หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ดาวเกี้ยวเดือน

ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 8

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
6 กันยายน 2556 17:26 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 8
        ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 8
       
       ศิวะลากอรอุมาเข้ามา อรอุมาดิ้นพราดๆ รติรสเดินตามเข้ามา
       “ปล่อยฉัน ! ฉันจะไปตบนังดาว”
       “อร หยุดแล้วคุยกันให้รู้เรื่องได้ไหม” ศิวะว่า
       “ฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับคุณอีกแล้ว” อรอุมาทุบตีศิวะ “คุณมันทุเรศ น่ารังเกียจ ไม่เคยรู้จักพอ”
       “อรหยุด ฟังผมก่อน คุณเข้าใจผิด ผมไม่ได้ทำอะไรกับดาว”
       “ฉันไม่เชื่อ !”
       อรอุมาหันไปเห็นประกายดาวยืนยิ้มมุมปากอยู่ห่างๆ เหมือนจะเยาะเย้ยอรอุมา อรอุมาถึงกับปรี๊ดแตก
       “นังดาว แกเยาะเย้ยฉัน ! คอยดูนะ ถ้าวันนี้ฉันตบนังดาวล้างน้ำไม่ได้ อย่ามาเรียกฉันว่าอรอุมา”
       อรอุมาวิ่งตามไปหาประกายดาว แต่ประกายดาวหันหลังเดินหายไปไหนที่มืด
       “อร !” รติรสวิ่งตาม
       “อยากบ้าก็เชิญตามสบายเล้ย” ศิวะว่า
       
       อรอุมาวิ่งมาแต่ไม่เห็นประกายดาว
       “นังดาว แกอยู่ไหน แน่จริงก็ออกมาเซ่ !”
       ศิวะกับรติรสตามมาสมทบกับอรอุมา
       “มันอยู่ไหนอร” รติรสถาม
       “ถ้าฉันรู้ ฉันก็เข้าไปตบมันแล้วสิ” อรอุมาบอก
       สิ้นคำเสียงประกายดาวก็ดังขึ้น
       “ฉันอยู่นี่”
       อรอุมากับรติรสหันไปด้านหลังก็เจอประกายดาวเอาน้ำในกะละมังสาดใส่หน้าเต็มๆ
       “เอาน้ำไป เผื่อจะดับความบ้าของเธอได้บ้าง”
       อรอุมากับรติรสร้องกรี๊ด
       “นังดาว แก...แก”
       อรอุมาจะพุ่งเข้าไปตบประกายดาว ประกายดาวเชิดหน้าใส่อย่างไม่เกรงกลัว
       “เอาสิ ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในงานเหมือนเมื่อกี้แล้ว ฉันไม่จำเป็นต้องเกรงใจใครอีก อ่อ...แล้วศิวะเคยบอกเธอหรือเปล่า ว่าฉันเทควันโด้สายดำ ถ้าเธอคิดจะลองดูก็ได้นะ”
       อรอุมากับรติรสชะงักกึก
       “จำเอาไว้ ฉันไม่รู้ว่าของๆ ฉันมันไปอยู่ในห้องเธอได้ยังไง แต่ฉันไม่เคยเข้าไปในห้องของเธอ และที่สำคัญ ฉันไม่เคยคิดจะแทงข้างหลังเธอ แค่ฉันเห็นหน้าผัวเธอ ฉันก็จะอ้วกอยู่แล้ว อย่าหึงไม่เข้าเรื่อง มันทุเรศ” ประกายดาวเดินออกไป
       อรอุมากรี๊ด
       “เธอจะกรี๊ดให้ได้อะไรขึ้นมา ตามไปตบมันสิ” รติรสยุ
       “ตบให้มันทุ่มหรือไงล่ะนังโง่ ! แก..นังดาว ฉันกับแกจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้อีกแล้ว”
       
