หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สาปพระเพ็ง
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 6
โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 29 สิงหาคม 2556 17:09 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
       สาปพระเพ็ง ตอนที่ 6 
       
       ปันแสงเดินไปเดินมาอยู่ในตำหนักเจ้านาง สีหน้าว้าวุ่นใจเรื่องกองทัพของนรสิงห์
       "กองทัพนรสิงห์จะยังไม่บุกศรีพิสยาวันนี้"
       "ตามธรรมเนียมศึก ... ยัง" อินยาบอก
       "แต่ปรันมาไม่ยอมยกศรีพิสยาให้นรสิงห์แน่ๆ ยังไงก็ต้องรบ พวกเราจะถูกฆ่ากันหมด"
       "เราสองคนจะไม่ตายหรอก ปันแสง ติสสาจะกลับมาปกป้องเรา"
       "ติสสาเป็นทหารของปรันมา ไม่ใช่ของเรา"
       "นับตั้งแต่เมื่อคืน ติสสากลายเป็นทาสของข้าแล้ว"
       "ถ้าเป็นทาส ทำไมถึงไม่ยอมอยู่ที่นี่ เจ้านางปล่อยให้มันออกไปกับปรันมาได้ยังไง"
       อินยาเชิดหน้า หันไปสั่ง
       "อุตลา ไปเตรียมเสลี่ยง"
       "เวลาอย่างนี้ เจ้านางไม่ควรออกไปนอกเขตวัง"
       "ข้าต้องไป เพราะข้าต้องมั่นใจว่า ติสสาจะเป็นทาสของข้าคนเดียว"
       แววตาเจ้านางอินยาเต็มไปด้วยแผนการที่จะครอบครองติสสาไว้ให้เหนือกว่าทุกคน
       บริเวณเขตติดต่อดินแดน ติสสาและทหารศรีพิสยาฝ่ายหนึ่ง อีกด้านคือ สีหสาและนักรบปุระอมร ทั้ง 2 ฝ่ายต่างมองการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้นของมารุตกับไพลิน ปรันมามองสีหน้านิ่ง แววตามีความกังวลเพราะครั้งแรก เมฆาก็แพ้ให้กับวาเรไปแล้ว ต่างจากนรสิงห์ที่ยิ้มมั่นใจกับชัยชนะ
       มารุตกับไพลินก้าวมากลางลานต่อสู้ ไพลินพุ่งเข้ามาก่อน มารุตยกดาบสูงต้านกลับไป การต่อสู้ด้วยดาบของไพลินแข็งแกร่งอย่างชาย มารุตนั้นคล่องแคล่วว่องไว ทั้งติสสาและสีหสาต่างมองฝีมือการรบของลูกน้องฝ่ายตนอย่างใจจดใจจ่อ
       
       ด้านหนึ่งในวิหารศรีพิสยา มรันมาที่นั่งอย่างเงียบสงบ น้ำตายังไหลริน แววตาอ่อนล้า เศร้าสร้อย
       เธอหลบหนีทุกคน มาซ่อนตัวอยู่ด้วยความเจ็บปวดเรื่องติสสากับเจ้านางอินยาอยู่เพียงลำพัง
       
       ลานต่อสู้ ติสสากับสีหสามองลุ้น ไพลินฝีมือดาบสูสีกับมารุตมากจนผลัดกันล้ม ผลัดกันรุก ผลัดกันรับ มารุตอาศัยความไว หลบดาบไพลินแล้วถีบเข้าลำตัว จนไพลินกระดอนไป มารุตรีบตามเข้ามาซ้ำ ไพลินยกดาบจะแทง แต่มารุตหลบไว คว้าร่างไพลินบิดล็อคไว้ ติสสาคลี่ยิ้ม มองมั่นใจว่ามารุตกำลังได้เปรียบ
       
       ทางขึ้นเขตพระราชฐาน เจ้านางอินยาเดินมาขึ้นเสลี่ยง ข้าหลวงปิดม่าน ทหารวังยกเสลี่ยงขึ้น ขบวนเสลี่ยงของเจ้านางอินยาเคลื่อนออกไป
       
