หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ต้นรักริมรั้ว

ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 29 สิงหาคม 2556 17:13 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 2
       ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 2
        
       เวลากลางวัน นลิน ดารินทร์ มัญจา สารัชยืนรอคิวเข้าร้านอาหารแถวๆ ตึกภัทร แอดเวอร์ไทซิ่ง มัญจาเรียกพนักงานต้อนรับ
       
       "บัวฉันขอกินหลายๆ อย่างเลยนะเพราะเธอเลี้ยง"
       "ฉันก็อยากเลี้ยงนะมิ้นท์ แต่เธอลืมไปแล้วเหรอว่ากระเป๋าตังค์ฉันหาย ไม่รู้ไปตกที่ไหนกันแน่"
       มัญจากระซิบไม่ให้สารัชได้ยิน
       "แค่รู้ว่าไม่ตกในรถคุณปราณก็พอแล้ว ฉันโล่งอกแทนเธอมากๆเลยนะบัว ที่เรื่องมันพลิกล็อกออกมา ดีกว่าที่คิดแบบนี้"
       "ในฐานะที่พี่มีประสบการณ์ทำงานที่นี่มาก่อน พี่ขอบอกว่าอย่าเพิ่งประมาท ถ้าให้ดีนะ...บัวควรมีแฟน" ดารินทร์บอก
       สารัชได้ยินแว่วๆ ก็รีบเสนอหน้า
       "คุณบัวจะมีแฟนเหรอครับ ผมยังรอคุณบัวอยู่นะครับ"
       "สารัชไปเอาน้ำให้หน่อยน๊า"
       สารัชเดินฟูมฟายไปที่เคาน์เตอร์หยิบน้ำ
       "นายจุ้นจ้านไปแล้ว จะได้เมาท์กันมันส์ปากหน่อย" มัญจาบอกแล้วหันไปพูดกับดารินทร์
       "พี่รินทร์ขา บัวเขาไม่ยอมหาแฟนแล้วล่ะค่ะ เพราะเขามี ว่าที่แฟนอยู่ในหัวใจแล้วทั้งคน"
       นลินปรามเสียงดุ
       "มิ้นท์ !"
       มัญจาขำอาการของนลิน
       "แล้วคืนนี้จะไปส่งคุณติณณ์ไหม"
       นลินชะงัก
       "จะบ้าเหรอ จะให้ฉันไปส่งเค้าในฐานะอะไร"
       "ในฐานะที่พี่มีประสบการณ์ทำงานและมีสามีก่อน ...พี่ขอบอกว่าการไม่ส่งผู้ชาย เราไม่ใช้ต้องฐานะจ้ะ เราใช้ใจก็พอ"
       มัญจาตบมือไฮไฟว์กับดารินทร์ตอบรับการถูกใจ นลินถอนใจอย่างขำๆ
       "ถึงยังไงบัวก็ไปไม่ได้หรอกค่ะ บัวต้องรีบคิดแคมเปญให้เสร็จ ภายในคืนนี้ ตอนนี้บัวยังไม่มีไอเดียเลย"
       "แต่คุณติณณ์จะไม่อยู่ถึง 3 เดือนเลยนะ"
       นลินชะงักรู้สึกเสียดายเหมือนกัน
       "งั้นบัวก็ดักส่งคุณติณณ์ที่ออฟฟิศก็ได้นี่ คุณติณณ์จะไปตอนสามทุ่มไม่ใช่เหรอ ยังไงคืนนี้บัวก็คงทำงานจนดึกอยู่แล้วนี่" ดารินทร์บอก
       นลินนิ่งคิดอย่างลังเลเพราะกลัวว่าจะทำอะไรออกหน้าเกินไป
       กษิดิฐโผล่หน้าเข้ามาข้างๆหน้านลิน
       "ไม่ร้องไห้ฟูมฟายอย่างนี้ แปลว่ายังไม่โดนไล่ออกใช่มั้ย"
       นลินตกใจ
       "กบ ! ทำไมยังอยู่อีกล่ะ"
       กษิดิฐยิ้มๆและยักคิ้วยียวนยังไม่ตอบอะไร
       
