หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ปีกมาร

ปีกมาร ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 11 สิงหาคม 2556 16:54 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ปีกมาร ตอนที่ 1
       ปีกมาร ตอนที่ 1
       
       ความรักเบ่งบานในใจ ศลัยลา หรือ ศลัย สาวนักโบราณคดี หลังพบรักกับ ภูฉาย นายธนาคารนักการเงินหนุ่มอนาคตไกล ไม่นาน
       
       ศลัยลาเป็นปลื้มในความอบอุ่น อ่อนโยน และรักมารดาสุดหัวใจของชายหนุ่ม ขณะภูฉายเองก็ตกหลุมรักในความสดใส และมั่นใจในตัวเองของเธอ
       สองคนมักหาโอกาสเติมความหวานให้กันและกันเสมอๆ ทั้งสองควงคู่เดินชอปปิ้งในห้างสรรพสินค้า ปั่นจักรยานในสวนสาธารณะ อย่างมีความสุข
       ไม่นานต่อมา ทั้งคู่เดินเคียงกันอยู่ในเอเชียทีค บรรยากาศสุขล้น จากนั้นสองคนมาบริจาคเลือดที่ภากาชาด มองหน้ากันอย่างมีความสุข
       ตกตอนค่ำภายในร้านอาหารหรู ภูฉายยื่นดอกกุหลาบสีขาวให้ศลัยลา สองคนนั่งอยู่ตรงข้ามกัน ท่ามกลางบรรยากาศงดงาม โรแมนติก ทั้งสองคนชนแก้วยิ้มให้กันอย่างมีความสุข
       
       รุ่งเช้าวันต่อมา ที่บ้านพักริมทะเลแห่งนั้น แสงแรกของพระอาทิตย์สาดส่องเข้าในห้อง ศลัยลา และ ภูฉาย ค่อยๆ ลืมตื่นขึ้นมาพร้อมๆ กัน ทั้งสองคนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน มองหน้ากันลึกซึ้ง ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข
       “ชีวิตผม..มีคุณ..มีแม่ แต่งงานกับผมนะ ศลัย” ภูฉายบอกเสียงนุ่ม
       “ค่ะ ชีวิตฉันก็มีคุณ..มีแม่ แถมยังมีน้องชายอีกคน แต่งงานกับฉันนะคะ ภูฉาย”
       ศลัยลายิ้มขบขัน นัยน์ตาเปล่งประกายเจิดจ้า
       “ศลัย ผมรักคุณ”
       “ฉันก็รักคุณค่ะ ภูฉาย”
       ทั้งสองจูบกันด้วยความรักอย่างดื่มด่ำ
       
       วันหนึ่งภูฉายขับรถยนต์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าประตูใหญ่บ้านเรือนไทยของ คุณสลัก ผู้เป็นมารดา ละมัย สาวใช้วิ่งออกมาเปิดประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มองมายังภูฉายด้วยความร้อนใจ ก่อนมองเลยไปยังศลัยลาซึ่งนั่งคู่มากับภูฉาย
       ภูฉายขับรถยนต์ผ่านเข้ามาจอดหน้าตึก จับมือของศลัยลาไว้ บีบเบาๆ ต่างมองสบสายตาของกันและกันด้วยความรัก
       ละมัยวิ่งตามมาที่รถยนต์ด้วยท่าทีร้อนใจ
       “คุณภูคะ”
       ละมัยชะงัก เพ่งมองไปยังมือของภูฉายและศลัยลาที่ยังกระชับมือกันอยู่ กิริยาของสาวใช้ยิ่งหวั่นกลัว
       ละมัยอึกอัก “เอ้อ…”
       ศลัยลาถาม “แน่ใจหรือคะ ว่าคุณพร้อม...”
       “ผมพร้อมตั้งแต่ผมรู้ว่าผมรักคุณแล้วละครับศลัย เราจะแต่งงานกัน คุณแม่อยู่ข้างบนใช่มั้ย ละมัย” ชายหนุ่มหันมาทางสาวใช้ที่ยืนสีหน้าหวาดหวั่นอยู่อย่างเก่า
       
       “เอ้อ...”
       ละมัยยังคงจ้องมองมือของศลัยลาและภูฉายไม่วางตา ศลัยลามองขึ้นไปยังชั้นที่สองของเรือนไทยด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความสุข
       “ไปเถอะครับ ขึ้นไปพบแม่ผม” ภูฉายบอก
       คราวนี้ละมัยร้องห้ามขึ้นทันที “ยะ..อย่านะคะ”
       ภูฉายฉงน “ทำไมล่ะ ละมัย”
       “เอ้อ..เพราะ..เพราะ…”
       ศลัยลามองสบสายตาของละมัยด้วยความแปลกใจ สาวใช้หน้าเสีย หลบสายตาวูบ ตอบตะกุกตะกัก
       “เพราะว่า…”
       
