สุดสายป่าน ตอนที่ 16

โดย MGR Online   
28 สิงหาคม 2556 18:25 น.
1 | 2 | 3 | 4  | หน้าถัดไป
สุดสายป่าน ตอนที่ 16
        สุดสายป่าน ตอนที่ 16
       
       เวลาผ่านไปอีกสักระยะ พุดตาน นมสาย และคุณพระบรรณกิจหารือกันอยู่ในห้องโถงชั้นล่าง คุณพระถูกนมสายค้อนขวับ
       
       “คุณพระคิดอย่างไรถึงไปเห็นดีเห็นงามกับคุณติ ถึงกับไปช่วยจัดการเรื่องจดทะบงทะเบียนให้เค้า”
       คุณพระกลืนน้ำลาย เหลือบมองอย่างลำบากใจ
       “เอิ่ม...คือ ผมก็ทำไปตามหน้าที่...”
       พุดตาน ถามเสียงแข็ง “หน้าที่อะไรคะ”
       “ก็...หน้าที่...ผมเชื่อมั่นในการตัดสินใจของคุณฐิติ”
       คุณพระลังเลนิดหนึ่งก่อนจะอ้อมแอ้มพูดต่อ แบบอยากจะเล่าแต่เล่าไม่ได้
       “คุณฐิติอาจจะคิดอะไรอยู่ก็ได้”
       “จะคิดอะไรคะ นอกจากหลงผู้หญิง...ดิฉันกลุ้มใจเหลือเกินที่ตาติเลือกผู้หญิงคนนั้นมาเป็นเมีย”
       “นั่นน่ะสิคะ มีเพชรอยู่ในมือแท้ๆ ปล่อยให้หลุดมือไปคว้าพลอยหุงมาได้ยังไง้” นมสายค่อนแคะ
       คุณพระกระแอมเล็กน้อย “บางทีคนเราก็อาจจะมีวิธีการรักษาเพชรที่แตกต่างกันก็ได้นี่ขอรับคุณนม”
       
       ฐิติพากานดามณีมาถึงที่บ้านเก่าที่เป็นร้านขายขนม มีกระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วย ฐิติไขกุญแจเปิดประตู กานดามณีมองสภาพในบ้านอย่างรังเกียจ แต่แกล้งทำเป็นยิ้มสู้
       “นี่เหรอคะบ้านติ”
       ฐิติมองกานดามณีด้วยสายตาเปลี่ยมสุข
       “ใช่ครับ เราจะอยู่ด้วยกันที่นี่ สร้างอนาคตของเรา ผมจะดูแลคุณเองกานดามณี”
       กานดามณีเซ็ง แต่ทำเป็นยิ้ม
       “แล้วเราจะอยู่กันอย่างไรคะ ไม่มีอะไรซักอย่าง บ้านก็เล็กอย่างกับรังหนูแถมรกรุงรังอีกต่างหาก”
       ฐิติยิ้มๆ
       “เดี๋ยวเราช่วยกันปัดกวาดเช็ดถูอีกซักหน่อย ก็สะอาดแล้วล่ะครับ”
       กานดามณีเซ็งสุดขีด
       
       ภายในบ้านร้านขายขนมเก่า เห็นมีถังน้ำ ผ้าถูพื้น ไม้กวาด ไม้ปัดฝุ่นวางอยู่ที่พื้น กานดามณีปัดกวาดเช็ดถูห้องหับในบ้านส่งๆ ทำไปได้นิดเดียวก็เหนื่อย โยนไม้กวาดทิ้ง นั่งพัก บ่นบ้าอย่างหงุดหงิด
       “ทำไมชีวิตฉันต้องมาตกต่ำอะไรอย่างงี้ อุตส่าห์ได้เป็นคุณนายสูรยกานต์แล้วยังต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย”
       กานดามณียิ่งหงุดหงิด มองขึ้นไปข้างบน ห้องนอนที่ฐิติอยู่
       “นี่ฉันคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ยที่เลือกคุณ”
       ฐิติเดินถือถังน้ำลงมา
       “ผมเก็บกวาดห้องนอนเสร็จแล้วนะครับ”
       ฐิติมองไปรอบๆ บ้าน เห็นยังไม่เรียบร้อย
       “คุณยังทำไม่เสร็จอีกเหรอครับ”
       กานดามณีแกล้งสำออย เข้ามาออเซาะฐิติ
       “ฉันทำไม่ไหวค่ะติยังเจ็บแผลไม่หายเลย แต่ฉันอยากทำจริงๆ นะคะ แต่ทำไปได้นิดเดียวก็เจ็บ ไม่รู้ว่าแผลอักเสบหรือเปล่า”
       ฐิตินึกได้ว่ากานดามณียังเจ็บอยู่
       “ผมลืมไปซะสนิทเลย งั้นคุณนั่งพักก่อนก็แล้วกันเดี๋ยวผมทำเอง เสร็จแล้วเราจะได้ไปตลาดซื้อของเข้าบ้านด้วยกัน”
       
       กานดามณีเริ่มเบื่อไม่มีความสุขอย่างที่หวัง

สุดสายป่าน ตอนที่ 16
        มองออกไปเห็นชาวบ้านกำลังจับจ่ายซื้อของกันอยู่ในร้านขายของชำ ฐิติกับกานดามณีกำลังเดินเลือกซื้อของ ฐิติหยิบโน่นหยิบนี่อย่างมีความสุข
       
