หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ฟ้าจรดทราย

ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 10

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
28 สิงหาคม 2556 07:45 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 10
        ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 10
       
       การิมขยับตัว ถูกตำรวจวังรวบแขนสองข้างไว้ทันที
       
       “เป็นยังไง การต้อนรับของกษัตริย์โอมาน” พร้อมกับเดินมาอีก 2-3 ก้าว “พาตัวเข้ามาตรงนี้ซิ”
       ตำรวจวังส่งการิมให้อีกคน ตัวเองมาขนาบชารีฟ
       ชารีฟเดินเข้าไป
       องค์โอมานเข้ามาพิศดู แตะคางให้เงยขึ้นด้วยนิ้วชี้นิ้วเดียว ท่าทางหยามหยาบมาก “ฮือม์ เหมือน เหมือนศาสตราจารย์หมอประจำตัวเราจริงๆ เก่งนี่ ชารีฟ” พร้อมกับตบแขนดังป๊าบ
       การิมฮึดฮัด ถูกจับแน่นขึ้นจนหน้าหงาย
       “เอามันออกไปพ้นๆ ข้า” กษัตริย์โอมานตวาดก้อง
       ตำรวจลากการิมห่างออกมา
       “ได้ตัวเธอง่ายอย่างนี้..ชารีฟ เธอไม่เฉลียวใจเลยรึ”
       “เฉลียวใจเรื่องอะไร” น้ำเสียงชารีฟเย็นชา
       “ยโส” องค์โอมานหยัน “เชอะ เรารู้แล้วว่าองค์อาหเม็ดจะต้องใช้แผนนี้เข้ามารลอบทำร้ายถึงนี่ คิดรึว่าเราไม่รู้การเคลื่อนไหวที่อานาอีซา นี่คงจะเตรียมยกทัพมาล้อมฮิลฟาราละซี...ยาก...มองออกไปข้างนอกโน่นทหารของเราตั้งปืนรออยู่ทุกจุด ไม่มีใครผ่านเข้าออกได้โดยไม่รอดพ้นสายตาทหารตามเนินทรายโดยรอบพระราชวังหรอก”
       “มีพระประสงค์อะไรรึ” ชารีฟถามเสียงห้วนๆ “ทำไมไม่จัดการทำลายเสียให้หมดล่ะ”
       “เราอยากจะทำลายนายทหารคู่พระทัยองค์อาหเม็ด...ก็เจ้านั่นแหละ ชารีฟ นายพลมุสกัตน่ะแก่แล้ว อีกไม่กี่ปีก็ตาย แต่เจ้า...ยังหนุ่มแน่น และมีอิทธิพลในหมู่ทหารมากนัก เจ้าคิดผิดที่ไม่ร่วมมือกับเรา คนหนุ่มย่อมบริหารประเทศได้ดีกว่าคนแก่...องค์อาหเม็ดทรงหวงตำแหน่งจนลืมนึกถึงสังขาร”
       “เข้าพระทัยผิดแล้ว องค์อาหเม็ดไม่เคยหวงตำแหน่ง แต่ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งที่ต้องอาศัยความสุขุมรอบคอบ มีเหตุมีผล มีความคิด ใช้สมอง ไม่ใช่ใช้กำลัง”
       องค์โอมานจับคอเสื้อ “ว่าใคร เจ้าว่าใคร ฮะ”
       ชารีฟบอกด้วยแววตาว่า...ตัวเองนั่นแหละยังไม่รู้ตัวอีก
       กษัตริย์โอมานบันดาลโทสะ สะบัดคอเสื้อเต็มแรงจนชารีฟเซ
       “เก่งนัก รู้แล้วยังกล้าเข้ามาในกับดักของเรา ไม่กลัวตายรึ”
       “ความตาย...ทุกคนต้องเจอ แต่ความตายก็จะมาถึงทุกคนโดยคำบัญชาพระเจ้า พระเจ้าท่านมีญาณ ท่านรู้ว่าใครสมควรตาย คนที่นึกว่าตัวเองจะไม่ ตายอาจตายวันนี้ก็ได้”
