หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เลือดเจ้าพระยา

เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 5 สิงหาคม 2556 08:38 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 1
        เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 1 (ต่อ)
       
       ที่ลานหน้าบ้าน พวกชาวบ้านกำลังช่วยกันทำแผล ดูแลคนบาดเจ็บ มีหลายคนกำลังร้องไห้เสียใจที่ญาติของตนเสียชีวิต
       
       ขวดกอดร่างป้านวลผู้เป็นแม่ ซึ่งโดนยิงตาย ร้องไห้โฮ
       กำนันธง ผู้ใหญ่ต้อง สมิง ศรีนวล เดินสำรวจความเสียหาย และให้กำลังใจชาวบ้าน ขวดหันมาถามกำนันธงทั้งน้ำตา
       “กำนัน เมื่อไหร่ตำรวจจะมาจัดการไอ้โจรพวกนี้ซะที มันฆ่าแม่ชั้นตาย ตำรวจจะมาช่วยชั้นมั้ยกำนัน”
       “เรามันพวกบ้านป่า ห่างไกลจากความเจริญ อย่ามัวหวังพึ่งแต่ทางการเลย”
       “เอ็งก็เห็นอยู่ไอ้ขวด เกิดเรื่องมาตั้งหลายหนแล้วทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม”
       “ใช่จ้ะ พวกเราต้องช่วยกัน ผู้ชายทุกคนต้องหมั่นฝึกอาวุธเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา”
       “ผู้หญิงก็เหมือนกันนะจ๊ะ ถึงแม้จะเป็นกองหลัง แต่ฝึกป้องกันตัวเอาไว้บ้าง หากพวกมันมาถึงตัวก็จะได้ป้องกันตัวเอง”
       “วันรุ่งจะมีเรือเข้าเมือง ข้าจะโดยสารไปแจ้งทางการ หากใครเจ็บหนักอยากให้หมอในเมืองดูก็ไปด้วยกัน”
       กำนันธง ศรีนวล สมิง ช่วยกันดูแลชาวบ้าน
       
       วันต่อมาที่บ้านเถ้าแก่ชิ้น เถ้าแก่ชิ้นกำลังเอ็ดตะโรลุงอ้อน ชาวบ้านแก่ๆ และลูกชายชื่อเหิม ซึ่งเป็นลูกหนี้รายหนึ่ง วันนี้ลุงอ้อนเอาเงินมาใช้หนี้แต่เถ้าแก่ชิ้นแกล้งนับเงินผิดแล้วกล่าวหาว่าเงินไม่ครบ เนื่องจากเถ้าแก่ชิ้นกำลังจะหาทางยึดที่นาของลุงอ้อน
       “นี่หรือวะสามพัน ข้านับยังไงก็ได้แค่สองพันสี่”
       “ไม่จริงเถ้าแก่ ข้านับตั้งหลายรอบ ก่อนมาก็ให้ไอ้เหิมลูกชายข้ามันนับอีกที สามพันครบแน่นอนจ๊ะ”
       “ใช่จ้ะ ชั้นเป็นคนนับกับมือ ครบสามพันแน่นอน” เหิมช่วยยืนยันอีกคน
       “นี่เอ็งหาว่าข้านับโกงหรือไง”
       “เปล่าจ้ะ ๆ เดี๋ยวลองเอาเงินมาให้ชั้นนับใหม่ซิจ๊ะ เดี๋ยวชั้นจะนับให้ดู”
       “ไม่ได้ เงินเข้ามือข้าแล้ว เอาคืนไม่ได้ ข้าถือเคล็ด วันนี้ถือว่าเอ็งแค่ส่งดอก เพราะข้ายังได้เงินไม่ครบ”
       “เถ้าแก่ทำแบบนี้ไม่ได้นะ”
       “ใช่จ้ะ เถ้าแก่ลองนับอีกรอบก็ได้ ชั้นจะช่วยนับเสียงดังๆ จะได้มีพยานรู้เห็น”
       “เอ๊ะ เอ็งสองคนนี่ยังไง ข้าบอกว่าเงินไม่ครบ มันก็คือไม่ครบ ไปๆ ถ้าอยากได้ที่นาเอ็งคืนก็ไปหาเงินมาให้ครบ”
       เถ้าแก่ชิ้นบอกแล้วออกไป
       “แบบนี้นี้มันโกงกันชัดๆ นี่”
       เหมบอกอย่างโมโห บันลือ ดำและแดง ซึ่งนั่งฟังอยู่มุมหนึ่งพากันเดินเข้ามากระชากคอเหิม
       “อย่าปากมากไอ้เหลียว ถ้ายังไม่อยากตาย”
       บันลือบีบคอเหิมเพื่อข่มขู่ เหิมดิ้นไปมากำลังจะขาดใจตาย ลุงอ้อนรีบเข้ามา
       “อย่าทำลูกชั้นเลยจ๊ะ อย่าทำ”
       “ไปให้พ้น”
       บันลือปล่อยมือจากเหิมแล้วหันไปผลักลุงอ้อนเซล้มไป เหิมแค้นจัดพุ่งตัวเข้าใส่บันลือ
       “มึงทำพ่อกู”
       เหิมลุงขึ้นสู้แต่โดน ดำและแดง ลูกน้องบันลือช่วยกันจับตัวไว้ จากนั้นบันลือก็เข้าไปซ้อมจนสะบักสบอม ลุงอ้อนเข้าไปช่วยเลยโดนไปด้วย
       
