หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ นางร้ายสายลับ

นางร้ายสายลับ ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 6 สิงหาคม 2556 17:54 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
นางร้ายสายลับ ตอนที่ 5
        นางร้ายสายลับ ตอนที่ 5
       
       ขณะที่สุรีกานต์เข้ามาในร้านอาหารหย่อนก้นลงนั่ง พลอยนิลโวยใส่ทันที
       
       “แกผิดสัญญา”
       “ฉันขอโทษที่ลืมโทรหาแก ฉันยุ่งมากจริงๆ”
       “ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัว”
       “ก็ได้ แกมีอะไรก็ว่ามา”
       “ธานยังไม่หายโกรธฉันเลยยิ่งพอมีข่าวบ้าๆ เรื่องธานกับนังเด็กแก้วนรกนั่นออกมา ความรักของเราก็เหมือนจะยิ่งเลวร้ายลงไปทุกที”
       “ถ้าฉันบอกว่าผู้ชายคนนี้เลวมากแกจะเชื่อฉันมั้ย เขาไม่เคยจริงใจกับแกเลยนะ”
       พลอยนิลไม่พอใจ
       “เลิกใส่ร้ายเขาซะทีน่า แกมีอคติกับเค้ามากกว่า ธานเลยไม่มีอะไรดีสักอย่างในสายตาแก”
       สุรีกานต์อ่อนใจ
       “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน แกลองหาทางพิสูจน์ดูละกันนะว่าผู้ชายคนนี้จริงใจกับแกแค่ไหน ฉันเชื่อว่าถ้าแกหาวิธีลองใจเขาได้สำเร็จ แกจะพบคำตอบอย่างแน่นอนว่าเขารักแกจริงๆ รึเปล่า”
       พลอยนิลหน้านิ่ง แอบเก็บคำพูดสุรีกานต์ไปคิด
       
       ค่ำนั้น กอบแก้วนั่งเปิดนิตยสารอยู่ที่โซฟา กวินเดินเข้าบ้านมาหันมาเห็นก็เดินเข้าไปหาแม่
       “ยังไม่นอนอีกเหรอครับคุณแม่”
       “แม่ก็รอวินน่ะสิ ตกลงเรื่องงานมูลนิธิ ว่าไง วินมีเวลาไปช่วยงานแม่หรือเปล่า”
       “ถึงมีคิวอะไร สำคัญแค่ไหนผมก็ต้องเคลียร์ให้หมดเพื่ออยู่ช่วยงานคุณแม่อยู่แล้วครับ”
       “ดีมาก สมกับเป็นลูกชายประธานมูลนิธิจริงๆ เลย”
       กวินยิ้ม เข้าไปโอบกอดแม่อ้อนๆ
       “งั้นงานนี้ผมขอชวนเพื่อนไปด้วยคนนึงนะครับ”
       กอบแก้วมองจับผิด
       “เอ เพื่อนคนนี้พิเศษกว่าเพื่อนคนอื่นหรือเปล่าน้า”
       กวินได้แต่ยิ้ม ไม่ตอบคำถามแม่
       
       บรรยากาศงานปาร์ตี้ริมสระน้ำเป็นไปอย่างสนุกสนานคึกคัก เนธานกับกลุ่มเพื่อนนายแบบนางแบบต่างชาตินั่งดื่มเฮฮากันอยู่ที่โต๊ะริมสระว่ายน้ำ หันไปเห็นเพื่อนนายแบบลูกครึ่งที่ซุ้มบาร์เหล้า ก็ลุกเดินเข้าไปหา ทั้งคู่มองกันด้วย สายตามีเลศนัย เนธานส่งซองสีน้ำตาลให้กับนายแบบลูกครึ่งคนนั้น แล้วรับซองยาเล็กๆ จากนายแบบลูกครึ่งมาใส่ถุงเสื้อเอาไว้ สองคนยิ้มให้กันอย่างพอใจ แล้วเดินแยกจากกัน เนธานหันหลังจะกลับมานั่งที่โต๊ะเดิม แต่กลับเจอแก้วดาราที่ยืนสวยเซ็กซี่อยู่ตรงหน้าเสียก่อน
       
       เนธานกับแก้วดาราคลอเคลียกันอยู่บนโซฟา เสียงโทรศัพท์มือถือของเนธานดังขัดจังหวะขึ้น ทั้งคู่เสียอารมณ์ เห็นหน้าจอโชว์ชื่อพลอยนิลก็รีบกดตัดสายหันกลับไปคลอเคลียแก้วดาราต่อ แก้วดาราแอบยิ้มสะใจ แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แก้วดาราเริ่มขัดใจ
       “อย่าไปสนใจเลย ปล่อยให้ดังไปอย่างนั้นแหละ” เนธานบอก
       เสียงโทรศัพท์มือถือดังจนหยุดไป กลายเป็นเสียงวอตแอ๊บแทน เนธานชะงักเล็กน้อย หยิบมากดดู หน้าจอมือถือเนธาน เห็นข้อความของพลอยนิลที่ส่งมา
       “ตอนนี้นิลอยู่โรงพยาบาล อยากพบธานเป็นครั้งสุดท้ายค่ะ”
       เนธานตกใจนิดๆ
       “เอ่อ ขอโทษนะแก้ว พอดีผมมีธุระด่วนเรื่องงานต้องรีบไป”
       แก้วดารไม่เชื่อ
       “ถ้าเห็นงานสำคัญกว่าแก้ว ก็เชิญตามสบายเลยค่ะ”
       เนธานจุ๊บแก้มแก้วดารา
       “ผมขอแก้ตัววันหลังนะ ผมไปล่ะ”
       เนธานรีบลุกไปทันที แก้วดาราขัดใจ
       “อีแก่ ให้มันรู้ไปสิว่าแกจะเด็ดกว่าฉัน ฮึ่ย”
       