       ประกายดาวเดินเข้ามาในห้องอย่างหมดแรง
       “ความไว้ใจที่ฉันอุตส่าห์สร้างให้คุณจันทรภานุ หมดสิ้นกันแล้ว” ประกายดาวลูบท้องตัวเอง “ลูกแม่...ทำไมถึงได้มีมารผจญมากขนาดนี้”
       ประกายดาวเศร้า
       
       สุรีย์ปรี๊ดแตก
       “ชายต้องจัดการกับผู้หญิงคนนั้น”
       “โทษคุณดาวฝ่ายเดียวมันไม่ยุติธรรมนะครับหม่อมแม่” จันทรภานุบอก
       “การที่พวกเขาทะเลาะกัน แล้วทำให้งานเราล่มไม่เป็นท่า มันยุติธรรมกับเรางั้นเรอะ” สุรีย์ถาม
       “หม่อมป้าพูดถูกที่สุดค่ะ นันคิดอยู่แล้วเชียวว่าเรื่องปักตะไคร้ต้องเป็นเรื่องบังเอิญ นังคุณดาวแซ่บจะตาย” นันทินีเสริม
       “จัน แม่ไม่อยากให้ลูกไปยุ่งกับประกายดาวอีกแล้ว เชื่อแม่เถอะ อยู่ให้ห่างผู้หญิงคนนี้ไว้ แม่ไว้ใจ”
       “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปดูงานก่อนนะครับ”
       “ชาย นี่ชายไม่ได้ฟังที่แม่พูดเลยใช่ไหม”
       “ผมฟังอยู่ครับ แต่เรื่องที่คุณดาวจะเป็นคนยังไง ผมขออนุญาตตัดสินด้วยตัวเองเถอะนะครับ”
       จันทรภานุเดินออกไป
       “นี่ชายหลงมันจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วเหรอ” สุรีย์ถาม
       “หรือว่าคุณชายจะโดนเล่นของคะหม่อมป้า ใช่แล้ว นังประกายดาวมันต้องมีวิชาอาคมแน่ๆ ไม่งั้นมันปักตะไคร้ไล่ฝนทั้งๆ ที่มันไม่จิ้นแล้วไม่ได้หรอกค่ะ เราต้องพาคุณจันทรภานุไปอาบน้ำมนต์เก้าวัดนะคะ เก้าวัดน้อยไป เอาสิบแปดวัด เบิ้ลคูณสองไปเลยดีกว่าค่ะ” นันทินีบอก
       สุรีย์ชักเบื่อนันทินี “หนูนันกลับห้องไปก่อนแล้วกัน ป้าอยากพักผ่อน”
       นันทินีจ๋อย
       
       จันทรภานุเดินเข้ามาหยุดยืนทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง หญิงนิ่มที่เปลี่ยนเสื้อแล้วเดินเข้ามาหาจันทรภานุ
       “พี่ชายคะ”
       “น้องหญิง หายตกใจหรือยังคะ”
       “ค่ะ พี่ชายคะ เอ่อ...พี่คะ พี่ชายเชื่อที่คุณอรอุมาพูดหรือเปล่าคะ”
       จันทรภานุเงียบ
       “พี่ชายอย่าไปเชื่อนะคะ พี่ดาวไม่มีวันทำตัวแบบนั้นแน่ หญิงเชื่อใจพี่ดาว”
       “พี่ก็เชื่อใจคุณดาวค่ะ”
       จันทรภานุนึกถึงอดีต
       
       ภาพเหตุการณ์ตอนที่อรอุมาด่าว่าเจอฝากล้องอยู่ในห้องนอนย้อนกลับมา
       “ฝากล้องของนังนี่ก็ไปตกอยู่ในห้องฉัน”
       
       เขานึกถึงตอนที่ประกายดาวบ่นว่าฝากล้องหาย
       จันทรภานุถาม “ทำไมคุณไม่ปิดหน้าเลนส์”
       “ฝามันหายไปไหนไม่รู้ค่ะ ฉันหาทั่วแล้วแต่ก็หาไม่เจอ”
       
