หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ โดมทอง

โดมทอง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์**แก้ไข

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 25 กรกฎาคม 2556 04:21 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
โดมทอง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์**แก้ไข
       โดมทอง ตอนที่ 18 อวสาน (ต่อ)
       
       ที่หน้าต่างห้องนั่งเล่น แสงแขขบกรามแน่น นัยน์ตาเป็นประกายด้วยความริษยา มือกำแน่น มองสองคนที่ดูสุขสดชื่นเช่นคนรักกัน
       แสงแขหันหลังกลับเดินออกไป
       
        ไม่นานนัก สองนายบ่าวอยู่ในห้องของแสงแข โอบอ้อมเบิกตากว้าง พอฟังจบ
       “คุณแข นี่จะเอา...เอาอีกแล้วหรือคะ”
        “แกมีหน้าที่ทำตามฉัน ไม่ใช่มาถาม”
       โอบอ้อมกลืนน้ำลาย
        “จัดการโทร.ให้พี่ชายแกไปพบฉันที่เดิม คราวนี้ฉันให้ 3 แสน ส่วนแก ฉันให้ค่าโทร. 5 หมื่น”
        โอบอ้อมเบิกตากว้าง “5 หมื่น! คุณแขไปเอาเงินที่ไหนมาคะ”
        “ชุดมรกตที่ฉันยึดมาจากคุณย่า! ฉันจะเอาไปขาย! รีบโทร. ตามเดี๋ยวนี้”
        “ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงเลยค่ะ”
       
        โอบอ้อมเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจต่อเนื่อง
        “ห้าหมื่น! ห้าหมื่น! ห้า...”
        เสียงวิรงรองดังก้องในหู “อย่าให้เกิดเรื่องอีกล่ะ”
        โอบอ้อมชะงัก ความลิงโลดค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นกังวล
        ภาพวิรงรองผุดเข้ามาในห้วงความคิด
        “จะไปไหน”
        “เอ้อ...ไป...ไปดูคุณแขค่ะ ป่านนี้ยังไม่ออกจากห้องเลย”
        “อย่าให้เกิดเรื่องอีกล่ะ”
        ภาพวิรงรองเลือนหายไป
        “เอาไงดี เงินตั้งห้าหมื่น เอาวะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ห้าหมื่น...ท่องเอาไว้...ห้าหมื่น...ห้าหมื่น”
        โอบอ้อมท่องพลางลงบันไดพลาง
       
       เวลาผ่านไปอีกสักระยะ แสงแขและโอบอ้อมเดินลัดเลาะเข้ามาในป่าละเมาะตามนัด ขณะที่อ๊อดเดินออกมาจากที่ซ่อนเช่นกัน
        “แหม! มาเร็วทันใจดีจัง” โอบอ้อมทักพี่ชาย
        “เงินมากเท่าไหร่ ฉันก็มาเร็วมากเท่านั้น” อ๊อดว่า
        “ฉันจะจ้างแกฆ่าอีนังนั่น” แสงแขบอก
        “โห...มันดวงแข็งนะคุณ ขนาดเอาขึ้นไปขังบนยอดโดมนั่นยังอุตส่าห์รอดมาได้” อ๊อดบ่นอุบ
        “ก็ยิงมันซิ เล็งที่หัวเลย คราวนี้จะได้ไม่รอด”
       สีหน้าแสงแขยามนี้เต็มไปด้วยความกระเหี้ยนกระหือรือ
        “ตอนเช้าๆ มันชอบสะเออะออกไปเก็บดอกพลับพลึงมาปักแจกันให้คุณลบ แกไปดักยิงมันตอนนั้นแหละ”
        “ประมาณ 6 โมงนิดหน่อย พี่อ๊อดมาดักรอตั้งแต่ตี 5 ก็แล้วกัน” โอบเสริม
        “ได้ คราวนี้ต่อให้ดวงแข็งยังไงก็ไม่รอดแน่” อ๊อดมั่นใจเต็มที่
        “อย่าประมาท ยิงหัวมันเลย จะได้หมดปัญหา”
       