       ในห้องพิเศษโรงพยาบาล...พี่บีมองพลอยนิลที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้อย่างอ่อนใจ
       “ลงทุนทำถึงขนาดนี้จะดีเหรอคะน้องนิล”
       “พี่บีเลิกถามนิลซะทีจะได้มั้ยคะ นิลฟังคำถามนี้มาไม่รู้กี่รอบแล้ว”
       “แต่พี่ว่าทำแบบนี้มันไม่ถูกเลยนะคะ”
       “นิลก็แค่อยากลองใจธานว่า เขารักแล้วแคร์นิลมากแค่ไหนก็เท่านั้นเอง”
       “พิสูจน์แค่นี้มันทำให้เรารู้ใจคนไม่ได้หรอกนะคะน้องนิล การจะมองคน เราต้องมองให้ยาวๆ มันถึง…”
       พลอยนิลเบือนหน้าไปทางอื่นไม่อยากฟัง พี่บีได้แต่มองอย่างอ่อนใจ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น พลอยนิลรีบหันไปมองที่ประตู มั่นใจว่าเป็นเนธาน
       “เห็นมั้ย นิลบอกแล้วว่าธานต้องมา”
       เนธานเปิดประตูห้องเข้ามารีบเดินเข้ามาหาพลอยนิลที่เตียงคนไข้ พี่บีถอยไปยืนมองห่างๆ พลอยนิลดีใจ คว้ามือเนธานมากุมไว้
       “นิลคิดแล้วว่าธานต้องมา แล้วนิลก็ไม่ผิดหวังจริงๆ ทุกอย่างพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า นิลรักคนไม่ผิด”
       เนธานงงๆ
       “คุณพูดเรื่องอะไร ผมไม่เข้าใจ แล้วนี่คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
       “ธาน นิลขอโทษสำหรับคำพูดของนิลที่ทำให้ธานเสียใจ นิลสัญญาว่าต่อไปนี้จะไม่พูดแบบนั้นอีก ขอให้เรากลับมาคืนดีกันเหมือนเดิมเถอะนะคะ”
       เนธานอ่อนลง แต่ก็ยังตั้งแง่ไม่ยอมคืนดีด้วยง่ายๆ
       “คำขอโทษอาจทำให้รู้สึกดีขึ้นได้ แต่ความเสียใจ ทำยังไงมันก็ล้างไม่หมดหรอกนิล”
       พลอยนิลชูกุญแจรถขึ้นมาตรงหน้า เนธานมองกุญแจรถตาเป็นประกาย
       “แล้วกุญแจรถสปอร์ตคันนี้ ที่ธานเคยบอกว่าอยากได้ล่ะคะ พอจะทำให้เราสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรือเปล่า”
       เนธานดีใจ ตาวาว
       “นิล”
       “นี่คือของขวัญแทนคำขอโทษจากนิลค่ะ”
       เนธานรีบเข้าไปกอดเอาใจ
       “ที่รัก ผมรักคุณที่สุดเลย”
       
       พี่บีได้แต่มองดูพลอยนิลกับเนธาน อย่างกลัดกลุ้มใจ

นางร้ายสายลับ ตอนที่ 5
        สุรีกานต์เดินหาของบางอย่าง ไปทั่วห้องแต่ก็หาไม่เจอ
       
       “เอ มันหายไปไหนนะ”
       เสียงโทรศัพท์มือถือสุรีกานต์ดังขึ้น เธอเดินไปหยิบ เห็นเบอร์กวินแล้วก็ยิ้มดีใจ
       “ค่ะคุณวิน”
       กวินยืนคุยโทรศัพท์อยู่ริมสระว่ายน้ำที่บ้าน
       “เห็นว่าพรุ่งนี้คุณโซ่ไม่มีคิวถ่ายละคร ผมเลยอยากจะชวนคุณโซ่ไปทำบุญด้วยกันน่ะครับ”
       “ทำบุญเหรอคะ”
       “ครับ เป็นงานประมูลผลงานของเด็กๆ จากมูลนิธิสานสุขน่ะครับ แค่ร่วมประมูลของเพียงหนึ่งชิ้น ก็ถือว่าได้ร่วมสมทบทุนเพื่อช่วยเหลือเด็กๆ ในมูลนิธิแล้วล่ะครับ”
       “ว้าว ดีจังเลยค่ะ ปกติโซ่ก็ร่วมเงินบริจาคเงินช่วยเหลือมูลนิธิสานสุขอยู่แล้วทุกปี”
       “จริงเหรอครับเนี่ย โห คุณโซ่นี่ใจดีจริงๆ เลยนะครับ”
       “ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ พอดีตอนเรียนมหาวิทยาลัย โซ่กับเพื่อนๆ เคยมีโอกาสไปเยี่ยมเด็กๆ ที่มูลนิธิน่ะค่ะ เห็นถึงความตั้งใจของพวกเขาที่อยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนใหม่ เลยอยากจะเป็นอีกหนึ่งกำลังให้กับพวกเขาก็เลยร่วมบริจาคเงินสมทบทุนให้กับมูลนิธิมาตั้งแต่นั้นน่ะค่ะ”
       “แบบนี้ผมก็ชวนถูกคนแล้วนะสิครับเนี่ย เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ผมไปรับคุณโซ่นะครับ”
       สุรีกานต์ทำท่าจะรับปาก แต่นึกขึ้นได้เสียก่อน
       “พรุ่งนี้เป็นวันพฤหัส อีตาสารวัตรนั่นจะเรียกใช้งานเรารึเปล่านะ”
       “ว่าไงครับคุณโซ่”
       “อ๋อ โซ่ตามไปเองดีกว่าค่ะ พอดีว่าต้องแวะไปทำธุระก่อนน่ะค่ะ”
       