       ในร้านอาหาร สารัชนั่งคั่นกลางระหว่างนลินกับกษิดิฐ สารัชมองกษิดิฐอย่างไม่ถูกชะตาและแสดงออกว่าหวงนลิน กษิดิฐมองอีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจเหมือนเป็นอากาศธาตุ
       "อะไรนะ กบเช่าออฟฟิศที่นี่เปิดบริษัทออกแบบเหรอ"
       กษิดิฐเอื้อมมือผ่านหน้าสารัชไปดึงมือนลินมาจับ
       "เยส ..ทีนี้เราก็จะได้อยู่ด้วยกัน ทั้งเช้า กลางวัน เย็น และเวลานอนเลยเนอะ... อดีตภรรยาจ๋า"
       นลินดึงมือออกทันที
       "นายกบ ! บัวบอกแล้วไงว่าเรียกบัวแบบนี้"
       สารัชได้ที พูดย้ำใส่หน้า
       "ได้ยินไหม คุณบัวบอกว่าอย่าเรียกแบบนั้น เรื่องของคุณกับคุณบัวจบไปแล้ว ขอย้ำ! จบไปแล้ว"
       กษิดิฐหยิบส้อมทิ่มลงโต๊ะอย่างแรง สารัชสะดุ้งโหยง เขามองท่าทางตกใจของสารัชแล้วขำ
       "ขอโทษ เวลาได้ยินอะไรไม่เข้าหู แขนมันกระตุกอย่างนี้ทุกที"
       กษิดิฐทิ่มส้อมลงโต๊ะอย่างเร็ว 5 ทีซ้อน สารัชรีบย้ายที่นั่งไปนั่งข้างๆดารินทร์แทนทันที
       มัญจากระซิบนลิน
       "ซวยล่ะสิบัว ขืนกบอยู่ตึกเดียวกับเราแบบนี้ เรื่องบัวเคยแต่งงานต้องเข้าหูคุณติณณ์เข้าสักวันแน่"
       นลินชะงักเพราะคิดถึงสถานการณ์ที่ปั๊มเมื่อตอนเช้าที่กษิดิฐตะโกนเรียกเมีย เธอกระซิบตอบเพื่อน
       "นั่นน่ะสิ เมื่อเช้ากบก็เกือบทำบัวขายหน้าทีหนึ่งแล้ว งั้นบัวขอตัวก่อนแล้วกันนะ ก่อนที่กบจะทำให้บัวขายหน้าอีก"
       กษิดิฐยื่นหน้าเข้าไปพูดกระซิบกับสาวๆบ้าง
       "กระซิบอะไรกันเหรอ"
       3 สาวสะดุ้งเฮือกร้อง "เฮ้ย"
       "เปล่า คุยกันเรื่องงานน่ะ เดี๋ยวกบกินข้าวกับมิ้นท์ต่อนะ บัวมีงานสำคัญต้องรีบขึ้นไปทำงานต่อ" นลินตอบแล้วจะลุกเดินไป
       "ไหนๆกบก็อยู่ที่นี่แล้ว เดี๋ยวกบรอกลับบ้านพร้อมบัวแล้วกันนะ"
       "กบกลับไปก่อนเถอะ คืนนี้บัวคงอยู่ทำงานดึกแน่ๆ เดี๋ยวบัวกลับเอง บัวไปนะ" สารัชเหลือบไปทางกษิดิฐ
       "ผมไปด้วยครับคุณบัว ผมไม่ชอบร่วมโต๊ะกับคนแปลกหน้า"
       นลินรีบเดินออกจากร้านอาหารไป สารัชเดินตาม กษิดิฐมองตามอย่างหงุดหงิด แล้วหันมาบ่นกับมัญจา
       "นี่บัวเขายังกล้าอยู่ทำงานดึกๆอีกเหรอ ต่อให้เจ้านายไม่เอาเรื่องแล้ว ก็ไม่ได้แปลว่าไอ้หมอนั่นมันจะปล่อยบัวไปนะ"
       "ใจเย็นน่ากบ บัวเขาห่วงงานน่ะ งานนี้มันสำคัญมาก บัวจะได้เลื่อนตำแหน่งหรือไม่เลื่อนก็ขึ้นกับงานนี้ แล้วอีกอย่าง.. บัวก็คิดว่าคุณปราณไม่มายุ่งอีกแล้วล่ะ" มัญจาว่า
       "แต่กบไม่คิดอย่างนั้นนะ"
       ดารินทร์จับสังเกตุ กษิดิฐที่เป็นห่วงบัว
       
       นลินกับสารัชเดินออกจากร้านอาหารตรงเข้าบริษัท ปราณเดินออกมาจากมุมตึก มองนลินที่เดินผ่านไป ปราณจับรอยเขียวช้ำบนใบหน้าอย่างแค้นๆ
       "มีความสุขไปเถอะ พรุ่งนี้เธอจะยิ้มไม่ออก เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นตัวกับฉัน เธอเจอศึกใหญ่แน่"
       