       เขานึกถึงตอนที่อรอุมาบอกว่าประกายดาวกับศิวะแอบไปกินกัน
       “ไม่ต้องมาทำไม่รู้เรื่อง หนอย..ทำเป็นขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ที่แท้ก็แอบไปกินกับมัน เราดีนี่ ไม่ถึงสิบนาทีก็เสร็จ”
       
       เขานึกถึงตอนที่เห็นศิวะกับรติรสจูบกัน

ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 8
        จันทรภานุนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วก็พูด
        “เรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิด หรือไม่ก็มีคนตั้งใจใส่ร้ายคุณดาว แต่ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ พี่จะไม่ยอมให้คุณดาวเสียหายทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย มันไม่ยุติธรรม พี่จะช่วยเธอ”
        “ช่วยยังไงคะ” หญิงนิ่มถาม
       จันทรภานุไม่ตอบแต่มีสีหน้ามุ่งมั่น
       
       ศิวะถูกอรอุมาปากระเป๋าเสื้อผ้าใส่หน้า
        “อร ! ผมไม่ได้มีอะไรกับดาว ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย จะให้ผมไปสาบานที่วัดก็ได้” ศิวะบอก
       ศิวะพยายามจะเข้าไปอธิบายกับอรอุมา แต่อรอุมาก็คว้าของใช้ส่วนตัวของศิวะปาใส่ศิวะ
        “ทำไมคุณไม่เชื่อใจผมบ้าง ผมเป็นผัวคุณนะ”
        “ก็เพราะว่าคุณเป็นผัวฉันไง ฉันถึงรู้สันดานกินไม่อิ่มกินไม่เลือกของคุณดี แต่ต่อไปนี้ฉันจะรู้คนเดียวไม่ได้แล้ว” อรอุมาว่า
       ศิวะตาโตเพราะตกใจกับสิ่งที่อรอุมาขู่มาก
        “อย่านะอร”
        “ช่วยไม่ได้ คุณทำฉันเจ็บ คุณต้องเจ็บกว่าร้อยเท่า”
       อรอุมาปิดประตูดังปัง ศิวะเคาะประตู
        “อร อย่าบอกแม่ผมนะอร จะให้ผมทำอะไร ผมยอม แต่ห้ามบอกคุณแม่ อร”
       
        อรอุมาปิดประตูปัง ศิวะยังส่งเสียงดังอยู่ข้างนอก อรอุมาร้องไห้โฮเปลี่ยนจากอรอุมาผู้เข้มแข็งเมื่อสักครู่ราวกับเป็นคนละคน รติรสก้าวเข้ามาแตะไหล่อรอุมาเพื่อปลอบใจ
        “เข้มแข็งไว้นะอร เธอทำถูกแล้ว ผู้ชายอย่างศิวะ ต้องใช้ไม้แข็งเท่านั้นถึงจะเอาอยู่”
        อรอุมาโวยวาย “ฉันทำผิดอะไร ทำไมฉันถึงมีผัวไม่เหมือนคนอื่น”
        รติรสหยั่งเชิง “เหนื่อยนัก เลิกกับเขามั้ย ?”
       อรอุมานิ่งคิดเพราะคำว่าเลิกเข้ามาสะกิดใจ รติรสมองอรอุมาลุ้นๆ เพราะอยากให้ทั้งสองเลิกกัน แต่แล้วทิฐิก็ทำให้อรอุมากลับไปเป็นคนเดิม
        “ไม่ ! เรื่องอะไรฉันจะต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้ แล้วปล่อยให้พวกมันไปมีความสุขกัน”
       รติรสกอดอรอุมาแต่มีสีหน้าเกลียดชังอรอุมามาก
       