       ไม่นานนัก ขณะที่แสงแขและโอบอ้อม เดินเข้ามาภายในบ้าน วิรงรองเดินถือแก้วน้ำผลไม้คั้นมา จะเลี้ยวไปทางห้องทำงานอดิศวร์ แสงแขและโอบอ้อมชะงัก ขณะที่วิรงรองทอดยิ้มส่งมาให้
        “ไปไหนมาหรือคะ”
       แสงแขสะบัดหน้าเดินหนีไป
        โอบอ้อมรีบตอบแทน “ไปเดินเล่นมาค่ะ ขออนุญาตก่อนนะคะ”
       วิรงรองพยักหน้า แล้วเดินไป โอบอ้อมรีบวิ่งตามแสงแขไปทันที
       
       โอบอ้อมเดินเข้ามา แสงแขซึ่งยืนหน้าบึ้งรออยู่ จิกเนื้อบิดจนโอบอ้อมร้องแล้วทรุดลงไป
        “โอ๊ย เจ็บค่ะ”
        แสงแขตาขวาง เอาเรื่อง “ไปทำอี๋อ๋อกับมันทำไม”
        “โอบก็ทำไปอย่างนั้นเอง อย่าลืมซิคะว่า คุณวิเขากำความลับของเราอยู่”
        “ช่างหัวมันเป็นไร อย่านึกว่าทำเป็นคนดี แล้วฉันจะรู้สึกสำนึกบุญคุณ ไม่มีวันเสียละ มันแย่งคุณลบ ก็เท่ากับพรากเอาชีวิตจิตใจของฉันไป เพราะฉะนั้น ชาตินี้มันกับฉันจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ ไม่มันตาย ฉันก็ต้องตาย ฉันเดิมพันคราวนี้ด้วยชีวิต”
       สีหน้าแววตา ของแสงแขแข็งกร้าว
        โอบอ้อมตื่นตระหนก “คุณแสงแขอย่าพูดน่ากลัวอย่างนั้นซิคะ โอบใจไม่ดีเลย”
        แสงแขเลื่อนสายตามามองโอบอ้อม น้ำตารื้นขึ้นมาแว่บหนึ่ง “โอบ...แกได้เงินแล้วก็หลบไปอยู่ที่อื่นเสีย...เพราะฉัน
       ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
        โอบอ้อมกอดแสงแขไว้ทั้งน้ำตา “โอบไม่ไปค่ะ โอบจะอยู่กับคุณแขไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น”
       แสงแขยืนนิ่งครู่หนึ่ง จับแขนโอบอ้อมออกจากตัว แล้วเดินขึ้นข้างบนไปเงียบๆ โอบอ้อมมองตามร้องไห้โฮๆ
       
        ตกกลางดึกบรรยากาศแสนวังเวง หมอกควันกระจายเต็มไปทั่วอาณาเขตบริเวณโดมทอง วิรงรองเดินเคว้งคว้าง อยู่ในบริเวณนั้น มีเสียงรถม้าดังแว่วมาไกลๆ แล้วเข้าใกล้มาทุกที วิรงรองหันหน้าไปมองทางทิศที่มาของเสียง เห็นรถม้าเข้ามาใกล้ทุกที โดยมีท่านเจ้าคุณและพลับพลึงนั่งอยู่
        วิรงรองมองภาพนั้นเหมือนถูกสะกด รถม้าเข้ามาใกล้ วิรงรองเบิกตากว้าง เพราะที่คิดว่าเป็นพลับพลึงนั้น ที่แท้กลับกลายเป็นตัววิรงรองเองนั่งอยู่บนรถม้าเลือดโชกชุ่ม สีหน้าแววตาเหมือนเลื่อนลอย
        รถม้าค่อยๆ แล่นหายไปในท่ามกลางหมอกควัน
        วิรงรองเหลียวมองตาม แล้วก้มลงมองตัวเอง เห็นบริเวณที่ถูกยิง เลือดโชก ทันใดนั้นเสียงหัวเราะอย่างสะใจของท่านผู้หญิงสรรักษ์ดังขึ้น และก้องกังวานไปทั่ว
        ร่างวิรงรองทรุดฮวบลงไป ภาพสุดท้ายที่เห็นคือท่านผู้หญิงก้มลงมองอย่างสะใจ สีหน้าแลดูน่ากลัวมาก
       