       ติสสาที่มองการต่อสู้ มารุตกำลังบิดแขนไพลินจะให้ยอมแพ้ แต่ไพลินพลิ้วหลบ บิดกลับเป็นบิดแขนมารุตไว้ได้แทน มารุตถีบไพลินออกห่าง สองคนตั้งหลักแล้วพุ่งเข้าฟาดดาบใส่กันอย่างรวดเร็ว รุนแรง
       สายตาทุกคนมองลุ้นการต่อสู้อย่างน่าตื่นเต้น
       มารุตฟาดดาบเหมือนจะฟันลงตรงๆ ไพลินอาศัยช่องว่างแทงเข้าไป แต่มารุตพลิ้วหลบแล้วกระแทกดาบเข้ากลางหลัง ไพลินล้ม มารุตเหยียบมือไพลินที่จับดาบทันที จ่อดาบลงกลางหลัง ไพลินหมดทางสู้ ทหารศรีพิสยาเฮ
       สีหสาสีหน้าเจ็บใจ มารุตผลักไพลินออก ไพลินเดินก้มหน้ากลับมายืนด้านหลังไกลจากสีหสาที่แววตาเกรี้ยวกราด
       ปรันมาและนรสิงห์ต่างยิ้ม ไม่ได้แสดงความผิดหวังอะไรออกมา
       "ทหารชั้นรองๆ จะสนุกเท่ากับดูฝีมือแม่ทัพของเราได้ยังไง จริงมั้ย" นรสิงห์ว่า
       ติสสาส่งธนูให้เมฆาไปถือไว้ ติสสากับสีหสาที่ก้าวออกมาพร้อมๆกัน ต่างคนต่างจ้องกันไม่ยอมละสายตาจากคู่แค้น จนมาหยุดที่กลางลานต่อสู้
       ติสสาดึงดาบยาวในฝักข้างเอวออกมาเร็วๆพอกับที่สีหสาดึงดาบคู่ขึ้นไว้ในมือ ทั้งคู่พร้อมที่จะห้ำหั่นกันทันที
       เสลี่ยงของเจ้านางอินยาที่ถูกแบกวางลงหน้าถ้ำ เจ้านางก้าวลงอย่างร้อนใจเดินเร็วเข้าไปในถ้ำ ทุกคนหมอบรอ
       
       ติสสากับสีหสาต่างยกดาบโผพุ่งเข้าฟาดกันทันที สีหสาฟันดาบคู่เข้าหาด้วยความแรงและเร็ว
       ติสสาเองโต้กลับไปอย่างรุนแรงไม่แพ้กัน ปรันมากับนรสิงห์ต่างมองแม่ทัพคู่ใจของตน
       "แม่ทัพศรีพิสยานี่แข็งแกร่ง น่าชื่นชม"
       "แม่ทัพหญิงของท่านก็ดูห้าวหาญ ฝีมือไม่เป็นรองใคร"
       สีหสาฟาดดาบลงมา ติสสายันไว้ ทั้งคู่ประจันหน้าในระยะประชิด
       "ครั้งนี้ดาบข้าจะดื่มเลือดเจ้าเหมือนที่กลางตลาดศรีพิสยา"
       " ข้าจำได้...ธนูข้าก็ทำให้เจ้าหนีหัวซุกหัวซุนมาแล้ว"
       สีหสาร้องคำรามดัง โผเข้าฟัน แต่ติสสาเอี้ยวตัวหลบและสวนกลับอย่างเร็ว
       
       ในถ้ำ อินยามองแม่เฒ่า เอ่ยถามอย่างร้อนใจ
       "คำสั่งเจ้าปรันมายังมีอำนาจเหนือติสสา"
       "บุญญาธิการของกษัตริย์ ย่อมทรงพลังเสมอ"
       อินยาเข้าใกล้ เสียงที่เอ่ยขอเต็มไปด้วยความปรารถนาสูงสุด
       "ก็ทำให้ทรงพลังน้อยลงสิ ข้าไม่ต้องการให้ติสสาได้ยินเสียงใคร ไม่ต้องการให้ติสสาเชื่อฟังใคร เสียงเดียวที่จะได้ยินแล้วควบคุมติสสาได้คือเสียงของข้า เจ้านางอินยาเพียงผู้เดียว"
       
       ทั้งคู่เหงื่อโทรมร่างด้วยการต่อสู้ แต่ไม่มีใครยอมแพ้ ปรันมากับนรสิงห์สีหน้าเคร่งเครียดเมื่อเห็นว่าแม่ทัพทั้ง 2 ฝ่ายต่างมีฝีมือทัดเทียมกัน ติสสาพุ่งเข้าใส่สีหสา กดดาบลงเต็มแรง สีหสาทานไว้แต่ติสสากดลงอีก จนเข่าข้างหนึ่งของสีหสาย่อยันติดพื้น
       แววตานรสิงห์เริ่มกังวล เกรงว่าสีหสาอาจจะทานแรงติสสาไม่ไหว ปรันมายิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นว่าติสสากำลังได้เปรียบ
       