       สีหน้าองค์โอมานพยายามข่มความรู้สึก แต่นัยน์ตากล้าแข็งสุดๆ
       “ปากกล้านัก” แล้วซัดชารีฟเข้าไปหนึ่งที ปากชารีฟแตกเลือดซึมทันที เพราะแหวนของโอมาน
       “ข้าพระพุทธเจ้าพูดความจริงพระเจ้าค่ะ”
       “แต่วันนี้ จะไม่มีชารีฟต่อไปอยู่ในโลก” กษัตริย์โอมานคำราม
       “ข้าพระพุทธเจ้ายอมแล้ว ถ้าไม่กล้า จะดั้นด้นมาทำไมในเมื่อรู้ตัวตลอดเวลาว่า สิงโตกำลังกางเล็บจะตะครุบอยู่ทุกฝีก้าว”
       สีหน้าองค์โอมานเปลี่ยนไป นัยน์ตาดุดันแลกวาดไปทั่วร่างที่ยืนเป็นสง่าอย่างไม่สะทกสะท้าน
       “องค์อาหเม็ดช่างมีบุญจริงนะ ทหารทุกคนล้วนจงรักภักดีทั้งสิ้น”
       “ความจงรักภักดีนั้น ย่อมขึ้นอยู่บนรากฐานแห่งความดีและการกระทำที่ผ่านมา” ชารีฟว่า
       “ก็น่าแปลกอยู่ ที่เจ้าไม่กลัวความตายที่จะมาถึง” น้ำเสียงกษัตริย์โอมานเย้ยหยันสุดขีด
       “ข้าพระพุทธเจ้าเป็นทหาร หน้าที่ทำให้ต้องกล้าพร้อมที่จะผจญกับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น”
       “เจ้าแน่ใจหรือว่าชัยชนะจะเป็นขององค์อาหเม็ด ทหารหนีภัยเพียงหยิบมือเดียว จะสู้ทั้งกองทัพคนเหล่านี้” องค์โอมานชี้กราดไปยังทหาร “ที่คุ้นอยู่กับความเหี้ยมโหด ไม่ปรานีใคร ทหารของเจ้าน่ะอาจจะมีฝีมือ แต่จะไม่มีวันชนะไปได้”
       “นั่นแล้วแต่ฟ้าเบื้องบนพระเจ้าค่ะ” ชารีฟบอก
       กษัตริย์โอมานหัวเราะเสียงดังก้อง
       ทหารหัวเราะด้วย ยิ้มๆ บ้าง สีหน้าเยาะหยันทุกคน องค์โอมานหยุดหัวเราะฉับพลัน คนฟังเปลี่ยนอารมณ์ตามแทบไม่ทัน
       “ชารีฟ” องค์โอมานจับคางชารีฟ บีบแน่นอย่างคาดคั้น “บอกข้ามาใครจะเป็นคนฆ่าข้าบนเตียงผ่าตัด...ใคร”
       พร้อมกับจับหน้าชารีฟ สั่นไปมา
       “การสังหาร ไม่จำเป็นต้องอยู่บนเตียงผ่าตัด”
       “ชะ เล่นลิ้นรึ แผนเจ้าน่ะมันใช้ไม่ได้ มันล้มเหลว มันถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้าข้านี่ สั่งความบอกไปถึงอาหเม็ดด้วย เฮ้ย...เอาไอ้คนถ่อยนั่นเข้ามา”
       ทหารองค์โอมานลากทหารอาสาออกมา ชารีฟตะลึง ร่างทหารอาสาถูกโยนลงไปบนพื้น สภาพทหารอาสายับเยินสุดๆ น่าสยดสยองมาก ถูกซ้อมอย่างหนักหน้าบวมปูด เลือดแห้งเกรอะกรังบางแห่ง บางแห่งยังสดอยู่ นัยน์ตาข้างหนึ่งแตกยับเยินนัยน์ตาข้างดีแดงช้ำเป็นสายเลือดเต็ม ร่างกายมีแต่เลือด มีแต่รอยช้ำ แขนถูกหักจนกระดูกขาวโพลนโผล่ออกมา
       “ทหารของข้า” นัยน์ตาชารีฟวาววับ “นี่มนุษย์หรือสัตว์ที่ทำกับเจ้าถึงเพียงนี้”
       องค์โอมานแผดเสียงหัวเราะดังกึกก้อง
       “มนุษย์...มนุษย์ทำกับสัตว์ไง้”
       
