หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ฟ้าจรดทราย

ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 10 สิงหาคม 2556 09:27 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 2
       ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 2
       
       เช้าวันนั้น แลเห็นขบวนรถเสด็จขององค์อาหเม็ด เจ้าผู้ครองนครฮิลฟารา เมืองกลางทะเลทรายแห่งนี้ แล่นมาที่ถนนหน้าวัง โดยมีรถมอเตอร์ไซค์นำขบวน รถพระที่นั่งแล่นมา มีรถตามมาเป็นขบวน รถพระที่นั่งจอดหน้าวัง รถขบวนจอดตาม พวกทหารใหญ่รอรับเสด็จอยู่
       
       รถทหารมหาดเล็กองครักษ์ที่ตามรถขบวนเสด็จจอดลงอย่างเร็ว ทุกคนลงมาจากมารถอย่างว่องไว เพื่อคอยรับเสด็จ องค์อาหเม็ดดำเนินลงจากรถ ทหารทำความเคารพ พันเอกชารีฟอยู่ด้วย องค์อาหเม็ดทักทายผู้คน 2-3 คน แล้วเสด็จขึ้นตำหนัก
       ชารีฟ และบรรดานายทหารชั้นผู้ใหญ่ตามเสด็จ
       
       ห้องโถงอันใหญ่โตกว้างขวางว่างเปล่า ก่อนจะมีเสียงทหารตบเท้ากันเข้ามาพรึ่บพรับพร้อมเพรียง ทหารเดินเข้าเป็นระเบียบ แล้วมายืนตรงเป็นแถว
       องค์อาหเม็ดดำเนินออก แต่งตัวเต็มยศเหมือนไปงานใหญ่ ชารีฟตามมาใกล้ๆ ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ทุกคนเดินตามมาห่างๆ
       องค์อาหเม็ดเดินมาอย่างงามสง่า สมเป็นฉากเปิดตัว เดินผ่านทหารทำความเคารพเป็นลำดับไป
       สักครู่องค์อาหเม็ดหยุด สีหน้าครุ่นคิด หันองค์ไปมองชารีฟสบตากันแรงๆ ชารีฟเดินเข้ามาจนใกล้ ทำความเคารพ
       “พระเจ้าค่ะ”
       อาหเม็ดตรัสเสียงเบา นัยต์ตามองไปทางอื่น เหมือนพูดเรื่องไม่สำคัญ “ไม่เห็นโอมาน”
       ชารีฟทูลตอบสีหน้าเป็นนัย “พระเจ้าค่ะ”
       องค์อาหเม็ดสบตากับชารีฟอีกครั้ง สายตาบอกซึ่งกันและกันว่ามีบางอย่างไม่ปกติเกิดขึ้น สักครู่องค์อาหเม็ดเปลี่ยนเสียงให้เป็นปกติแกมร่าเริง “ตามมาชารีฟ เราอยากรู้เรื่องนางคนสวยที่เกซาห์”
       ชารีฟซาลามต่ำ องค์อาหเม็ดดำเนินต่อไป ชารีฟตามเสด็จ
       