       ศิวะกระแทกแก้วเครื่องดื่มลงบนเคาน์เตอร์บาร์และเริ่มเมานิดๆ จันทรภานุก้าวเข้ามานั่งข้างศิวะ พนักงานเข้ามาหาจันทรภานุ
        “เหมือนเดิมไหมครับคุณชาย”
        “น้ำเปล่าก็พอ” จันทรภานุบอก
        “วันนี้ไม่ใช่วันพระ ไม่ต้องกลัวผิดศีลห้าหรอกครับคุณชาย” ศิวะแขวะ
        “ไม่ต้องรอให้เป็นวันพระหรอกครับ ถ้าประพฤติตัวอยู่ในศีลห้าได้ทุกวันจะดีกว่า ตัวคุณและ “คนอื่น” จะได้ไม่เดือดร้อน”
        “คุณชายมีอะไรจะพูดกับผมก็พูดมาตรงๆ เถอะ หรือว่าคุณชายจะมาเรียกร้องค่าเสียหายเรื่องเมื่อตอนหัวค่ำ คุณชายไปคุยกับอรดีกว่า”
        “งานผมไม่ได้เสียหายมากนัก คุณพงศ์จัดการทุกอย่างให้ผ่านไปได้ด้วยดี แต่คนที่เสียหายมากที่สุดคือคุณดาว และคนที่มีหน้าที่จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยคือคุณ”
       ศิวะจ้องจันทรภานุ
        “คุณชายรักดาวเหรอ”
        จันทรภานุไม่ตอบคำถาม “ผมมีความปรารถนาดีให้เธอ ผมไม่อยากให้เธอโดนพูดถึงเสียหาย ทั้งๆ ที่เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย มันไม่ยุติธรรม”
       ศิวะหัวเราะกวนประสาท “คุณชายแน่ใจได้ยังไงว่าไม่ยุติธรรม อย่าลืมนะคุณชาย ผมกับดาวเราเคยเป็นแฟนกันมาตั้งหลายปี ไม่มีใครรู้ใจดาวดีเท่าผม คงไม่แปลกที่ดาวจะคิดถึงเรื่องเก่าๆ ของเรา อ่อ..ผมจะบอกความลับให้ ดาวชอบเอาชนะ ชอบความตื่นเต้น ตรงไหนที่คุณชายกับแฟนเก่าเคยๆ กันไว้ พาดาวไปเถอะ ถึงใจดาวแน่ๆ”
       จันทรภานุกระชากคอเสื้อศิวะมาพูดใส่หน้า
        “ความผิดพลาดที่สุดในชีวิตของผู้หญิงดีๆ อย่างคุณดาว คือการที่เธอเคยรักผู้ชายอย่างคุณ”
       “คุณเชื่อใจดาวมากเกินไป”
       “ผมไม่ได้เชื่อใจใคร ผมเชื่อในสิ่งที่ผมเห็น”
        ศิวะเริ่มอึ้ง “คุณเห็นอะไร”
        “ถ้าเกิดคุณดาวโดนทำลายชื่อเสียงมากๆ กล้องวงจรปิดตรงสวนจะเป็นพยานให้คุณดาวได้ดีว่ารอยลิปสติกบนเสื้อคุณไม่ใช่ของเธอ”
       ศิวะอึ้ง เขานึกถึงตอนที่เขากับรติรสพลอดรักกันในสวน
       
       ศิวะไม่พอใจ
        “คุณขู่ผมเรอะ”
        “ใช่ ผมขู่ แต่ถ้าคุณทำให้คุณอรเลิกเข้าใจคุณดาวผิดได้ ผมก็เป็นลูกผู้ชายพอที่จะเก็บเรื่องของคุณเป็นความลับ”
       จันทรภานุผลักศิวะออกแล้วจะเดินไป แต่แล้วเขาก็หันหลังกลับมา
       “แต่ทางที่ดี คุณอยู่ห่างๆ คุณดาวไปเลยจะดีกว่า” จันทรภานุเดินไป
        “ไอ้จันทรภานุ แกจะเสียใจที่คิดเป็นศัตรูกับฉัน”
       ศิวะแค้น
       