       ในเซฟเฮาส์ทีมเดอะซัน...จ่ายมกับอัศวินนั่งดูฟุตบอลกันอยู่ที่โซฟา บนโต๊ะมีถ้วยบะหมี่ กล่องอาหารที่ทานหมดแล้ววางกองอยู่ นฤเบศเดินเซ็งๆ เข้ามาถือแฟ้มบทละครมาด้วย จ่ายมหันไปเห็น
       “อ้าว สารวัตร กลับมาแล้วเหรอครับ”
       “ไปกองละครมาเป็นไงบ้างครับ เจอดาราสาวๆ สวยๆ เพียบเลยล่ะสิ” อัศวินแหย่
       นฤเบศไม่สนใจคำถามใดๆ
       “ผมไม่อยู่ทั้งวัน เรื่องงานมีอะไรคืบหน้าบ้าง”
       ปรีติกับประเสริฐถือถ้วยบะหมี่เดินคุยกันออกมาจากมุมกดน้ำร้อนพอดี ปรีติรีบรายงาน
       “มีข้อมูลภารกิจครั้งที่แล้วจากสายลับเนปจูนส่งมาทางอีเมล์ลับเมื่อคืนครับ จากข้อมูลริชาร์ดมีธุรกิจส่งออกอุปกรณ์กีฬากอล์ฟอยู่ในหลายประเทศ แสดงให้เห็นว่าเครือข่ายของมันไม่ได้มีแต่ในประเทศไทย แต่กำลังขยายวงกว้างไปทั่วโลก”
       ประเสริฐเสริม
       “และธุรกิจใสสะอาดพวกนั้น ก็อาจเป็นแค่ธุรกิจฟอกเงินสกปรกของมันเท่านั้นครับ”
       ปรีติรายงานต่อ
       “สายลับเนปจูนยังบอกอีกว่า ที่ริชาร์ดรีบผละไปคืนนั้นก็เพราะมีใครบางคนโทรมารายงานว่าสินค้ามีปัญหา รายละเอียดทั้งหมดผมรวบรวมไว้ในแฟ้มรายงานวันนี้แล้วครับสารวัตร”
       นฤเบศ รับแฟ้มมาถือไว้
       “ขอบคุณมากหมวด คนที่โทรมาอาจจะเป็นพ่อเลี้ยงกำธรก็ได้ สั่งสายของเราให้ตามพ่อเลี้ยงกำธรอย่าให้คลาดสายตา” นฤเบสหันไปทางอัศวิน “ยังไงผมฝากผู้กองช่วยเช็คเรื่องนี้ต่อให้ด่วนเลยนะ”
       “ครับสารวัตร”
       
       นฤเบศนั่งอ่านแฟ้มรายงาน โทรศัพท์มือถือดังขึ้น เขารับสาย
       “มีอะไร ผมกำลังยุ่ง”
       “ฉันจะโทรมาถามว่าพรุ่งนี้มีภารกิจอะไรที่ฉันต้องทำหรือเปล่า”
       “งานของเราไม่มีอะไรแน่นอน คุณแสตนด์บายเตรียมพร้อมเอาไว้ก็แล้วกัน”
       “ถ้าไม่มีคำตอบให้ฉันแน่นอน ฉันจะถือว่าพรุ่งไม่มีงานอะไรให้ฉันทำ”
       นฤเบศยื่นมือไปจะหยิบถ้วยกาแฟเอามาดื่ม ในขณะที่ตายังอยู่ที่แฟ้มรายงาน
       “เออคุณ เรื่องอีเมล์ขอบคุ…” เขาเผลอปัดถ้วยกาแฟหกลดบทละคร “เฮ้ย”
       สุรีกานต์ตกใจไปด้วย
       “อะไรอ่ะคุณ”
       นฤเบศรีบหยิบแฟ้มบทละครขึ้นมาสะบัดๆ ดึงกระดาษมาซับ แต่ก็ไม่หายเปื้อน
       “ก็บทละครของคุณ…”
       เขานึกออก หยุดปากไว้ทันที
       “บทละครเหรอ...อ๋อ ที่แท้ฉันก็ลืมไว้ที่คุณนี่เอง ตอนนี้คุณอยู่ไหนเนี่ย ช่วยเอามาคืนให้ฉันที่คอนโดหน่อยสิ”
       นฤเบศมองรอยคราบกาแฟที่เปื้อนอย่างลำบากใจอึกอัก
       “ตอนนี้เหรอ ผมไม่ว่าง เอาไว้ผมคืนให้คุณวันหลังก็แล้วกัน”
       “ก็ได้ งั้นฉันนัดคุณพรุ่งนี้ค่ำๆ ก็แล้วกัน ห้ามเบี้ยว ห้ามลืมเด็ดขาดล่ะ”
       นฤเบศวางสาย มองแฟ้มบทละครในมืออย่างหนักใจ โยนลงบนโต๊ะแบบเซ็งๆ เสียงจ่ายมดังมา
       “เสบียงรอบดึกมาแล้วคร๊าบ บะหมี่ต้มยำน้ำข้นร้อนๆ”
       นฤเบศหันไปมองตามเสียง จ่ายมเดินเข้ามาในห้อง ตรงไปวางถ้วยบะหมี่ลงบนโต๊ะแต่เพราะความซุ่มซ่าม ทำให้พลาดทำถ้วยบะหมี่หลุดมือ เทราดลงไปบนแฟ้มบทละครของสุรีกานต์แบบเต็มๆ นฤเบศลุกขึ้นพรวด มองตาค้าง เห็นถึงหายนะ จ่ายมหน้าเหวอ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจ๋อย
       
