หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เลือดเจ้าพระยา

เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 11

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 1 กันยายน 2556 09:26 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 11
        เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 11 (ต่อ)
       
       เช้าวันรุ่งขึ้นที่มุมหนึ่งของกรมตำรวจ บุญเหลือนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงาน สักครู่บุญเหลือก็ตื่นขึ้นมา มองไปรอบๆ เห็นจ่าสมหมายและตำรวจคืนอื่นๆ กำลังทำงานเกี่ยวกับเอกสารกัน จ่าสมหมายหันมาเห็นก็เลยเดินเข้ามาหา
       “หลับสบายดีมั้ยล่ะบุญเหลือ”
       “ก็ยังดีกว่าเข้าไปนอนในห้องขังหน่อยนึง”
       “ท่านรองอยากให้แน่ใจซะก่อน ถึงได้ให้เอ็งกับหนูดาวพิมพ์ลายนิ้วมือไปตรวจพิสูจน์กับลายนิ้วมือบนของกลางซะก่อนว่าเป็นลายนิ้วมือเดียวกันหรือเปล่า”
       “แล้วผลพิสูจน์ลายนิ้วมือจะออกเมื่อไหร่ ตรวจกันมาทั้งคืนแล้วไม่ใช่เหรอ”
       “ใจเย็น อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
       บุญเหลือนั่งเซ็งๆ จ่าสมหมายกลับไปทำงาน
       
       บริเวณทางเดิน เลอสรรเดินนำดาว เดือน สร้อยเพชรเข้ามา สร้อยเพชรมีท่าทีระแวดระวังเกรงว่าดาวจะหนี
       “คุณไม่น่าไปใจดีกับพวกมันเลย น่าจะจับนังดาวกับญาติของมันยัดห้องขังไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” สร้อยเพชรพูดกับเลอสรร
       “ถ้าหลักฐานยังไม่ชัดเจน ผมจะไม่มีวันกล่าวหาใครเด็ดขาด”
       “ยังไงชั้นก็เชื่อว่ามันสองคนนี่แหละที่เป็นหัวขโมย”
       “รอผลพิสูจน์ลายนิ้วมือก่อนดีกว่าค่ะคุณแม่”
       “ก็ได้แม่เดือน จับตาดูให้ดีนะ ระวังมันจะหนี”
       “หนูไม่ใช่ขโมย จะหนีไปทำไม เดี๋ยวความจริงก็พิสูจน์ออกมาเอง”
       ดาวบอก เดือนแอบสบตาดาวเพื่อให้กำลังใจ จากนั้นทุกคนก็พากันเดินเข้าห้องไป สร้อยเพชรมองดาวอย่างหมั่นไส้
       