       นลินเดินยิ้มทักทายคนที่เดินสวนกันด้วยอารมณ์มีความสุข โดยไม่รู้ว่ากำลังโดนปราณมองอยู่

ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 2
       ในร้านอาหาร มัญจาบอกกษิดิฐ
       
       "กบไม่ต้องห่วงบัวนะ เดี๋ยวคืนนี้มิ้นท์กับพี่รินทร์จะอยู่เป็นเพื่อนบัวเอง กบกลับไปเถอะ"
       "ยังไงฝากบอกบัวด้วยว่า กบจะมารับ"
       มัญจารีบพูด
       "ไม่ต้องมารับหรอก เอาอย่างนี้ ถ้ากบไม่สบายใจ เดี๋ยวมิ้นท์ไปส่งบัวเอง กบรีบกลับไปเถอะ"
       กษิดิฐมองท่าทางที่มัญจาคะยั้นคะยอให้รีบกลับอย่างสงสัย
       "มิ้นท์รู้ไหมว่า ท่าทางมิ้นท์ตอนนี้เหมือนตอนสมัยมหาวิทยาลัยเป๊ะเลย"
       มัญจาชะงัก
       "เหมือนอะไร ตอนนี้มิ้นท์สงบเสงี่ยมกว่าตั้งเยอะ"
       "ก็เหมือนตอนที่บัวแอบไปปิ๊งหนุ่มวิศวะ แต่บัวไม่อยากให้กบรู้ แล้วมิ้นท์ก็ช่วยบัวปิดไง"
       กษิดิฐมองมัญจาอย่างคาดคั้น มัญจาเริ่มเลิกลั่ก ดารินทร์กระซิบแนะนำ
       "พูดไปเลยว่า เขาคิดมากไป"
       "กบคิดมากไปรึเปล่า"
       กษิดิฐยิ้ม
       "แล้วตอนนั้นที่กบจับได้ ก็เพราะมิ้นท์พูดคำนี้แหละ"
       ดารินทร์ มัญจาต่างชะงัก "แป่ว !"
       กษิดิฐมองคาดคั้น
       "บัวแอบปิ๊งใครอยู่ใช่ไหม"
       มัญจามองหน้าดารินทร์อย่างปรึกษาว่า เอายังไงดี
       
       มัญจากับดารินทร์รีบเดินหนีกษิดิฐออกจากร้านอาหารทันที เขารีบเดินตาม
       "ถ้าบัวไม่ได้ปิ๊งใคร แล้วทำไมต้องรีบหนีกบด้วยล่ะมิ้นท์"
       "ไม่ได้หนี แต่นี่จะบ่ายโมงแล้ว มิ้นท์ต้องรีบไปทำงานต่อ ไว้ค่อยเจอกันนะกบ ไปเร็วพี่รินทร์"
       "ไว้เจอกันนะคะคุณกบ" ดารินทร์บอก
       มัญจากับดารินทร์จะเดินไป กษิดิฐพูดลอยๆ
       "คนที่บัวชอบนี่ใช่คุณติณณ์รึเปล่า"
       มัญจากับดารินทร์ชะงัก กษิดิฐรู้ได้ยังไง มัญจารีบเฉไฉ
       "กบเอาที่ไหนมาพูด"
       กษิดิฐยิ้มอย่างมีเลศนัย
       "ก็วันแรกที่กบมา กบเห็นบัวได้ยินชื่อ คุณติณณ์ บัวก็ร้อนรนรีบวิ่งไปหาคุณติณณ์ แล้วเมื่อกี้ กบได้ยินน้า เรื่องไปส่งคุณติณณ์น่ะ"
       มัญจาชะงัก กระซิบดารินทร์
       "บรรลัยล่ะสิ กบได้ยินเราพูดเรื่องนั้นด้วย ทำยังไงดีพี่รินทร์"
       ดารินทร์กระซิบบอก
       "สถานการณ์จนตรอกอย่างนี้ ต้องใช้มุก ฉอ. ฉอ."
       "หนีไปฉิ๊งฉ่องเหรอ"
       "เฉไฉย่ะ !"
       มัญจาพยายามปั้นหน้าซื่อแล้วพูดเฉไฉ
       "จะบ้าเหรอกบ คุณติณณ์ เขาเป็นเจ้านายเรา เราเลยอยากไปส่งเจ้านายเอาหน้าเฉยๆ อีกอย่างนะ คุณติณณ์ก็อายุไปตั้งห้าสิบกว่าแล้ว มีลูกมีเมีย เต็มบ้านไปหมด บัวไม่มีทางคิดอะไรกับคุณติณณ์หรอก"
       กษิดิฐยิ้มเจ้าเล่ห์
       "จริงเหรอ แหม..กบว่างพอดี งั้นไปหาเจ้านายบัวดีกว่า จะได้ฝากฝั่งให้ดูแลสวัสดิภาพของพนักงานสาวๆ ให้มันดีๆ ไม่ใช่ปล่อยให้สามีเจ้าของบริษัทพาเข้าโรงแรมอย่างนี้"
       กษิดิฐจะเดินไปทางออฟฟิศ มัญจารีบวิ่งไปยืนขวาง
       "ไปไม่ได้นะกบ"
       ดารินทร์มองท่าทางของกษิดิฐแล้วคิดแผนบางอย่าง
       "ไปสิ เดี๋ยวพี่พาไป"
       มัญจาคาดไม่ถึง
       "พี่รินทร์"
       กษิดิฐมองดารินทร์
       