       วันใหม่...พี่บียืนกดกริ่งอยู่นาน แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ นึกสังหรณ์ใจจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาพลอยนิล
       พลอยนิลกับเนธานนอนเคียงคู่กันอยู่บนเก้าอี้ริมชายหาด พลอยนิลรับสาย
       “นิลอยู่หัวหินค่ะ”
       “แต่วันนี้น้องนิลต้องไปร่วมงานของมูลนิธิสานสุขนะคะ”
       พลอยนิลหงุดหงิด
       “ก็นิลไม่ว่างนี่คะ ธานอยากขับรถใหม่พานิลมาเที่ยว”
       “แล้วงานวันนี้ล่ะคะ น้องนิลจะให้พี่ทำยังไง”
       “พี่บีก็หาคนอื่นไปร่วมงานแทนนิลสิคะ ไม่เห็นจะยาก เท่านี้ก็ก่อนนะคะ พอดีนิลไม่ว่างคุย”
       พลอยนิลตัดสายทันที เนธานหันมาถาม
       “มีอะไรรึเปล่าครับ”
       “เรื่องไม่เป็นเรื่องน่ะค่ะ อย่าไปสนใจเลย”
       
       แพรไหมก้มๆ เงยๆ มองดูเครื่องยนต์ใต้ฝากระโปรงรถที่จอดเสียอยู่ข้างทางแบบเก้ๆ กังๆ ท่าทางไม่มีความรู้แต่อย่างใด
       “เป็นอะไรของแกเนี่ย ทำไมต้องมาเกเรวันนี้ด้วย”
       แพรไหมเงยหน้ามอมแมมขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เหลือบตามองขนมกล่องใหญ่หลายกล่องที่วางอยู่ตรงเบาะหลังของรถอย่างหงอยๆ เสียงโทรศัพท์มือถือในมือดังขึ้น แพรไหมรีบรับสายทันที
       “ค่ะคุณนัฐชา อ๋อ ไหมกำลังจะถึงแล้วค่ะ แล้วเจอกันนะคะ”
       แพรไหมวางสายหน้าเจื่อนๆ หันมองถนนสายเปลี่ยวที่ไม่มีรถผ่านทางมาแม้แต่คันเดียวอย่างสิ้นหวัง
       “โทรเรียกช่างไปตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่ถึงซะทีนะ”
       แพรไหมท่าทางร้อนใจ แต่จู่ๆก็ตาโตดีใจเมื่อนึกถึงใครคนหนึ่งได้ขึ้นมา รีบกดเบอร์โทรหาทันที
       
       บรรยากาศด้านงานหน้ามีมาสคอตสัตว์น่ารักๆ นานาชนิดถือป้ายรณรงค์เรื่องยาเสพติด ใกล้กันมีโซนนิทรรศการเรื่องโทษยาเสพติดให้โทษ
       
       รอบงานมีมาสคอตคอยแจกใบปลิวกำหนดการและรายละเอียดของงานให้ผู้ที่มาร่วมงาน

นางร้ายสายลับ ตอนที่ 5
        ส่วนภายในห้องจัดเลี้ยงชื่นมื่น มีกลุ่มสื่อมวลชน กระจายตัวชักภาพแขกเหรื่อมากหน้าหลายตาตามจุดต่างๆ
       