       บันลือ ดำ แดง พากันลากตัวเหิมและลุงอ้อน ซึ่งถูกซ้อมสะบักสะบอมไปโยนทิ้งที่หน้าบ้าน
       “จำเอาไว้ เอ็งสองคนพ่อลูก ถ้าคราวหน้ากำแหงอีก ข้าไม่เลี้ยงไว้แน่”
       เหิมและลุงอ้อน บาดเจ็บ นอนร้องโอดโอย
       ระหว่างนั้นมีชายสองคนซึ่งใส่หมวกและอำพรางใบหน้าเดินเข้ามาหาบันลือ บันลือและพวกชักปืนเตรียมพร้อม
       “มาหาใคร”
       ชายคนที่เป็นหัวหน้า เปิดผ้าที่คลุมหน้าให้บันลือเห็นว่าเขาคือโจรมเหศักดิ์
       “ข้าเองมเหศักดิ์”
       บันลือพยักหน้า แล้วรีบพากันไป เหิมพยุงลุงอ้อนขึ้นมา เหิมมองไปที่โจรมเหศักดิ์ แล้วจำได้ แต่ก็นิ่งเงียบ ขณะที่ลุงอ้อนรีบสะกิดให้เหิมหลบกันออกไป
       
       ภายในบ้านเถ้าแก่ชิ้น โจรมเหศักดิ์และลูกน้องพากันเดินเข้ามา แล้วเปิดหมวกและผ้าคลุมหน้า บันลือ ดำและแดง เดินเข้ามาคุมเชิงสังเกตการณ์ เถ้าแก่ชิ้นยิ้มต้อนรับ
       “แกนี่เอง มเหศักดิ์ นึกว่าใคร”
       “เที่ยวนี้ปล้นไม่สำเร็จ ได้ของมาไม่มาก” ลูกน้องของโจรมเหศักดิ์เทเครื่องทอง เข็มขัดและของที่ปล้นได้จากครั้งที่แล้วลงต่อหน้าเถ้าแก่ชิ้น “เถ้าแก่จะให้เท่าไหร่”
       เถ้าแก่ชิ้นเอาไม้เขี่ย แยกของที่ปล้นมา แล้วเริ่มตีราคา
       “ทั้งหมดคงให้ได้ไม่เกินสามพันห้า” เถ้าแก่ชิ้นหันไปหยิบเงินแล้วนับส่งให้ โจรมเหศักดิ์รับเงิน เถ้าแก่ชิ้นสังเกตเห็นว่าโจรมเหศักดิ์โดนยิงที่แขน “นั่นแกโดนยิงรึ”
       “ใช่ แต่เถ้าแก่คอยดูก็แล้วกันว่าไอ้คนที่ยิงเสือมเหศักดิ์ มันต้องได้คืนเป็น 10 เท่า”
       “ใคร”
       “ไอ้สมิง”
       เถ้าแก่ชิ้นหันไปสบตาบันลือ ซึ่งเต็มไปด้วยความแค้นเมื่อได้ยินชื่อของสมิง
       “ไอ้สมิงมันทำแสบ งั้นเรามาร่วมมือกัน เสือมเหศักดิ์”
       “ใช่ เรามีศัตรูคนเดียวกัน ถ้าข้ายังอยู่ที่ลานเท ไอ้สมิงก็อยู่ไม่ได้”
       โจรมเหศักดิ์พยักหน้ารับ
       