       เลอสรรเดินนำทุกคนเข้ามา บุญเหลือหันมาเห็น ดาวรีบเข้าไปหาบุญเหลือเพื่อปลอบโยน
       “ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยพี่บุญเหลือ”
       “พี่สบายดี ดาวไม่ต้องห่วง”
       จ่าสมหมายและตำรวจคนอื่นหันมาทำความเคารพเลอสรร จ่าสมหมายรีบเข้ามาหา
       “ผลพิสูจน์ลายนิ้วมือเสร็จหรือยัง”
       “เสร็จแล้วครับ รอสักครู่นะครับ”
       “ทำไมมันถึงยังติดขัดอะไรกันอยู่ เดี๋ยวไอ้เด็กหัวขโมยนี่มันก็หนีไปเสียก่อนหรอก” สร้อยเพชรบอกทำให้เลอสรรนึกฉุน
       “พูดเพ้อเจ้อไปได้จะหนีไปได้ยังไง ที่นี่กองปราบนะ”
       สร้อยเพชรเงียบไป ตำรวจพิสูจน์หลักฐานเดินถือซองเอกสารเข้ามา
       “มาแล้วครับ ผลพิสูจน์ลายนิ้วมือ”
       “ว่าไง สรุปผลให้ผมฟังที่ว่าเด็กสองคนนี่ใช่ขโมยหรือเปล่า”
       “บอกมาเลย ไม่ต้องเกรงใจ คนชั่วอย่างพวกมันต้องโดนลงโทษ”
       “แต่ผลลายนิ้วมือบนบนสร้อยเพชรเส้นนี้ กับลายนิ้วมือของสองคนนี้ไม่ตรงกัน” ตำรวจบอก
       “หมายความว่ายังไง”
       “หมายความว่า คุณดาวกับคุณบุญเหลือไม่ใช่คนร้ายครับ”
       “อะไรนะ ตรวจผิดหรือเปล่า กลับไปตรวจใหม่เดี๋ยวนี้ ไปซิ”
       “หยุดนะสร้อยเพชร ห้ามก้าวก่ายในงานราชการ ไม่งั้นอย่ามาหาว่าผมใจร้าย” เลอสรรบอกอย่างไม่พอใจ สร้อยเพชรชะงักนิ่ง เก็บกดความโกรธเอาไว้ เลอสรรหันไปพูดกับบุญเหลือและดาว “ยังไงชั้นต้องขอโทษเธอสองคนด้วย ที่เข้าใจผิดและทำให้เดือดร้อน”
       “ไม่เป็นไรหรอกครับ พิสูจน์หลักฐานกันแบบนี้ดีแล้ว พวกเราจะได้ไม่ต้องโดนใครกล่าวหาลอยๆ อีก”
       “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดาวกับพี่บุญเหลือขอตัวก่อนนะคะ”
       “ดาว จะไปไหนกัน” เดือนรีบถาม
       “คือดาวกับพี่บุญเหลือยังไม่ได้คุยกันเลยตั้งแต่เมื่อคืน ยังไงคงต้องขอตัวสักครู่นะคะคุณเดือน”
       “ได้จ้ะ แต่ว่าดาวห้ามหนีกลับไปลานเทนะ เดือนอยากให้ดาวอยู่ที่กรุงเทพฯ”
       “ค่ะ”
       ดาวพูดไม่เต็มเสียง จากนั้นบุญเหลือและดาวก็ไหว้ลาเลอสรร สร้อยเพชรแล้วเดินออกจากห้องไป สร้อยเพชรมองตามอย่างหมั่นไส้ ไม่พอใจ
       “ท่านรองครับ”
       “มีอะไร”
       “ผมมีร่องรอยบางอย่างของคนร้ายที่อยากจะปรึกษา ทั้งหมดอยู่ในเอกสารฉบับนี้ แต่ผมขอแนะนำให้ท่านไปดูที่ห้องส่วนตัวดีกว่าครับ”
       
       ตำรวจส่งซองเอกสารให้เลอสรร ทุกคนรู้สึกสงสัย

เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 11
        ที่ห้องทำงานของเลอสรร เลอสรรกำลังนั่งดูกระดาษลายนิ้วมือซึ่งด้านล่างเขียนว่าเจ้าของลายนิ้วมือชื่อของเกียรติกล้า ขณะที่สร้อยเพชร เดือนนั่งฟังอยู่ใกล้ๆ
       “นี่มันอะไรกัน ผมไม่เข้าใจ”
       “จากการตรวจพิสูจน์ลายมือของทุกคนในบ้านของท่าน ผมพบว่าลายนิ้วมือปรากฏอยู่บนของกลางมากที่สุดก็คือ คุณเกียรติกล้าครับ” ตำรวจบอก
       “นี่แกจะหาว่าลูกชายชั้นเป็นหัวขโมยงั้นเหรอ” สร้อยเพชรถามอย่างไม่พอใจ
       “เออ...ผมไม่ได้พูดแบบนั้นนะครับ เพียงแต่สงสัยว่าทำไมลายนิ้วมือของคุณเกียรติกล้าถึงไปอยู่บนของกลางมากมายขนาดนั้น”
       “อ้าว ก็ตาเกียรติกล้าเป็นคนพบของกลาง ลายมือก็ต้องติดอยู่เป็นธรรมดา ไม่เห็นจะแปลก”
       “ครับแต่ว่า ลายนิ้วมือมันเยอะมากผิดปรกตินะครับ”
       “อย่ามากล่าวหาลูกชายชั้นนะ” สร้อยเพชรตวาด
       “เอาละ ใจเย็นๆ ไม่มีใครกล่าวหาใครทั้งนั้น ทุกคนทำไปตามหน้าที่ คุณกลับไปก่อน เดี๋ยวเรื่องนี้ผมจัดการเอง” เลอสรรบอก ตำรวจทำความเคารพแล้วเดินออกไป
       “แต่เดือนเชื่อนะคะ ว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของตาเกียรติกล้า”
       “ยายเดือน นี่แกเห็นคนอื่นดีกว่ากว่าน้องแกได้ยังไง”
       “เอาละ ถ้าหลักฐานยังไม่ชัดเจน เราก็จะเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน ถือว่ายกประโยชน์ให้จำเลยไป”
       “เกียรติกล้าไม่ได้ขโมย จะหาว่าเป็นจำเลยไม่ได้ ชั้นไม่ยอม”
       สร้อยเพชรสะบัดหน้า เดินเชิดออกไป เดือนรีบตามไป เลอสรรนั่งมองด้วยความหนักใจ
       