       คุณกอบแก้วกับคณะเพื่อนฝูงยืนถ่ายภาพอยู่มุมหนึ่ง หน้าเวที มีป้ายเขียนไว้ว่า การประมูลผลงานเยาวชนผู้เข้าร่วมโครงการบำบัดฟื้นฟูยาเสพติดจากมูลนิธิสานสุข เก้าอี้หน้าเวทีประมูลมีแขกจับจองที่นั่งประปราย กวินกับสุรีกานต์เดินเข้างานมาด้วยกัน
       “คิดว่าคุณโซ่จะไม่มาซะแล้วนะครับเนี่ย”
       “รับคำชวนแล้วก็ต้องมาสิคะ” สุรีกานต์มองบรรยากาศงาน “เห็นแบบนี้แล้วก็น่าดีใจจังเลยนะคะที่มีคนสนใจมาร่วมทำบุญ หาเงินเข้ามูลนิธิกันเยอะขนาดนี้”
       กวินพูดเบาๆ
       “ครับ ทำบุญร่วมกัน เกิดชาติหน้าฉันใดจะได้กลับมาเจอกันอีก”
       สุรีกานต์แกล้งไม่ได้ยิน
       “เมื่อกี้คุณวินว่าไงนะคะ”
       “อ๋อ เมื่อกี้ผมบอกว่าทำบุญกันไว้เยอะๆ เกิดชาติหน้าจะได้มีแต่ความสุขน่ะครับ”
       สุรีกานต์แอบอมยิ้ม
       “จริงสิ เดี๋ยวผมจะพาคุณโซ่ไปแนะนำให้รู้จักกับประธานมูลนิธิสานสุขนะครับ”
       สุรีกานต์ทำหน้าแปลกใจ กวินยิ้ม
       “คือ ท่านเป็นคุณแม่ผมน่ะครับ”
       สุรีกานต์ยิ้มตอบ
       “อ๋อ ค่ะ”
       กวินกำลังนำสุรีกานต์เดินไปหากอบแก้ว แต่เสียงเชิญจากบนเวทีก็ทำให้ต้องหยุดก้าวขาเสียก่อน
       “เอาล่ะค่ะเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ขอเชิญคุณกอบแก้ว กฤษดาอภินันท์ประธานมูลนิธิสานสุขขึ้นมากล่าวเปิดงานอย่างเป็นทางการด้วยค่ะ”
       กอบแก้วผละจากกลุ่มเพื่อนเดินขึ้นไปบนเวที กวินหันกลับมามองสุรีกานต์อย่างเสียดาย สุรีกานต์ยิ้มให้
       “สงสัยตอนนี้คงไม่สะดวกแล้วล่ะค่ะคุณวิน”
       
       นฤเบศกับแพรไหมเดินอย่างเร่งรีบมาด้วยกัน นฤเบศหิ้วกล่องขนมทั้งหมดเต็มสองมือ แพรไหมยกมือดูเวลาตลอดเวลาอย่างร้อนใจ
       “เร็วๆ สิคะพี่เบศ ไหมสายแล้ว”
       นฤเบศใจเย็น
       “เรามาถึงที่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกไหม ยังไงก็ต้องไปทัน”
       นัฐชาเดินมาพอดี ท่าทางร้อนใจ
       “คุณแพรไหม”
       “คุณนัฐชา”
       “รีบตามดิฉันมาทางนี้เลยค่ะ”
       แพรไหมกับนฤเบศรีบสาวเท้าตามนัฐชาเข้าไปในห้อง เตรียมอาหารและเครื่องดื่มบริเวณนั้น
       