       ยินเสียงแก้วกระทบพื้นแตกกระจายดังเพล้งมาจกด้านในเรือนไทย สลักนั่นเองกำลังขว้างข้าวของใส่หน้าทะนงด้วยความโกรธแค้น พร้อมกับแผดเสียงใส่หน้าทะนงอดีตสามี บิดาของภูฉายอย่างเกรี้ยวกราด เพราะทะนงเคยทิ้งสลักและภูฉายไปเมื่อภูฉายยังเยาว์วัย
       “ออกไป อย่าเข้ามาในบ้านฉันอีก...เอารอยรองเท้ากับเสนียดของคุณออกไปด้วย ไอ้คนสารเลว ออกไป..!”
       “คุณสลัก..ฟังผมนะ นี่ผมไม่ได้มาแก้ตัว แต่ผมมาหาภูฉาย ผมอยากพบลูก”
       “ลูกหรือ เพิ่งจำได้หรือว่ามีลูก ทะนง คุณเป็นอัลไซเมอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่”
       ทะนงยืนกรานคำเดิม “ผมแค่ต้องการพบภูฉาย”
       น้ำเสียง แววตาของสลักทั้งโกรธแค้นและขมขื่น
       “คุณจะพบเขาเพื่ออะไร คุณทิ้งเขาไปกี่ปีแล้ว ตั้งแต่คุณไปนอก คุณบอกฉันว่าจะไปทำงานเมืองนอก แล้วคุณก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย คุณไป...ตั้งแต่เขายังเด็ก!”
       “ผมเสียใจ..ผม...” ทะนงหน้าหมอง
       “เอาคำเสียใจของคุณกลับไปด้วย เพราะมันระยำพอๆ กับเรื่องที่คุณทำกับฉัน คุณหักหลังฉัน” สลักแผดเสียง เนื้อตัวสั่นสะท้าน “คุณแทงฉันจนพรุนไปทั้งตัว คุณรู้มั้ยว่าฉันเจ็บแค่ไหน..ออกจากบ้านฉัน..เดี๋ยวนี้!”
       ภูฉายเปิดประตูเข้ามา ขณะสลักตะเพิดทะนงด้วยเสียงกราดเกรี้ยวอยู่
       “ออกไป”
       ภูฉายตกใจ “คุณแม่”
       ทะนงตื่นเต้น ขยับจะเข้าหา “ภู...นั่นภูฉายใช่มั้ยลูก...”
       สลักโผนเข้าผลักอกของทะนงเซไป รีบเอาตัวกันภูฉายไว้อย่างหวงแหน
       
       “ฉันบอกให้คุณออกไป ไม่ไปใช่มั้ย เอาซี..ฉันจะฆ่าแก ฉันจะเชือดแกเป็นชิ้นๆ แก…”
       ไม่พูดเปล่าสลักคว้ามีดปอกผลไม้ แต่ภูฉายรีบคว้าแขนสลักไว้ ทะนงลนลานออกไปจากห้อง
       ภูฉายกอดแม่ไว้แน่น สลักร้องไห้โฮๆ ปล่อยมีดหลุดจากมือ ร้องครวญคร่ำ
       “ภู...ช่วยแม่ด้วย...อย่าทิ้งแม่นะ อย่าทิ้งแม่เหมือนอย่างที่พ่อแกทิ้ง แม่ไม่มีใครเลย..ไม่มีใครอีกแล้ว อย่าทิ้งแม่!”
       ศลัยลาค่อยๆ ก้าวเข้ามา จ้องมองสลักร่ำไห้อย่างตื่นตะลึง สายตามองไปยังมีดที่พื้นด้วยความหวั่นกลัว
       “ผมอยู่นี่ครับแม่ ผมอยู่นี่” ภูฉายปลอบประโลม
       “แก..แกจะไม่หนีแม่ไปไหนใช่มั้ย สัญญาซีภู..ภูฉาย แกจะอยู่กับแม่ตลอดไป..ใช่มั้ย”
       ภูฉายลนลานรับคำด้วยความรัก และความเกรงกลัว ที่ฝังอยู่ในจิตสำนึกของเขาตั้งแต่เล็กจนโต
       
       “ครับแม่”