       กานดามณีเดินตามมองข้าวของอย่างซังกะตาย
       “ผงซักฟอก สบู่ ยาสีฟัน แปรงสีฟัน อาหารแห้ง ครบแล้วล่ะครับ”
       กานดามณีทำหน้าเจื่อนๆ
       “เราจะใช้ของพวกนี้กันจริงๆ เหรอคะ ดูแล้วไม่น่าใช้เลย สะอาดหรือเปล่าก็ไม่รู้”
       “ทำไมล่ะครับ ตอนนี้เราต้องประหยัด อะไรที่พอใช้ได้ก็ใช้ไปก่อน เดี๋ยวผมหางานทำได้เมื่อไหร่เราค่อยขยับขยายกันอีกที”
       กานดามณีเซ็งมาก
       “เสร็จจากนี้เราไปซื้อข้าวสารกับของสดกันต่อเลยนะครับ เดี๋ยวจะได้กลับไปทำกับข้าวกัน”
       กานดามณีตกใจ
       “อะไรนะคะ ฉันต้องเข้าครัวทำกับข้าวด้วยเหรอคะ”
       “ก็ใช่น่ะสิครับ หน้าที่ของคุณก็มีแค่ทำอาหารกับดูแลบ้านเท่านี้ล่ะครับ”
       กานดามณีเข่นเขี้ยวนึกแค้นอยู่ในใจ ฉันจะทำได้มั้ย
       
       ด้านรำเพยกำลังกดกระดิ่งหน้าบ้านวิไลวรรณ คุณหญิงไขนภาอยู่ด้วย ตีรอนานแล้วทุกอย่างเงียบไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ รำเพยแปลกใจชะเง้อมองเข้าไปในบ้าน
       “ไม่เห็นมีใครออกมาเปิดประตูเลยค่ะ”
       ไขนภาพยายามมองเข้าไปในบ้าน แต่สายตาเหลือบไปเห็นประตูบ้านเปิดแง้มอยู่
       “ประตูบ้านไม่ได้ปิด คุณวิไลวรรณน่าจะอยู่นะคะ”
       “แล้วทำไมเค้าไม่ออกมา...หรือว่าเค้าหลบหน้าเรา” รำเพยแปลกใจ
       ไขนภาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจ
       “งั้นเราก็เข้าไปเลยดีกว่าค่ะ”
       ไขนภากับรำเพยเปิดประตูรั้วเดินเข้าไป แต่รำเพยมองไปเห็นคราบเลือดอยู่ที่พื้น ตรงที่เกิดเหตุ เลยชะงัก
       “เอ๊ะ นั่น...รอยเลือดหรือเปล่าคะ”
       ไขนภามองตามที่รำเพยบอก
       สองสาวใจคอไม่ดีมองหน้ากัน
       
       คืนนั้น ขณะกานดามณีกำลังหวีผมอยู่หน้ากระจก ในใจคิดอยากกลับไปอยู่ที่วังสูรยกานต์ ฐิติเดินออกมาจากห้องน้ำ สวมชุดนอนเรียบร้อยแล้ว
       “ติคะ ติไม่คิดจะกลับไปที่วังบ้างเหรอคะ”
       ฐิติเดินมาโอบไหล่กานดามณี
       “ท่านย่าตัดขาดผมแบบนั้นแล้ว ผมจะมีหน้ากลับไปที่วังได้อย่างไรอีกล่ะครับ”
       “แต่ติเป็นหลานชายคนเดียวของท่านนะคะ อย่างไรท่านย่าก็ตัดไม่ขาดหรอก”
       ฐิติเดินไปนั่งที่เตียง
       “ท่านย่าเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น คุณก็ได้ยินไม่ใช่เหรอว่าท่านย่าพูดจริงจังขนาดไหน”
       กานดามณีหว่านล้อม “แต่ซักวันท่านย่าก็ต้องใจอ่อน ท่านย่ารักติจะตาย แล้วถ้าติไม่กลับไปใครจะดูแลท่าน ไหนจะบริษัทอีก ท่านย่าไม่เหลือใครแล้วนะคะนอกจากติ”
       ฐิติพูดอย่างปลงๆ
       “ถึงไม่มีผม านย่าก็ยังมีคุณพระที่ช่วยบริหารงานต่อไป แล้วอีกอย่างที่ทำให้ผมไม่อยากกลับไป ผมไม่อยากให้คุณไม่สบายใจ เพราะผมรู้ว่าท่านย่าไม่ชอบคุณ”
       กานดามณีเดินเข้ามาหาฐิติ
       “เรื่องฉันติไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ฉันทนได้ แต่ทรัพย์สมบัติของติทั้งหมดล่ะคะ ติไม่เสียดายเหรอ”
       ฐิติพูดเรียบๆ
       “ผมมีคุณอยู่แล้วอย่างอื่นผมไม่ต้องการหรอกครับ สมบัติทั้งหมดท่านย่าก็รับสั่งแล้วว่าจะยกให้เป็นการกุศล”
       กานดามณีอึ้ง
       “รีบนอนเถอะครับเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมต้องตื่นแต่เช้า”
       
       ฐิติล้มตัวลงนอนทันที ปล่อยให้กานดามณียืนหงุดหงิดงุ่นง่านที่ไม่ได้ดั่งใจอยู่อย่างนั้น

จำนวนคนโหวต 62 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 60 คน
97 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
3 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017