        ดึกสงัด วิรงรองสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ ยกมือลูบตรงที่ถูกยิงในฝัน แล้วถอนใจยาว
        “ฝันบ้าบออะไรก็ไม่รู้”
       
       บรรยากาศยามเช้าแสนแจ่มใสที่บริเวณทุ่งพลับพลึง วิรงรองกำลังเลือกตัดช่อพลับพลึงไปปักแจกัน โดยไม่รู้ว่าที่มุมหนึ่งอ๊อดกำลังเล็งหามุมยิง เนื่องจากวิรงรองก้มๆ เงยๆ ตลอด
       
        ฟากแสงแขอยู่ในห้อง กำลังจ้องโอบอ้อมที่โทรศัพท์เขม็ง
        “ถึงไหนแล้ว...อ้าว! ใครจะไปรู้ล่ะ”
        โอบอ้อมรีบปิดโทรศัพท์
        “ว่าไง ไอ้อ๊อดมันเบี้ยวเรอะ”
        “กำลังหามุมยิงอยู่ค่ะ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน” โอบอ้อมบอก
        แสงแขมีสีหน้าตื่นเต้น “งั้นก็แปลว่า...นังวิรงรองกำลังจะตายฉันกำลังจะหมดเสี้ยนหนาม”
        “รออีกเดี๋ยวเดียวค่ะ คุณแสงขา”
       
        นัยน์ตาแสงแขเป็นประกายสาสมใจ

โดมทอง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์**แก้ไข
       อดิศวร์เดินออกมาจากห้องทำงาน ในขณะที่อุไรเดินมาพอดี
       
        “คุณลบคะ...คุณวิเธอบอกให้ไปช่วยหอบช่อพลับพลึงหน่อยค่ะเพราะวันนี้บานเต็มไปหมด เธอจะเก็บไปปักในห้องโถงใหญ่ด้วยค่ะ”
       อดิศวร์พยักหน้า แล้วเดินไป
       
       วิรงรองยังเพลิดเพลินอยู่ในทุ่งดอกพลับพลึงไกลสุดลูกหูลูกตา อ๊อดกำลังเล็ง ทว่าวิรงรองเดินอ้อมไปตัดอีกกอ
        “โธ่เว้ย” อ๊อดฉุน
       อดิศวร์กำลังเดินตรงมาตามทางเดิน สีหน้าเต็มไปด้วยความสดชื่น ส่วนวิรงรองกำลังก้มๆเงยๆ ตัดช่อพลับพลึง
       อ๊อดเล็งอยู่อย่างนั้น
       อดิศวร์เดินใกล้เข้ามา
       วิรงรองเห็นอดิศวร์ จึงยกมือโบกให้ โดยไม่รู้ว่าได้กลายเป็นเป้านิ่ง อ๊อดสบโอกาสยิงทันที แต่วิรงรองขยับตัว กระสุนผิดเป้าจากหัวมาที่ไหล่ วิรงรองกรีดร้องสุดเสียงแล้วทรุดลง หมดสติไปในทันที
        อดิศวร์ตกใจ “วิรงรอง”
       อ๊อดเองก็ตกใจ รีบหนีไปทางป่าละเมาะ ขณะอดิศวร์วิ่งมาที่วิรงรอง แล้วทรุดตัวลง ช้อนร่างวิรงรองขึ้นมา
        “วิรงรอง”
       ร่างหมดสติของวิรงรองมีเลือดไหลจนชุ่มโชก
        อดิศวร์ลุกขึ้น “อย่าเป็นอะไรนะ อย่าเป็นอะไรเด็ดขาด”
       อดิศวร์รีบเร่งเดินออกไป
       