       เช้าวันรุ่งขึ้น เรือโยงของสมิงลอยลำอยู่ริมน้ำ ป้าสายอาศัยอยู่ในเรือ กำลังติดเตาเพื่อทำกับข้าว สมิงซึ่งนอนหลับอยู่ในเรือตื่นขึ้นมาล้างหน้า แล้วเอากิ่งข่อยถูฟันเตรียมตัวออกไปบ้านกำนันธง
       “จะไปแล้วรึสมิง”
       “จ้ะแม่ ไปช่วยกำนันธงฝึกอาวุธให้ชาวบ้าน”
       “เดี๋ยวนี้ไม่กินกับข้าวที่แม่ทำแล้วซิ” ป้าสายบอกอย่างงอนๆ สมิงเข้ามาอ้อน
       “กินซิจ๊ะแม่ ตอนเย็นสมิงก็กลับมากินข้าวกับแม่ทุกวันอยู่แล้ว เพียงแต่ตอนเช้าสมิงอยากไปชิมฝีมือศรีนวลเค้าหน่อย”
       “เออ...แม่ไม่ได้ว่าอะไรหรอกสมิง ศรีนวลมันก็คนดี ถ้าสมิงจะเอามาเป็นสะใภ้แม่ก็สบายใจ”
       “จริงหรือจ๊ะแม่ เอาไว้ถ้าสมิงพร้อมเมื่อไหร่ แม่ไปขอศรีนวลให้สมิงทีนะแม่นะ”
       “แล้วศรีนวลมันตกลงกับเอ็งแล้วรึ”
       “ยังหรอกจ๊ะแม่ ฉันก็ยังไม่รู้ว่าศรีนวลเขาจะมีใจให้ฉันหรือเปล่า”
       “งั้นก็รีบไปเถอะ ไปสายประเดี๋ยวศรีนวลเค้าจะงอนเอา”
       “จ้ะแม่ งั้นสมิงไปนะ”
       
       สมิงเดินลงเรือไป ป้าสายหันไปทำกับข้าวต่อ

เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 1
        บริเวณทางเดินในหมู่บ้าน ลุงชุบกำลังเดินกลับไปที่เรือโยง แต่แล้วจู่ๆ โจรมเหศักดิ์เดินออกมาขวางทางไว้ ลุงชุบตกใจ
       
       “แก...”
       “ใช่ ข้าเอง” ลุงชุบวิ่งหนี แต่ลูกน้องโจรมเหศักดิ์เข้ามาจับตัวไว้ “ไอ้สมิงอยู่ไหน”
       “ปล่อยข้า ปล่อย”
       “บอกมา ไอ้สมิงอยู่ไหน”
       โจรมเหศักดิ์เข้ามาตะคอกถามลุงชุบ ซึ่งกำลังตกใจจนรนราน
       
       ที่เรือโยง ป้าสายกำลังทำกับข้าวอยู่แล้วสักครู่ก็ได้ยินเสียงด้านหลัง เมื่อหันมาก็พบโจรมเหศักดิ์และลูกน้องจับตัวลุงชุบขึ้นมาบนเรือ
       “ว้าย...นี่มันอะไรกัน”
       โจรมเหศักดิ์เดินขึ้นเรือมาแล้วมองหาสมิง แต่ไม่เจอ
       “ไอ้สมิงอยู่ไหน”
       “ชั้นไม่รู้”
       “ไม่รู้เรอะ”
       โจรมเหศักดิ์เอาด้ามปืนตบหน้าป้าสายล้มคว่ำ ขณะที่ลุงชุบพยายามต่อสู้ แล้วที่สุดโจรมเหศักดิ์ก็ลั่นกระสุนเปรี้ยงๆ เข้าใส่ลุงชุบและป้าสาย
       ขณะนั้นขวด หนุ่มชาวบ้านยืนแอบมองอยู่บนฝั่ง ขวดตกใจมากเมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจึงรีบวิ่งหนีไป
       