       ฝ่ายมรันมามองไปยอดวิหาร อ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งปวง
       "ถึงพี่ชายจะไม่มีน้องน้อยคนนี้อยู่ในหัวใจอีกแล้ว ชั่วชีวิตน้องน้อยก็จะมีไว้ เพื่อรักพี่ชายเพียงคนเดียว"
       น้ำตาไหลหยดลงมาอาบแก้มมรันมา ใบหน้าสวยดูเศร้าหม่นหมอง
       
       เจ้านางอินยามองตรงไปที่แม่เฒ่า
       "สิ่งเดียวที่จะช่วยเจ้านางให้ครอบครองทั้งกายใจติสสา"
       อินยามองด้วยแววตาพร้อมที่จะทำทุกอย่าง
       "จงใช้เลือดล้างน้ำตา"
       แม่เฒ่าส่งกริชเล่มใหญ่ให้อินยา อินยาดึงกริชออกจากฝัก เงาอันคมกริบนั้นสะท้อนแสงเทียนดูวาววับน่ากลัว

       ติสสากดดาบลงไปหวังจะให้สีหสาหมดแรง ล้มแล้วจึงจะฟัน ทุกคนมองลุ้นติสสาที่กำลังจะมีชัยชนะ
       
        อินยามองกริชแล้วยกขึ้นแทงลงเหนือต้นขาขาวนวล เลือดเจ้านางอินยาไหลซึมออกมา แววตาเจ้านางแน่วแน่ ไม่เกรงกลัวความเจ็บปวด
        "ติสสาต้องเป็นของข้า ติสสาต้องเป็นของข้า"
        เลือดเจ้านางอินยาไหลลงมาตามกริช
        เจ้านางอินยายกกริชขึ้น เพื่อให้หยดเลือดจากกริชไหลลงในน้ำมนต์อาคมสีดำที่มีภาพติสสากำลังต่อสู้
       
        พลัน ... ติสสาเฮือกขึ้นเหมือนโดนทิ่มแทงตรงหัวใจ สีหสาได้จังหวะ ถีบติสสากระเด็น ฝ่ายมรันมาก็เฮือกขึ้นเช่นกัน มือแตะลงที่หัวใจ เจ็บปวดเหมือนถูกแทงจากกริชของเจ้านางอินยาด้วย
       
        เจ้านางอินยามองเลือดกำลังหยดลงไปในภาพติสสากลางสนามรบ
        "ติสสาต้องเป็นของข้า ติสสาต้องเป็นของเจ้านางอินยาคนเดียว"
       
        ติสสาเฮือกหายใจเหมือนสำลักอากาศเพราะมนต์ดำที่กำลังพุ่งเข้าควบคุมจิต สีหสาพุ่งเข้าหา ติสสาหันไปแต่ช้ากว่า แม่ทัพสาวพุ่งเข้าเสียบดาบลงที่ชายโครง ปรันมาตะลึง นรสิงห์ยิ้ม สีหสากดดาบลงไป ติสสามองจ้อง สีหสายิ้มเย้ย
        "ฝีมือแค่นี้ ยังกล้าคิดจะปกป้องศรีพิสยาจากกองทัพของข้า"
        สีหสากดดาบแรงลงไปแล้วชักออก เลือดติสสาพุ่งกระฉูดออกมาจากแผลลึก สีหสาชูดาบคู่สองมือ เสียงทหารปุระอมรโห่ร้อง
        นรสิงห์ยิ้มอย่างมีความสุขที่สุดกับภาพแห่งชัยชนะต่อหน้าศัตรูอย่างปรันมา
        ร่างติสสาล้มลงกลางลาน ท่ามกลางความตกตะลึงของปรันมาและทหารศรีพิสยาทุกคน
       
       ในวิหารหลวงศรีพิสยา มรันมาที่ทรุดตัวลงด้วยความเจ็บเหมือนกับที่ติสสาโดนแทง ด้วยอำนาจมนตร์ดำ
        "พี่ชาย" มรันมารำพึงออกมา
        มรันมาใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ใจนึกเป็นห่วงติสสา
       