       ขณะเดียวกันสมกำลังคุมคนงานอยู่มุมหนึ่ง เห็นอ๊อดวิ่งหนีมา
        “เฮ้ย ! นั่นใคร”
       อ๊อดยิงใส่ทันที และด้วยความตกใจยิงจนกระสุนหมด สมและคนงานหลบ
       อ๊อดยิงไม่ออก ทิ้งปืนแล้วรีบวิ่งหนี อ๊อดถูกคนงานไล่ตามจับจนได้ อ๊อดพยายามดิ้น แต่ก็หนีไม่รอด
       
        ส่วนแสงแขเดินกลับไปกลับมาอยู่ในห้องรอฟังข่าวอย่างกระวนกระวายใจ มีโอบอ้อมรออยู่ด้วย
        “ป่านนี้คงเรียบร้อยแล้วมั้งคะ”
        “แกลองโทร.ไปถามซิ”
        “จะดีหรือคะ”
        “นังโอบ”
        “โทร. ก็โทร.ค่ะ”
        โอบอ้อมกดโทร.ออก ติดแต่ไม่มีใครรับ
        แสงแขนิ่วหน้า “ไม่รับเหรอ”
        “ค่ะ”
        “ทำไมมันไม่รับ”
        “เขาอาจจะกำลังหนีก็ได้ค่ะ...เลยไม่มีเวลารับโทรศัพท์”
        แสงแขถอนใจเฮือก รู้สึกกังวลขึ้นมา แล้วเดินกลับไปกลับมาอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะหันขวับมามองโอบอ้อม
        “แกออกไปดูซิ”
        โอบอ้อมสะดุ้ง “จะ...จะดีหรือคะ”
        “ฉันบอกให้ออกไป”
        โอบอ้อมรีบออกไปทันที
       
        โอบอ้อมเดินลงบันไดมา แล้วเหลียวซ้ายแลขวา เห็นอุไรนั่งหมดแรงร้องไห้อยู่มุมหนึ่ง โอบอ้อมเบิกตากว้าง แสยะยิ้มออกมาอย่างสาสมใจ พึมพำกับตัวเอง
        “สงสัยจะเรียบร้อยแล้ว”
        โอบอ้อมปรับสีหน้า แล้วเดินไปทรุดตัวลงหน้าอุไร
        “พี่อุไร ร้องไห้ทำไม”
        “แกไปอยู่ไหนมา คุณวิรงรองถูกยิง” อุไรสะอึกสะอื้น
        โอบอ้อมลืมตัว “ตายมั้ย”
        อุไรจ้องโอบอ้อมเขม็ง “จะบ้าเรอะ...คุณลบกับคุณอุษากำลังพาไปโรงบาล”
        “งั้นก็เป็นตายเท่ากัน” โอบอ้อมหลุดปากอีก
        อุไรผลักโอบอ้อมจนหงายหลัง “นังโอบ แกแช่งคุณวิเรอะ”
        โอบอ้อมนึกได้ “บ้า ใครจะกล้าแช่ง”
        “คุณวิต้องไม่เป็นอะไร คนดีผีคุ้ม”
       
       อุไรบอก

โดมทอง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์**แก้ไข
       แสงแขแทบกระอักเลือด โมโหมาก พอฟังโอบอ้อมเล่าจบ
       