       บุญเหลือเดินนำดาวมายังวัดที่เขาอาศัยอยู่ พอเข้ามาในวัดทั้งคู่ก็หยุดยืนคุยกัน
       “เกิดเรื่องขนาดนี้ พี่ว่าดาวกลับลานเทกับพี่ดีกว่า”
       เมื่อพูดถึงลานเท ทำให้ดาวรู้สึกน้อยใจศรีนวลจนน้ำตาคลอ
       “ดาวยังกลับไม่ได้หรอกพี่บุญเหลือ”
       “มีอะไร ไหนบอกพี่ซิ”
       “ไม่มีอะไร ดาวแค่ยังไม่อยากกลับ”
       “ดาวน้อยใจแม่ศรีนวลใช่มั้ย” ดาวนิ่งอึ้ง ไม่อยากพูด “ไหนบอกพี่ซิ ดาวน้อยใจแม่เรื่องอะไร”
       “พี่บุญเหลือ ดาวรู้แล้วว่าดาวเป็นเด็กกำพร้า ดาวไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของแม่” ดาวร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเสียใจ
       “ดาวรู้ได้ยังไง ใครบอก”
       “ดาวได้ยินแม่พูดกับคุณเลอสรร แม่บอกว่าดาวเป็นเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า เป็นลูกใครก็ไม่รู้ แม่ไม่ได้รักดาวเลย”
       บุญเหลือพยายามปลอบโยน
       “อย่าร้องไห้ซิ พี่เองก็เป็นเด็กกำพร้าไม่ได้ต่างอะไรจากดาวนักหรอก”
       “แล้วทำไมแม่ต้องโกหกดาว แม่บอกมาตลอดว่าดาวเป็นลูกของแม่ แล้วจู่ๆ แม่ก็สารภาพกับคุณเลอสรรว่าดาวไมใช่ลูก แม่โกหกดาวทำไม”
       “แม่อาจมีเหตุผลบางอย่างที่ต้องโกหกก็ได้ ยังไงดาวกลับไปลานเทกับพี่แล้วไปถามแม่ด้วยกัน”
       “ดาวไม่ไป ดาวไม่อยากเจอหน้าใครที่ลานเท”
       “ก็ได้ ถ้าดาวยังไม่พร้อมตอนนี้ พี่ก็จะให้เวลาและรอดาวอยู่ที่วัดนี่แหละ วันไหนดาวพร้อมเราก็จะกลับไปด้วยกัน”
       ดาวร้องไห้เงียบๆ บุญเหลือพยายามปลอบโยน
       
        ท่านผู้ว่าทรงยศและคุณนายศรีสอางค์ นั่งอยู่ในห้องขับรถ สักครู่ดาวก็เดินเข้ามาหา
       “ที่ย่าเรียกมาวันนี้ ก็เพราะย่าอยากจะขอโทษที่พวกเราเข้าใจหนูดาวกับญาติผิดไป”
       “อย่าขอโทษดาวเลยค่ะคุณย่า เรื่องที่เกิดขึ้นดาวถือเป็นการพิสูจน์ตัวเอง จะได้ไม่มีใครสงสัยดาวกับพี่บุญเหลือได้อีก”
       “แล้วนี่นายบุญเหลือเขามาตามกลับบ้านใช่มั้ย”
       “ค่ะ”
       “แล้วหนูดาวตัดสินใจยังไง”
       “ดาว เอ้อ ยังไม่อยากกลับบ้านค่ะ”
       “ดีแล้วลูก ย่าเองก็ไม่อยากให้หนูไปไหน อยากให้อยู่ที่นี่กับย่า”
       “รู้มั้ยว่าเมียชั้นน่ะเค้ารักเธอเหมือนลูกเหมือนหลานของเค้าเลยนะ” ท่านผู้ว่าทรงยศบอกกับดาว
       “ก็ชั้นรักของชั้นจริงๆ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แค่เห็นหน้า แค่อยู่ด้วยกันใกล้ๆ ย่าก็รักดาวของย่าเหลือเกิน รักเหมือนเราเป็นสายเลือดเดียวกันยังไงก็ไม่รู้”
       