       ไม่นานต่อมา ชารีฟนั่งหันหลังให้องค์อาหเม็ดซึ่งประทับนิ่งอยู่ภายในห้องทรงสำราญ สักครู่องค์อาหเม็ดหันมาหาตรัสถาม
       “ชารีฟเห็นตัวนางแล้วรึ”
       “เห็นแล้วพระเจ้าค่ะ นางสวยการศึกษาดี ฐานะดีมากพระเจ้าค่ะ”
       อาหเม็ดพอพระทัย
       “ลูกใคร”
       “นางเป็นลูกสาวเศรษฐีแห่งเมืองเกซาห์พระเจ้าค่ะ”
       “นางทำอะไร”
       “นางจบมาจากปารีส ตั้งโรงเรียนสอนภาษาฝรั่งเศสในบ้าน”
       “อา...นางมีจิตใจดีอย่างนั้น เรา...อาหเม็ดก็ปรารถนาในตัวนางเป็นอย่างยิ่ง นางตั้งโรงเรียน...สอนคนเดียวหรือ”
       “นางมี...เอ้อ...ครูคนอื่น” ชารีฟกราบทูล
       “ครู...คนบ้านเจ้ารึ ภาษาฝรั่งเศสเรียนจนสอนได้ นี่ไม่ใช่เรียนมาน้อยๆ นะ หรือว่าไงชารีฟ”
       “พระเจ้าค่ะ!”
       อาหเม็ดตรัสต่อ “จะว่ายังไงก็ตาม เจ้ามีหน้าที่จัดการให้เราได้ลูกสาวเศรษฐีเกซาห์นั้น”
       “พระเจ้าค่ะ” ชารีฟน้อมรับสั่ง
       “ตกลงนางสอนกับใคร ใครช่วยนาง”
       “มีเพื่อนชาวฝรั่งเศสมาช่วยคนนึง พระเจ้าค่ะ” ชารีฟทูล
       “เจ้าเคยเห็นมั้ย”
       “เคยเห็นพระเจ้าค่ะ” ชารีฟทูล
       “สวยมั้ย” อาหะเม็ดถามทันควัน
       ชารีฟกำลังจะตอบ “ก็...”
       “ไม่เป็นไร คนนี้ก่อน ลูกสาวเศรษฐีแห่งเกซาห์เสียก่อน” อาหเม็ดตรัสตัดบท
       
       วันรุ่งขึ้น มีข้าราชการและเจ้านายชั้นผู้ใหญ่มาจากองค์อาหเม็ด 2 คน มาพบท่านเศรษฐีที่คฤหาสน์ พ่อ และ แม่แคชฟียาให้การต้อนรับอยู่ที่ห้องโถงบ้าน มีคนรับใช้หญิงคอยดูแล อย่างนอบน้อม
       ทั้งหมดนั่งเจรจา เจ้านาย 2 คน มาจากวัง เพื่อมาสู่ขอแคชฟียาให้องค์อาหเม็ดนั่นเอง การเจรจาเป็นไปด้วยดี พ่อ กับแม่ แคชฟียา มีกิริยาท่าทางอ่อนน้อมมาก
       “อีก 3 วันจะคอยคำตอบว่าท่านจะยกลูกสาวให้ตามที่มีพระประสงค์หรือไม่” เจ้านายคนแรกสรุป
       เจ้านายอีกคนเสริม “องค์อาหเม็ดพระทัยร้อน ไม่อยากคอยนาน”
       
       ไม่นานต่อมา ที่อีกบริเวณหนึ่งในบ้าน พวกน้องผู้ชายเล่น คุยกันเสียงดัง น้องผู้หญิงดูเล่นตุ๊กตาสวยๆ กันไป ท่านเศรษฐีผู้พ่อ นั่งนิ่งอยู่
       จู่ๆ เสียงแหลมสูงของแคชฟียาก็แหวขึ้นมา
       “อะไรนะแม่ สู่ขอลูก...สู่ขอลูก เรื่องตลกหรือเปล่า”
       แม่สะดุ้งตกใจถอยออกไปไกล เรียกหาพ่อทันที “ท่านพี่”
       “เป็นหน้าที่มารดา ที่จะกล่อมเกลาลูกสาว” ท่านเศรษฐีลุกออกไปทันที
       แม่นั่งคุยกับลูกสาวต่ออีกหลายคำ แคชฟียาโต้ทุกประโยค
       จนสุดท้ายแม่บอก “แม่ถือว่าเป็นเกียรติสูงสุดของครอบครัว ถ้าลูกตกลง เป็นสนมขององค์อาหเม็ด ลูกจะมีลูกถึง 6 คน ตามคำทำนาย”
       แคชฟียาทำหน้าสยดสยองมาก พึมพำงึมงำ “ลูก 6 คน”
       “ลูกจะได้เป็นราชินีแน่นอน”
       แคชฟียาลุกเนือยๆ หันมาทางแม่ นัยน์ตาสวยคมวาววับขณะตอบ
       “ลูกไม่ตกลง ไม่มีวันตกลงเป็นนกอยู่ในกรงทอง”
       
