หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ

ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 13 สิงหาคม 2556 09:58 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ตอนที่ 1
        ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ตอนที่ 1 (ต่อ)
       
       ห่านพูดไม่ออก เป็นลม ตัวเซไปกระแทกดาหลา ทำให้ดาหลาหงายหลังล้มไปบนพื้น ห่านหมดสติล้มทับตัวดาหลา หน้าแนบหน้าดาหลาที่หันหน้าไปด้านข้าง ดาหลาตกใจสุดๆ
       
       “นังบ้า! ล้มทับฉันมาได้ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้” ห่านไม่ได้สติ ดาหลากรอกตามองเห็นห่านแน่นิ่งก็ตกใจ “นี่ ทำไมไม่ขยับเลย หรือว่ามันจะตายไปแล้ว ไม่นะ...”
       ดาหลาพยายามผลักห่านออกไปให้พ้นตัวจนกระทั่งสำเร็จ ห่านนอนแผ่บนพื้น ดาหลาตื่นกลัวมาก รีบลุกขึ้นยืน แต่มงกุฎร่วง ดาหลาคว้ามงกุฎขึ้นมาแล้วก็วิ่งออกไปทันที
       
       ดาหลาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง รีบจ้ำเดินออกมาหน้าตาตื่น กระแทกไหล่คุณชายที่กำลังจะไปเข้าห้องน้ำ ดาหลาไม่สนใจหันไปมองคุณชาย รีบเดินหนีไปทันที คุณชายมองตามด้วยความแปลกใจเพราะดาหลาท่าทางแปลกๆ จังหวะที่หันหลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำชาย คุณชายก็เห็นเท้าห่านนอนอยู่บนพื้นในห้องน้ำหญิง คุณชายตกใจมาก
       
       คุณชายค่อยๆ โผล่หน้าเข้ามาในห้องน้ำหญิง เพื่อดูว่ามีคนอยู่รึเปล่า แต่ไม่มี คุณชายรีบเข้ามาดูห่านที่นอนแผ่บนพื้นทันที
       “คุณครับ คุณ”
       ห่านไม่ตื่น คุณชายตัดสินใจ อุ้มห่านขึ้นมา
       
       คุณชายอุ้มห่านเดินมาตามทาง ทำให้คนที่เดินไปเดินมาหันไปมองเป็นตาเดียว คุณชายมองห่านด้วยความเป็นห่วง ไม่นานเห็นห่านค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ห่านเห็นคุณชายหน้าเบลอๆ ไม่ค่อยชัด แต่ถึงอย่างนั้นก็เห็นถึงความหล่อของคุณชาย คุณชายก้มหน้าเห็นห่านลืมตาก็ดีใจมาก
       “ทำใจดีๆ นะครับ ผมกำลังพาคุณไปห้องพยาบาล”
       แล้วห่านก็หมดสติไปอีกครั้ง
       
       ลานกิจกรรมของห้างสรรพสินค้าBKK Plaza ดารัณกำลังคุยโทรศัพท์มือถือ
       “ฉันกับลูกถึงห้าง แล้วนะจ๊ะ...เดี๋ยวเจอกัน” ดารัณวางสาย หันไปเห็นดาหลาหน้าตาตื่นเข้ามา ดารัณเห็นสภาพดาหลาก็แปลกใจ “ตายแล้ว นี่ลูกไปทำอะไรมาคะเนี่ย”
       ดาหลาอึกอัก
       “ดาหลาไปห้องน้ำ แล้วเจอคนเข้ามารุมค่ะคุณแม่ กว่าจะฝ่าฝูงชนออกมาได้ เล่นเอาดาหลาแทบตาย”
       “เกิดเป็นคนดังก็เงี้ยแหละลูก มันต้องทำใจว่าจะมีแต่คนเข้ามารุมรัก แม่ว่าลูกไปทำผมแต่งหน้าใหม่ดีกว่า ลูกของแม่จะได้สวยสมกับเป็นนางสาวไทยสยาย แล้วอีกอย่าง วันนี้ลูกจะได้เจอคนสำคัญ”
       ดาหลานิ่วหน้า
       “ใครคะ”
       ดารัณยิ้มไม่ตอบ
       
       คุณชายเข้ามาในห้องทำงานของผู้เป็นแม่ คุณหญิงรื่นฤดีลุกขึ้นยืนเตรียมตัวออกไปพอดี
       “ไปเดินเล่นที่ไหนมาลูก”
       “ไม่ได้ไปเดินที่ไหนหรอกครับ ผมเจอพนักงานห้างเป็นลม ก็เลยพาไปส่งห้องพยาบาล”
       “โถ ลูกแม่ ช่างแสนดีอะไรอย่างนี้ แบบนี้จะไม่ให้แม่ภูมิใจได้ยังไง เราไปกันเถอะ วันนี้แม่จะพาลูกไปพบคนสำคัญ”
       คุณชายมองแม่ด้วยความสงสัย
       