       คุณนายศรีสอางค์เข้ามาโอบกอดดาวด้วยความทะนุถนอม ดาวรู้สึกอบอุ่น ห่างออกไปสร้อยเพชรแอบมองด้วยสายตาริษยา

เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 11
        วันต่อมาขณะที่เลอสรรนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รออยู่ที่มุมหนึ่ง สักครู่ก็เห็นเกียรติกล้าเดินลงบันไดมาในชุดนักเรียน เกียรติกล้าชะงักเมื่อเห็นเลอสรรจากนั้นก็ทำท่าจะหนีแต่เลอสรรเรียกเอาไว้
       “เกียรติกล้า จะไปไหน”
       “ก็ไปเรียนซิคุณพ่อ”
       “เดี๋ยวมาคุยกับพ่อก่อน” เกียรติกล้าเดินหน้าจ๋อยเข้ามาหา
       “มีอะไรครับ”
       “ก็เรื่องขโมยที่ขโมยเครื่องเพชรคุณย่าไง แกไม่อยากรู้เหรอว่าใครเป็นขโมยกันแน่”
       เกียรติกล้าหลบตาวูบ เมื่อรู้สึกว่าเลอสรรกำลังส่งสายตาจับผิดมาที่ตัวเอง
       “แต่ผม ผมไม่ได้ขโมยนะ”
       “พ่อยังไม่ได้ว่าแกเป็นคนขโมยสักหน่อย ร้อนตัวไปได้”
       “ผมปะเปล่า คุณพ่อกำลังกล่าวหาผม”
       สร้อยเพชรเดินเข้ามา
       “ใช่ คุณกำลังตั้งแง่กับลูก ตาเกียรติกล้าไม่ผิด ลูกเราไม่ใช่ขโมย”
       “นี่ผมเป็นพ่อนะ ผมแค่จะคุยกับลูก จะอบรมสั่งสอนมันไม่ได้เชียวเหรอ”
       “ตาเกียรติกล้าต้องรีบไปโรงเรียน ถ้าจะคุยสั่งสอนก็เอาไว้เลิกเรียนแล้ว”
       “คุณก็รู้ว่าเลิกเรียนแล้วกว่ามันจะกลับบ้านก็มืดค่ำ แล้วผมจะเอาเวลาที่ไหนมาคุยกับมัน “
       “นั่นมันเรื่องของคุณ ไปเกียรติกล้า ไปโรงเรียนได้แล้ว เดี๋ยวออกไปพร้อมแม่เลย”
       สร้อยเพชรเดินออกไปกับเกียรติกล้า ไม่สนใจเลอสรรซึ่งยืนมองตามด้วยความไม่พอใจ
       
       สร้อยเพชรเดินออกมาที่รถกับเกียรติกล้า ทั้งคู่คุยกัน
       “คุณแม่จะไปไหน”
       “นี่อย่าเสียงดัง ประเดี๋ยวพ่อแกก็ได้ยินหรอก”
       “ผมอยากไปเล่นสนุ้ก ให้ผมไปด้วยคนนะ” เกียรติกล้ากระซิบ
       “นี่ แล้วไม่ไปโรงเรียนหรือไง”
       “โธ่คุณแม่”
       “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ยังไงวันนี้แกก็ต้องไปโรงเรียน ขึ้นรถ เดี๋ยวแม่ไปส่ง”
       เกียรติกล้าเดินขึ้นรถไปกับสร้อยเพชร โดยมีคนขับรถให้
       