       ท้องฟ้ายามเช้า พระอาทิตย์ส่องแสงสีทองสวยงามอย่างที่มิเชลล์ไม่เคยเห็นมาก่อน เวลาผ่านไป มิเชลล์เริ่มภารกิจเช้านี้ กำลังสอนเด็กๆ อยู่ แคชฟียามาหาถึงในห้องเรียน
       “มิเชลล์วันนี้พอแล้ว ไม่ต้องสอนต่อ”
       “ไม่ได้ แคชฟี่ ยังไม่หมดเวลา”
       “พอ...” แคชฟียาตบมือไล่ “ไปให้หมด เลิกเรียนแล้ว” เด็กนักเรียนงง แคชฟี่ไล่ช้ำ “บอกให้ไป”
       คราวนี้เด็กๆ วิ่งกรูออกไปเสียงเกรียวกราว
       “แคชฟี่ ทำไม...” มิเชลล์ตกใจมาก
       “มิเชลล์ ไปเตรียมตัว ฉันต้องพบโรแบร์ให้ได้”
       
       แคชฟียาบอกอย่างหมายมาด

ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 2
       ไม่นานต่อมา แคชฟียากับมิเชลล์ ก้าวลงจากรถช้าๆ นุ่มนวล แคชฟียากวาดสายตามองหาโรแบร์จนเจออยู่ตรงมุมหนึ่งของตลาด
       
       “อยู่นั่น มิเชลล์โบกมือเร็ว โบกมือให้มานี่”
       มิเชลล์หน้างงๆ แต่ก็พยายามโบกด้วยท่าทีน่าขัน
       “แคชฟียา แคชฟียา” เสียงคนเรียกซะเสียงดัง
       แคชฟียากำลังจะเดินไปหาโรแบร์ ต้องชะงัก หน้าบึ้งทันที
       “พวกบ้านทางใต้ เบื่อจริง”
       แคชฟียาเดินไปหาญาติบ้านใต้ที่เรียกเสียงดัง มิเชลล์เดินห่างออกไปหาโรแบร์
       