       ที่ห้องพยาบาล ห่านลืมตาฟื้นขึ้นมาเห็นเจ๊มะพร้าวกับแหม่มอยู่ข้างเตียง
       “ห่าน จำเจ๊กับแหม่มได้รึเปล่า”
       ห่านถอดหน้ากากออก แล้วก็ลุกขึ้นนั่ง แหม่มช่วยประคอง
       “ห่านไม่ได้ล้มหัวฟาดพื้นนะเจ๊ จะได้ความจำเสื่อม แค่เป็นลมเฉยๆ”
       “ฉันกับเจ๊เป็นห่วงแกแทบแย่ แล้วนี่ใครพาแกมาส่งที่ห้องพยาบาล”
       ห่านนิ่งไป คิดย้อนกลับไปตอนที่เห็นคุณชายหน้าเบลอๆ
       “เทพบุตร...”
       เจ๊มะพร้าวกับแหม่มหันขวับมามองหน้ากัน แล้วเจ๊มะพร้าวก็เอามือจับหน้าผากห่าน
       “ตัวก็ไม่ร้อน ไม่น่าเพ้อได้นะเนี่ย”
       ห่านหันไปทางเจ๊มะพร้าวกับแหม่มหน้าจริงจัง
       “ฉันเห็นเทพบุตรจริงๆ สงสัยจะเป็นเทวดาประจำตัวมาช่วยฉัน” แหม่มอึ้งไปนิดนึง
       “ฉันว่าแกไปหาหมอซักหน่อยดีมั๊ย หรือไม่ก็กลับบ้านไปนอนพัก เดี๋ยวฉันกับเจ๊จะไปบอกคุณพรเพ็ญให้ ท่าทางแกไม่ค่อยดีเลยอ่ะ”
       ห่านพยักหน้า สีหน้ายังเพ้อคิดถึงคุณชาย เจ๊มะพร้าวกับแหม่มมองหน้ากันแบบใจคอไม่ค่อยดี
       
       ที่ลานกิจกรรม พิธีกรยืนอยู่บนเวทีที่มีฉากหลังเป็นรูปดาหลาขนาดใหญ่
       “ขอแสดงความยินดีกับนางสาวไทยสยามประจำปีนี้ คุณดาหลา เกริกก้องสกุลครับ”
       คุณชาย คุณหญิงรื่นฤดี ดารัณนั่งที่โซฟาด้านหน้า มีลูกค้านั่งดูกันเต็มไป คนที่ไม่มีที่นั่งก็ยืนตามมุมต่างๆ และบนชั้นอื่นๆ ไม่นานดาหลาเดินออกมาด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ก่อนจะยกมือไหว้และโบกมือให้ทุกคน ฉีกยิ้มหวานไปรอบๆ นักข่าวรัวชัตเตอร์ไม่หยุด คุณหญิงรื่นฤดียิ้มอย่างพอใจ
       “หนูดาหลาสวยมากจ๊ะ” ดารัณยิ้มปลื้ม คุณหญิงรื่นฤดีหันไปทางคุณชาย “ลูกว่ามั๊ย”
        “ครับ”
       คุณชายหันไปมองดาหลารู้สึกคุ้นหน้า
       “ลำดับต่อไปขอเชิญท่านผู้บริหารห้างสรรพสินค้าBKK Plaza ขึ้นมามอบช่อดอกไม้เพื่อแสดงความยินดีกับคุณดาหลาด้วยครับ”
       คุณรื่นฤดีหันไปหยิบช่อดอกไม้ที่วางบนโต๊ะข้างตัวส่งให้คุณชาย
       “เป็นตัวแทนของแม่เอาช่อดอกไม้ขึ้นไปให้น้องนะลูก”
       “คุณแม่ขึ้นไปให้เองดีกว่าครับ”
       “ลูกนั่นแหละจ๊ะขึ้นไป เพราะอีกไม่นานลูกก็กำลังจะขึ้นเป็นผู้บริหารของที่นี่ เชื่อแม่นะ”
       คุณชายถอนใจแล้วก็รับช่อดอกไม้จากแม่เดินขึ้นไป ทันทีที่คุณชายขึ้นไปบนเวที ดาหลาหันไปเห็นคุณชายก็ตกตะลึงพรึงเพริดในความหล่อและมีออร่าของคุณชาย นักข่าวรัวชัตเตอร์ใส่เต็มที่
       เจ๊มะพร้าวกับแหม่มประคองห่านเดินออกมาพอดี ห่านหันไปเห็นคุณชายก็ชะงักกึก หยุดเดิน ทำให้เจ๊มะพร้าวกับแหม่มแปลกใจ
       “จะเป็นลมอีกเหรอแก”
       “เทพบุตร” เจ๊มะพร้าวกับแหม่มมองหน้ากัน “นั่นไง พ่อเทพบุตรของฉัน”
       เจ๊มะพร้าวกับแหม่มหันไปมองคุณชายที่ถ่ายรูปคู่อยู่กับดาหลาก็ตะลึงอึ้งไปเช่นกัน ห่านมองคุณชายแล้วก็ยิ้มเพ้อๆ ออกมาอย่างหลงใหล

ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ตอนที่ 1
        เย็นวันนั้นเมื่อคุณชายกับคุณหญิงรื่นฤดีกลับเข้าบ้าน คุณหญิงรื่นฤดีหันมาเห็นคุณชายมองหน้าก็แปลกใจ
       “มองหน้าแม่ทำไมจ๊ะ ต้องมีอะไรอยากจะถามแม่แน่ๆ”
       “คนสำคัญของคุณแม่ที่ว่า คือคุณดาหลาใช่มั๊ยครับ”
       “ลูกนี่ฉลาดจริงๆ หนูดาหลาเป็นคนน่ารัก แล้วก็เป็นคนดี คบหากันไว้ แม่ว่าก็ไม่เสียหาย”
       “ดีจริงเหรอครับคุณแม่”
       คุณหญิงรื่นฤดีนิ่วหน้า
       “พูดแบบนี้ หมายความว่ายังไง”
       คุณชายนึกย้อนกลับไปตอนที่เห็นดาหลาลนลานออกมาจากห้องน้ำ แล้วคุณชายหันไปเห็นห่านนอนไม่ได้สติ
       “ไม่มีอะไรครับคุณแม่”
       “แม่รับประกันได้ว่าหนูดาหลาดีจริง งามทั้งใบหน้า งามทั้งภายใน แม่อยากให้ชายเปิดใจ รู้จักกับหนูดาหลาให้มากขึ้น เชื่อแม่นะ” คุณชายไม่ตอบ คุณหญิงรื่นฤดีนึกขึ้นได้ “อ้อ...ยังมีอีกหนึ่งเรื่อง เตรียมตัวสำหรับการงานเปิดตัวลูกในวันพรุ่งนี้ด้วยนะจ๊ะ”
       คุณหญิงรื่นฤดีพูดจบแล้วก็จับแก้มคุณชายก่อนจะเดินออกไป คุณชายถอนหายใจเฮือกใหญ่
       “เฮ้อ”
       
       คืนนั้นที่บ้านเช่าบื้อ โย่งกำลังทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหน้าเซ็งมาก ก่อนจะหันมาทางบื้อ
       “บะหมี่อีกตามเคย”
       “มีไรก็กิน อย่าบ่น”
       โย่งกับบื้อกำลังจะกิน พลันได้กลิ่นหอมของกับข้าวลอยมา สองคนถึงกับสูดกลิ่นพร้อมกัน
       “หอมมม”
       “มาจากไหน”
       โย่งกับบื้อวางชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แล้วก็เดินตามกลิ่นออกไปนอกบ้าน
       
       ขณะนั้นห่านกำลังทำกับข้าวด้วยความชำนาญมากๆ ห่านดูมีความสุข ทำไปก็ฮัมเพลงไป ด้านหลังเห็นบื้อกับโย่งเดินมามองจานอาหารที่ทำเสร็จที่วางอยู่บนโต๊ะ ห่านหันไปเห็นบื้อกับโย่งก็ตกใจ ท้าวเอวหน้าเอาเรื่องทันที
       “นายสองคนเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง ใครจุดธูปเรียกมิทราบ”
       โย่งกับบื้อสะดุ้ง
       “เราตามกลิ่นอาหารมาน่ะ”
       “เป็นหมาเหรอ”
       “นี่...” บื้อจะลุย โย่งรีบห้าม
       “ใจเย็น เรามาดีนะห่าน”
       โย่งกับบื้อมองอาหารแล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก ห่านมองอย่างรู้ทัน
       “น่ากินใช่มะ” โย่งกับบื้อพยักหน้าพร้อมกัน ห่านยกจานอาหารจานหนึ่งเดินมาตรงหน้าสองคน “แล้วอยากกินรึป่าว” บื้อกับโย่งพยักหน้าพร้อมกัน “ฉันจะให้กิน” บื้อกับโย่งยิ้มดีใจ “แต่...” บื้อกับโย่งหุบยิ้ม ห่านหันไปทางบื้อ “นายต้องขอโทษฉันมาก่อน”
       “ขอโทษเรื่องไร”
       “เรื่องที่นายขี่จักรยานชนฉัน”
       “เฉี่ยว”
       “นั่นแหละ แล้วก็เรื่องบนรถเมล์” บื้อยังเงียบ “ถ้าไม่ขอโทษ ก็ไม่ต้องกิน”
       ห่านถือจานอาหารออกไป โย่งที่หิวมากเลยโพล่งออกไป
       “ขอโทษครับ”
       บื้อกับห่านหันไปมองโย่ง
       “ขอโทษทำไมวะ” บื้อถามอย่างแปลกใจ
       “ฉันหิว”
       “เรื่องนี้นายไม่เกี่ยวนะโย่ง ถึงนายจะขอโทษแทนเพื่อน แต่ความผิดมันก็ลบล้างกันไม่ได้” โย่งสลด ห่านหันไปทางบื้อ “ว่าไงนายซื่อบื้อ จะขอโทษมั๊ย”
       บื้อมองอาหาร ท้องร้องโครกคราก ห่านอมยิ้ม บื้อกลั้นใจ รักศักดิ์ศรี
       “ไม่”
       ห่านหุบยิ้ม โย่งโวยวาย
       “เฮ๊ย ไอ้บื้อ”
       ห่านมองบื้อยัวะๆ แล้วถามเสียงดัง
       “จะขอโทษมั้ย”
       บื้อตัดสินใจแน่วแน่
       “ไม่”
       “โอย...ไอ้บื้อออ”
       ห่านยัวะก่อนจะคิดแผนออก
       “ไม่ ใช่มั้ย”
       บื้อยังหน้าเชิดรักศักดิ์ศรี ห่านเริ่มแผนยั่วศัตรู สูดดมอาหารในจานก่อนจะจกกินเคี้ยวกร้วมๆ อย่างอร่อยเหลือเกิน โย่งแทบจะลงแดง บื้อก็แทบจะไม่ไหวแล้ว ห่านลอยหน้าลอยตา เอาจานวนๆ แถวจมูกบื้อ
       “ไงจ๊ะ จะขอโทษได้ยัง”
       “ไอ้บื้ออออ” โย่งเร่ง สุดท้ายบื้อก็กัดฟันพูดเบาๆ
       “ขอโทษ”
       “อะไรนะ ไม่ได้ยิน”
       “ขอโทษษษ” บื้อแหกปาก ห่านหัวเราะชอบใจลั่น บื้อฮึดฮัดสุดๆ
       