       ชารีฟเจ็บปวดรวดร้าวใจที่สุด แตะลูบไปตามตัวด้วยความอาดูร

ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 10
        ทหารอาสาจงใจพูดด้วยน้ำเสียงดังก้อง คนได้ยินทั่วทั้งห้อง
       
       “กองทัพเราแพ้...ไม่มีกองทัพอีกแล้ว” แต่ทว่านัยน์ตาบอกชารีฟว่ามีอย่างอื่นจะบอก
       กษัตริย์โอมานหัวเราะ...หัวเราะ...แล้วก็หัวเราะ ทหารโจรทั้งหลายหัวเราะตาม
       ชารีฟขยับเข้าไปใกล้ ทหารกอดกระซิบข้างหู “องค์อาหเม็ดเข้าเมืองแล้ว...รอสัญญาณ ข้าลาท่าน...ผู้เปรียบเหมือนพ่อ โชคดีที่มาตายใมนอ้อมแขนของท่าน”
       “ทหารของข้า...” ชารีฟสะเทือนใจสุดขีด โอบร่างไร้วิญญาณแนบอก
       “จุดจบของผู้ที่เป็นปฏิปักษ์ต่อเรา ดูไว้...ทุกคนดูไว้” กษัตริย์โอมานตะโกนก้อง
       “ข้าพระพุทธเจ้าพร้อมที่จะรับจุดจบนั้น” ชารีฟบอกเสียงเข้ม
       “กล้าหาญถึงวินาทีสุดท้ายเชียวรึ ชารีฟ”
       “สายเลือดแห่งพระราชวงศ์ฮิลฟารายังเข้มข้นในตัวข้าพระพุทธเจ้า”
       “จริง” องค์โอมานรับสั่งเยาะหยัน “ทหารสมควรตายเยี่ยงทหารและในฐานะพระญาติขององค์อาหเม็ด เจ้าจะได้ตายอย่างสมเกียรติ ฮ่ะ...ฮ่ะ”
       กษัตริย์โอมานพยักหน้าให้ซาอิ๊บ ซาอิ๊บส่งมีดวงเดือน พระองค์รับมาอย่างว่องไว ชักตัวมีดแล้วเหวี่ยงปลอกมีดไปทางหนึ่ง
       “เจ้าเกลียดการต่อสู้ด้วยมีดไม่ใช่รึ”
       ชารีฟนิ่ง
       “ในฐานะที่เจ้าเป็นพระญาติก็ไม่สมควรที่เจ้าจะตายด้วยฝีมือทหารชั้นเลว”
       “ข้าพระองค์เป็นฝ่ายแพ้ตลอดกาลพระเจ้าค่ะ” สีหน้าชารีฟ ไม่กลัวแต่วิตกลึกๆ
       “ข้าให้โอกาสเจ้าตายอย่างชาติทหาร”
       