       สองคนอยู่ด้วยกันในอีกมุมหนึ่ง โรแบร์เอ่ยขึ้น
       “ถ้าคุณจะเมตตา ผมมีเรื่องจะบอกคุณ”
       “เรื่องอะไรคะ” มิเชลล์ยังยิ้มแย้มอยู่
       “ผม..ผมเพิ่งรู้ตัว ว่าผมคิดผิดที่มาหลงแคชฟี่”
       มิเชลล์ตกใจ “โอ...โรแบร์”
       “ผมเบื่อความยุ่งยาก การลักลอบพบปะ เบื่ออุปสรรคเรื่องประเพณี แคชฟี่กับผม เราแตกต่างกันมาก”
       “แต่คุณ...ก็รักแคชฟี่มากนี่คะ”
       “ใช่ แต่ ตอนนี้ ความรักมันหมดไปแล้ว”
       “อะไรกัน…โรแบร์” มิเชลล์ทั้งตกใจแลผิดหวัง มองมาอย่างตำหนิ “กะแค่อุปสรรค์แค่นี้ ก็ทำให้ความรักของคุณหมดไปได้เหรอคะ แคชฟี่รักคุณมากนะคะ”
       โรแบร์พูดด้วยท่าทางจริงจังมาก
       “ตอนที่ผมรักแคชฟี่ผมก็รัก แต่ขณะนี้ผมรักคนอื่น ผมก็รักคนอื่น”
       “คุณ...คุณรักคนอื่นแล้ว แล้วคุณมาทำอะไรที่ประเทศนี้ เรากำลังจะทำงานเพื่อส่วนรวมด้วยกัน แต่คุณก็มาทำให้โครงการของเราพังทลายหมด พอตอนนี้แคชฟี่มีความหวังว่าจะแต่งงานกับคุณ แล้วจู่ๆ คุณก็มาบอกว่า คุณมีคนอื่น บ้าที่สุด”
       “ใช่ มันบ้า…แต่ผมต้องบอกคุณว่า ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร…” โรแบร์จ้องมิเชลล์เขม็ง
       “ฉันไม่ต้องการรู้ คุณพูดกับแคชฟี่เองก็แล้วกัน ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกแล้ว” มิเชลล์เดินหนี
       โรแบร์เดินตาม เรียก “มิเชลล์ มิเชลล์”
       มิเชลล์มองหาแคชฟียาโรแบร์วิ่งมาจนทันถึงตัว
       “มิเชลล์ คุณต้องรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร”
       มิเชลล์ฉุนมากขึ้น “เอ๊ะ โรแบร์ หน้าไม่อายเที่ยวประจานความผิดตัวเองให้คนอื่นฟัง”
       “คุณไม่ใช่คนอื่น…คุณคือผู้หญิงคนนั้น” โรแบร์บอก
       มิเชลล์ตกตะลึง ยืนตัวแข็งเป็นหิน
       “มิเชลล์ มันนานพอดูนะ กว่าที่ผมจะรู้ว่า ความคิดที่ตรงกันเป็นเชือกเส้นใหญ่ที่จะผูกมัดคนให้รักกัน ไม่ใช่ความสนุก ไม่ใช่การไปเที่ยวด้วยกัน ไม่ใช่สัมผัสซึ่งกันและกัน มันแค่นี้” โรแบร์ชี้ที่หัวใจตัวเอง
       มิเชลล์นิ่งอึ้ง ใจสับสนหนัก
       “ผมชื่นชมในความคิดของคุณ ความมุ่งมั่นของคุณ คุณเป็นผู้หญิงที่มีค่า”
       มิเชลล์เริ่มได้สติและเตือนสติโรแบร์บ้าง“แล้วแคชฟี่ล่ะ คุณจะเอาแคชฟี่ไปไว้ที่ไหน คุณจะบอกเธอยังไง”
       “คุณก็รู้…ว่าผมกับแคชฟี่เข้ากันไม่ได้ เมื่อแคชฟี่อยู่ปารีส เธอน่ารัก แต่อยู่ที่นี่ เธอเจ้าอารมณ์ ชอบใช้อำนาจ ผมต้องการภรรยาที่มีความคิดว่าสามีภรรยาต้องเท่ากัน”
       มิเชลล์ยืนอึ้ง คิดตาม เห็นใจโรแบร์
       โรแบร์แตะมือมิเชลล์เบาๆ สุภาพ มองหน้าด้วยสายตาอ่อนโยน มิเชลล์ลืมตัวปล่อยให้โรแบร์จับค้างไว้อย่างนั้น
       สองคนไม่รู้ว่า แคชฟียายืนนิ่งอยู่ในเงามืด ห่างไปราว 2 เมตร จดสายตาจ้องมองมาด้วยนัยน์ตาคมกริบ
       
       ไม่นานหลังจากนั้นแคชฟี่เดินกรุยกรายมาจนถึงในห้องโถงที่ตั้งถาดแก้ว แจกันแก้ว เครื่องแก้วเจียระไนจากยุโรปสีสวยงาม ซึ่งล้วนเป็นของเก่าแอนทีค แล้วมาหยุดยืนนิ่งร้าวรานใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวค่อยๆ ฉายความโศกเศร้าเสียใจสุดซึ้งออกมา
       ทันใดนั้นแคชฟียาก็ระเบิดความรู้สึกอันรุนแรง กวาดเอาชุดเครื่องแก้วทั้งชุดลงจากโต๊ะ กระเด็นตกแตกดังเพล้งกระจัดกระจาย แคชฟี่ยืนจังก้าแค้นจัด
       ติเยาะมาโผล่เห็นพอดี ตกใจร้องว๊ายเบาๆ แล้วรีบเอามือปิดปาก
       แคชฟียาด้ยินเหลียวขวับมา “มีอะไร นังติเยาะ”
       “คุณแม่คุณ ให้...ให้ มาตามคุณ ไปพบคะ” ติเยาะอึกอักลนลานจัด
       “งั้นเหรอ ขอบใจนะ” แคชฟียายิ้มแจ่มใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นขณะเดินเชิดออกไป
       ติเยาะอกสั่นขวัญแขวน แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปเก็บกวาดแก้ว
       