       อีกด้านหนึ่งที่ลานเท ป่าใกล้เชิงเขาซึ่งใกล้กับที่ตั้งของพวกมเหศักดิ์ สมิง ศรีไพร เหิมและลูกน้อง กำลังแอบซุ่มมองความเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้าม พบว่าบัดนี้ฝ่ายของมเหศักดิ์แล้วปรับเปลี่ยนที่ตั้งของตนให้กลายเป็นค่ายทหารย่อมๆ มีหน่วยลาดตระเวนเหมือนทหารเดินตรวจตราไปมา ภายในมีการฝึกซ้อมการรบ มีการติดตั้งอาวุธยุทโธปกรณ์ตามจุดต่างๆ จนดูน่าเกรงขาม
       สมิงลดกล้องส่องทางไกลลงมา แล้วหันมาหาศรีไพร
       “พวกมันกำลังปรับยุทธวิธีไว้ต้อนรับพวกเรา”
       “แล้วเห็นมั้ยว่ามันจับพ่อเอาไว้ที่ไหน”
       สมิงยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องดู เห็นเต็นท์ๆ หนึ่ง มีทหารรับจ้างคุ้มกันอย่างแน่นหนา
       “น่าจะอยู่ในเต็นท์ที่มีทหารเฝ้าตรงโน้น”
       ศรีไพรหยิบกล้องขึ้นมาส่องตาม
       “ศรีไพรจะบุกเข้าไปช่วยพ่อ”
       “อย่าผลีผลาม มันคงไม่ปล่อยให้เราบุกเข้าไปง่ายๆ แน่”
       สักครู่ ขวดวิ่งเข้ามาหาสมิง
       “สมิง หน่วยลาดตระเวนของพวกมันกำลังมาทางนี้”
       “อย่าเพิ่งปะทะกับพวกมัน หลบก่อน”
       สมิงรีบวิ่งนำทุกคนเข้าที่กำบัง
       
       ดำ แดงและทหารหน่วยลาดตระเวนจำนวนหนึ่งกำลังเดินลาดตระเวนมาตามทาง ดำเดินมายังจุดๆ หนึ่ง แล้วเห็นร่องรอยกิ่งไม้หักจึงเดินเข้าไปดู
       “มีอะไร”
       “รอยหักสดๆ”
       ดำ แดง และทหารคนอื่นๆ เริ่มระวังตัว หันมองไปรอบๆ เพื่อหาฝ่ายตรงข้าม
       “หาพวกมันให้พบ มันต้องซ่อนอยู่แถวนี้แน่”
       ดำ แดง และทหารอื่นๆ เริ่มแกะรอยค้นหา สมิง ศรีไพร แอบซ่อนตัวอยู่ แล้วสักครู่ก็เห็นทหารรับจ้างเดินเข้ามาใกล้ๆ เล็งปืนส่ายไปมา
       ขวด เหิมซ่อนตัวอยู่อีกมุมเห็นดำและพวกพากันเดินเฉียดเข้ามาใกล้ๆ ดำยกปืนเล็งมั่วๆ เข้าไปในพุ่มไม้ทำให้ปลายกระบอกปืนจ่อไปยังร่างของเหิมซึ่งซ่อนตัวอยู่ เหิมเกร็งตัวในวินาทีเฉียดตาย ขณะที่ขวดซึ่งซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ ค่อยๆ ยกปืนขึ้นเตรียมยิงสวนออกไปเพื่อช่วยเพื่อน
       แดงซึ่งอยู่อีกมุมยิงปืนเข้าไปในพุ่มไม้พุ่มหนึ่ง เสียงปืนทำให้คนอื่นๆ หันไปมอง ดำชักปืนออกจากร่างของเหิม แล้วหันไปหาแดง
       “มีอะไร”
       “ไม่มี แค่ยิงขู่”
       ดำเล็งปืนยิงออกไปบ้าง วิถีกระสุนเฉียดหัวเหิมและขวดไปคืบกว่า ขวดและเหิมเสียววูบ นอนนิ่ง ดำหันไปหาพรรคพวก
       “ไป ถ้าไม่มีอะไรก็ไปดูทางอื่น”
       ดำ แดง เดินนำทหารรับจ้างลาดตระเวนไปยังมุมอื่น สมิง ศรีไพร ขวด เหิมและคนอื่นๆ พากันออกจากที่ซ่อนมารวมตัวกัน
       “เรารีบหลบกันไปก่อน”
       สมิง ศรีไพร ขวด เหิมและคนอื่นๆ พากันวิ่งหลบไป แต่ ทหารรับจ้างคนหนึ่งหันมาเห็นจึงสาดกระสุนยิงไล่
       “มันอยู่โน่น”
       
       ดำ แดง และคนอื่นๆ รีบมาสมทบแล้วจากนั้นเปิดฉากยิงกัน

เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 11
        มเหศักดิ์และบันลือ กำลังตรวจอาวุธต่างๆ อยู่ในค่ายได้ยินเสียงปืน
       “เสียงปืน”
       “พวกมันน่าจะมาสอดแนม”
       “งั้นก็ออกไปต้อนรับมันหน่อย”
       มเหศักดิ์และบันลือ หันไปให้สัญญาณลูกน้องให้มารวมตัวกัน จากนั้นทุกคนก็พากันหยิบอาวุธนานาชนิดออกจากค่ายไป
       