       ครู่ต่อมา ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันในลานประลองหน้ากระโจม ถือมีดกันคนละเล่ม
       “ก่อนตาย ข้าขอสิ่งหนึ่งเป็นครั้งสุดท้าย” ชารีฟบอก
       “ขออะไรเหรอชารีฟ...อย่าขอชีวิตนะ ข้าไม่ให้” องค์โอมานหัวเราะเย้ยหยัน
       “ขอทำละหมาดครั้งสุดท้ายก่อนตาย”
       กษัตริย์โอมานนิ่งและอึ้งมาก รู้สึกกระทบกระเทือนจิตใจว่าชารีฟ ช่างเป็นคนที่ทำตัวถูกต้องจนวาระสุดท้าย องค์โอมานถอยออกไป เปิดโอกาสให้ชารีฟทำละหมาด
       มือชารีฟประสานกัน สีหน้าเคร่งขรึม ยินเสียงเหมือนเสียงสวด...ลาฮีลาฮา อัลลอห์…อัลลอห์ ดังขึ้น
       “ข้าพเจ้าพันเอก ชารีฟ ขอน้อมคารวะพระองค์ผู้เป็นใหญ่ และขอสรรเสริญเหตุการณ์ที่ทำให้ข้าพระองค์ไม่ต้องฆ่าคนในขณะที่ควรจะช่วยชีวิตเขา” ชารีฟคิดครวญอยู่ในใจ
       การิมหันมามอง
       “ถ้าข้าต้องผ่าตัดกษัตริย์โอมาน” ชารีฟกระซิบบอกตัวเองเบาๆ “กษัตริย์รอดแน่”
       
       ณ สถานที่ที่ประลองกำลังกัน
       “จงภูมิใจที่จะตายอย่างมีเกียรติชารีฟน้องเรา” องค์โอมานเอ่ยขึ้น
       “ข้าพระพุทธเจ้าไม่อาจนับญาติกับพระองค์หรอกพระเจ้าค่ะ”
       ขาดคำ มีดของกษัตริย์โอมานก็พุ่งเข้าใส่ชารีฟเสียงดังขวับ สีหน้าบึ้งตึงที่ถูกย้อนอย่างนั้น เสื้อชารีฟขาดเป็นทางยาว ผ้าห้อยร่องแร่ง
       ชารีฟถอยกรูด สีหน้าหวั่นไหวเล็กน้อย กิริยาชารีฟชั้นเชิงอ่อนและตื่นตระหนกพอสังเกตได้ เพราะฝีมือไม่เท่ากัน
       องค์โอมานดูจะลำพองมากขึ้น หน้ายิ้มเย้ยหยันอยู่ตลอดเวลา สะบัดมีดดาบไปมา บางครั้งมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังแว่วๆ ด้วย
       แผลที่สองโอมานเฉี่ยวชารีฟที่แขน จนแขนเสื้อหลุด เห็นผิวเนื้อ การต่อสู้ดำเนินต่อไป โอมานลุกไล่
       ชารีฟ
       ชารีฟ หนีอย่างไม่เป็นขบวน ขณะเสื้อผ้าในตัวของชารีฟห้อยร่องแร่งหลายแห่ง เห็นเนื้อหนังตรงหน้าอก แขนเสื้อขาดร่องแร่งเห็นเลือดไหลออกมาอาบแขน ผ้าโพกศีรษะหลุดกระเด็นไปแล้ว
       ทหารของกษัตริย์โอมานกระแทกอาวุธในมือลงบนพื้นเป็นจังหวะอย่าฮึกเหิม เสียงดังก้องกังวาน
       การิมกำหมัดหน้าตาอึดอัดคับแค้นอยากเข้าไปรบแทน
       องค์โอมานรุนแรงดุจพญาช้างสารที่กำลังเมามัน เห็นเลือด ก็ระเบิดเสียงหัวเราะพร้อมทั้งเยาะเย้ย สะบัดตัวไปยืนจังก้า ในขณะที่ชารีฟ ซวนเซจวนจะหมดแรงอยู่แล้ว
       “เราจะเฉือนเจ้าให้เหมือนเฉือนสัตว์ จะแหวะเนื้อออกทีละชิ้น ได้ยินมั้ย เนื้อเจ้าจะหลุดออกมาทีละชิ้น...ทีละชิ้น”
       ไม่มีคำตอบจาก ชารีฟ
       “เหมือนสัตว์อะไรดีที่เราย่างสุก เราก็เฉือนมาเคี้ยวกีนที่ละชิ้น...ทีละชิ้นหวานดีจริงๆ”
       สีหน้าชารีฟนิ่ง ค่อนข้างจะกุมสติได้มากขึ้น หลบหลีกได้คล่องมากขึ้น เมื่อคมดาบวาววับจ้วงฟันลงมา เขาก็ใช้วิธีนอนกลิ้งตัวไปตามพื้น ด้วยสีหน้ามุ่งมั่น เต็มไปด้วยพลังที่พยายามรวบรวมอย่างสุดความสามารถ
       “เก่งนักนะชารีฟ”
       