       วันแล้ววันเล่า โรแบร์ตั้งตาคอยอยู่ที่ตลาด คอยๆๆ ท่าทางสลดลงทุกที
       
       จนวันนี้ สองสาวยืนพูดกันอยู่ที่ประตูซึ่งเปิดอ้าอยู่ ลักษณะมิเชลล์ถูกแคชฟียาผลักออกมา
       “ฉันไม่ไป”
       
       มิเชลล์ยืนกรานหนักแน่น

ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 2
       แคชฟียาเข่นเขี้ยวอารมณ์ขึ้นมาเป็นริ้วๆ ทีละน้อยๆ กลายเป็นแค้นจัด มิเชลล์จะปิดประตู แคชฟียาผลักออกเต็มแรง
       
       “ไปกับฉันเดี๋ยวนี้”
       “ไม่”
       “ฉันบอกให้ไป” แคลฟียาผลักเต็มแรง
       มิเชลล์ย้ำคำเดิม “ไม่”
       แคชฟียานัยน์ตาลุกวาว “แกเป็นลูกจ้างฉันนะ”
       มิเชลล์ตกตะลึง “แคชฟี่”
       ไม่เท่านั้นแคชฟียาเข้ามาตบตีดึงทึ้งอย่างรุนแรง “ไป...ไปเดี๋ยวนี้ บอกให้ไปกับฉัน”
       “แคชฟี่ เธอบังคับฉันไม่ได้ ฉันไม่มีวันไป”
       มิเชลล์จับตัวแคชฟี่ลุ้นให้ออกไปจากห้องด้วยกำลังแรง ปิดประตู
       
       แคชฟียาเดินมาจากข้างบน หน้าตาขุ่นมัวมาก ตั้งใจจะออกมาหน้าบ้าน แต่ใจนึกว่าจะออกไปได้ยังไง เดินไปเดินมาคิดหาทาง พวกคนใช้สาวๆ เดินมา ทำความเคารพ แคชฟี่ไม่สน
       สักครู่ แคชฟียาจะเดินเข้าตึก เห็นเด็กชายอาหมัด ลูกชายคนงาน 1 ในนักเรียนของมิเชลล์ มายืนชะเง้อเมียงมอง มือถือจดหมาย
       “อาหมัด…จะหาใคร”
       พออาหมัดเห็นแคชฟียา หันหลังกลับ วิ่งหนีรีบเอาจดหมายใส่กระเป๋ากางเกง
       เสียงดุดันกราดเกรี้ยวของแคชฟียาดังตามหลังมา “หยุดเดี๋ยวนี้นะ มานี่”
       แคชฟี่ลากอาหมัดมาตีหลายทีที่แขน
       “มีอะไรปิดบัง บอกมา”
       อาหมัดส่ายหน้าร้องไห้เสียงดัง
       แคชฟียาตบไปอีก 2 ที “เจ้าปิดบังอะไรบอกมา” เห็นเด็กชายเงียบ แคชฟี่ยิ่งบันดาลโทสะตบอีกอีกเปรี้ยง ค้นตามตัวแล้วหยิบจดหมายจากกระเป๋ากางเกงอาหมัดออกมา
       “ใคร...ใครให้เอามาให้ใคร”
       อีกสักครู่หนึ่ง มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ขณะมิเชลล์กำลังเล่นพิณอยู่ในห้องพัก หล่อนรีบลุกไปเปิดให้ เห็นอาหมัดในสภาพหน้าตาเลอะเทอะน้ำตามีเลือดกำเดา มอมแมม ยืนกลัวๆอยู่
       “อาหมัด เป็นอะไรเนี่ยอาหมัด ใครทำ” มิเชลล์ตกใจมาก
       อาหมัดยัดจดหมายใส่มือมิเชลล์แล้วรีบไป สภาพจดหมายยู่ยี่มาก มิเชลล์เปิดจดหมายออกอ่านทันที
       “ผมคอยคุณอยู่ มิเชลล์ มีเรื่องสำคัญมาก ถ้าคุณไม่ออกมาพบ ผมจะบุกเข้าไปถึงในบ้านแคชฟี่ มาพบผมที่โรงแรม...”
       