       สมิง ศรีไพร ขวด เหิมและพวก รวมตัวกันช่วยกันยิงสกัดไม่ให้ดำ แดงและทหารรับจ้างบุกเข้ามาได้ง่ายๆ
       “ยิงแล้วถอย อย่าปักหลัก” สมิงบอกทุกคน
       “ประเดี๋ยวพวกมันคงแห่กันมาแน่”
       “กระจายกันไป แล้วไปเจอกันที่ผาช่องลม”
       “ไม่ต้องห่วงสมิง พวกเราเอาตัวรอดได้”
       สมิง ศรีไพรและคนอื่นๆ พากันยิงแล้วรีบถอยหนีหายเข้าป่า ขวดและเหิมยิงสกัดรั้งท้ายเอาไว้ สักครู่ก็ถอยหนีเช่นกัน
       
       สมิง ศรีไพรพากันวิ่งมายังมุมหนึ่ง แล้วเห็นบันลือกับพวกทหารรับจ้างโผล่ออกมา
       “ที่แท้ก็เป็นแก ไอ้สมิง”
       “ไอ้พวกรกแผ่นดิน”
       สมิง ศรีไพร ยิงสวนไปยังกลุ่มของบันลือ จากนั้นทั้งคู่ก็หลบเข้าไปหลังต้นไม้ บันลือหลบเข้าที่กำบังแล้วสาดกระสุนชุดใหญ่เข้าไปยังจุดซ่อนตัวของสมิง
       สมิง ศรีไพรนอนหลบอยู่ใกล้ชิดกัน สมิงเข้ามาโอบศรีไพรเพื่อคุ้มกันไม่ให้กระสุนถูกศรีไพร บันลือคว้าระเบิดมาแล้วโยนเข้าไปยังจุดที่สมิงและศรีไพรหลบอยู่ สมิงหันไปเห็นจึงรีบคว้ามือศรีไพรให้วิ่ง ระเบิดดังตูมไล่หลังมา
       
       สมิงและศรีไพรวิ่งหนีมาที่มุมหนึ่ง เจอมเหศักดิ์ยืนดักรออยู่คนเดียว มเหศักดิ์ยืนยิ้มอย่างเลือดเย็นเมื่อเห็นสมิง
       “หัวซุกหัวซุนมาเลยนะ ไอ้เกลอ ฮ่ะๆ”
       “ข้าไม่มีเพื่อนเลวอย่างเอ็ง ไอ้มเหศักดิ์”
       “ฮึ่ม เอ็งคิดว่าเอ็งเป็นใครไอ้สมิง ไอ้โจรกระจอก”
       มเหศักดิ์ฟิวส์ขาดสาดกระสุนเข้าใส่ สมิงดึงร่างศรีไพรหลบเข้าที่กำบังแล้วยิงสวนไป ด้านหลังสมิงเห็นบันลือกับพวกพากันวิ่งตามมา ศรีไพรหันไปยิงใส่บันลือ บันลือหลบขณะที่สมิงยิงตอบโต้กับมเหศักดิ์
       สมิงหันมาหาศรีไพร
       “เราต้องแยกกัน ศรีไพรหนีไปก่อนเดี๋ยวสมิงตามไป”
       “ศรีไพรจะไม่ทิ้งสมิง”
       “รวมกันเราเสร็จแน่ เชื่อสมิงซิ หนีไปก่อน”
       “ไม่”
       “อย่าดื้อ ศรีไพรต้องรอดเพื่อไปช่วยเสื้อเฮี้ยน”
       ศรีไพรมองหน้าสมิง ด้วยความเป็นห่วง
       “สมิง ศรีไพรอยากจะพูดบางอย่าง ก่อนที่จะไม่มีโอกาส”
       “มีอะไรศรีไพร”
       “ชีวิตโจรอย่างเรา แขวนอยู่บนเส้นด้าย วินาทีนี้เราอยู่ วินาทีต่อไปอาจตาย แต่ก่อนตายศรีไพรอยากจะบอกสมิงว่า ศรีไพรรักสมิง” ศรีไพรเข้าไปจูบสมิงเพื่อสื่อความในใจที่เธอเก็บไว้ สมิงนิ่งอึ้ง “ศรีไพรอาจจะเป็นผู้หญิงหน้าด้าน แต่อย่างน้อยก่อนตายศรีไพรก็ได้ทำในสิ่งที่ปรารถนาแล้ว”
       “ศรีไพรจะไม่ตาย เราจะต้องไปเจอกันที่ผาช่องลม”
       “สมิงก็เช่นกัน สัญญานะ”
       “สัญญา”
       กระสุนสาดเข้ามาจากทุกทิศทาง สมิงและศรีไพรพากันหลบและเมื่อได้โอกาส สมิงก็ให้สัญญาณศรีไพรให้หนี ศรีไพรวิ่งหลบออกไป โดยมีสมิงคอยยิงคุ้มกันให้
       