       กษัตริย์โอมานขยับหลอกล่ออย่างมีชั้นเชิงโดยยังไม่มีแผลเลย

ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 10
        นัยน์ตาชารีฟ พยายามหรี่ตาเขม็งมองดูจังหวะก้าวย่างว่าจะสวนโอมานตรงไหน ตอนที่การจ้วงแทงเข้าประชิดติดพันกันมือต่อมือ และแขนต่อแขน  พวกคนดูโดยรอบ ตอนนี้หยุดสนิทกลั้นหายใจ นัยน์ตาเพ่งมองไม่กระพริบ
       
       กษัตริย์โอมานผลักชารีฟจนกระเด็นออกไป แล้วหมุนตัวแทงสวนหมายจะปาดที่ก้านคอ ช่วงเวลานั้นเอง
       ชารีฟก็ล้มตัวลงต่ำ แล้วสอดตัวเข้าไปใกล้ พุ่งปลายมีดเข้าที่อกของโอมาน เสียบพรวดเดียวมิดด้าม
       องค์โอมานตาแข็งค้าง เหลือกลาน ปากบิดเบี้ยว แล้วก็ทรุดฮวบลงบนพื้นสนามหญ้า
       ทหารทั้งหลายทั้งปวง อ้าปากค้าง นิ่งเงียบเหมือนหินไปทุกคน
       ชารีฟเลือดเต็มตัว โซเซแทบจะทรงกายไม่อยู่ แต่พยายามฝืนตัวไว้ ประกาศเสียงดังออกมา
       “องค์อาหเม็ดจงทรงพระเจริญ...การิมให้สัญญาณด่วน”
       “ขอรับ พลุสัญญาณพระอาทิตย์เที่ยงคืน”
       การิมรับคำ พลางควักปืนออกมา วิ่งไปที่จุดหนึ่ง ยิงเปรี้ยงออกไป
       พลุสีแดงสว่างวาบขึ้นสู่ท้องฟ้าที่ดำมืดไร้แสงจันทร์ แสงสีแดงดูกระจ่างฟ้า
       การิมยิงพลุสัญญาณอีกเป็นครั้งที่ 2 แล้วยิงอีกเป็นครั้งที่ 3
       
       ตรงบริเวณทุ่งหญ้าใกล้เมือง ฐานที่มั่นที่ตั้งกองทัพขององค์อาหเม็ดเวลานั้น องค์อาหเม็ดและทหารทั้งปวงที่รอคอยสัญญาณพลุ ต่างก็แหงนมองสัญญาณพลุทั้งหลาย
       เสียงองค์อาหเม็ดดังก้องกังวาน
       “คนทรยศถูกฆ่าตายแล้ว”
       แล้วทันทีก็มีเสียงบอกต่อๆ กันไป ดังแว่วมาเป็นจังหวะ
       “เจ้าชายโอมานตายแล้ว เจ้าชายโอมานตายแล้ว ท่านราชองครักษ์ฆ่าเจ้าชายโอมานแล้ว”
       