       วันต่อมา แดนดินปาหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะตรงหน้าประกายดาวด้วยความโมโห
        “นี่มันอะไร”
        “หนังสือพิมพ์” ประกายดาวตอบ
        “ไม่ตลก”
        “โถ...ไม่เห็นต้องซีเรียสเลย มันไม่มีอะไรสักหน่อย”
        “ไม่มี ? แกพูดออกมาได้ยังไงว่าไม่มี ข่าวลงหนังสือพิมพ์หราว่าแกไปแย่งผัวชาวบ้านจนเมียเขาอาละวาดมาตบแกกลางงาน ยัยเมียไม่เอาน้ำกรดมาสาดหน้าแกก็ดีเท่าไหร่แล้ว”
        ประกายดาวทำดราม่า “พี่ดินเชื่อข่าว แต่พี่ดินไม่เชื่อดาว ดาวงอน ดาวน้อยใจ ไม่มีใครรักดาว ดาวเหมือนตัวคนเดียวบนโลก”
       “แกกิน “สตรอ” เบอรี่ที่เชียงใหม่มากไปใช่ไหม”
       ประกายดาวหยุดดราม่าทันที
       “โห...แรง สงสารน้องฟ้า มีพ่อปากจัด” ประกายดาวว่า

ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 8
        “สงสารน้องฟ้าที่มีอาเป็นบ้าแบบแก ไหนแกบอกว่าแกเลิกล้มเมกกะโปรเจคต์มีลูกแต่ไม่อยากมีผัวของแกแล้วไง แล้วทำไมแกยังไปหาคุณจันทรภานุอีก”
       “ดาวไปทำงาน ไม่เชื่อพี่ไปถามไอ้ลินทร์กับไอ้จิตดูก็ได้”
       “ลินทร์กับจิตสารภาพความจริงกับพี่หมดแล้ว”
       “ไอ้เพื่อนทรยศ ! พักยกแปบ ดาวขอโทรไปด่าพวกมันก่อน”
       ประกายดาวเห็นสีหน้ายิ้มอย่างผู้ชนะของแดนดินถึงรู้ตัว
       “พี่ดินโกหกดาว” ประกายดาวกัดฟันกรอด “ร้ายมาก”
        “ไม่งั้นฉันจะเป็นพี่แกได้เหรอดาว ว่าไง...ฉันจะทำยังไงแกถึงจะเลิกคิดอะไรแผลงๆ สักที หรือฉันจะต้องไปเตือนคุณจันทรภานุ”
       “อย่านะ!”
        “แกคิดว่าจะปิดเขาไปได้ตลอดเหรอวะ แกอย่าลืมนะดาว...ความลับไม่มีในโลก”
       
       จันทรภานุขับรถเข้ามาจอด โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น
        “ว่าไงคะตัวยุ่ง”
       หญิงนิ่มคุยโทรศัพท์อยู่ที่ร้าน เธอถือไอแพดด้วยท่าทางตื่นเต้น
        “หญิงอ่านเจอในอินเตอร์เน็ต เขาว่าดอกลิลลี่สีขาวมีความหมายว่าห่วงใย พี่ชายเอาไปให้พี่ดาวนะคะ พี่ดาวจะได้รู้ว่าพี่ชายเป็นห่วงพี่ดาวเรื่องข่าวมั่กๆ”
        “บังคับให้พี่มาหาคุณดาวยังไม่พออีกหรือคะน้องหญิง”
        “อย่ามาโทษว่าหญิงบังคับ คนอย่างพี่ชายยอมให้ใครบังคับซะที่ไหน”
        “ก๋ากั๋นนักนะเรา แค่นี้นะคะ พี่ถึงแล้ว”
        “โอเค งั้นดอกไม้ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ใช้ความจริงใจล้วนๆ ลุยเลยนะคะ พี่ดาวอยู่ห้องแน่นอน เมื่อเช้าหญิงโทรไปสืบกับพี่ดาวมาแล้ว”
       จันทรภานุวางสาย เขาอมยิ้มนิดๆ แล้วลงจากรถ
       