        “โอ๊ยตาย! ทำไมมันไม่ยิงให้ทะลุหัวใจให้หมดเรื่องหมดราวนะ”
        “โอบก็ไม่ทราบค่ะ! แล้ว ... แล้ว...ถ้ามันไม่ตายล่ะคะ”
        แสงแขกัดปากแน่น ใบหน้าทั้งกังวลทั้งเคียดแค้น
        “คราวนี้คุณวิคงแฉแหลกแน่ โอ๊ย! แล้วจะทำยังไงดี!”
        “เดี๋ยวก็คงรู้ว่ามันตายหรือรอด แกออกไปคอยฟังข่าวซิ”
        “จะดีหรือคะ”
        “ดี ถ้ารู้เรื่องอะไรแล้วรีบมาบอกฉัน”
        โอบอ้อมเดินออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก
       
        อุไรกำลังลุกขึ้นขณะที่โอบอ้อมเดินกลับมา
        “จะไปไหน...พี่อุไร”
        “ไปรอฟังโทรศัพท์ในห้องทำงานคุณลบ”
        “ไปด้วย”
        โอบอ้อมรีบตามอุไรไป
       
       เวลาผ่านไปอีกระยะหนึ่งแล้ว
       แสงแขนั่งลุ้น แช่งชักให้วิรงรองตายอยู่ในห้อง
        “เพี้ยง ขอให้มันตาย ขอให้มันตาย”
       ประตูห้องเปิดออก โอบอ้อมหน้าตาตื่นเข้ามา
        “คุณแข คุณลบโทร.มาบอกคุณอุษาว่า คุณวิรงรองปลอดภัยแล้วค่ะ”
        แสงแขผุดลุกขึ้น แล้วกรีดร้องอย่างผิดหวังและเจ็บปวด
       “นังวิรงรองไม่ตาย! ทำไมมันถึงไม่ตาย! มันต้องตายซิ! มันต้องตาย!”
       อุษาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
        “แสงแข! พี่ไม่นึกเลย...เธอคิดฆ่าคนได้ยังไง”
        “อย่ามามั่วนะ พี่อุษา! ฉันอยู่ของฉันดีๆ อย่ามาหาเรื่อง” แสงแขเถียง
        “เธอคงไม่รู้ว่า นายสมกับคนงานช่วยกันจับนายอ๊อดพี่ชายของแม่โอบได้ตั้งแต่เกิดเรื่อง”
       โอบอ้อมกลืนน้ำลายหน้าเสียขณะที่อุษาปรายตามามองแว่บหนึ่ง
        “มันโกหก! แขไม่ได้จ้างมันฆ่าใคร” แสงแขโพล่งออกมา
        “พี่ยังไม่ได้บอกสักหน่อยว่า เธอจ้างนายอ๊อด”
       แสงแขอึ้ง
        “นายอ๊อดสารภาพหมดแล้วว่า เธอเป็นคนล่อวิรงรองออกมาให้มันตีหัว แล้วพาขึ้นไปขังบนห้องยอดโดม”
       โอบอ้อมค่อยๆ เลี่ยงออกไป
        “ก็บอกแล้วไงว่ามันโกหก! แขไม่เคยรู้จักมันด้วยซ้ำ”
        “แต่หลักฐานต่างๆ มันมัดตัวเธอหมด!” อุษาเสียใจจนน้ำตาคลอ “ทำไม!…ทำไม!”
        แสงแขนัยน์ตาเป็นประกายวาวโรจน์ “เพราะมันแย่งของรักของฉันไป ฉันรักคุณลบสุดหัวใจ...แต่มันก็มาแย่งไปจนได้! พี่อุษาไม่รู้หรอกว่าฉันรู้สึกยังไง...ฉันรู้สึกเหมือนมันมากระชากหัวใจของฉันไป! มันเจ็บปวด...เจ็บปวดปางตาย”
       แสงแขร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนใจจะขาด อุษามองน้องอย่างเวทนา
       
       ด้านโอบอ้อมถือกระเป๋าใส่ข้าวของสำคัญ รีบร้อนเดินจะออกจากบ้าน แต่ต้องชะงัก หน้าเสีย เมื่ออุไรและสม เข้ามาขวางไว้
        “จะไปไหน...นังโอบอ้อม! นังฆาตกร!”
       โอบอ้อมหน้าซีดขาว กลืนน้ำลายลงคอ
       