       ลานหน้าบ้านกำนันธง สมิงประทับปืนบนบ่าแล้วลั่นไกปืนปล่อยลูกกระสุนไปยังเป้าซึ่งทำจากลูกมะพร้าวกระเด็นไป ศรีนวลและชาวบ้านพากันตบมือชอบใจในความแม่นยำของสมิง
       “โอ้โห...สมิงฝีมือไม่ตกเลย”
       “ไหนศรีนวลลองบ้างซิ”
       ศรีนวลรับปืนจากสมิงมา แล้วเริ่มเล็งยิงไปยังเป้าหมาย กระสุนปืนเข้าจุดสำคัญเช่นกัน ทุกคนพากันตบมือเสียงชื่นชม
       “ฝีมือศรีนวลก็ไม่ใช่ย่อย”
       “ฝีมือเด็กหัดใหม่ หรือจะสู้ยอดฝีมืออย่างสมิง”
       “ขอให้มีสมาธิ และทำความคุ้นเคยกับปืน รับรองยิงแม่นกันทุกคน”
       ขวด วิ่งเข้ามาหาสมิงใบหน้าตื่นตระหนก
       “สมิงๆ เร็ว”
       “มีอะไร ขวด”
       “ไปช่วยลุงชุบกับป้าสายเร็ว ไอ้เสือมเหศักดิ์”
       สมิงรีบวิ่งออกไป ศรีนวล ขวดและคนอื่นๆ พากันวิ่งตาม
       
       ที่เรือโยง ศพของลุงชุบกับป้าสายนอนตายจมกองเลือดอยู่ สมิง ศรีนวล ขวดและคนอื่นๆ พากันวิ่งเข้ามา สมิงเห็นร่างพ่อกับแม่ก็รีบเข้าไปประคองกอด
       “แม่ แม่” ลุงชุบพยายามจะเคลื่อนไหว สมิงเข้าไปประคอง “พ่อ พ่อ”
       “ไอ้มเหศักดิ์มัน...” ลุงชุบขาดใจตาย ศรีนวลหันไปหาขวด
       “แกเห็นอะไรบ้าง”
       “ชั้นผ่านมา ได้ยินเสียงลุงกับป้าแกร้อง ฉันก็เลยเข้ามาดูเห็นไอ้มเหศักดิ์ มันเป็นคนฆ่าลุงกับป้าตาย”
       “แกเห็นใคร...”
       สมิงหันไปเห็นกระดาษจดหมายแผ่นหนึ่งตกอยู่ไม่ห่างนักจึงหยิบขึ้นมาอ่าน เนื้อความในจดหมาย เขียนว่า “ไอ้สมิง โจรอย่างมเหศักดิ์ไม่เคยโดนใครหยามและชีวิตของพ่อกับแม่เอ็งก็คือผลตอบแทนที่เอ็งลบหลู่ข้า หากเอ็งต้องการเจอข้า ข้าจะรอเอ็งอยู่ที่ซ่องยายจันทร์ ลงชื่อ เสือมเหศักดิ์ ”
       “นั่นจดหมายอะไรสมิง”
       สมิงไม่ตอบ แต่ส่งจดหมายให้ศรีนวลอ่าน ดวงตาของสมิงแข็งกร้าว เต็มไปด้วยความแค้น
       
       เปลวไฟกำลังลุกท่วมโลงศพ 2 โลง ซึ่งถูกเผาบนเชิงตะกอนแบบง่ายๆ กลางแจ้งลานวัด สมิงยืนมองเปลวไฟ น้ำตาคลอ เต็มไปด้วยความแค้น ผู้ใหญ่ต้อง ขวดและชาวบ้านมายืนไว้อาลัยกับการเผาศพครั้งนี้ ศรีนวลและกำนันธงเดินเข้ามาหาสมิง
       “จดหมายของมันทิ้งไว้ ข้าคิดว่ามันมีเลศนัยแอยู่นะสมิง” กำนันธงบอก
       “ลุงกำนันคิดว่ามีอะไร”
       “บางทีอาจจะเป็นแผนของมันหลอกล่อเอ็งไปก็ได้”
       “ใช่สมิง ถ้าสมิงไปก็เท่ากับว่าติดกับดักของมัน อันตรายมาก”
       “แต่สมิงจะปล่อยให้พ่อแม่ตายฟรีไม่ได้”
       “เรื่องนั้นข้าเข้าใจ แต่ก็ไม่อยากให้เอ็งวู่วาม”
       “ชีวิตของสมิงยังมีค่าต่อคนบ้านลานเทอีกมาก เราเป็นห่วง ไม่อยากให้สมิงเป็นอะไรไป”
       สมิงหันมามองศรีนวล เขาดีใจที่ศรีนวลห่วงใยเขา แต่เรื่องนี้ก็ตัดสินใจยากเหลือเกิน เพราะวิญญาณพ่อกับแม่จะสงบสุขได้อย่างไรหากสมิงนิ่งดูดายไม่ช่วยแก้แค้นให้
       “เอาไว้สมิงจะลองคิดดู”
       สมิงรับปาก ขณะที่ดวงตาหันไปจับจ้องโลงศพของพ่อกับแม่ที่กำลังถูกเผา
       