       ผลงานชิ้นที่ 5 ถูกนำขึ้นมาบนเวทีประมูล เป็นภาพวาดสีน้ำชื่อ ‘อาชีพในฝัน’ ในรูปเป็นภาพวาดตำรวจในเครื่องแบบมาดเท่ห์มีหนวดกำลังอุ้มเด็กในอ้อมแขน สุรีกานต์เห็นภาพแล้วถึงกับแอบยิ้มขำออกมาเพราะนึกไปถึงนฤเบศ
       “สำหรับราคาประมูลภาพวาดความฝันของหนูชิ้นนี้อยู่ที่ 1,000 บาทค่ะ” พิธีกรดำเนินรายการประกาศ
       คุณหญิงคนหนึ่งชูหมายเลขขึ้น พิธีกรขาน
       “หมายเลข 5 ให้ราคามาแล้ว 20,000 บาทค่ะ”
       นักธุรกิจชายคนหนึ่งยกป้าย พิธีกรขาน
       “หมายเลข 19 ให้ราคามาที่ 30,000 บาทค่ะ”
       สุรีกานต์มองดูการประมูลอย่างลุ้นๆ สนใจ คุณหญิง คุณนาย นักธุรกิจ ผู้ร่วมงานหญิง ชาย ยกป้ายแข่งกันอย่างรวดเร็ว ราคาพุ่งแข่งกันเรื่อยๆ คนรอบข้างรวมทั้งสุรีกานต์กับกวินมองดูการประชันราคาด้วยความตื่นเต้น ชายคนหนึ่งชูหมายเลขขึ้น พิธีกรขาน
       “100,000 บาทโดยผู้ประมูลหมายเลข 5 ค่ะ”
       เงียบ ไม่มีใครชูป้ายแข่ง
       “100,000 บาทโดยผู้ประมูลหมายเลข 5 ครั้งที่ 1…100,000 บาทโดยผู้ประมูลหมายเลข 5 ครั้งที่ 2 …100,000 บาทโดยผู้ประมูลหมายเลข 5 ครั้งที่…”
       สุรีกานต์ชูป้ายขึ้นทันที พิธีกรขาน
       “200,000 บาทจากหมายเลข 1 ค่ะ”
       คนในห้องประมูลรวมทั้งคุณกอบแก้วกับกลุ่มเพื่อนหันไปมองที่เบอร์ 1 ด้วยความสนใจ เกิดเสียงฮือฮา
       “เอาล่ะค่ะ สรุปว่าภาพวาดอาชีพในฝัน ตกเป็นของผู้ประมูลหมายเลข 1 ในราคา 200,000 บาทค่ะ”
       กอบแก้วกับกลุ่มเพื่อนมองดูอย่างแปลกใจ เพื่อนคนหนึ่งจำได้
       “นั่นมันโซ่ สุรีกานต์ นางร้ายที่เอาแต่กรี๊ดๆ อยู่หน้าจอทีวีนี่คะ”
       เพื่อนอีกคนเม้าท์ต่อ
       “ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าจะมีมุมช่วยเหลือสังคมแบบนี้ด้วย”
       กอบแก้วหันมองตาม เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้น
       “แล้วนั่นคุณกวินลูกชายคุณพี่นี่คะ ทำไมถึงยืนอยู่ด้วยกัน”
       กอบแก้วมองกวินกับสุรีกานต์ด้วยสีหน้าครุ่นคิด เจ้าหน้าที่มูลนิธิเดินหน้าเครียดมาหาคุณกอบแก้ว
       “เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะคุณกอบแก้ว เมื่อกี้คุณบีเพิ่งโทรมาบอกว่าคุณพลอยนิลตกบันไดขาแพลงไม่สามารถเดินทางมารับตำแหน่งทูตสานสุขได้แล้วค่ะ”
       “ตายจริงแบบนี้แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะ”
       เพื่อนร้อนใจ
       “นั่นน่ะสิคะ ถึงเราจะยังไม่ได้ประกาศบอกสื่อว่าทูตสานสุขปีนี้เป็นใคร แต่เราก็ต้องมีคนรับตำแหน่งนี้”
       กอบแก้วนิ่งคิด
       “งั้นเราคงต้องหาคนรับตำแหน่งนี้แทนพลอยนิล”
       เจ้าหน้าที่หนักใจ
       “แล้วเราจะหาคนมีชื่อเสียงคนไหนได้ตอนนี้กันล่ะคะ”
       กอบแก้วหน้าเครียด มองไปที่กวินกับสุรีกานต์อย่างครุ่นคิด
       
       ในห้องเตรียมของว่างเครื่องดื่ม...แพรไหมมองขนมที่วางลงในรถเข็น แล้วเจ้าหน้าที่เข็นออกไปอย่างโล่งใจ
       “ขอโทษด้วยนะคะคุณนัฐชาที่ไหมมาช้า พอดีว่ารถเสียระหว่างทางน่ะค่ะ”
       นัฐชายิ้ม
       “ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณแพรไหม มันเป็นเหตุสุดวิสัย ดิฉันเข้าใจค่ะ”
       แพรไหมหันไปยิ้มกับนฤเบศ
       “งั้นถ้าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อนนะครับ”
       
       มุมกาแฟและบุฟเฟ่ต์ของว่างซึ่งจัดเลี้ยงในงาน...กวินกับสุรีกานต์เดินเลือกของว่างใส่จานเล็กมาด้วยกัน พนักงานเข็นรถขนมมาจัดเรียงเพิ่มซึ่งเป็นขนมของแพรไหม กวินหันมาแซวสุรีกานต์
       “กระเป๋าเบาไปเลยนะครับคุณโซ่”
       สุรีกานต์ยิ้ม
       “ความจริงโซ่ก็ไม่ใช่คนหน้าใหญ่อะไรหรอกค่ะคุณวิน แค่เห็นว่าตัวเองได้อะไรๆ จากสังคมมาเยอะแล้ว ไม่ว่าจะเป็นโอกาสดีๆในการทำงาน เงินทอง ชื่อเสียง โซ่ก็เลยอยากจะคืนสิ่งเหล่านี้ให้กับคนอื่นๆ บ้างก็เท่านั้นเองค่ะ”
       กวินมองสุรีกานต์หน้านิ่ง แววตาหลงใหลชื่นชม จนเธอรู้สึกได้
       “วันนี้คุณวินทำให้โซ่มีความสุขและอิ่มใจที่สุดเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ชวนมา”
       “ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ เพราะคุณโซ่เองก็ทำให้ผมรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน”
       กวินกับสุรีกานต์ยิ้มให้กัน มองสบตากันซึ้งๆ เจ้าหน้ามูลนิธิโผล่มาหากวินท่าทางร้อนใจ
       “ขอโทษค่ะคุณกวิน คือคุณกอบแก้วให้มาเชิญคุณกวินไปที่ห้องประชุมเล็กค่ะ”
       กวินแปลกใจ
       
       “มีอะไรหรือเปล่าครับ”

นางร้ายสายลับ ตอนที่ 5
        สารวัตรนฤเบศกับแพรไหมเดินมาด้วยกันที่ทางเดินของโรงแรม
       