       เวลาล่วงเลยผ่านไปอีกหลายวัน เช้านี้ อดิศวร์เข็นรถวิเข้ามาในบ้าน ติดตามด้วยลานนา ภูไท อนิรุทธิ์ พันธุ์สูรย์ ปราง พิชญ์ และพิณทอง
       อุษาและอุไร เดินหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสออกมาต้อนรับ
        “คุณลบสั่งให้พี่จัดห้องข้างล่างทางปีกซ้ายไว้ให้แล้วค่ะ...มองออกไปจะเห็นทะเล”
        วิรงรองเงยหน้ามองอดิศวร์ “ขอบคุณมากค่ะ...ขอบคุณพี่อุษาด้วยนะคะ”
        “คนอื่นๆ ขอเชิญทานของว่างทางนี้ก่อนนะคะ” อุษาเชื้อชวน
        “ไปเลยครับ” อนิรุทธิ์รีบตอบเป็นคนแรก
        ลานนาค้อนขวับ ขวางหูขวางตา “ทำยังกับเป็นเจ้าของบ้านแน่ะ”
       ทุกคนหัวเราะขำ เดินคุยกันไป
        “ผมจะไปช่วยคุณอุษา” พันธุ์สูรย์อาสา
        อุษารีบบอก “ไม่มีอะไรให้ช่วยแล้วคะ”
        ลานนาร้องแซว “แป่ว”
       วิรงรองยิ้ม ขณะปรางลูบผมลูก ไปดูห้องแล้วเดี๋ยวตามมานะลูก
        “ค่ะ”
       ปรางตามทุกคนไป อดิศวร์เข็นวิรงรองไปอีกทาง
       
        ส่วนแสงแขยังคงยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก สีหน้าเครียดขรึม และยืนอยู่อย่างนั้นนิ่งนาน

โดมทอง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์**แก้ไข
       ฟากอดิศวร์เข็นรถวิรงรองเข้ามาในห้องพักใหม่ที่อุษากับอุไรจัดเตรียมไว้ให้ ม่านหน้าต่างสีสวยปลิวไสว มองผ่านไปเห็นทะเลและชายหาดสวยงาม แจกันทรงสูงปักช่อดอกพลับพลึงสีขาวตั้งอยู่มุมหนึ่งในห้อง
       
       วิรงรองลุกขึ้น อดิศวร์จูงให้มานั่งตรงบริเวณนั้น แล้วหยิบกล่องแหวนขึ้นมาเปิด มืออดิศวร์หยิบแหวนน้ำงาม สวยกว่าเก่าขึ้นมาสวมให้
        “ว่าจะสวมให้ตั้งนานแล้ว บังเอิญมีแต่เรื่องยุ่งๆ เลยกราบเรียนขอให้หลวงพ่อ ที่วัดเดียวกับพ่อพันธุ์สูรย์หาฤกษ์ให้ ซึ่งก็ตรงกับวันที่เธอออกจากโรงพยาบาลพอดี แล้วฉันก็ขออนุญาตคุณแม่เธอแล้วด้วย”
        “ใช้วงเก่าก็ได้”
        “ไม่เอา...วงนั้นเธอถอนหมั้นฉันไปแล้วนี่”
       วิรงรองมองออกไปภายนอก ทอดถอนใจยาวแล้วเอนศรีษะพิงไหล่อดิศวร์
        “ถอนใจทำไม”
        “คุณแสงแขเป็นอย่างไรบ้างคะ”
        “ยังจะถามถึงเขาอีก! เวลานี้แทบจะไม่มีใครพูดกับเขาเลยแม้แต่อุษา”
        “โถ! น่าสงสารนะคะ” วิรงรองว่า
        “แต่เขาจะรู้สึกตัวหรือเปล่า ฉันไม่รับรอง! ...” อดิศวร์เว้นอีกนิด “นี่เพราะเห็นแก่เธอที่พยายามขอร้องไม่ให้เอาเรื่อง แล้วก็อุษา ฉันถึงได้ให้พันธุ์สูรย์วิ่งเต้นทุกทางเพื่อไม่ให้มีชื่อแสงแขเข้าไปพัวพันด้วย ทั้งๆที่มันไม่ยุติธรรม โดยเฉพาะกับเธอ ...แสงแขทำผิดร้ายแรงถึงสองครั้งสองหน เขาสมควรจะได้รับโทษ”
        “อย่าเลยค่ะ...คุณอดิศวร์...ความจริงวิต่างหากที่ไปแย่งของรักของเธอ”
        “ถึงไม่มีเธอ...ฉันก็ไม่มีวันรักเขาได้...อย่าพูดถึงคนอื่นเลย...ตกลงว่างานแต่งของเราจะไม่เลื่อน”
        “เอ๊ะ...ก็วิยังเจ็บอยู่”
        “ยังมีเวลาเหลืออีกตั้ง 2 เดือน ฉันตกลงกับคุณแม่เธอแล้ว ท่านไม่มีอะไรขัดข้อง”
        “อ้าว”
        “เธอคงเตรียมตัวทันนะ”
        “ไม่ทัน...”
       อดิศวร์ก้มลงจูบ โดยที่วิรงรองยังไม่ทันพูดจบ
       
