ้น
       
       เนตรอัปสร ปารมี ทิพย์ หมอก้องกำลังนั่งล้อมวงกินอาหารอยู่ด้วยกัน
       “แหม...ฝีมือทำกับข้าวของหมอนี่ไม่เคยตกเลยนะคะ ทิพย์กินซะพุงกางทุกครั้งที่หมอทำเลย อิอิ” ทิพย์ชื่นชม
       หมอก้องค้อน สามสาวหัวเราะหมอก้อง ทันใดนั้นมือถือเนตรอัปสรก็ดังขึ้นเธอหยิบมือถือขึ้นมาดู แล้วงง
       “ใครโทรมาเหรอนะโม” ทิพย์ถามอย่างสงสัย
       “ไม่รู้สิ เบอร์ไม่รู้จัก”
       หมอก้องสงสัย
       “คุณเชตรึเปล่า”
       เนตรอัปสรงงๆ
       “ไม่ทราบเหมือนกันค่ะหมอ แต่เนตรไม่เคยให้เบอร์เขาไว้ เลยไม่ได้เมมเบอร์กัน” เธอตัดสินใจกดรับ “สวัสดีค่ะ เนตรอัปสรพูดค่ะ...” เธอฟังปลายสายแล้วตาโตด้วยความตกใจ “คุณเชตะวัน”
       คนอื่นๆรีบเข้าไปรุมทันที เนตรอัปสรตกใจ ทำอะไรไม่ถูกเลยกดปิดมือถือไปเลย เนตรอัปสรยังนั่งนิ่งอยู่หลังจากปิดมือถือไปแล้ว หมอก้องมองๆ
       “นี่นะโมทะเลาะกับคุณเชตมาอย่างหนักเลยใช่มั๊ยเนี่ย เขาถึงตามมาอาละวาดกับนะโมอย่างนี้”
       เนตรอัปสรตัดบท
       “ช่างเขาเถอะค่ะหมอ เนตรลาออกแล้ว ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก เนตรก็เลยปิดโทรศัพท์ไป...ก็เท่านั้น กินกันต่อเถอะค่ะ”
       แล้วเนตรอัปสรก็ก้มหน้าก้มตากินต่อ แบบจะตัดบทไม่ยอมพูดอะไรอีกคนอื่นๆพากันถอนใจกลุ้มมองเนตรอัปสรอย่างสงสัย
       
       เชตะวันตกใจที่เนตรอัปสรกดตัดสายเขาพยายามจะกดโทรหาอีกแต่เครื่องของเธอปิดไปแล้ว เชตะวันโมโหสุดขีดเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือไปกระแทกข้างฝาอย่างแรง จนโทรศัพท์แตกเป็นเสี่ยง แต่เขาก็ไม่สนใจ เพราะโกรธที่เนตรอัปสรไม่ยอมพูดกับเขา เชตะวันเลยตะโกนระบายอารมณ์เสียงดังลั่นห้อง...ผีเฟื่องยืนอยู่ที่มุมห้อง น้ำตาไหล เริ่มรู้แล้วว่า ชุน เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
        
       แล้วในที่สุดผีเฟื่องก็กรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความเสียใจอย่างที่สุด
        
       โปรดอ่านต่อตอนที่ 18

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
นางมาร ตอนที่ 27 (จบตอน)
นางมาร ตอนที่ 25 - 26
นางมาร ตอนที่ 23-24
นางมาร ตอนที่ 21 - 22
นางมาร ตอนที่ 19 - 20
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 2 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 2 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014