       ไม่นานต่อมา มิเชลล์ก้าวเท้ารีบเร่ง ลงบันไดหน้าคฤหาสน์มา มิเชลล์อยู่ในชุดกระโปรงขาวดูงามเก๋ ถือกระเป๋าขาว มีหมวกขาวผูกโบว์ชมพูสวมอยู่ยิ่งดูงดงาม เธอรีบเร่งก้าวไปที่ประตูบ้าน
       แคชฟียาซุ่มดูอยู่ที่ระเบียงชั้นบน โผล่หน้ามามองอย่างเคืองแค้น มองมิเชลล์ที่รีบร้อนออกประตูไปแคชฟียามองตามด้วยน้ำตาคลอ แล้วถอยพ้นไปจากตรงนั้น
       “มันร่วมมือกันทรยศฉัน มันสองคนลืมแล้วว่าหัวขโมยของในร้านยังถูกตัดมือประจาน นี่มิเชลล์ แกขโมยหัวใจของฉันทั้งดวง ต้องแลกด้วยอะไร”
       แคชฟียาคำรามในลำคอ
       
       ติเยาะกำลังเช็ดเลือดกำเดาให้ลูกอยู่ตรงมุมหนึ่งบริเวณหลังคฤหาสน์ ท่าทางร้อนใจ เป็นทุกข์มาก
       “บอกแม่สิ…บอกแม่....ใครทำลูก...หา อาหมัด ใครทำลูก
       เด็กชายเอาแต่ส่ายหน้าร้องไห้ ติเยาะทายาให้ลูก
       “ตรงนี้ก็เขียวไปหมด แกซุกซนไปชกกับใครมาหาอาหมัด”
       จังหวะนี้ แคชฟียาก้าวเข้ามา อาหมัดเห็น ขยับถอยแอบหลังแม่ หน้าตากลัวจัด
       แคชฟียาทำเป็นยิ้มหวาน “เป็นไง...อาหมัด...แกเจ็บมากไหม”
       อาหมัดไม่ตอบ โผซุกอกแม่แน่น
       “อย่าบอกใครนะ ถ้าแกปากสว่างจะโดนหนักยิ่งกว่านี้ จะถูกเฆี่ยนด้วยแส้แล้วเอาเกลือทาด้วย”
       “ทำไมต้องทารุณด้วยล่ะ” ติเยาะซาลาม “ขอทีเถิด”
       “หยุดปากโสมมของเจ้า นังติเยาะ”
       “ลูกฉันเจ็บหนักนะเจ้าค่ะ”
       “ดูในกระเป๋าของลูกแกอีกที”
       ติเยาะหยุด หยิบเงินในกระเป๋าอาหมัดออกมาด้วยสีหน้าเจ็บปวด
       “ทำหน้าอย่างนั้น หมายความว่ายังไง ไม่พอใจรึ” แคชฟียาจ้องหน้า
       “ความเจ็บปวด ของลูกฉันไม่ขายเป็นเงินนะคะ คุณซื้อไม่ได้หรอก” ติเยาะวางเงินคืน ใบหน้าขมขื่นเสียใจ ทำท่าจะร้องไห้
       แคชฟียาจ้องนิ่งอยู่สักครู่ แล้วฉวยเงินไป “จองหอง จนแล้วยังจองหอง อดตายเมื่อไหร่ถึงจะรู้”
       