ปีกมาร ตอนที่ 1
       สลักสงบลงแล้ว ทะนงรอภูฉายอยู่ สองพ่อลูกออกมาคุยกันนอกบ้าน
       
       “คุณสลักเป็นอยู่โรคเดียว โรคเรียกร้องความรัก ความรักนี่..มันจำกัดขีดของมันไม่ได้ มันไม่รู้ว่าต้องมีเท่าไหร่ ต้องให้เท่าไหร่ นี่คือเหตุผลที่พ่ออยู่กับแม่แกไม่ได้ พ่อต้องมีชีวิตของพ่อเอง ไม่มีใครให้ใครได้หมดหรอก”
       “เหตุผลแค่นี้เองหรือครับ ที่พ่อทิ้งแม่กับผมไป”
       “ภูฉาย พ่อรู้..มันยากที่เราจะต่อกันติด พ่อซื้อไร่ไว้แถวๆ สระบุรี เมื่อไหร่ที่แกต้องการใครสักคนที่เข้าใจแกละก็..นี่..นามบัตรของพ่อ”
       ทะนงยื่นนามบัตรให้ภูฉายก่อนเดินออกไป
       
       ภูฉายมองนามบัตรในมืออย่างเย็นชาก่อนเก็บไว้อย่างเสียไม่ได้
       
       ด้านศลัยลาเดินดูรูปบรรพบุรุษของภูฉายก่อนเดินมาหยุดที่รูปถ่ายวัยสาวของสลักด้วยความสนใจ สาวใช้นำน้ำเย็นเข้ามาวาง มองศลัยลาด้วยแววตาแปลกๆ
       “ขอบใจจ้ะ”
       ภูฉายเดินลงมาจากชั้นบน สวนทางกับสาวใช้ สาวใช้เดินเลยไปแล้วจึงหลบมุมแอบดูท่าทีภูฉายอย่างเป็นกังวล
       “ผมขอโทษด้วยนะครับ ที่..เอ้อ..ที่…”
       “คุณแม่คุณเป็นยังไงบ้างคะ”
       “ผมให้แม่กินยานอนหลับ ตอนนี้หลับไปแล้วละครับ แม่...เอ้อ...”
       “ผู้ชายคนนั้น คุณพ่อคุณหรือคะ”
       ภูฉายอึกอักอีก “เอ้อ...เขา...”
       “ไม่เป็นไรหรอกค่ะภู วันนี้ไม่ได้พบคุณแม่คุณ ไว้ฉันมาวันหลังก็ได้ค่ะ ดูแลคุณแม่ให้ดีๆ นะคะ ฉันจะนั่งแท็กซี่กลับบ้านเอง”
       “ผมจะเดินไปส่งคุณขึ้นแท๊กซี่ครับ”
       ภูฉายจับมือศลัยลา จูงมือกันเดินออกไป ผ่านหน้าละมัยที่ยืนแอบมองอยู่ตื่นๆ แต่รีบกลบเกลื่อนสีหน้า สาวใช้มองตามที่มือ พึมพำเบาๆ
       “พระจันทร์ทรงกลด! นี่ถ้าคุณนายรู้ว่าคุณภูจับมือถือแขนกับผู้หญิงละก็..ระเบิดลงใหญ่กว่าลูกเมื่อกี้แหงๆ”
       ละมัยสยองแทนภูฉาย
       
       สลักเริ่มรู้สึกตัว ใช้มือควานข้างกาย ก่อนลืมตาขึ้นด้วยความหวาดระแวง
       
       “ภู..ภูฉาย ภูฉาย!” สลักส่งเสียงเรียก พรวดพราดลุกขึ้นนั่ง
       “นังมัย!”
       เสียงสาวใช้ตอบก่อนเปิดประตูเข้ามา ท่าทีสลักร้อนใจ
       “ขา คุณนาย”
       “ภูฉายไปไหน”
       “เอ้อ ออก..ออกไปส่งเพื่อนค่ะ”
       “เพื่อน ร้อยวันพันปีฉันไม่เคยเห็นภูฉายมีเพื่อน ใคร...ผู้หญิงหรือผู้ชาย”
       ละมัยหน้าซีดตัวสั่นด้วยความกลัว
       “ผะ..พะ..ผะ..ผู้..ผู้..ผู้...”
       สลักตวาด “ผู้หญิงหรือผู้ชาย”
       ละมัยสะดุ้ง “ผู้หญิงค่ะ!”
       สีหน้า แววตาของสลักตื่นโพรงไปด้วยความแปลกใจ เสียงแผ่วลง
       “ผู้หญิงหรือ”
       