        บริเวณเขตติดต่อดินแดน ติสสาล้มอยู่กับพื้น เอาดาบค้ำร่าง ลุกขึ้นมา สีหสาฟันซ้ำเข้ากลางหลัง ติสสาถึงกับเซ เลือดกระฉูดจากแผลยาวกลางหลัง มารุต เมฆา ทหารศรีพิสยาสีหน้าขึ้งเครียด อยากจะพุ่งเข้าไปช่วยแม่ทัพ สีหสาแววตากระหายเลือด กำดาบแน่น พุ่งจะเข้าไปแทงซ้ำ
        ปรันมาหน้าเครียด เกร็ง นรสิงห์สะบัดกริชใส่ดาบสีหสาอย่างแรงจนดาบแทบกระเด็น มือสีหสาชาวาบ
        "สีหสา"
        นรสิงห์เอ่ยด้วยเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงความหยามหยันไว้ในหางเสียง
        "นี่แค่การซ้อม... สีหสา อย่าให้กองทัพศรีพิสยาต้องขาดแม่ทัพคนเก่ง"
        ปรันมามองหน้านรสิงห์ที่ยิ้มให้ แต่เป็นยิ้มที่ปรันมาเห็นแล้วยิ่งเสียหน้า สีหสายิ้มหยันใส่แม่ทัพ ติสสากัดฟันยันตัวยืนขึ้น เลือดไหลโกรกจากแผลที่ถูกแทง
        "รับรองว่าคราวหน้าดาบข้าจะตัดที่คอ เจ้าจะได้ไม่ต้องมีหัวไว้แบกความอับอาย"
        สีหสาหัวเราะเพียงนิดเดียว แต่ติสสาแทบกระอัก
        "ข้าขอสู้ต่อ"
        ติสสาพยายามฝืนความเจ็บยกดาบขึ้น ท่ามกลางสายตาของทุกคน ปรันมาเอ่ยขึ้น
        "การเจรจาจบแล้ว"
        ปรันมาแววตาขึ้งเครียด นรสิงห์ลุกขึ้นยืน ปรันมาลุกตาม สองคนหันมาเผชิญหน้ากัน
       สีหสาเก็บกริชบนพื้น เดินกลับมาคุกเข่าส่งกริชคืนให้นรสิงห์
        "เรามั่นใจว่าอีกไม่นาน เจ้าและ จันทเทวี น้องสาวคนสวย จะได้ต้อนรับเราและกองทัพถึงในวังหลวงแห่งศรีพิสยา"
        "ศรีพิสยาจะต้อนรับท่านแค่หน้ากำแพงเมืองเท่านั้น"
        นรสิงห์หัวเราะในลำคอ เสียดแทงใจปรันมา
        "กระทั่งแม่ทัพเก่งกล้าแห่งศรีพิสยา ยังแพ้ให้แก่นักรบปุระอมร ทบทวนให้ดีปรันมา ถ้าไม่นอบน้อมยอมเป็นแคว้นหนึ่งในอาณาจักรของข้า ... จุดจบครั้งหน้าคือเลือดชาวศรีพิสยาทั้งหมดที่จะนองแผ่นดิน"
        นรสิงห์เน้นทุกคำท่ามกลางสีหน้าเย้ยหยันและทะนงใจอำนาจของสีหสาและนักรบทุกคน ตรงข้ามกับปรันมาที่ต้องอดกลั้น ติสสาแววตาเจ็บแค้นตัวเองที่พ่ายแพ้และถูกหยามเหยียดต่อหน้าศัตรู
        เลือดเจ้านางอินยาที่ยังติดปลายมีด เจ้านางวางมีดลง มองแม่เฒ่า
        "ติสสาเป็นทาสของข้าคนเดียวแล้วใช่มั้ย แม่เฒ่า"
        "ใช่ เจ้านาง...แต่ระวังหน่อย"
        "ระวังอะไร"
        "ติสสาเป็นคนสำคัญ ทุกคนจะมาแย่งคืนไป"
        อินยายิ้มบอก
        "ข้ารู้ ...เพราะคนที่จะมาคุกเข่าลงตรงหน้าข้า ต้องเป็นคนที่สำคัญที่สุดเท่านั้น"

       อินยาวางเหรียญทองลงตรงหน้าแม่เฒ่า 4-5 เหรียญ แม่เฒ่ารีบเก็บและหยิบห่อผง 2 ห่อส่งให้อินยา ห่อแรกเป็นผ้าหุ้มสีทอง
        "ผงทองบริสุทธิ์กำกับด้วยมนต์มายา เพื่อความงามที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงของท่าน"
        อินยารับห่อสีทองมา แม่เฒ่าส่งอีกห่อที่เป็นสีดำ
        "ส่วนห่อนี้"
        อินยายิ้มมองห่อสีดำ เข้าใจทันที
        "สำหรับติสสา ที่ต้องเป็นทาสของข้าตลอดชีวิต"
       