       บื้อกับโย่งกินทุกอย่างเรียบ เหลือแต่จาน สองหนุ่มนั่งผึ่งพุงกาง
       “สุดยอดเลยครับห่าน”
       ห่านยิ้ม บื้อหันไปมองรอบๆ บ้านเห็นบ้านห่านสะอาด
       “สะอาดโคด” บื้อบอกในใจแล้วหันไปอีกทางเห็นข้าวของถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ “เรียบร้อยสุดๆ” บื้อหันไปอีกมุมเห็นเสื้อผ้าแขวนไว้ตรงราวที่อยู่มุมห้อง เสื้อผ้ารีดเรียบมากก็หันมามองหน้าห่าน แล้วเผลอพูดออกมาเสียงเบา “ไม่น่าเชื่อ”

ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ตอนที่ 1
        ห่านกับโย่งได้ยินก็เงยหน้ามองบื้อ
       “นายพูดว่าอะไร” บื้อสะดุ้ง
       “เปล่า”
       “เปล่าไร ก็ฉันได้ยินนายพูด ใช่มั๊ยโย่ง”
       “ใช่ ฉันก็ได้ยิน” บื้ออึกอัก
       “เออ ฉะ...ฉันร้องเพลง
       “ร้องเพลง” ห่านนิ่วหน้า
       “เพิ่งแต่งสดๆ เลย อยากฟังมั๊ย” ห่านเงียบ บื้อร้องออกมาพร้อมกับตีโต๊ะให้จังหวะ “ข้าวเปล่าจานนี้ สีขาว ดูดี” ห่านเบ้หน้า
       “พอๆ ไม่ต้องร้องแล้ว เพี้ยนป่ะเนี่ย”
       บื้อยิ้ม แล้วก็ก้มหน้ากินข้าวพลางถอนหายใจโล่งอก ห่านมองบื้อแล้วก็ส่ายหัว
       