       แคชฟี่ไปแล้ว ติเยาะกอดอาหมัด ร้องไห้โฮๆ

ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 2
       ขณะเดียวกันที่ห้องอาหารในโรงแรมหรู มิเชลล์เจอโรแบร์แล้ว สองคนนั่งที่โต๊ะตรงมุมหนึ่ง มิเชลล์ตัดสินใจบอกเขาไปตามตรง
       
       “โรแบร์ ฉันไม่ได้รักคุณ”
       โรแบร์ผงะ ตกตะลึง
       มิเชลล์บอกสำทับอย่างจริงจัง “ฉันยังไม่อยากมีพันธะค่ะโรแบร์ อย่าโกรธฉันเลย ฉันรู้ว่าคุณมีความตั้งใจจริง แต่ฉันยังพอใจกับชีวิตอิสระ ลืมฉันดีกว่าค่ะ โรแบร์”
       “มิเชลล์” โรแบร์คราง จับมือหญิงสาว จดสายตาจ้องหน้าอยู่อย่างนั้น “ทั้งๆ ที่ผมกับคุณนั้นเหมือนกัน เราจะอยู่มีความสุข”
       “เราจะไม่พบกันอีกนะคะ โรแบร์ ฉันจะนึกถึงคุณ ในฐานะของเพื่อนที่ดีคนนึง” มิเชลล์บีบมือตอบปลอบใจ
       โรแบร์พยายามสบตาเว้าวอน
       ทันใดนั้น ที่ประตูห้องอาหาร คณะของพันเอกชารีฟก้าวเข้ามา ชารีฟนำตามด้วยการิม และพวกนายร้อยในชุดทหารเต็มยศเดินพรึ่บพรับเข้ามาดูสง่างามและน่าเกรงขามมาก
       ชารีฟสอดส่ายสายตาหาคนที่นัดแล้วชะงัก เมื่อสายตาไปประสบภาพมิเชลล์นั่งสบตาซึ้งเว้าวอนอยู่กับโรแบร์
       ชารีฟชะงัก มองดูเฉพาะมิเชลล์ด้วยแววตาคมกล้า จังหวะเดียวกันมิเชลล์เองเมินจากโรแบร์ เงยหน้าขึ้น เจอสายตาชารีฟพอดิบพอดี มิเชลล์ชะงัก เธอพบว่าชารีฟมองมาอย่างเขม็งและเปิดเผย ดวงตาคมวาวดูดุเข้ม
       ใบหน้าชารีฟในความฝันผุดขึ้นมาทันควัน
       มิเชลล์ตกใจมากว่าเขาช่างเหมือนชายหนุ่มในความฝันอะไรอย่างนี้ เธอลุกขึ้นยืนพรวด
       โรแบร์ตกใจถามว่า “เป็นอะไร” มิเชลล์ได้สติข่มใจนั่งลงอย่างเดิม
       ชารีฟมองมิเชลล์อยู่อีกอึดใจ แล้วเดินต่อไปอีกมุมหนึ่งของร้าน ลูกน้องตามไปเป็นพรวน พวกบริกรวิ่งโค้งขวักไขว่
       มิเชลล์ค่อยๆ หันไปมองอีก แล้วสะดุ้งวาบ เห็นชารีฟนั่งลง ปากพูดอะไรกับลูกน้องเบาๆ แต่ตาจ้องเขม็งมาที่มิเชลล์ จนมิเชลล์รีบหันหน้ากลับมา หน้าแดง มือสั่น จับแก้วน้ำสั่นๆ จนต้องรีบวางลง
       “ใครคะโรแบร์ ผู้ชายคนนั้น”
       “ราชองครักษ์ของกษัตริย์อาหเหม็ด” คำต่อมาโรแบร์บอกเบาๆ “เป็นที่ไว้ใจของพระองค์ที่สุดชื่อนายแพทย์พันเอกชารีฟ”
       มิเชลล์ตะลึง “ทำไม…โอ...ทำไม”
       ภาพความฝันทุกครั้งทุกคืน ผุดขึ้นมาในห้วงคิด
       โรแบร์ฉงน “ทำไม…อะไรหรือ”
       “เปล่า…ไม่…ไม่มีอะไร ฉันอยากกลับ ป่านนี้แคชฟี่อาจถามถึงฉันอยู่ก็ได้” มิเชลล์เสียงแผ่ว
       โรแบร์มองงงๆ ชารีฟจ้องมิเชลล์เขม็ง