       ดารินทร์เดินนำมัญจากับกษิดิฐมายังทางเดินล็อบบี้ มัญจากระซิบถาม
       "พี่จะพากบไปหาคุณติณณ์จริงๆเหรอ"
       "ในฐานะที่พี่มีประสบการณ์ทำงานที่นี่มาก่อน พี่ขอบอกว่า คนอย่างคุณกบ ไม่ใช่คนยอมแพ้อะไรง่ายๆ ถ้าเราไม่พามาเจอ มีหวังคุณกบตามสืบหาเองแน่"
       "พี่พามาเจออย่างนี้ ผลมันก็ไม่ต่างกันนะ"
       "ต่างสิ"
       ดารินทร์มองไปเห็นพนักงานผู้ชายแก่และอ้วนเดินมา เธอใช้ศอกกระทุ้งบอกมัญจาให้มอง ผู้ชายคนนั้น มัญจาเห็นผู้ชายแล้วยิ้มดีใจ
       "คุณติณณ์มาพอดีเลย สวัสดีค่ะคุณติณณ์"
       "สวัสดีครับ คุณมิ้นท์กับคุณรินทร์มาทานข้าวเหรอครับ"
       "ใช่ค่ะ นี่คุณติณณ์ไงกบ" มัญจาบอก
       กษิดิฐมองผู้ชายแก่อย่างแคลงใจ
       "สวัสดีครับ ผมชื่อกษิดิฐ เป็นเพื่อนของบัว"
       "อ๋อ คุณบัว สวัสดีครับ ... ผมขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวผมมีประชุมต่อ"
       กษิดิฐมองตามผู้ชายแก่และอ้วนอย่างแคลงใจ มัญจากับดารินทร์มองหน้ากันอย่างโล่งอก
       "เป็นยังไงล่ะกบ เธอคิดว่าสภาพแบบนี้ บัวจะชอบไหม ถ้าหมดข้อสงสัยแล้ว มิ้นท์กับพี่รินทร์ไปทำงานก่อนนะ"
       มัญจากับดารินทร์รีบเดินไปที่ลิฟท์ กษิดิฐไม่อยากเชื่อ
       
       มัญจากับดารินทร์รีบเดินหนี กษิดิฐมายืนรอลิฟท์กับพนักงานคนอื่นๆ
       " พี่รินทร์เกือบทำให้มิ้นท์ช็อคตาย"
       "ในฐานะที่พี่มีประสบการณ์ทำงานที่นี่มาก่อน พี่รู้ว่าคนชื่อติณณ์ในบริษัทนี้มี 3 คน โชคดีที่คุณติณณ์ฝ่ายการตลาดเดินมาพอดี"
       "ขอให้กบเชื่อพวกเราด้วยเถอะ ไม่อย่างนั้น กบต้องป่วนความรักของบัวเหมือนเมื่อก่อนแน่"
       ดารินทร์ชะงักคิด
       "พี่สงสัยอย่างนึง มิ้นท์บอกว่าคุณกบกับบัวเป็นแค่เพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก แล้วเรื่องแต่งงานของสองคนนั้นก็เป็นเพราะคำขอของคุณย่า นั่นก็แปลว่าคุณกบกับบัวไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางใจกันใช่ไหม"
       "ใช่ค่ะพี่รินทร์"
       "ถ้าอย่างนั้น บัวจะชอบใครมันก็เป็นเรื่องของบัวสิ แล้วคุณกบ มาป่วนทำไม"
       มัญจาชะงักแล้วมองตาดารินทร์ที่คิดว่ากษิดิฐอาจจะชอบนลินรึเปล่า
       "เฮ้ย เป็นไม่ได้หรอกพี่รินทร์"
       "พี่ก็แค่พูดในฐานะที่พี่มีประสบการณ์โดนผู้ชายตามชอบมาก่อน แหม ! ถ้าเป็นอย่างที่พี่คิด เรื่องคงสนุก คุณกบชอบบัว บัวชอบคุณติณณ์ นี่ถ้าคุณติณณ์ชอบบัวด้วย โอ้โห ! สุดหรรษา"
       มัญจาคิดถึงแตงกวาขึ้นมา
       "แค่นี้ยังไม่สนุก พี่รินทร์ต้องเจออีกคน"
       