       
        เมฆา มารุตพยุงติสสาที่ได้รับบาดแผลที่ชายโครงขวาและกลางหลังเข้ามายังบริเวณทางเดินเข้าเขตพระราชฐานชั้นใน ปรันมาเดินนำอย่างเร็ว ด้านหลังเป็นเหล่าทหารองครักษ์
        "เจ้าปรันมา ข้า..."
        ติสสาแววตาละอาย
        "ฝีมือเจ้าเคยเก่งกล้ามากกว่านี้นะ ติสสา วันนี้เจ้าเป็นอะไร"
        "ข้าสมควรถูกลงโทษ"
        "ในสนามประลอง เจ้าแพ้ แต่ในสนามรบ จำไว้ว่าความพ่ายแพ้คือดาบที่ตัดคอเจ้าและชาวศรีพิสยาอีกนับไม่ถ้วน ตอนนี้ศรีพิสยายังต้องการแม่ทัพเพื่อเตรียมต่อสู้กับกองทัพของนรสิงห์ ถ้าสำนึกผิดก็จงรีบรักษาตัว แล้วมาหาข้าเพื่อเตรียมการรบ"
        ปรันมาเดินผ่านซุ้มประตูขึ้นสู่เขตพระราชฐานทันที
        ติสสาสีหน้าสลด เมฆาหันไปทางมารุต
        "ข้าจะไปตามหมอหลวง มารุต เจ้าพาแม่ทัพไปที่เรือนก่อน"
        เมฆาเดินเร็วออกไป ติสสาสีหน้าเจ็บปวดจากบาดแผล มารุตเดินไปกับติสสา
       
        ในถ้ำ เจ้านางอินยาโรยผงจากห่อสีทองลูบไล้ใบหน้า เนื้อตัว แม่เฒ่าหลับตาพึมพำเพิ่มมนต์กำกับ
       อินยาแววตาเปี่ยมด้วยความปรารถนา
        "ความงามอันเป็นอมตะจะร้อยรัดหัวใจเจ้า เจ้าจะต้องหลงใหลความงามหนึ่งเดียวเหนือศรีพิสยา ...มาหาข้า ติสสา ข้ารอเจ้าอยู่"
       
        ติสสาสะดุ้งขึ้นทั้งตัว เพราะเสียงเรียกจากเจ้านางอินยา
        "เจ้านาง...เจ้านางอินยา"
        มารุตมองหน้า ติสสาพร่ำเพ้อออกมา
        "ข้าจะไปหาเจ้านางอินยา"
        "จะไปได้ยังไง ท่านต้องทำแผลก่อน"
        "ข้าไม่เป็นอะไร ข้าจะไปหาเจ้านางอินยา"
        ติสสากลับสู่ความลุ่มหลง ผลักมารุตพ้นทาง ฝืนเจ็บเดินไป มารุตเห็นท่าไม่ดี ตะโกนเรียก
        "เมฆา เมฆา กลับมาช่วยกันก่อน"
        มารุตวิ่งไปขวางทาง
        "ท่านไปหาเจ้านางอินยาไม่ได้"
        เมฆาที่วิ่งกลับมายืนข้างมารุต แล้วบอก
        "ท่านต้องกลับเรือน"
        ทางด้านบน มรันมาเดินเร็วมาเห็นติสสา
        "ข้าไม่กลับ เรือนไหน ข้าไม่ไป ข้าต้องไปหาเจ้านางอินยาเดี๋ยวนี้ เจ้านางอินยารอข้าอยู่"
        มรันมาได้ยินก็ตกใจ
        "พี่ชาย"
        ติสสาจะเดินออกไป เมฆา มารุตขวางไว้เต็มที่
        "ท่านไปหาเจ้านางอินยาไม่ได้ เมฆาดึงแม่ทัพไว้" มารุตบอก
        สองคนช่วยกันดึงยื้อติสสา มรันมามองเหตุการณ์ตรงหน้า ทั้งเจ็บ แต่ติสสากลับมีเรี่ยวแรงมากมายมหาศาล ยกเท้าถีบเข้ากลางอกมารุตจนกระเด็นไป เมฆารีบดึงไว้ เจอเตะคว่ำไปอีกคน มรันมายืนตะลึง
        ติสสาไม่สนใจลูกน้อง กัดฟันผ่านเข้าไปสู่เขตพระราชฐานอย่างเร็ว ปากเพ้อเรียกแต่ชื่อ
        "เจ้านาง...เจ้านางอินยา ที่รักของข้า"
        มรันมาวิ่งมาขวางไว้
        "พี่ชาย"
        ติสสาจ้องหน้ามรันมา
        "น้องน้อยไม่ให้พี่ชายไปหาเจ้านางอินยา"
        "ใครก็ห้ามไม่ได้ ถ้าข้าจะไปหาเจ้านางที่รักของข้า"
        มรันมาตะลึง
        "เจ้านางอินยา... ที่รักของพี่ชาย"
        "ใช่ คนเดียวที่ข้าอยากเห็นหน้า อยากใกล้ชิดคือเจ้านางอินยา ถอยไป เสียเวลา"
        มรันมาไม่ยอมดึงไว้สุดแรง ติสสาเหวี่ยงแรง จนมรันมาล้มลง มารุต เมฆาต่างตกใจ
        "แม่ทัพ"
        "มรันมา"
        ติสสาแค่ปรายตามองมรันมานิดเดียว แล้วเดินเร็วออกไป มารุตช่วยดึงมรันมาลุกขึ้น
        "พี่ชาย ทำไมพี่ชายถึงลืมน้องน้อยไปจากหัวใจ"
        มรันมาสีหน้าไม่ยอมแพ้ เดินเร็วตามติสสาไปทันที เมฆากับมารุตแปลกใจที่ติสสาเปลี่ยนไป
       