       ค่ำวันเดียวกันนั้นที่ซอยแห่งหนึ่งซึ่งเป็นห้องแถวประดับโคมไฟกันระยิบระยับ โดยในซอยนี้มีซ่องหลายเจ้าของ ทำให้เห็นหญิงสาวโสเภณีพากันออกมายืนเรียกแขกให้เข้าไปใช้บริการ
       ภายในซ่องแห่งหนึ่งซึ่งก็คือซ่องยายจันทร์ โจรมเหศักดิ์กำลังนอนให้หญิงสาวบีบนวดอยู่ สักครู่ก็เห็นนายอำเภอซึ่งปลอมตัวอยู่ในเสื้อผ้าแบบชาวบ้านเดินเข้ามาพร้อมคนสนิท โจรมเหศักดิ์หันไปเห็นก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับ
       “ท่านนายอำเภอ”
       นายอำเภอจุ๊ปากไม่ให้มเหศักดิ์เสียงดัง
       “จุ๊ๆ ห้ามเรียกว่านายอำเภอ”
       “ข้างนอกเป็นไงบ้างครับ”
       “ผมวางกำลังเอาไว้แล้วทุกจุด ถ้ามันบุกเข้ามายังไงก็ไม่รอด”
       “แล้วคืนนี้มันมาแน่เหรอครับ”
       นายอำเภอหันไปหาคนสนิท
       “สายของเรารายงานว่ามันน่าจะลงมือคืนนี้แน่นอนครับ”
       “แกวางใจเถอะมเหศักดิ์ ถ้ามันมา ยังไงก็ไม่มีทางรอด ตามสบาย”
       นายอำเภอ และคนสนิทพากันเดินออกไป
       
       โจรมเหศักดิ์นอนลงแล้วให้หญิงสาวนวดต่อ

เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 1
        ที่หน้าซ่องแห่งนั้น เห็นชายหนุ่มหลายคนพากันเดินเตร็ดเตร่เที่ยวชมหญิงโสเภณีกันพลุกพล่าน สมิงใส่หมวกพลางตัวเดินปะปนไปกับคนอื่นๆ
       
       สมิงคอยสังเกตการณ์หาความผิดปรกติ และมองหาโจรมเหศักดิ์ แล้วสักครู่ก็สังเกตเห็นนายอำเภอและคนสนิท กำลังส่งสัญญาณบางอย่างทำให้สมิงรู้ตัวว่าคนที่เดินไปมาแวดล้อมตัวเขานั้น แท้จริงก็คือตำรวจนอกเครื่องแบบ สมิงแกล้งเดินเข้าไปหาผู้หญิงคนหนึ่งแล้วเดินพาเธอเข้าไปในซ่องที่อยู่ห่างออกไป นายอำเภอ ส่งสัญญาณมือให้สายสืบคนหนึ่งรีบตามสมิงไป
       
       ภายในซ่องเจ้จู สมิงเดินเข้ามากับหญิงสาว กำลังมองหาห้องว่าง
       “พี่ไม่เคยมาเที่ยวเลยเหรอจ๊ะ”
       “ไม่เคย”
       “มิน่า ท่าทางแปลกๆ”
       “พอดีพี่ไม่ชอบคนเยอะ”
       “นั่นซิ วันนี้คนเยอะจริงๆ มาจากไหนก็ไม่รู้” หญิงสาวมองเห็นห้องๆ หนึ่งว่างแล้ว “ห้องว่างแล้วจ้ะ”
       หญิงสาวพาสมิงเข้าไปด้านใน สายสืบซึ่งแอบตามสมิงมาเดินมายืนเฝ้าหน้าห้อง พร้อมขยับปืนเตรียมพร้อม
       