       "ใครเหรอ"

ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 2
       ในบ้านกษิดิฐ เวลาต่อเนื่องมา ยศภัทรกำลังเปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กของกษิดิฐและเช็กอีเมลในเมลของลูกชายที่เปิดค้างอย่างสนุกอยู่ กมลาเดินถือผ้าม่านลงมาซักพร้อมกับเด็กรับใช้ชื่อ “มะขามเปียก”
       
       "เดี๋ยวมะขามเปียกเอาผ้าม่านนี่ไปซักนะ แล้วเอาผ้าม่านผืนใหม่ที่ฉันเอามาจากบ้านสวนมาใส่แทน"
       มะขามเปียกโอดครวญ
       "หนูซักหมดนี่คนเดียวกลัวไม่ไหวน่ะค่ะคุณนาย"
       "เดี๋ยวฉันให้เงินเพิ่มอีกห้าสิบบาท"
       มะขามเปียกเปลี่ยนท่าทางทันที
       "มีเวลาถมเถ ผ้าแค่นี้ซักหมดสบายๆ"
       มะขามเปียกเอากองผ้าม่านไปซักหลังบ้าน กมลาเดินมานั่งข้างๆยศภัทรอย่างเหนื่อยอ่อน
       "ตากบนะตากบ อยู่ๆก็กลับมาก่อน ดูสิ ต้องรีบทำความสะอาดบ้านช่อง มือเป็นระวิง นี่ดีนะที่เอามะขามเปียกมาช่วยจากบ้านสวน ขืนแม่ทำคนเดียว คงตาย"
       กมลาหันไปมอง ยศภัทรเงียบ
       "พ่อทำอะไรน่ะ"
       "ตากบมันเปิดคอมทิ้งไว้ พ่อเลยแอบเข้ามาอ่านอีเมลของมันเล่น เผื่อมันมีรูปโป๊"
       กมลาปิดหน้าจอโน้ตบุ๊คของกษิดิฐ
       "พ่อนี่นะ ถ้ามีเวลาว่างมาก ไปช่วยแม่ทำความสะอาดบ้านไหม หรือไม่ก็ไปเก็บค่าเช่าที่ที่รังสิต คุณแม่ท่านทิ้งที่ดิน ทิ้งบ้าน ให้คนอื่นเช่าตั้งมากมาย พ่อควรจะไปดูแลบ้างนะ ไม่ใช่มาทำอะไร ไร้สาระแบบนี้"
       "แต่ในความไร้สาระมันยังมีประโยชน์นะแม่"
       "ประโยชน์อะไรของพ่อ"
       ยศภัทรชี้ไปที่จอคอมพิวเตอร์ กมลาดูแล้วชะงัก
       
       รถของกษิดิฐขับเข้ามาจอดในโรงรถหน้าบ้าน เขาลงจากรถ ยศภัทรวิ่งพุ่งเข้ามาล็อกแขนของลูกชายพร้อมกับเอาเชือกรัดข้อมือของกษิดิฐไว้ แล้วหยิบไม้ช็อตยุงที่เหน็บไว้ที่ขอบกางเกงมาช็อตขู่กษิดิฐ
       "ทำอะไรเนี่ยพ่อ"
       "ก็จะสอบสวนความจริงจากผู้ร้ายปากแข็งไง"
       ยศภัทรตะโกนเข้าไปในบ้าน
       "จับผู้ร้ายได้แล้วครับ ท่านผู้บังคับบัญชา"
       