       “ขอบคุณมากเลยนะคะที่อุตส่าห์ทิ้งงานมากับไหมทั้งวัน พี่เบศคือฮีโร่ตัวจริงของไหมเลยนะคะเนี่ย”
       นฤเบศยีหัวเอ็นดู
       “น้องสาวพี่เรียกหา พี่ก็ต้องมาทันทีสิ”
       แพรไหมยิ้มมีความสุข นฤเบศยิ้มตอบ มงคลกับริชาร์ดพร้อมบอดี้การ์ดเดินสวนทางมาพอดี นฤเบศเหลือบตาไปเห็น แปลกใจไม่คิดว่าจะได้เจอริชาร์ดโดยบังเอิญแบบนี้ มงคลกับริชาร์ดพร้อมบอดี้การ์ดเดินตรงไปทางห้องจัดงานมูลนิธิสานสุข นฤเบศหันมาบอกแพรไหม
       “ไหมไปรอพี่ที่ล็อบบี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ตามไป”
       นฤเบศรีบตามริชาร์ดไปทันที แพรไหมงงๆ
       “อ้าว พี่เบศ พี่เบศจะไปไหนคะ พี่เบศ…”
       
       ทุกคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะต่างปรบมือเกรียวกราว ประธานมูลนิธิกำลังกล่าวบนเวที
       “และบัดนี้ได้ถึงเวลาแล้วที่เราจะประกาศตำแหน่งทูตสานสุขในปีนี้กันค่ะ ซึ่งบุคคลที่จะมาทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์มูลนิธิสานสุขให้เป็นที่รู้จักมากขึ้น พร้อมทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงให้คนในสังคมได้ร่วมกันต่อต้านพิษภัยของยาเสพนั่นก็ คือ คุณ โซ่ สุรีกานต์ อภิเดชดำรง ค่ะ”
       สุรีกานต์งงๆ หันไปมองกวินที่ยืนอยู่ข้างๆ กวินยิ้มให้ ทุกคนปรบมือกันเสียงดัง
       “เชิญทูตสานสุขของเราบนเวทีเลยค่ะ”
       กวินพยักหน้าให้สุรีกานต์ขึ้นไป สุรีกานต์เดินขึ้นเวทีไปแบบเก้ๆ กังๆ ฉีกยิ้มอย่างงงๆ นักข่าวถ่ายภาพสุรีกานต์ในฐานะทูตสานสุขกันใหญ่...กวินเดินมารับสุรีกานต์ลงจากเวที เธอยังงงไม่หาย
       “มันยังไงกันคะเนี่ยคุณวิน จู่ๆ ทำไมถึง…”
       กวินยิ้ม
       “มันเป็นมติของที่ประชุมน่ะครับ เจ้าของตำแหน่งไม่มา กรรมการมูลนิธิ รวมทั้งคนนอกที่ถูกเรียกตัวไปลงคะแนนเสียงด่วนอย่างผมจึงเทคะแนนเลือกคุณโซ่ขึ้นมารับตำแหน่งแทน”
       สุรีกานต์ขำๆ
       “ที่แท้ โซ่ก็เป็นตัวสำรองนี่เอง”
       “ไม่หรอกครับ คุณโซ่นี่แหละตัวจริง ผมเล่าเรื่องที่คุณโซ่เป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนมูลนิธิมาโดยตลอดให้ทุกคนฟังหมดแล้วล่ะครับ ชั่วโมงนี้ ใครทำดีเราต้องประกาศให้ทุกคนรู้ หมดเวลาปิดทองหลังพระกันแล้วล่ะครับ”
       นัฐชาโผล่มาหากวิน
       “เอ่อ คุณกวินคะ คุณมงคลกับคุณริชาร์ดมาถึงงานแล้วค่ะ”
       สุรีกานต์กับกวินหันไปทางประตูทางเข้าเห็นมงคลเดินเคียงคู่มากับริชาร์ด มีบอดี้การ์ดตามหลัง สุรีกานต์ตกใจมาก อาศัยจังหวะที่กวินเผลอคุยกับนัฐชารีบหลบออกมาทันทีเพราะกลัวเจอริชาร์ดเข้า กวินหันกลับมาหาสุรีกานต์
       “คุณโซ่ครับ…”
       แต่เธอหายไปแล้ว...สุรีกานต์หลบมุมแอบซุ่มมองเห็นกวินเดินไปทักทายริชาร์ดอย่างสนิทสนมนึกแปลกใจ
       “คนดีๆ อย่างคุณวินทำไมไปรู้จักกับหมอนี่ได้” เธอหันมองรอบตัว “แล้วจะออกไปยังไงเนี่ย”
       เสียงออแกนไนซ์ดังขึ้น
       “เอาล่ะทุกคน ไปพักกันได้เลยนะ”
       สุรีกานต์หันมองตามเสียงนั้น ด้านหลังเป็นกลุ่มคนใส่มาสคอตเดินตามเจ้าหน้าที่เข้าไปในห้องพัก
       สุรีกานต์ยิ้ม นึกออกแล้วว่าจะหลบออกไปยังไง
       