        ในท้องพระโรงศรีพิสยา ปรันมาเดินเร็วเข้ามา จันทเทวีที่รออยู่รีบเข้าไปหาพี่ชายด้วยความเป็นห่วง
        "น้องได้ยินว่า ติสสาบาดเจ็บ"
        "เราต้องรบกับนรสิงห์ แม่ทัพก็ยังมาแพ้ เจ็บหนัก"
        "น้องว่าติสสาแปลกไป"
        ปรันมาหันมองน้องสาวที่มีสีหน้าสงสัย
        "ตั้งแต่ที่ไปตำหนักเจ้านางอินยา ทั้งๆที่ก็รู้ว่าเจ้านางอินยาคือคนทำร้ายพี่หญิงมรันมา"
        "เป็นไปได้มั้ยว่าติสสากำลังสืบเรื่องสนมอเลยาให้พี่ ถึงต้องไปที่ตำหนักเจ้านางอินยา"
        "ถ้าแม่ทัพติสสาจะใช้วิธีนั้น เค้าควรจะบอกพี่หรือมรันมาก่อน แต่ที่น้องรู้จากพวกข้าหลวงพูดกันว่าติสสาหายไปอยู่ที่ตำหนักกับเจ้านางทั้งคืน"
        ปรันมาฟังอย่างไม่สบายใจ
       
        อินยาที่ยืนอยู่หน้ากระจก ประตูห้องนอนเปิด อินยายิ้ม รู้ว่าใครกำลังมาหา ติสสาเลือดไหลโทรมร่างผ่านประตูเข้ามา
        "เจ้านางอินยา"
        ติสสาหมดแรง ทรุดลงที่พื้นตรงแทบเท้า เจ้านางอินยาประคองร่างไว้อย่างนุ่มนวล
        "เจ็บมากมั้ย ติสสา"
        "แค่เห็นหน้าเจ้านาง...ความเจ็บของข้าก็หายไปหมด"
        อินยายิ้มลูบไล้ที่ใบหน้าติสสา
        "มีแต่คนคิดจะใช้ประโยชน์จากเจ้า ดูสิ ปรันมาปล่อยให้เจ้าเจ็บหนักถึงขนาดนี้ ... ไม่ต้องกลัวนะติสสา ตำหนักของข้าจะเป็นที่พักพิงที่ดีที่สุดให้เจ้า"
        อินยามองทอดสายตาด้วยความลุ่มหลง
        "ร่างกายและหัวใจของเจ้า ปล่อยให้ข้าเป็นคนดูแล"
        อินยายิ้มหวานหยดย้อยจนติสสาแทบคลั่ง ติสสากำลังจะเข้าประกองกอดอินยา แต่มรันมาพุ่งตามเข้ามาดึงติสสาไว้
        "พี่ชาย"
        ติสสาชะงัก แววตาวูบไหว
        "พี่ชาย"