       “ขอบคุณสำหรับอาหารกลางวันค่ะ โรแบร์”
       โรแบร์สายตาละห้อย “ผมคงอยู่ที่นี่สักพัก แล้วจะย้ายไปอยู่อัฟริกาเหนือกับคุณอาอีกคน”
       “ถ้ามีโอกาส ฉันอาจจะไปเยี่ยมคุณค่ะ ถึงตอนนั้นคุณอาจจะมีลูกหลายคนแล้วก็ได้” มิเชลล์บอก
       “ขอบคุณ มิเชลล์ คุณพูดได้ตรงมาก” โรแบร์ยิ้มบางๆ
       “ฉันไม่ชอบหลอกใครค่ะ ทั้งคนอื่นๆ และหลอกตัวเองด้วย”
       “คุณคิดจะอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตหรือไง” โรแบร์ถามเสียงนุ่ม
       มิเชลล์ยิ้มสงบ “ฉันอาจจะกลับไปบวชชีที่คอนแวนต์ค่ะ”
       โรแบร์นั่งมองมิเชลล์ นัยน์ตาปวดร้าวเหลือแสน พยายามระงับอารมณ์
       “ผมจะไม่ลืมว่า ครั้งหนึ่งในชีวิตได้พบผู้หญิงที่งามทั้งกายทั้งใจ ผมขอให้คุณพบกับคนที่รักคุณอย่างแท้จริง คนที่ทำให้คุณรักเขา คนที่จะคุ้มครองให้คุณมีความสุขตลอดไป” น้ำเสียงโรแบร์สั่นสะท้านขณะพูดคำต่อมา “ผมจะไม่ลืมคุณเลย มิเชลล์”
       มิเชลล์จิตใจอ่อนไหวขึ้นมา ให้นึกสงสาร จึงแตะมือโรแบร์ที่วางบนโต๊ะเบาๆ เชิงปลอบประโลม
       ทันใดนั้นเอง ชารีฟเดินนำคณะออกมาจากภายใน และต้องชะงักที่เห็นมิเชลล์กับโรแบร์จับมือกัน และมองจ้องอีกเขม็ง
       
       ส่วนมิเชลล์เงยหน้าขึ้น เจอสายตาชารีฟที่จ้องเขม็ง ถึงกับชะงัก
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 12 จบบริบูรณ์
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 11
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 10
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 9
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 14 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 14 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สมกับที่รอคอย

ชอบขวัญมาก ขวัญสวยมาก สมกับบทมิเชลที่สุดเลย
รักมิเชล
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบมาก. ขวัญเหมาะมากกับบทนี้. ตาสวยจริงๆ. วิวสวยเป็นนิมิตหมายใหม่ของช่อง ดูสลับไปมากับช่องสาม เริ่มเรื่องได้ดีติดเลยทีเดียวเพราะปกติจะไม่ดูละครช่องเจ็ด เปิดมาติดเลย ถือว่าเยี่ยมมาก
สานคลอง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบมากที่สุด
arthittawan.rangsiman@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เริ่มติดเเล้วค่ะ เรื่องเริ่มสนุกแล้ว
แคชเชล
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014