       จันทรภานุกำลังเดินเข้าไปในตัวคอนโด จู่ๆ รถคันหนึ่งก็เลี้ยวมาอย่างแรงและกำลังจะพุ่งชนร่างจันทรภานุ เสียงแตรดังลั่น จันทรภานุหยุดชะงักแล้วหันขวับไปมองด้วยความตกใจ
       
       แดนดินลากแขนประกายดาวมาจากห้องพักแล้วมาหยุดแถวหน้าลิฟต์ ประกายดาวดิ้น
        “ไม่เอา ! ดาวไม่ไป”
        “แกต้องไป แกต้องไปสาบานต่อหน้าหลุมศพเตี่ยกับม้าว่าแกจะเลิกล้มความคิดบ้าๆ ของแกสักที”
        “ไม่เอา ! ดาวไม่ไป” ประกายดาวมองไปข้างหลัง “อ้าว ไอ้จิต”
        แดนดินไม่หันไป
        “ฮ่าๆๆ ฉันไม่หลงกลแกหรอกไอ้ดาว”
        ประกายดาวชี้ที่พื้น “แมลงสาบ”
        “เฮ้ยๆๆๆ”
        แดนดินสะดุ้งโหยงและปล่อยมือจากแขนประกายดาว ประกายดาวได้ทีก็วิ่งหนีกลับไปที่ห้อง
        “ไอ้ดาว”
       แดนดินวิ่งตามไปตะครุบตัวประกายดาว ประกายดาวดิ้นๆ สองพี่น้องยื้อยุดกันไปมาในตำแหน่งที่ห่างจากลิฟต์พอสมควร
       ประตูลิฟต์เปิด ผู้ชายคนนึงก้าวเท้าออกมาจากลิฟต์แล้วมุ่งหน้าเดินไปทางห้องประกายดาว ประกายดาวกับแดนดินยังคงสู้และเถียงกัน
        “พี่ดิน เตี่ยกับม้านอนหลับสบายๆ พี่ดินไปกวน มันบาป”
        “คนอย่างฉันไม่มีอะไรเสียตั้งแต่เกิดมามีน้องเพี้ยนๆ อย่างแกแล้ว”
       ผู้ชายคนนั้นหยุดยืนฟังตรงมุมห้อง
       
       หญิงนิ่มกดโทรศัพท์แล้วรอสาย
        “เจอพี่ดาวหรือยังคะพี่ชาย” หญิงนิ่มฟังแล้วก็ตกใจ “อะไรนะ ?! พี่ชายไม่ได้ขึ้นไปหาพี่ดาว” หญิงนิ่มฟัง “มีคนไปแทน ? ใครคะ ?”
       
       ประกายดาวพยายามอธิบายกับแดนดิน
        “พี่ดินใจเย็นๆ ลองคิดให้ดีๆ นะ ตอนโทมัส เอดิสันทดลองสร้างหลอดไฟก็มีแต่คนบอกว่าเขาเพี้ยน สุดท้ายเป็นไง ตอนนี้ดาวอาจจะดูเพี้ยน แต่ถ้าสำเร็จ ดาวจะเป็นผู้บุกเบิกให้กับผู้หญิงทุกคนในโลกที่เต็มไปด้วยผู้ชายห่วยๆ ได้ค้นพบแสงสว่างทางสร้างความสุขให้ชีวิต”
       “โอย...ตรูอยากเอาหัวโขกกำแพงตาย”
       “พี่ดินอย่า สงสารกำแพง ยังไงพี่ดินก็เปลี่ยนใจดาวไม่ได้หรอก ดาวจะต้องมีลูก ดาวจะขอสเปิร์มจากคุณจันทรภานุมาทำกิฟต์ให้ได้”
       ช่อดอกไม้จากมือผู้ชายคนนั้นหล่นลงพื้น เสียงกระดาษแก้วกระทบพื้น ประกายดาวกับแดนดินได้ยินจึงหันไปมอง ประกายดาวเห็นพงศ์จันทรยืนอยู่ ประกายดาวอึ้ง
        “คุณพงศ์”
       