       นฤเบศยืนแฝงตัวกับกลุ่มนักข่าวกลุ่มหนึ่งทำเนียนทยอยเดินเข้าไปในงาน...พิธีกรบนเวทีประกาศราคาประมูลผลงานชิ้นสุดท้ายของวันนี้
       “ในที่สุด ผลงานชิ้นสุดท้าย ภาพวาดยาเสพติดให้โทษ ชิ้นนี้ ก็ได้ตกเป็นของคุณริชาร์ด ผู้ประมูลหมายเลข 10 ที่ราคาประมูลหนึ่งล้านบาทค่ะ ขอเสียงปรบมือให้กับนักธุรกิจน้ำใจงามอย่างคุณริชาร์ดด้วยค่ะ”
       เสียงปรบมือเกรียวกราว ริชาร์ดยืนขึ้นโชว์ตัว นักข่าวกรูกันไปถ่ายภาพ สัมภาษณ์กันใหญ่ นฤเบศเนียนๆ เข้าไปกับกลุ่มนักข่าวเพื่อจับตาดูพฤติกรรมของริชาร์ด เห็นมงคลที่ยืนเคียงข้างริชาร์ดแต่ไม่ได้เอะใจอะไรคิดว่าเป็นแค่หุ้นส่วนธุรกิจธรรมดาๆ ริชาร์ด กวิน มงคล ยืนถ่ายภาพร่วมกัน ในฐานะหุ้นส่วนทางธุรกิจ นฤเบศต้องคอยก้มหน้าหลบกวิน เพราะกลัวกวินเห็นแล้วจำได้
       สุรีกานต์ใส่มาสคอตกระต่ายเดินย่องออกมาจากประตูหลังเวที พยายามเดินเนียนๆ เพื่อจะออกไปทางประตูหน้างาน แต่เพราะความซุ่มซ่าม และความเทอะทะ ทำให้เธอเผลอไปชนคนโน้นคนนี้จนเกือบล้ม กวินที่กำลังสัมภาษณ์สื่อร่วมกับริชาร์ดและมงคลหันมองหาสุรีกานต์ เกือบหันไปทางที่นฤเบศยืนอยู่ นฤเบศจึงรีบก้มหน้าหลบ ถอยออกมาจากกลุ่มนักข่าวเล็กน้อย ทำให้เผลอชนสุรีกานต์ที่กำลังเดินผ่านมาเข้าพอดี แรงกระแทกทำให้สุรีกานต์ถึงกับล้มตึงลงไป นฤเบศรีบประคองขึ้นมา
       “ขอโทษนะ เป็นอะไรหรอเปล่า”
       สุรีกานต์ตกใจมากเมื่อเห็นเป็นนฤเบศ รีบส่ายหัวเป็นตัวการ์ตูนว่าไม่เป็นไร
       ‘เฮ้ย อีตาสารวัตรโผล่มาได้ไงเนี่ย หรือว่า… มีภารกิจแต่งุบงิบไม่บอกเรา’ สุรีกานต์คิดในใจ
       นฤเบศมองแล้วไม่ได้เอะใจอะไรหันไปสนใจริชาร์ดต่อ สุรีกานต์ครุ่นคิดในใจต่อ
       ‘ดี งั้นสายลับเนปจูนก็จะอยู่ปฏิบัติภารกิจต่อ มือชั้นนี้ไม่มีทางยอมกลับไปง่ายๆ หรอก’
       นฤเบศตามติดริชาร์ดทุกฝีก้าว สุรีกานต์ตามติดไม่ห่าง ทุกจุด ทุกมุมจน นฤเบศแอบสังเกตเห็นและรู้สึกได้ว่ามาสคอตกระต่ายคอยตามอยู่ ริชาร์ดจับมือลามงคลและกวิน
       “ขอบคุณมากนะครับคุณริชาร์ดที่วันนี้สละเวลามาร่วมงานกับเรา” กวินยิ้มแย้มบอก
       “งานช่วยเหลือสังคมแบบนี้ ขอให้บอกเถอะครับ ผมยินดีเสมอ”
       มงคลบอกกับกวิน
       “เดี๋ยวอาไปส่งคุณริชาร์ดเองนะ”
       “ครับคุณอา”
       มงคลเดินนำริชาร์ดไป นฤเบศย่องตามไปโดยมีสุรีกานต์ย่องตามเขาไปอีกทีแบบติดๆ กวินรีบมองหาสุรีกานต์ ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาทันที โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าชุดมาสคอตสั่น เพราะปิดเสียงไว้แต่สุรีกานต์ไม่สนใจรับสาย
       
       แพรไหมนั่งชะเง้อรอนฤเบศอย่างใจจดใจจออยู่ที่ลอบบี้โรงแรม กวินเดินกดโทรศัพท์ติดต่อสุรีกานต์ผ่านมา โทรไม่ติด หันมาเห็นแพรไหมพอดี
       “คุณไหม” กวินแปลกใจ
       แพรไหมดีใจ
       
       “คุณกวิน”
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
นางร้ายสายลับ ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
นางร้ายสายลับ ตอนที่ 13
นางร้ายสายลับ ตอนที่ 12
นางร้ายสายลับ ตอนที่ 11
นางร้ายสายลับ ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 13 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 13 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เบตตี้น่ารัก 555
อยากเป็นแฟนสารวัตร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครสนุกมาก นี่แค่เพิ่งเริ่มตอนแรกเมื่อวันอาทิตย์แค่วันเดียว ทำเราติดละครเลย พระเอกเท่ นางเอกน่ารัก ชอบสุดๆ รีบลงให้อ่านต่อไวๆนะค่ะ เครื่องกำลังร้อน อิอิ
ติดละครอีกแล้ว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014