        เช้าวันรุ่งขึ้นที่บอร์ดประกาศภายในห้างสรรพสินค้าBKK Plaza มีรูปคุณชายแปะอยู่บนบอร์ด พร้อมข้อความเขียนใต้รูปว่า “คุณคุณชาย นฤนารถวรเดช ประธานบริหารคนใหม่ของห้างสรรพสินค้าBKK Plaza”
       ห่าน เจ๊มะพร้าว แหม่มยืนมุงดูรูปกันอยู่กับพนักงานคนอื่น หน้าห่านอึ้งมาก เจ๊มะพร้าวกับแหม่มหันไปทางห่าน
       “ไอ้ห่าน นี่มันพ่อเทพบุตรของแกนี่หว่า”
       “คุณคุณชาย ลูกชายคนเดียวของคุณหญิงรื่นฤดี”
       ห่านเดินออกมาหน้าอึ้งๆ เจ๊มะพร้าวกับแหม่มตามออกมา
       “แกนี่มันตาถึงจริงๆ เล่นของสูงเสียด้วย”
       “ฉันจะทำไงดี”
       “ทำไง อะไรของแก”
       “ก็ฉันคิดเอาไว้ว่าถ้าเจอเค้าอีกครั้ง ฉันจะขอบคุณเค้า แต่นี่กลายเป็นว่าเค้าอยู่สูงจนเกินเอื้อม”
       เจ๊มะพร้าวนิ่งคิดนิดนึง
       “ไม่เกินเอื้อมหรอกย่ะ” ห่านกับแหม่มหันไปมองเจ๊มะพร้าว “พวกแกไม่เห็นเหรอว่าเค้าจะมีงานเลี้ยงเปิดตัวคุณคุณชายอย่างเป็นทางการ นี่เป็นโอกาสที่ดีมาก ที่แกจะได้ไปขอบคุณเค้า”
       “โอ๊ยเจ๊ พูดเป็นละครไปได้ ห่านมันจะเข้าไปในงานนั้นได้ยังไง”
       “แกนี่มันมีหูไว้คั่นหัวจริงๆ ถ้าเจ๊ไม่มีแผน เจ๊ไม่เสนอแนะหรอก พวกแกไม่รู้ซะแล้วว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร”
       “แผนอะไรเหรอเจ๊”
       “เรื่องมันยาว ไปหาที่นั่งคุยกันเงียบๆ ดีกว่า”
       เจ๊มะพร้าวหน้าเจ้าเล่ห์ ห่านกับแหม่มมองเจ๊มะพร้าวด้วยความสงสัย
       
       แหม่มเผลอเสียงดังใส่เจ๊มะพร้าวกับห่านหลังจากรู้ถึงแผนการของเจ๊มะพร้าว
       “หา...อะไรนะเจ๊”
       “แกจะแหกปากทำไมนังแหม่ม เดี๋ยวตบปากฉีก”
       แหม่มรีบปิดปากตัวเอง
       “ไม่ดีมั๊งเจ๊ ถ้าใครจับได้ถูกไล่ออกแน่ๆ เผลอๆ ได้ไปกินข้าวแดงในคุกอีกต่างหาก”
       “อุ๊ย ข้าวแดง ดีต่อสุขภาพนะคะน้องห่าน เฮ้ย โธ่แกนี่ นอกเรื่องอีกแล้ว มันไม่ยากหรอกเชื่อเจ๊สิ เรื่องนี้จะเป็นความลับของเราสามคน ไม่มีทางที่คนอื่นจะมารู้ได้ถ้าไม่มีใครเปิดปากบอก” ห่านกับแหม่มมองหน้ากัน “ตกลงตามนี้นะ เดี๋ยวเจ๊จะทบทวนแผนการให้ฟังอีกที” เจ๊มะพร้าวซุบซิบกับห่านและแหม่ม “วันนี้ซักบ่ายสองบ่ายสามให้แกแกล้งทำเป็นว่ายังไม่สบายอยู่ แล้วลากลับบ้านโดยฝากบูธไว้กับยัยเอ๋ที่อยู่บูธข้างๆ แก...”
       
       ห่านยกแขนดูนาฬิกาข้อมือบอกเวลาบ่ายสอง ห่านหันไปมองรอบๆ ลูกค้าน้อยมาก หันไปมองอีกทางเห็นแอปเปิ้ล ปีโป้ กำลังเม้าท์ ห่านเดินมาหาเอ๋ที่บูธข้างๆ แล้วแกล้งทำหน้าป่วย
       “เอ๋ ฉันรู้สึกยังไม่ค่อยดีเลยอ่ะ ขอกลับบ้านไปพักก่อนนะ”
       “ได้สิ วันนี้ยังไม่สิ้นเดือน ไม่ค่อยมีลูกค้า กลับไปเถอะ”
       ห่านพยักหน้าทำท่าจะเดินออกไป เสียงเจ๊มะพร้าวบรรยายดังเข้ามา
       “ทีนี้แกก็หาจังหวะจิ๊กรองเท้าส้นสูงสวยๆ ซักคู่ใส่กระเป๋ามา ย้ำ...สวยๆ นะ”
       “แล้วฉันจะทำได้เหรอเจ๊”
       “แกทำได้ เชื่อฉัน”
       ห่านค่อยๆ เดินมาที่รองเท้าสีทองสวยงามคู่หนึ่ง ปีโป้กับแอปเปิ้ลหันมา ห่านรีบย่อตัวหลบหลังชั้นวางรองเท้า แล้วแอบโผล่มามองระหว่างชั้นรองเท้าเห็นปีโป้กับแอปเปิ้ลหันไปทางอื่น ห่านเปิดตู้ที่อยู่ใต้ชั้นวางรองเท้า หยิบถุงออกมาหนึ่งใบ
       ห่านรีบคลานมาที่อีกฝั่งหนึ่ง โผล่หน้าขึ้นมาเช็คอีกครั้ง เหงื่อห่านหยดติ๋งลงพื้น ห่านรีบยื่นมือมาหยิบรองเท้าสีทองคู่หนึ่งใส่ถุงแล้วรีบเดินเนียนออกไปโดยที่ไม่มีใครสนใจ
       