       ที่ซ่องยายจันทร์ ขณะนั้นโจรมเหศักดิ์กำลังนอนให้หญิงสาวบีบนวด
       “ตรงนั้นๆ แรงๆ จ้ะ ไม่ต้องกลัวพี่เจ็บ อืมม”
       สักครู่นายอำเภอเดินเข้ามาพร้อมคนสนิท
       “มันมาแล้ว”
       โจรมเหศักดิ์ลุกขึ้นหยิบปืนทันที นายอำเภอส่งยิ้มให้ใจเย็น
       “ไม่ต้องรีบ ตอนนี้ผมส่งคนประกบมันแล้ว”
       “มันอยู่ไหน”
       “ซ่องเจ้จู ห้องข้างๆ นี่แหละ”
       “มันคงมาแค่ดูลาดเลาน่ะครับ เห็นขึ้นห้องไปกับผู้หญิงคนหนึ่ง”
       “งั้นก็เก็บมันเลยซิ”
       โจรมเหศักดิ์เตรียมตัวจะออกไปลุย แต่นายอำเภอห้ามไว้
       “แกอยู่นี่แหละ ชั้นแค่แวะมาบอก ป่านนี้ลูกน้องชั้นล้อมห้องมันไว้หมดแล้ว”
       นายอำเภอและคนสนิทพากันออกไป มเหศักดิ์ล็อกห้อง มีท่าทีระมัดระวังมากขึ้น จากนั้นก็หันไปหาหญิงสาว ให้หญิงสาวเริ่มบีบนวดต่อ
       บนเพดาน สมิงกำลังแอบมองความเคลื่อนไหวของโจรมเหศักดิ์จากด้านบน
       
       หน้าห้องที่สมิงเข้าไปกับหญิงสาว สายสืบยังยืนเฝ้าหน้าห้อง โดยมีสายสืบอีกสามคนมายืนสังเกตการณ์ด้วย
       สักครู่ นายอำเภอและคนสนิทเดินเข้ามา
       “มันอยู่ห้องไหน”
       “ห้องนี้ครับ”
       “งั้นก็พังประตูเข้าไปเลย”
       นายอำเภอและพวกเริ่มพังประตู
       
       โจรมเหศักดิ์กำลังนอนอย่างสบายอารมณ์ให้หญิงสาวบีบนวด แล้วจู่ๆ สมิงก็โดดลงมาจากเพดาน โจรมเหศักดิ์สะดุ้งพลิกตัวมาคว้าปืน แต่สมิงเตะเปรี้ยงปืนของโจรมเหศักดิ์หลุดจากมือ แล้วจากนั้นก็ต่อสู้กัน หญิงสาวตกใจสิ้นสติเป็นลมไป
       สมิงต่อสู้กับโจรมเหศักดิ์ แล้วทำให้ตะเกียงล้มลงไป ไฟจากตะเกียงเริ่มลามไปยังผ้า
       
       ที่ซ่องเจ้จูนายอำเภอและสายสืบ พากันพังประตูเข้าไปในห้อง แล้วพบว่าหญิงสาวโสเภณีที่มากับสมิงถูกจับมัดไว้กับเตียง มีผ้าอุดปาก สายสืบคนหนึ่งรีบไปแก้ผ้าที่มัดปาก
       “มันอยู่ไหน”
       “โน่นค่ะ มันขึ้นไปบนโน้น”
       หญิงสาวชี้มือขึ้นไปบนเพดาน เห็นฝ้าเพดานถูกเปิดออกเป็นรู มีร่องรอยของคนปีนขึ้นไป
       “ไปที่ห้องไอ้มเหศักดิ์เร็ว”
       ทุกคนพากันวิ่งออกไป
       