        ฝ่ายอุษาและอุไรกำลังช่วยกันเตรียมกับข้าวเลี้ยงทุกคนอยู่ในครัว สักครู่หนึ่งแสงแขเดินเข้ามา อุไรหันมามองพอดี เลยชะงัก แสงแขยืนนิ่ง สีหน้าและแววตาเหมือนไร้ความรู้สึก
        อุไรเรียกเบาๆ “คุณอุษาคะ”
        อุษาหันมามองตามสายตาอุไร
        “หิวแล้วหรือ แสงแข...พี่กำลังจะให้อุไร...”
        แสงแขขัดขึ้น “เขากลับมากันแล้วหรือ”
        อุษาพยักหน้า ทุกคนต่างนิ่งกันไปครู่หนึ่ง
        “อุไร ... ยกถาดอาหารขึ้นไปให้คุณแสงแข”
        “ไม่ต้อง...ฉันไม่หิว ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น”
        แสงแขเดินออกไปเงียบๆ อุษาและอุไรมองตาม
        “ถ้าคุณแขทราบว่า คุณลบกำหนดวันแต่งงานกับคุณวิแล้ว...เธอคง...คงแย่นะคะ” อุไรรู้สึกสงสาร
        “ถึงยังไง แสงแขก็ต้องรับรู้ และยอมรับ”
       
        สีหน้าอุษาสลดลงด้วยอดเวทนาแสงแขไม่ได้
       
       อ่านต่อหน้า 3

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
โดมทอง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
โดมทอง ตอนที่ 17 (จบตอน)**แก้ไข
โดมทอง ตอนที่ 16**แก้ไข
โดมทอง ตอนที่ 15
โดมทอง ตอนที่ 13
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 20 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 18 คน
90 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
10 %
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุก
mayfghki
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จบ
ตาล
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงโดมทองจบแล้ว ก็ลงฟ้าจรดทรายเลยสิครับ
ข้อมูลทุกอย่างลงตัวหมดแล้ว อยากอ่านอยากเห็นภาพครับ !
netisnet)forever@hotmail.co.th
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบละครนี้มากกกกกกกกกกกกค่ะ
เพราะดูเป็นประจำ
0871104072
 
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบอ่านจบเป็นตอนๆๆดีมากค่ะ
Thasanee_b@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ก็หลอกให้เราเข้ามาดูเพื่อให้ยอด view สูงขึ้นไงล่ะ
หลอกคนอ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แก้ไขตรงไหน ช่วยบอกด้วยคะ ขอบคุณคะ
thank you
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014