       อินยาเลื่อนมือไปแตะต้นแขนติสาเบาๆ ผงมนต์ดำที่ซึมลงไปในเนื้อติสสา แววตาติสสาเปลี่ยนทันทีเจ้านางเรียกเสียงหวาน
       "ติสสา"
       ติสสาสะบัดดึงข้อมือออกอย่างแรง มรันมาไม่ยอมยังยื้อไว้
       "พี่ชาย พี่ชายกลับเรือนไปกับน้องน้อยนะจ๊ะ"
       ติสสาผลักมรันมาออกห่างกระเด็นไกล
       "อย่ามายุ่งกับข้า"
       มรันมาตะลึง ตรงข้ามกับอินยาที่สีหน้ายินดี
       "พี่ชาย...น้องน้อยเป็นห่วงพี่ชาย กลับไปให้น้องน้อยทำแผลให้เถอะนะ"
       ติสสาก้าวไปยืนข้างเจ้านางอินยา
       "ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น หัวใจข้าอยู่ที่ไหน ร่างกายข้าก็ต้องอยู่ที่นั่น"
       "ได้ยินมั้ย มรันมา หัวใจติสสาอยู่ที่นี่ ร่างกายที่น่าหลงใหลก็ต้องอยู่ที่นี่"
       "พี่ชาย พี่ชายลืมน้องน้อย.... ลืมคำสัญญาของเราแล้วหรือจ๊ะ"
       "ข้าไม่เคยสัญญากับผู้หญิงอย่างเจ้า"
       มรันมาตะลึง
       "พี่ชาย"
       "อย่าทำเป็นหูทวนลม โง่งม ยื้อแย่งในสิ่งที่ไม่ใช่ของเจ้าเลย มรันมา... หรือต้องให้ติสสาสั่งทหารมาลากเจ้าออกไป ถึงจะเชื่อว่าติสสาไม่มีเยื่อใยกับเจ้า"
       "ข้าไม่เชื่อว่า พี่ชายจะลืมข้า พี่ชายไม่มีวันละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีงามตลอดชีวิตพี่ชาย มาแปดเปื้อนมนต์เสน่ห์เล่ห์กลโสมม"
       ติสสาตบหน้ามรันมาฉาดใหญ่
       "หุบปาก"
       มรันมาเซไปด้วยแรงตบ แววตาชอกช้ำ น้ำตาไหลพราก
       "ได้ยินหรือไม่ นางทาสไพร่คนนี้มันด่าว่าข้า มันหาว่าข้าใช้มารยาหลอกล่อเจ้าให้หลงผิด มันหาว่าข้าเป็นหญิงชั่ว ไม่สมควรที่เจ้าจะมาอยู่กับข้า"
       หัวใจติสสาถูกจุดด้วยไฟโกรธที่อินยาปั่นหู ติสสาพุ่งเข้าไปผลักมรันมาอย่างแรง
       "ไปให้พ้นเจ้านางอินยา ไสหัวออกไป"
       มรันมาจ้องหน้าพูดสวนขึ้น
       "พี่ชายจะทำอะไรน้องน้อย"
       ติสสามองจ้องมรันมาที่ไม่หลบตา เจ้านางรอฟังคำตอบของติสสาอยู่
       "มันคนไหนกล้ามารบกวนใจเจ้านางอินยา ... ข้าจะฟันคอมันให้ขาดตรงนี้"
       มรันมาตะลึง อินยายิ้มสะใจทันที ติสสาผลักอีก
       "ไป"
       มรันมาเซ น้ำตาคลอ
       "พี่ชาย"
       "พิรี้พิไร มารยาสาไถยนัก"
       อินยาพุ่งเข้าไปตบมรันมาจนหน้าสะบัด
       "ไปให้พ้นๆ หน้าได้แล้ว"
       มรันมากุมแก้ม แววตาเจ็บปวด
       "พี่ชายช่วยน้องน้อยด้วย"
       "ได้ ข้าจะช่วยตบซ้ำอีกทีสำหรับความหน้าหนา ทนอยู่ รกหูรกตา อยากจะโดนอีกใช่มั้ย ยังไม่ไปอีก ...ไป"
       มรันมาตะลึง อินยาเดินเข้าไปซบลงในอก ติสสากอดไว้ มรันมาสุดจะทนกับภาพความแนบชิด วิ่งออกไปทันที อินยามองตามด้วยความสะใจ
       ปันแสงยืนมองมรันมา ด้วยแววตาและรอยยิ้มสะใจเพราะรู้ว่า เจ้านางอินยาคงจะลงมือกระหน่ำทำร้ายจิตใจมาแล้ว
       