       โจรมเหศักดิ์ถูกสมิงต่อยประตูพังถลาออกมาจากข้างในล้มลงที่ถนนหน้าซ่อง สมิงตามมาแล้วจากนั้นก็เริ่มต่อสู้กันอีก นายอำเภอและพวกพากันวิ่งออกมาจากด้านใน ชักปืนออกมาเล็งแล้วยิงเปรี้ยงออกไป แต่สมิงหลบฉากแล้วจับโจรมเหศักดิ์เป็นตัวประกัน ชาวบ้านแถวนั้นพากันแตกตื่นวิ่งหนีกันวุ่นวาย
       “สมิง แกโดนล้อมไว้หมดแล้ว มอบตัวซะดีๆ”
       “แกเป็นใคร”
       “ไอ้โง่ อย่าบอกนะว่าเอ็งไม่รู้จักนายอำเภอ”
       “ถ้าเป็นนายอำเภอก็จับมันซิ ไอ้นี่มันโจรมเหศักดิ์”
       “คนที่ข้าจะจับก็คือเอ็งไอ้สมิง ไม่ใช่มเหศักดิ์”
       สมิงโกรธเมื่อรู้ว่านายอำเภอกับโจรมเหศักดิ์เป็นพวกเดียวกัน จังหวะนั้นเองที่โจรมเหศักดิ์สะบัดหลุดจากสมิง คนสนิทรีบโยนปืนไปให้มเหศักดิ์ แต่สมิงแย่งปืนมาได้แล้วยิงโจรมเหศักดิ์ล้มลงจมกองเลือด นายอำเภอและพวกพากันระดมยิงสมิง สมิงรีบหลบฉากเข้าที่กำบัง
       เริ่มมีควันจากไฟไหม้คละคลุ้ง ชาวบ้านตะโกนส่งเสียงร้องแล้วพากันวิ่งหนีไฟไหม้กันวุ่นวาย
       
       โจรมเหศักดิ์ฟื้นขึ้นมาแล้วรีบพยุงตัวหนีไป

เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 1
        ไฟไหม้เริ่มไหม้หนักขึ้น ชาวบ้านพากันวิ่งหนีกันวุ่นวาย สมิงวิ่งหนีเข้ามาหลบที่มุมหนึ่ง แล้วจากนั้นก็โผล่ออกไปยิงตอบโต้กับกลุ่มของนายอำเภอและพวก
       
       สมิงอาศัยหมอกควันที่กำลังลุกไหม้เป็นสิ่งพรางตัว แล้วที่สุดเสียงปืนทางด้านของสมิงก็เงียบหายไป นายอำเภอกำลังแปลกใจที่ไม่มีเสียงยิงตอบโต้ออกมา
       “มันหายไปไหนแล้ว”
       “สงสัยคงโดนเป่าไปแล้วครับ”
       “พวกเอ็งเข้าไปดูซิ”
       พวกสายสืบพากันกรูเข้าไปสำรวจเพื่อหาสมิง ทำให้ด้านของนายอำเภอไม่มีคนคุ้มกัน สมิงโผล่มาจากด้านหลังของนายอำเภอ
       “เป็นข้าราชการแต่เป็นโจรซะเอง”
       นายอำเภอและคนสนิทยิงสมิง แต่สมิงไวกว่า ล้มตัวลงแล้วพลิกยิงสวนไปถูกนายอำเภอและคนสนิทล้มลง สมิงวิ่งหายไปในกลุ่มควัน
       