       กมลาเดินออกมาจากในบ้านแล้วไปตียศภัทร
       "พ่อทำอะไรลูกเนี่ย เอาที่ช็อตยุงมาให้แม่"
       กมลาดึงไม้ตียุงจากยศภัทรมา กษิดิฐยิ้ม คิดว่าแม่มาช่วย
       "เอาไปเก็บเลยครับแม่"
       กมลายิ้มเหี้ยม กดที่ช็อตยุงโชว์
       "ใครบอกว่าแม่จะเอาไปเก็บ แม่จะเอามาช็อตกบเองนี่แหละ"
       "เฮ้ย !นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่ที่แสนดีของกบเนี่ย"
       "ไม่ต้องมาพูดดีเลย ! กบบอกแม่มาตรงๆดีกว่า ว่าทำไมกบถึงรีบกลับมาจากอเมริกา"
       "อยู่ๆแม่มาสงสัยอะไรตอนนี้เนี่ย กบเรียนจบก็กลับบ้านไงครับ"
       กมลากดที่ช็อตยุงเข้าใกล้กษิดิฐมากขึ้น
       "แม่ให้โอกาสกบอีกที ทำไมกบถึงรีบกลับจากอเมริกา"
       "ก็กบบอกแล้วไงคร้าบ ว่ากบเรียนจบ กบก็อยากรีบกลับมาเปิดบริษัทของตัวเอง วันนี้กบไปเช่าออฟฟิศแล้ว อยู่ตึกเดียวกับบริษัทของบัวด้วย"
       กมลาได้ยินก็ดีใจจนโยนที่ช็อตยุงทิ้ง แล้วโผเข้าไปกอดกษิดิฐอย่างดีใจ
       "จริงเหรอกบ ทำถูกแล้วลูก"
       กษิดิฐรู้ทัน
       "ทำถูกที่เปิดบริษัท หรือ ทำถูกที่เช่าออฟฟิศตึกเดียวกับบัวครับ"
       กมลายิ้ม
       "ทำถูกทั้งสองอย่างล่ะลูก"
       ยศภัทรเตือนสติ
       "แม่ ! เรื่องนั้นไว้ก่อน ลืมไปแล้วเหรอว่าเรากำลังสอบสวนตากบอยู่"
       กมลานึกได้ หยิบไม้ช็อตยุงขึ้นมาขู่ต่อ
       "เออ...จริง บอกแม่นะกบว่าที่กบรีบกลับมาเพราะหนีใครมาใช่ไหม"
       กษิดิฐชะงัก แต่พยายามนิ่ง ๆ เนียน ๆ ไว้
       "แม่พูดอะไร ผมไม่รู้เรื่อง"
       ยศภัทรกับกมลามองตากัน ว่ารู้อยู่แล้วว่ากษิดิฐต้องมาไม้นี้ ยศภัทรยิ้มเจ้าเล่ห์ว่ามีหลักฐาน มัดตัวกษิดิฐไว้แล้ว
       
       ยศภัทรจับลูกชายนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ กษิดิฐอ่านอีเมลตรงหน้าแล้วยังทำหน้าไม่รู้เรื่อง
       "ก็แค่อีเมล ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่พ่อ"
       "อย่ามาเฉไฉตากบ นี่ถ้าพ่อไม่แอบดูอีเมลของกบ พ่อกับแม่คงไม่รู้ว่าที่กบรีบกลับเพราะหนีเขามา" ยศภัทรบอก
       กมลาถอนใจหนักใจ
       "ตากบนะตากบ ทำอย่างนี้อีกแล้ว กบคิดเหรอว่าหนีเขามาแบบนี้ แล้วเขาจะไม่ตามมาน่ะ"
       กษิดิฐเฉไฉ
       "หิ๊ว หิว แม่มีอะไรกินบ้างอ่ะ"
       "ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่อง กบติดต่อกลับหาเขาเลยนะ คุยกับเขาให้รู้เรื่อง อย่าปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้"
       กษิดิฐยังเฉไฉ
       "พ่อ ตอนนี้แม่ติดพระเอกเกาหลีชื่ออะไรน่ะ"
       "วอน ดง ซอก"
       "ชื่อพระเอกของแม่ฟังแปลกๆเนอะ"
       "ไม่ใช่ชื่อพระเอกของแม่หรอก แต่หมายถึงกบน่ะ..วอนโดนช็อต"
       ยศภัทรชูไม้ช็อตยุง
       "เลิกเฉไฉ แล้วไปจัดการอย่างที่แม่เขาบอก"
       กษิดิฐอิดออด เพราะรู้ว่าทำตามที่กมลาบอกไปก็ไม่มีประโยชน์
       "แต่ว่า..."
       กมลาเสียงเด็ดขาด
       "ห้ามมีแต่ ถ้ากบเหลวไหลเรื่องอื่นแม่จะไม่ยุ่ง แต่เรื่องนี้แม่ปล่อยไม่ได้ เพราะถ้าขืนกบไม่คุยกับเขาให้รู้เรื่อง ถ้าเขาตามกบกลับมา คนที่ซวยมันไม่ใช่กบคนเดียว แต่ยังมีคนอื่นด้วย..กบก็รู้นะว่าใคร"
       กษิดิฐเข้าใจว่า กมลากลัวว่าถ้าแตงกวากลับมา นอกจากแตงกวาจะอาละวาดกับกษิดิฐแล้ว คนที่ซวยไปด้วยคือนลิน
       