       ด้านนวลนภากำลังเตรียมอาหารให้ลูกๆ สมเป็นครอบครัวที่อบอุ่น เต็มไปด้วยความรัก และความเข้าใจกัน ถึงแม้ว่านวลนภาจะเป็นหม้าย
       ภาษิตนั่งกินอาหารเช้าไป ดูข่าวกีฬาทางโทรทัศน์ไปด้วย ท่าทีของภาษิตง่ายๆ สบายๆ ไม่มีระเบียบ ภาษิตละสายตาจากโทรทัศน์ หันมามองศลัยลา
       นวลนภาถามลูกสาว “ไม่เร็วไปหน่อยหรือศลัย แม่เห็นเราคบกับผู้ชายคนนี้ได้แค่หกเดือน รู้จักมักจี่เขาดีแค่ไหนถึงได้ตัดสินใจจะแต่งงานกับเขา”
       “เขาเป็นคนดีค่ะ เขาอบอุ่นมั่นคง ข้อสำคัญเขาเป็นผู้ชายรักแม่ แต่งงานกันแล้วเขาต้องเป็นสามีที่แสนวิเศษ”
       “แต่..จะไม่ทำความรู้จักเขามุมอื่นเลยหรือ มนุษย์ผู้ชายน่ะมีหลายมุมหลายด้านนะลูก”
       “โธ่..แม่คะ พออยู่ด้วยกัน ก็ทำความรู้จักกันไปเรื่อยๆ ซีคะ ไม่เสียเวลาดี”
       ภาษิตแทรกขึ้น “ถึงตอนนั้น..แล้วรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดไว้ล่ะพี่ศลัย..กลับลำเหมือนกลับหัวเรือจะไม่ทันนะเจ๊!”
       “เรื่องของผู้ใหญ่..น้องหมาไม่เกี่ยว” ศลัยลาแขวะน้องชายขำๆ
       นวลนภาเริ่มกังวลอย่างเงียบๆ กับการตัดสินใจของศลัยลา
       
       คืนนั้นศลัยลากลับเข้ามาในห้อง มองดูรูปตัวเองกับภูฉาย มีข้อความไลน์ของภูฉายเข้ามาในโทรศัพท์ บอกว่า “พรุ่งนี้ผมมารับคุณนะ” ศลัยลายิ้มมีความสุข
       
       วันต่อมาสลักจัดอาหารเช้าอย่างประณีตสำหรับภูฉาย วางแก้วนมลง ภูฉายก้าวเข้ามาใกล้ๆ สลักด้วยท่าทีกลัวๆ กล้าๆ ขาดความมั่นใจ
       “เอ้อ แม่ครับ ผมมีเรื่องจะพูดด้วย”
       “ต้องหลังจากกินของเช้า แม่เตรียมอาหารครบหมู่ แกจะได้ไม่ขาดสารตัวไหน”
       เสียงกริ่งโทรศัพท์สายในบ้านดังขึ้น สลักหันขวับไปยังโทรศัพท์ เริ่มมีอาการหวาดระแวงทะนง ละมัยสาวใช้เดินไปรับโทรศัพท์
       “บ้านคุณนายสลักค่ะ..คะ..จะพูดกับใครนะคะ จะพูดกับคุณนายหรือคะ”
       “ใคร!” สลักถาม
       “เอ้อ..เขาบอกว่าเขาเป็นคุณพ่อของคุณภูฉายค่ะ”
       “วางลง ฉันไม่รับสาย” สลักตวาด “กระแทกลงไปเลย ไม่ก็บอกให้มันไปลงนรกซะ..ไอ้คนสารเลว มันจะแย่งลูกฉันไป ใช่ซี..พอลูกฉันได้ดิบได้ดี มันจะมาทวงความเป็นพ่อ ฉันบอกให้แกวางหูลงไงล่ะ ละมัย”
       ภูฉายถอนใจ หน้าสลดลงทันที
       “วะ..วางเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”
       สาวใช้รีบวางหูโทรศัพท์ลงด้วยท่าทีตกใจกลัว สลักเริ่มมีอาการเหนื่อยหอบ
       “แม่..แม่ครับ..แม่..มัย เรียกรถพยาบาลเร็ว”
       “ค่ะ”
       สาวใช้รีบกดโทรศัพท์
       “ภู..ช่วยแม่ด้วย อย่าทิ้งแม่ไปนะ อย่าทิ้งแม่ไป แม่อยู่ไม่ได้ถ้าแม่ขาดลูก แม่ต้องตาย..แม่ต้องตาย”
       สลักร้องไห้คร่ำครวญอยู่ในอ้อมแขนของลูกชาย
       สีหน้าของภูฉายสลดลง ก่อนรับคำเบาๆ เช่นเคย
       
       “ครับ...แม่”
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ปีกมาร ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
ปีกมาร ตอนที่ 15
ปีกมาร ตอนที่ 14
ปีกมาร ตอนที่ 13
ปีกมาร ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 2 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 2 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หนูเคยดูแล้วค่ะ
พี่กุ๊ก นาถยา เป็นศลัยลา
ลุงแซม ยุรนันท์ เป็นภูฉาย
น้าออฟ พงษ์พัฒน์ เป็นลายสือ
เมรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014