       เช้าวันรุ่งขึ้น บริเวณลานหน้าบ้านกำนันธง ชาวบ้านพากันมาจับกลุ่มพูดคุยถึงเหตุการณ์เมื่อคืน โดยทุกคนได้รับข่าวที่บิดเบือนจากความเป็นจริง กล่าวหาว่าสมิงเป็นโจรไปปล้นซ่องนางโลมในตัวเมืองและฆ่าคนตาย กำนันธงและศรีนวล ลงมาจากบ้าน ผู้ใหญ่ต้อง ขวด เหิมและลุงอ้อนรีบพากันเข้าไปหากำนันธง
       “กำนัน ได้ข่าวเมื่อคืนหรือยัง”
       “เออ...มีคนมาบอกข้าตั้งแต่เช้ามืดแล้ว”
       “ได้ยินว่ามียิงกันด้วย”
       “ใช่จ้ะศรีนวล เมื่อกี้พวกเรือเร่มาส่งข่าวบอกว่า ไอ้ที่ยิงกันเมื่อคืนเป็นฝีมือของโจรก๊กใหม่ บุกมาปล้นซ่อง แล้วก็ฆ่านายอำเภอกับลูกน้องตายไปหลายคน”
       “โจรก๊กใหม่เหรอวะ”
       “ใช่ ในเมืองเค้าลือกันว่าพวกโจรมาจากบ้านลานเท”
       “ข่าวผิดแล้ว บ้านลานเทของเราจะมีโจรได้ยังไง”
       “นั่นซิ พูดแบบนี้พวกเราเสียหายนะ”
       “แต่ในเมืองเขาพูดกันแบบนี้จริงๆ มันบอกว่าหัวหน้าโจรเป็นคนลานเท”
       “แล้วรู้ตัวมั๊ยว่าเป็นใคร”
       เถ้าแก่ชิ้น บันลือ และลูกน้องเดินเข้ามาพร้อม เจ้าหน้าที่ตำรวจ 4-5 คน
       “ก็ไอ้สมิงไง เมื่อคืนไอ้สมิง มันร่วมมือกับเสือมเหศักดิ์ ยกพวกบุกไปปล้นซ่องนางโลม แล้วก็เกิดผิดใจกัน มันเลยยิงกับเสือมเหศักดิ์ นายอำเภอรู้ก็เลยยกกำลังมาล้อมปราบ ไอ้สมิงก็เลยยิงนายอำเภอและพวกตายไปหลายคน”
       “ไม่จริง สมิงไม่มีวันเป็นโจรเด็ดขาด”
       “แหม...ศรีนวล เข้าข้างไอ้สมิงเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะ ทีกับพี่ละก็ค้อนเอาๆ”
       ศรีนวลตาขวาง ไม่พอใจท่าทีกวนๆ ของบันลือ
       “ไม่ว่าเรื่องนี้จะจริงไม่จริงยังไง ข้าไม่เชื่อเด็ดขาด ต้องหาหลักฐานมายืนยัน” กำนันธงบอกแล้วหันไปพูดกับชาวบ้าน “พวกเราทุกคน อย่าเพิ่งเชื่อข่าวลือ คนลานเทต้องรักและสามัคคีกันไว้ เอาละ ตอนนี้แยกย้ายกันไปทำมาหากินเถอะ ถ้ามีข่าวอะไรคืบหน้าข้าจะเอามาบอก”
       ชาวบ้านทำท่าจะแยกย้ายกัน แต่เถ้าแก่ชิ้นห้ามไว้
       “เดี๋ยว ยังไปไหนไม่ได้” บันลือเปิดสมุดบัญชีส่งให้เถ้าแก่ดูรายชื่อลูกนี้ เถ้าแก่เริ่มชี้หน้าไล่รายชื่อลูกหนี้ทุกคน
       “พวกเอ็งทุกคนยังไปไหนไม่ได้ วันนี้ถึงกำหนดส่งต้นส่งดอกกันแล้ว”
       ชาวบ้านส่งเสียงฮือ ไม่พอใจ
       “มีปัญหาอะไร หรืออยากจะคุยกับตำรวจก็เอา”
       “เรื่องหนี้สิน ถ้ามีสัญญาถูกต้อง ตำรวจก็ต้องทำตามหน้าที่ ใครเบี้ยวเจอซังเตแน่นอน”
       “ใครก็ช่วยเอ็งไม่ได้ทั้งนั้น แม้แต่กำนันธง ผู้ใหญ่ต้อง เพราะข้ามีสัญญาเงินกู้ถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง ไปคุยกันที่โรงพัก ขอโทษนะ กำนัน ผู้ใหญ่”
       เถ้าแก่ชิ้นกับพวกพาชาวบ้านไป สมิงซึ่งแอบซุ่มดูอยู่มุมหนึ่งเป่าปากเป็นเสียงนกดุเหว่า ศรีนวลได้ยินก็จำได้ จึงหันไปบอกพ่อ
       “พ่อ ได้ยินมั๊ย”
       “ได้ยินอะไร”
       “เสียงนกกาเหว่า”
       “สมิงอยู่แถวนี้”
       ศรีนวลกระซิบบอก ศรีนวลและกำนันธงหันไปมองรอบๆ แล้วเห็นสมิงซุ่มอยู่ สมิงให้สัญณาณมือนัดให้ทั้งคู่แอบไปพบกันที่เถียงนา ศรีนวลให้สัญญาณมือตอบกลับไป สมิงรีบหลบไป
       “ผู้ใหญ่อยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวชั้นมา”
       
       กำนันธงและศรีนวล ตัดสินใจพากันหลบออกจากบ้านไป ปล่อยผู้ใหญ่ต้องเฝ้าบ้าน
       
       อ่านต่อหน้า 3

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 15
เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 14
เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 13
เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 2 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 2 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาเเว๊ววว ละครบู๊เเนว ระเบิดภูเขา เผากระท่อม
วิว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014