       บนโต๊ะทำงาน เวลาเย็น นลินกำลังเปิดแฟ้มข้อมูลแคมเปญโฆษณา พร้อมกับดูคอมพิวเตอร์ไปด้วย

ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 2
       ดารินทร์ที่อยู่โต๊ะข้างๆเริ่มเก็บของหันมาพูดกับนลิน
       
       "เป็นไงบ้างบัว...จะเสร็จหรือยัง"
       นลินก้มหน้าก้มตาทำงานพร้อมพูด
       "ยังไม่เสร็จเลยค่ะพี่รินทร์ สงสัยคืนนี้คงดึกแน่ๆ"
       มัญจาล้อ
       "คนเก่งอย่างบัว ถ้าจะคิดก็ใช้เวลาไม่นานหรอก แต่นี่ที่คิดนาน เพราะจงใจจะรอส่งใครบางคนมากกว่า"
       นลินปราม
       "พูดจาเหลวไหลน่ามิ้นท์"
       ดารินทร์ดูนาฬิกาบอก
       "ห้าโมงแล้ว ในฐานะที่พี่มีประสบการณ์ทำงานมาก่อน พี่ขอบอกว่าพี่ต้องรีบไปแล้ว ไม่อย่างนั้นรถจะติดอย่างแรง วันนี้ต้องพาพี่ภพกับลูกไปซื้อของเข้าบ้านด้วย"
       "ขอมิ้นท์ติดรถพี่รินทร์เหมือนเดินนะคะ"
       สารัชเดินเสนอหน้ามาทันที
       "เดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนคุณบัวเองครับ"
       "ได้ข่าวว่าวันนี้พ่อแม่นายมาหาจากต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ" ดารินทร์ถาม
       สารัชเพิ่งนึกได้
       "เฮ้ย ! ตายแล้ว ลืมไปรับพ่อแม่ที่หมอชิต ผมไปก่อนนะครับ"
       สารัชรีบวิ่งออกไปทันที
       "บัวอยู่ได้ไหม กลัวคุณปราณรึเปล่า เดี๋ยวพี่บอก รปภ. มาเดินแถวบัวบ่อยๆให้เอาไหม" ดารินทร์ถาม
       "ไม่เป็นไรค่ะ บัวอยู่ได้ บัวเคยพลาดไปทีนึงแล้ว ทีนี้บัวจะระวังตัวมากขึ้น ไม่ให้พลาดอีก"
       "งั้นก็ตามใจ พี่ไปก่อนนะ"
       "อย่าลืมคิดคำสวยๆให้สมกับเป็นครีเอทีฟไปบอกลาคุณติณณ์ล่ะ" มัญจาบอก
       นลินทำหน้าเซ็ง มัญจากับดารินทร์เดินออกจากออฟฟิศไป นลินหันไปมองทางห้องทำงานติณณ์ว่า จะคิดคำดีๆบอกลาติณณ์ ดีไหม แล้วตัดใจเพราะกลัวจะดูออกอาการนอกหน้าเกินไป เธอก้มหน้าทำงานต่อ
       บรรยากาศท้องฟ้าสีออกแดงบ่งบอกเวลายามเย็นภายนอกหน้าต่าง
       
       บรรยากาศท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว กษิดิฐกำลังโทรหานลินพร้อมกับเดินไปเดินมาอย่างกังวลอยู่ในสนามหน้าบ้าน เพราะนลินไม่รับสาย เขาเดินงุ่นง่านคิดว่าถ้าไปรับตัวนลินกลับ นลินต้องไม่กลับมาง่ายๆแน่ ก่อนคิดบางอย่างออก แล้วขับออกไปทันที
       กมลาเดินออกมาจะตามลูกชายเข้าบ้าน แต่เห็นกษิดิฐขับรถออกไป
       "ตากบ ! ไปไหนลูก"
       