       การิมวิ่งเข้ามาข้างในที่ชารีฟนอนอยู่ ทหารรอบห้องที่เชียร์โอมานนั้นระส่ำระสาย บ้างก็หนี บ้างก็วางอาวุธและยอมแพ้
       การิมถลาเข้ามาที่ชารีฟ ซึ่งลุกขึ้นยืนพิงเสาหินอ่อนต้นใหญ่ ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตผุดเต็มหน้า ขบกรามแน่น บอกถึงความเจ็บปวดที่พยายามอดกลั้น
       “ข้าพเจ้าจะพาท่านกลับไปโรงพยาบาล” การิมบอก
       “ไปกันเดี๋ยวนี้เลย” ชารีฟพยักหน้ารับ ทำท่าจะเดิน การิมเข้าประคอง
       ชารีฟหันไปมองศพของกษัตริย์โอมาน นัยน์ตาเศร้า ก้มหน้านิ่งอยู่อึดใจหนึ่ง
       “เจ้าพี่โอมาน ข้าจำเป็นต้องฆ่าท่าน อภัยด้วยเถิด”
       
       กองทัพขององค์อาหเม็ดเคลื่อนกำลังเข้ามายังบริเวณหน้าพระราชวังฮิลฟารา ขบวนม้าควบฝุ่นตลบ โดยส่วนใหญ่กองกำลังขององค์อาหเม็ดนั้นแต่งกายเผ่าเบดูอินถืออาวุธประจำตัว มีทั้งวิ่งมา ขี่ม้ามา และนั่งรถจิ๊ปมา
       การิมประคองชารีฟที่ใกล้จะหมดแรงลงมาที่หน้าตึก รถจิ๊ปคันหนึ่ง แล่นสาดไฟมาที่สองคน แล้วรีบจอด
       นายพลมุสกัตลงมาอย่างรวดเร็ว
       “อัลเลาะห์ทรงโปรด นายพลมุสกัตช่วยด้วยครับ”
       “ท่านราชองครักษ์ ตายจริง นำส่งโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
       นายพลมุสกัตเข้าไปประคอง ชารีฟจับมือมุสกัตแล้วมองหน้าเป็นเชิงถาม
       “เรายึดได้หมดทุกจุดแล้ว กำลังออกแถลงการณ์”
       ชารีฟยิ้มแจ่มใสถึงแม้เลือดจะเต็มหน้า เป็นรอยยิ้มถึงชัยชนะ แล้วสักครู่ชารีฟก็นัยน์ตาคว้างและคอตกสลบไปทันที ดูไม่ออกว่าเป็นหรือตาย
       “ท่านราชองครักษ์...ท่าน” การิมตกใจสุดขีด
       “ชารีฟ... ชารีฟ ทหาร” นายพลชราร้องเสียงดังก้อง “เร็ว”
       
       พนักงานเข็นรถเข้าในห้องผ่าตัด ชารีฟ ยังรู้สึกตัวครึ่งๆ กลางๆ ทุกคน ทั้งการิม นายพลมุสกัต พยาบาล
       ต่างรีบเร่ง เข็นรถไปอย่างรวดเร็ว
       จนสุดท้ายเห็นหน้าหมอที่รออยู่แล้วชะโงกมาดูคนป่วย สีหน้าวิตกทันที
       มุสกัตถามอย่างร้อนใจ “หมอ...เป็นอะไรแค่ไหน บอกได้เลย บอกความจริง”
       “แผลที่อกนี้ฉกรรจ์มากครับท่านนายพล ตรงซอกคอนี้ก็ลึกมาก อีกนิดเดียวจะเห็นเส้นโลหิตใหญ่ที่เข้าหัวใจ” หมอหันไปสั่งพยาบาล “เช็คกรุ๊ปเลือด สั่งมาเตรียมให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้”
       “ค่ะ” พยาบาลรีบไป
       “เข้าห้องผ่าตัดเร็ว” หมอสั่งพยาบาลอีกคนเบาๆ “ตามคณะผ่าตัดใหญ่”
       ทุกคนขยับตัวรีบจะไป พนักงานเข็นเตียงชารีฟไป ทุกคนตามไป
       นายพลมุสกัตจับแขนหมอ มองตานิ่ง
       “ครับ ผมทำหน้าที่ผมเต็มที่ไม่ต้องห่วง” หมอบอกเสียงเฉย
       “ท่านราชองครักษ์ต้องไม่ตาย จำไว้ ต้องไม่ตาย” นายพลเสียงเข้ม
       “ผมไม่รับรอง อาการหนักมาก” หมอบอกท่าทางดังเดิม
       นายพลมุสกัตกำชับ “ถ้าเขาตาย...ประเทศเรายุ่งแน่”
       หมอมองสบตานิ่ง สายตาบอกความกังวลอันใหญ่หลวง แล้วหมอก็เดินเข้าห้องไป
       นาพลมุสกัตยืนคว้างอยู่กลางทางเดินหน้าห้องผ่าตัด ทหารติดตามยืนอยู่ห่างๆ มุสกัตหันไปดู การิมยืนจ้องมาหน้าเครียดสุดขีด สองคนจ้องกันนิ่งๆ 
       