       เจ้านางอินยาประคองติสสาลงมาซบในอก
       "จำไว้นะ ติสสา ในโลกนี้ไม่มีที่ไหนอบอุ่นและจริงใจกับเจ้า เท่ากับที่ตรงนี้"
       อินยากระชับอ้อมกอดให้ติสสาแนบกับหัวใจ แม่ทัพหนุ่มซุกลงไปด้วยความเหนื่อยอ่อน
       "ในชีวิตเจ้า มีเพียงหญิงเดียวที่รักและหวังดี ไม่เคยปรารถนาสิ่งตอบแทนใดใด"
       "หญิงเดียวที่แสนดีกับข้า คือท่าน เจ้านางอินยา"
       มนตร์ดำทำให้ติสสาลุ่มหลงอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เจ้านางอินยาทยิ้มอย่างมีชัยชนะ
       
       มรันมาทรุดลงร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียใจที่ติสสาเปลี่ยนแปลงไปเป็นคนละคน
       "น้องน้อยไม่ใช่หัวใจของพี่ชายอีกแล้ว หัวใจพี่ชายมีแต่เจ้านางอินยา"
       เสียงสะอื้นผิดหวังในรักของมรันมาดังขึ้น ฟังแล้วยิ่งน่าสงสาร มารุตกับเมฆาเดินเข้ามาหาด้วยความร้อนใจ
       "มรันมา ทำไมไม่เอาตัวแม่ทัพออกมาจากตำหนักเจ้านางอินยา"
       สองคนเห็นมรันมาน้ำตานองหน้า
       "ถ้าพี่ชายเต็มใจอยู่ที่นั่น ข้าก็รั้งพี่ชายออกมาไม่ได้"
       "ต้องเป็นเจ้านะ มรันมา เจ้าเป็นผู้หญิงคนเดียวที่แม่ทัพรัก"
       "ไม่ใช่หรอก มารุต...ไม่ใช่ข้า"
       "ทำไมจะไม่ใช่ หรือเจ้าไม่รักท่านติสสาแล้ว ถึงปล่อยให้ท่านติสสาไปอยู่ตำหนักเจ้านางอินยา" เมฆาว่า
       มรันมาสีหน้าเจ็บปวดกับคำถาม
       "เจ้าคิดว่าข้าน่ะเหรอ ที่หมดรัก"
       "มรันมา... ถ้าเจ้ายังรักก็ต้องรีบพาท่านติสสากลับมา" มารุตบอก
       "ความรักที่ข้ามีให้พี่ชายไม่เคยเปลี่ยนแปลง พวกเจ้าต่างหากที่ต้องไปถามพี่ชายว่า หญิงใดกันแน่ที่พี่ชายต้องการให้อยู่เคียงข้างตอนนี้"
       มรันมาถามด้วยเสียงและแววตาน้อยใจ
       
       ในห้องนอน ติสสานอนอยู่บนเตียง เจ้านางอินยาซับเลือดที่เลอะอก ติสสามองเจ้านางด้วยสายตาสะลึมสะลือ
       "เจ้านางเมตตาข้าเหลือเกิน"
       อินยาบีบมือตอบติสสาเลื่อนมือมากุมมืออินยา แล้วสลบไป เจ้านางหันไปถามข้าหลวงด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
       "ทำไมหมอยังไม่มาถึง"
       
       อ่านต่อหน้าที่ 2


1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 9 (ต่อ)
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 8
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 7
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 6
สาปพระเพ็ง ตอนที่ 5
5 อันดับข่าวยอดนิยมของหมวด
"กระต่าย แม็กซิม'' ชู "วี" ฮีโร่ ให้ขี่หลังหนีเครื่องบินไฟไหม้
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 8 (ต่อ)
“วันชนะ เกิดดี” อยากย้าย “สายัณห์” ไป รพ.พระราม9 อาสาออกค่ารักษาให้
"ไมลีย์ ไซรัส"ฉาวต่อเนื่องเปลือยหมดตัวเล่นมิวสิคฯ
ขู่ฆ่าตัดไข่! "อักบอนลาฮอร์" บังอาจชน "หลุยส์-One Direction " จนร่วง
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 15 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 15 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังสนุกเลย
ขอบคุณที่พิมพ์ให้อ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบ อลังการงานสร้างจริง ๆ
suree214@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ยิ่งอ่าน ยิ่งอึดอัดหัวใจ บีบเหลือเกิน
Aied
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โอ๊ยยยยยย หัวใจสลาย
คนรักผู้กอง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เค้ารอหน้า 2, 3, 4 อยู่นะตะเอง
บัว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หน้า 2 พลีสสสสสสสสส
กำลังหนุก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณมากๆกำลังสนุก
546
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012