       เสียงเจ๊มะพร้าวบรรยายต่อ
       “หลังจากนั้นแกก็เดินมาหานังแหม่มที่บูธ ให้นังแหม่มเลือกชุดราตรีสวยๆ ซักชุดใส่กระเป๋าไว้”
       ห่านเดินมาหาแหม่ม สองคนส่งซิกกัน แหม่มหันไปหยิบชุดราตรีชุดหนึ่งแล้วก็แกล้งโวยวาย
       “ตายแล้ว” พนักงานอีกคนหันมา “เสื้อขาด” พนักงานอีกคนจะเดินมาดู แหม่มรีบหยิบเสื้อหลบ “เอาเสื้อขาดมาให้เราได้ยังไง นี่ถ้าลูกค้าเห็นเข้า เสียชื่อแย่ ฉันเอาไปเก็บก่อนนะ”
       แหม่มรีบเดินออกไป พลางหันไปพยักหน้าให้ห่านว่า”สำเร็จ”
       “เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยให้เดินไปเจอเจ๊ที่ห้องน้ำ...”
       เสียงเจ๊มะพร้าวยังดังเข้ามา
       
       เจ๊มะพร้าวล็อกประตูห้องน้ำ รีบเดินมาหาห่านและแหม่ม เจ๊มะพร้าวเทของในกระเป๋าออกมาเป็นพวกตัวเทส เตอร์เครื่องสำอางค์ ห่านกับแหม่มตาโต
       “โอ้โฮ จัดเต็ม”
       “เจ๊ซะอย่าง ทำอะไรมันก็ต้องทำให้ถึงที่สุด แล้วอีกอย่างเทสเตอร์พวกนี้เค้าแจกฟรีให้พนักงานอยู่แล้วเพราะฉะนั้นไม่มีปัญหา แถมเจ๊ยังได้กระเป๋าแถมฟรีมาให้แกถือเข้างานอีกด้วยนะ” เจ๊มะพร้าวหยิบกระเป๋าสีทองออกมา ห่านยิ้ม “แหม่ม เปิดกระเป๋า”
       “เปิดกระเป๋าแหม่มทำไมอ่ะเจ๊”
       “ฉันจะให้เอากระเป๋า รองเท้ากับชุดราตรีใส่กระเป๋าแกน่ะสิ”
       “อ้าว เจ๊...ทำไมต้องกระเป๋าแหม่มด้วย วอนหาคุกให้แหม่มมั๊ยเนี่ย แหม่มยังสวยสะพรั่งที่สำคัญยังโสด ไม่อยากไปนั่งแก่โหนคานในคุกนะเจ๊”
       “อย่าเพิ่งขัดเจ๊ได้มะ เจ๊กำลังจะบอกเหตุผล ที่เจ๊เลือกแก เพราะว่าแกสวย” แหม่มรู้สึกดีขึ้นมาทันที “เซ็กซ์... ผู้ชายที่ไหนเห็นแก ก็ต้องใจอ่อน เสร็จทุกราย”
       “ห่านก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันจะทำให้แหม่มไม่ต้องถูกโย่งตรวจกระเป๋าได้ยังไง รู้ก็รู้ว่าโย่งเป็นคนเคร่งครัดในหน้าที่มากแค่ไหน มดซักตัวจะเดินเข้าห้างฯ โย่งมันยังจับเลย”
       “ถูก”
       “เจ๊มีวิธีก็แล้วกัน และวิธีนี้ต้องเป็นนังแหม่มคนเดียวที่ทำได้”
       ห่านกับแหม่มมองเจ๊มะพร้าวด้วยความสงสัยสุดๆ

ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ตอนที่ 1
        ทางออกด้านหลังห้างฯ ห่าน แหม่ม เจ๊มะพร้าว เดินมาโดยพร้อมเพรียงกัน โย่งหันมาเห็น
       “สวัสดีครับพ้ม”
       ห่าน แหม่ม เจ๊มะพร้าวสะดุ้ง
       “รีบตรวจกระเป๋าซะน้องโย่ง เดี๋ยวพวกเจ๊จะไปทำภารกิจไม่ทัน”
       “ครับพ้ม”
       โย่งเอากระเป๋าเจ๊มะพร้าวมาตรวจ ของเจ๊มะพร้าวผ่านไป ห่านยื่นกระเป๋าให้โย่ง โย่งรับมาตรวจ ห่านผ่านไป จนกระทั่งมาถึงแหม่ม โย่งแอบมีชะงักเพราะแอบหลงรักแหม่มอยู่ เจ๊มะพร้าวรีบกระทุ้งศอกใส่แหม่ม แหม่มรีบฉีกยิ้มหวานทั้งๆ ที่ในใจโคตรตื่นเต้น
       “ขออนุญาตนะครับพ้ม”
       แหม่มพยักหน้า ยื่นกระเป๋าให้ เจ๊มะพร้าวกับห่านลุ้นระทึก โย่งเปิดกระเป๋าเห็นถุงๆ หนึ่ง โย่งหยิบออกมา แต่ทำพลาด ของในถุงร่วงลงพื้นมันคือ กางเกงในสไตล์เซ็กซี่ โย่งอ้าปากค้าง หน้าแดงซ่าน
       “อุ๊ย”
       ห่านกับเจ๊มะพร้าวแอบขำ โย่งอายมาก รีบทำวัทยาหัสต์
       “ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ”
       แหม่มรีบโกยกางเกงในเก็บใส่ถุง แล้วก็เงยหน้ามองโย่ง
       “ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือ” แหม่มเอาถุงกางเกงในใส่กระเป๋า “ตรวจกระเป๋าต่อมะ”
       แหม่มยื่นกระเป๋าไปตรงหน้าโย่ง โย่งหลุบตามองถุงกางเกงใน ในนั้นแล้วก็กลืนน้ำลายเอื๊อกด้วยความอาย
       “ไม่ต้องแล้วครับ เชิญครับพ้ม”
       โย่งผายมือ แหม่ม ห่าน เจ๊มะพร้าวหันมามองหน้ากัน แล้วทำมือโอเค โล่งใจกันสุดๆ สามสาวกำลังจะเดินออกไป แต่เสียงพรเพ็ญดังขึ้นผ่านโทรโข่ง
       “แม่สามสาวจะไปไหนกัน”
       เสียงพรเพ็ญดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ห่าน เจ๊มะพร้าว แหม่มหยุดกึก เหล่มองหน้ากัน หน้าซีดเผือด หันไปเห็นพรเพ็ญเดินออกมา สามสาวตัวแข็งทื่อ โย่งรีบทำความเคารพ พรเพ็ญเดินมาตรงหน้าสามสาว
       “ฉันถามว่าจะไปไหนกัน”
       “อุ๊ย สวัสดีค่ะคุณพรเพ็ญ คือว่าวันนี้พวกเราขอลาครึ่งบ่ายน่ะค่ะ พอดีมีธุระต้องไปทำกันนิดหน่อย”
       “ธุระที่ว่าคืออะไร ถ้าฉันเห็นว่าไม่สมควร ฉันก็ไม่ให้ลาหรอก อะไรกัน ลาไปพร้อมๆ กันสามคนแบบนี้มันน่าสงสัย” สามสาวตาเหลือก “แล้วนี่ตรวจกระเป๋ากันเหรอยัง”
       แหม่มลนลานรีบตอบ
       “ตรวจแล้วค่ะ ไม่ได้เอาอะไรออกไปเลยนะคะ”
       พรเพ็ญเลิกคิ้วมองแหม่มด้วยความสงสัย เจ๊มะพร้าวกับห่านหันไปมองแหม่มที่หลุดอีกแล้ว แหม่มหน้าเสีย
       “มีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด ไหนเอากระเป๋ามาตรวจอีกทีสิ”
       แหม่มหน้าซีดทันที เจ๊มะพร้าวกับห่านมองหน้ากัน “ฉิบหาย” แล้วเจ๊มะพร้าวก็ยื่นกระเป๋าตัวเองให้พรเพ็ญก่อน
       “นี่ค่ะ”
       พรเพ็ญตรวจกระเป๋าเจ๊มะพร้าว ห่านกับแหม่มเต้นเร่าๆ ไม่รู้จะทำยังไงดี
       “นี่ยัยมะพร้าว รู้สึกในกระเป๋าเธอจะมีตัวเทสเตอร์เครื่องสำอางเยอะจังนะ”
       “แหม คุณพรเพ็ญขา มะพร้าวขายเครื่องสำอางนะคะ ก็ต้องทำตัวให้ดูดี จะมาไก่กาหน้าเน่าขายของใครเค้าจะซื้อ ที่สำคัญทางบริษัทแม่ก็มีผลิตภัณฑ์ให้พนักงานใช้นะคะ ทุกบูธก็เป็นแบบนี้ ตอนนั้นคุณพรเพ็ญยังมาเอาสครับขัดผิวหน้าตัวเทสเตอร์ที่บูธของมะพร้าวไปใช้เลย จำไม่ได้เหรอคะ”
       พรเพ็ญหน้าเจื่อน เลยรีบเปลี่ยนเรื่อง หันไปทางแหม่ม
       “กระเป๋าเธอล่ะยัยแหม่ม”
       ห่านรีบยื่นกระเป๋าตัวเองออกไป
       “ตรวจของห่านก่อนเลยค่ะ”