       สายตาเต็มไปด้วยความกังวลเหมือนกัน

ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 10
        ครู่ต่อมาที่หน้าห้องผ่าตัด ทหารติดตามยืนอยู่ห่างๆ มุสกัต การิม นั่งห่างกัน แต่สีหน้าเป็นทุกข์ กังวลพอกัน
       
       ขณะเดียวกันข่าวการสิ้นพระชนม์ขององค์โฮมาน มาถึงวังเจ้าหญิงสุไบดาในเวลาไม่นาน
       “ใครฆ่าโอมาน” สุไบดาถามทันที
       “หมอเพคะ” นางข้าหลวงนิชาบอก
       “หมอ...หมออะไร หมอที่ไหนจะบุกเข้ามาฆ่าโอมาน” สุไบดางง
       “หมอ” ไบคานรำพึง ใบหน้าครุ่นคิด
       สุไบดารับไม่ได้ “ข่าวไม่จริง ไม่มีหมอคนไหนในโลกนี้จะฆ่าคน”
       ไบคานนึกออก “โอมานจะผ่าตัดโรคเฮอร์เนีย”
       สุไบดาเองก็คิดออก หันมาทางไบคาน “ใช่... หมอที่จะมาผ่าตัด” เจ้าหญิงคิดไปคิดมา
       “นายแพทย์โมฮัมหมัด” ไบคานบอก
       “โอ...หมอโมฮัมหมัด คนที่เคยมาถวายการผ่าตัดองค์อาหเม็ด คนที่ใครๆ ก็รู้ว่า หน้าเหมือน...ท่านพี่ไบคาน”
       ไบคานคราง “ชารีฟ...ลูกพ่อ”
       “ไม่จริง...ไม่จริง”
       นิชามองไปทางนายทหารที่ยืนตรงอยู่นอกประตู “จริงเพคะ หมอที่มาผ่าตัดปลงพระชนม์กษัตริย์โอมานเพคะ”
       “ไม่จริง ชารีฟฆ่าโอมานได้ แต่ต้องไม่ใช่ด้วยมือของแพทย์ ชารีฟไม่มีวันทำ...เขาทำไมได้ ฉันรู้ใจลูกชายฉันดี”
       “มีการประลองกำลังด้วยมีด-วงเดือนเพคะ” นิชาบอก
       “มีด-วงเดือน ถึงชารีฟจะฆ่าโอมาน แต่ชารีฟก็คงปางตายใช่มั้ย” สุไบดาเสียงดังขึ้น “นายทหาร เข้ามานี่”
       ทหารเข้ามา
       “ลูกชายเราฆ่ากษัตริย์โอมานด้วยมีด-วงเดือนรึ”
       “พระเจ้าค่ะ”
       “แล้วตัวเขาล่ะ”
       “ท่านราชองค์รักษ์บาดเจ็บสาหัสมากพระเจ้าค่ะ”
       สุไบดาล้มตึง เป็นลมทันที
       