       นาฬิกาที่วางบนโต๊ะติณณ์บอกเวลาสามทุ่ม เขาปิดคอมพิวเตอร์ เก็บของบนโต๊ะ หยิบกระเป๋าที่วางข้างๆกับ กระเป๋าเดินทางที่วางชิดผนังไว้ขึ้น เปิดเพื่อจะเก็บโน้ตบุ๊ก เขามองในกระเป๋าแล้ว ชะงัก เมื่อเห็นดอกกุหลาบสีขาวเสียบอยู่ในกระเป๋า เขาหยิบขึ้นมาดมพร้อมกับคิด
       "อีกตั้งสามเดือนกว่าจะได้เจอกัน จะลองให้เขาสักครั้งดีไหม"
       ติณณ์มองดอกกุหลาบอย่างลังเล
       
       บนโต๊ะทำงาน นลินนั่งเปิดนิตยสาร AD เล่มโตของต่างประเทศเพื่อหาไอเดียอย่างเคร่งเครียด แล้วเหลือบมองไปที่ห้องทำงานของติณณ์ ก่อนเรียกสมาธิกลับมาคิดงานต่อ เธอ เหลือบมองไปอีกครั้งก่อนส่ายหน้าไล่ความคิดที่รบกวนสมาธิออกไป
       นลินถอนใจแล้วหยิบแก้วน้ำมาดื่ม แต่น้ำในแก้วหมด เธอถือแก้วแล้วเดินไปเติมน้ำในห้องพักดื่มกาแฟ
       ติณณ์เดินลากกระเป๋าเดินทางมาจากทางห้องทำงาน เขาเดินผ่านมาที่โต๊ะเห็นบนโต๊ะยังเปิดคอมพิวเตอร์และ นิตยสาร ADโฆษณาของต่างประเทศ ยังเปิดค้างไว้อยู่
       "คุณบัวยังไม่กลับอีกเหรอเนี่ย"
       เขามองซ้ายมองขวาแล้วก้มลงเปิดกระเป๋าตัวเอง หยิบดอกกุหลาบขาวขึ้นมามองอย่างชั่งใจก่อนตัดสินใจเอื้อมมือลงวาง จังหวะนั้น นลินเดินถือแก้วน้ำและมองจานรองแก้วที่มีมดติดอยู่ เธอจะเขี่ยมดออกแล้วเผลอทำจานรองแก้วตกพื้นดัง เพล้ง !
       ติณณ์ตกใจรีบเอาดอกกุหลาบขาวเก็บใส่กระเป๋าทันที
       นลินเก็บจานรองแก้วขึ้นมาแล้วเงยหน้าเห็นติณณ์
       นลินและติณณ์พูดขึ้นพร้อมกัน
       "เอ่อ"
       ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วขำที่ต่างพูดพร้อมกันอีกแล้ว
       "คุณติณณ์พูดก่อนเถอะค่ะ"
       ติณณ์ยิ้มขอบคุณ
       "ผมจะบอกว่าผมเพิ่งรู้ว่าพี่ณุกาให้คุณทำแคมเปญ ให้เสร็จในคืนนี้เหรอครับ"
       นลินตื่นเต้น พูดอะไรไม่ออก นอกจาก
       "ค่ะ"
       "ยังไงก็ขอให้คุณบัวพยายามนะครับ"
       "ค่ะ"
       "หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกัน"
       "ค่ะ"
       ติณณ์มองนลินโดยแอบหวังว่า นลินจะพูดอะไรดีๆกับเขาบ้าง แต่เธอกลับตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ออก
       "เอ่อ...ผมไปก่อนนะครับ"
       "ค่ะ"
       ติณณ์ยิ้มให้นลินแล้วเดินลากกระเป๋าเดินทางเลยผ่านเธอไป เธอมองตามแล้วเอามือเคาะหัวตัวเองด้วยความเซ็ง แล้วกุมหัวอย่างระอาตัวเอง
       "พูดเป็นแต่คำว่า ค่ะ รึไงยายบัว"
       
       ติณณ์เดินมาหยุดที่หน้าลิฟท์ แล้วเปิดกระเป๋าหยิบกุหลาบขึ้นพึมพำกับตัวเอง
       "แค่ถือดอกไม้ไปให้เขาเอง นายติณณ์"
       ติณณ์วางกระเป๋าเดินทางพิงผนังไว้ แล้วเดินถือดอกกุหลาบกลับไปหานลิน
       
       นลินเดินวนไปวนมาอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวเองอย่างลังเล แล้วพูดให้กำลังใจตัวเอง
       "ทีกับเรื่องคุณปราณยังไม่กลัว แล้วจะกลัวอะไรกับพูดอวยพรคุณติณณ์"
       
       สุดท้ายนลินตัดสินใจวิ่งออกไปทางหน้าลิฟท์

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 11 จบบริบูรณ์
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 10
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 9
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 8
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 7
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 30 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 30 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014