       ศรีไพรวิ่งหนีออกมาหลบที่มุมหนึ่งแล้วหันหลังไปมองจุดที่สมิงหลบซ่อน เห็นสมิงกำลังยิงต่อสู้กับฝ่ายตรงข้าม แล้วสักครู่ก็มีระเบิดลอยมาลงตูม ตรงจุดที่สมิงหลบอยู่ เป็นระเบิดลูกใหญ่น่ากลัว
       “สมิง”
       ศรีไพรตกใจ คิดว่าสมิงโดนระเบิด เธอตัดสินใจจะวิ่งเข้าไป แต่ขวดและเหิมโผล่เข้ามารั้งตัวไว้
       “อย่าศรีไพร”
       “ปล่อยนะ ศรีไพรจะไปช่วยสมิง ปล่อย”
       “อย่าเข้าไป รีบหนีเร็ว”
       ขวด เหิมช่วยกันดึงร่างศรีไพรให้หนี ขณะที่ศรีไพรร้องไห้คร่ำครวญคิดว่าสมิงโดนระเบิดตาย พวกทหารรับจ้างพากันโผล่มายิงไล่หลัง ขวด เหิมดึงศรีไพรให้วิ่งหนีเข้าป่าไป
       
       ขวด เหิมและพวกที่ออกไปปะทะพากันทยอยเข้ามาในผาช่องลม ทำให้ทุกคนในผาช่องลมพากันตื่นตัว รีบเข้ามารับคนเจ็บ คนที่ถูกยิงแล้วพาไปปฐมพยาบาล โย่งหันไปเห็นศรีไพรเดินร้องไห้เข้ามาก็รีบเข้าไปหา
       “ศรีไพร สมิงอยู่ไหน”
       พวกลูกน้องในผาช่องลมพากันสงสัยที่ศรีไพรร้องไห้ รีบเข้ามารุมถามเช่นกัน
       “สมิงล่ะ”
       “สมิงอยู่ไหน”
       ลูกน้องหันไปหาขวดและเหิมซึ่งยืนน้ำตาคลออยู่ใกล้ๆ
       “พี่ขวด พี่เหิม สมิงอยู่ไหน”
       ขวดน้ำตาไหล ด้วยความสะเทือนใจ
       “สมิงโดนระเบิด”
       “นี่หมายความว่ายังไง ศรีไพรบอกมา หมายความว่ายังไง”
       “สมิง ตายแล้ว”
       ศรีไพรทรุดตัวลงร้องไห้โฮด้วยความสะเทือนใจ ทุกคนในผาช่องลมช็อก ตกใจ จากนั้นเสียงร้องไห้ก็ดังระงม บรรยากาศเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
       
       วันต่อมาที่โรงพยาบาล ระพีกำลังนอนให้หมอตรวจเช็คสุขภาพอยู่บนเตียง ข้างๆ หมอมีพยาบาลคอยช่วย
       “ตอนนี้อาการโดยรวมของผู้กองเรียกว่าเป็นปกติ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”
       “แบบนี้ก็แสดงว่าผมออกจากโรงพยาบาลได้แล้วซิครับ”
       “ใช่ครับ เดี๋ยวผมจะเซ็นอนุญาตให้ผู้กองกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้”
       “ขอบคุณมากครับคุณหมอ”
       “ยังไงก็อย่าเพิ่งทำงานหนักนะครับ”
       “ไม่ต้องห่วงครับหมอ ผมจะระวังตัวเองให้ดีที่สุด”
       ระพียิ้มอย่างมีความสุขที่จะได้ออกจากโรงพยาบาล

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 15
เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 14
เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 13
เลือดเจ้าพระยา ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 9 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 9 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบละครเรื่องนี้ค่ะ
นรส
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014