       ในเวลาเดียวกัน พระชายาเดินมาอย่างรวดเร็ว สีหน้าแม้จะยินดีแต่ลึกๆ ไม่สบายใจเท่าไหร่ เพราะรู้ว่าชารีฟเจ็บหนัก
       “มิเชลล์”
       มิเชลล์หันไป ทำความเคารพ
       “จะฟังข่าวดีไหม”
       มิเชลล์นัยน์ตาเบิกกว้างสีหน้ายินดีเป็นที่ยิ่ง “เราชนะแล้วใช่มั้ยเพคะ”
       “เตรียมตัวเป็นเจ้าสาวได้แล้วมิเชลล์”
       คำพูดกระแทกเข้าใบหน้างามงดของมิเชลล์เต็มแรง สายตาแปลกใจแล้วเปลี่ยนเป็นดีใจสุดๆ
       ทว่าสีหน้าพระชายาไม่สบายใจ
       มิเชลล์เห็น “พระชายาเพคะ มีอะไรที่ทรงเป็นกังวลหรือเปล่าเพคะ”
       “กังวลหรือ...ทำไม” พระชายาลูบหน้านิดๆ
       “หม่อมฉันเห็นพระพักตร์...”
       “งั้นเหรอ หน้าตาเราเป็นกังวลหรือ...คงใช่ เราคงจะกังวลว่าเมื่อไหร่จะได้กลับฮิลฟาราเสียที”
       จากนั้นก็รีบหันหลังให้ มิเชลล์ลอบมองไม่ค่อยเชื่อ
       
       ภายในห้องผ่าตัดบรรยากาศแสนตึงเครียด คณะแพทย์ทำงานอย่างเร่งรีบ ชารีฟหลับตาสลบด้วยฤทธิ์ยา
       แต่ในความรู้สึกส่วนลึกที่สุดไม่หลับ เฝ้าคิดถึงแต่มิเชลล์
       
       เช้าตรู่วันต่อมามิเชลล์เดินมาถึงกระโจม มือแตะม่านหน้ากระโจมตั้งท่าจะเปิด แล้วชะงักมองเข้าไปปิดม่านลงไปก่อน แล้วตัดสินใจแอบดู มือมิเชลล์ค่อยๆ แง้มม่าน พอให้เห็นเหตุการณ์ข้างในนิดๆ
       ภายในในกระโจมพระชายายืนพูดกับนางกำนัลฟาราห์ ท่าทางเคร่งเครียดวิตกกังวล มีเสียงแว่วๆ มา ได้ยินแต่ชื่อ...ชารีฟๆ
       มิเชลล์ใจหายวับ จ้องเขม็ง ใจคิดถึงชารีฟอย่างรุนแรง มือที่แตะม่านตกลงทันที
       
       ส่วนในห้องผ่าตัดสีหน้าหมอไม่สบายใจเอาเลย ทำไปมองตากันไปอย่างกังวล
       ด้านมิเชลล์ยืนตะลึงงันอยู่หน้ากระโจม สายตาลังเลสงสัย เพราะยังไม่รู้แน่ชัด
       ขณะที่ในอนุสติของชารีฟคิดถึงมิเชลล์ตลอดเวลา
       
       มิเชลล์เริ่มสังหรณ์ใจ และแน่ใจว่าต้องมีอะไรร้ายแรงเกิดแก่ชารีฟแน่ๆ น้ำตานองเต็มตา ร่างซวนเซลงกับพื้นทราย รู้สึกเหมือนใจจะขาดรอนๆ
        
       อ่านต่อหน้า 2 เวลา 17.00 น.

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 12 จบบริบูรณ์
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 11
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 10
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 9
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 135 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 133 คน
99 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
1 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015