       พรเพ็ญตรวจกระเป๋าห่าน ไม่พบอะไร ก็หันไปทางแหม่มที่เหงื่อแตกเต็มหน้า
       “คิวเธอแล้ว” แหม่มไม่กล้ายื่นกระเป๋าให้ กลืนน้ำลายเอื๊อก พรเพ็ญยื่นมาจับหมับเข้าที่กระเป๋าของแหม่ม แหม่มผงะจับกระเป๋าแน่นไม่ยอมปล่อย “เอามาสิ”
       แหม่มยังไม่ยอมปล่อย โย่งมองแหม่มสงสัย ห่านกับเจ๊มะพร้าวแทบสิ้นสติ ขณะที่พรเพ็ญกับแหม่มกำลังยื้อกระเป๋ากันอยู่นั้น เจ๊มะพร้าวก็นึกอะไรออก
       “โอ๊ย”
       เจ๊มะพร้าวแกล้งปวดท้อง พรเพ็ญปล่อยมือจากกระเป๋าแหม่มหันไปมองเจ๊มะพร้าว ห่าน แหม่ม โย่งก็หันไปมองด้วย
        “เป็นอะไรยัยมะพร้าว”
       “ปวดท้องค่ะ ปวดมากๆ เลยค่ะ โอ๊ย ปวดจะตายอยู่แล้ว”
       เจ๊มะพร้าวทำชักดิ้นชักงอ หันไปส่งซิกให้ห่านกับแหม่ม บอกให้แหม่มเอาของในกระเป๋าใส่ลงไปในกระเป๋าของห่าน เจ๊มะพร้าวทำไม้ทำมือ ห่านเข้าใจทันที โชคดีที่โย่งมัวแต่มองเจ๊มะพร้าว ห่านเลยรีบหันไปทางแหม่ม แล้วเอารองเท้า กระเป๋ากับชุดราตรีในกระเป๋าแหม่มออกมา พรเพ็ญแปลกใจกับท่าทางของเจ๊มะพร้าวกำลังจะหันไป เจ๊มะพร้าวคว้าแขนพรเพ็ญเอาไว้
       “โอ๊ยยย”
       พรเพ็ญตกใจหันมา ห่านเอาชุด กระเป๋าและรองเท้าจากกระเป๋าแหม่มใส่กระเป๋าตัวเองสำเร็จ ห่านหันไปทำมือโอเคกับเจ๊มะพร้าว เจ๊มะพร้าวโล่งใจ แล้วก็หยุดร้อง
       “หายแล้วเหรอยัยมะพร้าว”
       โย่งพยุงเจ๊มะพร้าวให้ลุกขึ้นยืน
       “ค่ะ หายแล้ว อยู่ดีๆ ก็หาย แปลกจริงๆ เลยนะคะ หุหุหุ”
       “แปลกสิ เมื่อกี๊ร้องโอดโอยทำหยั่งกับจะตาย”
       เจ๊มะพร้าวยิ้ม พรเพ็ญหันมาทางแหม่ม ยังไม่ทันพูดอะไร แหม่มรีบยื่นกระเป๋ามาตรงหน้า พรเพ็ญชะงัก
       “เชิญตรวจให้เต็มที่เลยค่ะคุณพรเพ็ญ” แหม่มบอกอย่างมั่นใจมาก
       พรเพ็ญรับมาตรวจ ไม่เจออะไร แล้วก็เงยหน้ามองแหม่ม
       “พวกเราไปกันได้แล้วนะคะ” เจ๊มะพร้าวบอก
       “เดี๋ยว” สามสาวผงะ “พวกเธอยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าจะลาไปไหนกัน”
       “ไปผ่าริดซี่ค่ะ หมอนัดผ่าวันนี้ ถ้าไม่ผ่ามันจะมีอาการแบบเมื่อกี๊นะคะคุณพรเพ็ญ เจ็บปวดร้าวไปถึงตับอ่อน มะพร้าวเลยต้องขอให้ห่านกับแหม่มไปเป็นเพื่อน เพราะกลัวว่าหลังผ่าจะกลับบ้านไม่ได้” พรเพ็ญหรี่ตามอง “ถ้าไม่เชื่อ มะพร้าวจะเปิดก้นให้ดูก็ได้นะคะ”
       เจ๊มะพร้าวทำท่าจะถลกกระโปรง โย่งเหวอ พรเพ็ญรีบห้าม
       “ไม่ต้อง ฉันไม่อยากดู จะไปไหนก็รีบๆ ไป”

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ตอนที่ 15 (ต่อ)
ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ตอนที่ 14
ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ตอนที่ 13
ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ตอนที่ 12
ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 24 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 21 คน
88 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
12 %
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สวยมาก
............G....G...H.G..GH.G.
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เราเอา
nookam ZuZa
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เอ้ดกำ
201547793210
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ในรูปลงช่องผิด ช่อง 7 นะไม่ใช่ช่อง 3
ใส่โลโก้ช่อง3เฉย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014