       พงศ์จันทรนั่งจ้องประกายดาวที่นั่งตรงข้ามทำเอาประกายดาวประหม่าเพราะไม่รู้จะเอามือไม้ไว้ไหน
        “เท่าที่ผมรู้ คุณเองก็เป้าหมายอันดับสองต่อจากคุณจันทรภานุ ถ้าไอ้ดาวมันชวดจากคุณจันทรภานุ คุณเก็บสเปิร์มของคุณไว้ให้ดี” แดนดินบอก
        ประกายดาวไม่พอใจ “พี่ดิน”
        “กล้าคิดก็ต้องกล้ารับ ดีซะอีก จะได้มีคนมาช่วยฉันยืนยันว่าสิ่งที่แกคิดอยู่ มันบ้า”
        พงศ์จันทรพูดกับแดนดิน “ขอโทษนะครับ ผมขอพูดอะไรไม่สุภาพกับคุณดาวหน่อย”
        “ตามสบายครับ” แดนดินบอก
       พงศ์จันทรพูด “คุณดาว...ผมโคตรชอบคุณเลยว่ะ”
        แดนดินกับประกายดาวอึ้ง
        แดนดินงง “ชอบ ?”
        “ครับ คุณดาวเป็นตัวของตัวเอง กล้าคิดกล้าทำ เชื่อมั่นในความคิดของตัวเอง มีแนวทางเป็นของตัวเอง บอกตรง...โดนใจผมมาก” พงศ์จันทรชูมือให้ประกายดาว
        ประกายดาวตีมือพงศ์จันทรตอบ แต่แดนดินกุมขมับ
        “อยากจะวิ่งเอาหัวโขกกำแพง”
        พงศ์จันทรมองประกายดาวอย่างชื่นชม ประกายดาวทำหน้าไม่ถูกจึงหันไปมองนาฬิกาแขวน
        “อุ้ย ใกล้เวลาน้องฟ้าเลิกเรียนพิเศษแล้ว ดาวไปรับน้องฟ้าด้วยคนนะ”
        แดนดินรีบห้าม “ไม่ต้อง ! กรุณาอยู่ห่างน้องฟ้า เดี๋ยวลูกสาวฉันเพี้ยนตามแก” แดนดินพูดกับพงศ์จันทร “ถ้าคุณช่วยเปลี่ยนความคิดไอ้ดาวให้เหมือนคนปกติได้ ผมจะขอบคุณมาก”
        “ถ้าไม่รีบไป ดาวจะไปรับน้องฟ้าด้วย”
        “เออ ไปแล้ว”
        แดนดินรีบออกไปจากห้อง
        พงศ์จันทรหยิบหนังสือทำกิฟต์ที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาดูพลางมองประกายดาวขำๆ
        “คุณพงศ์คะ คือ...”
        “ไม่ต้องห่วงครับ เรื่องนี้จะเป็นความลับสุดยอดระหว่างเราสองคน แต่ผมขอถามอะไรคุณอย่าง ทำไมไม่ให้ผมเป็นเบอร์หนึ่ง”

ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 8
        ประกายดาวอ้ำอึ้ง “เอ่อ...คือ”
       “มาถึงขนาดนี้แล้ว พูดกับผมตรงๆ เถอะครับ”
       “คุณยังมีข้อเสีย แต่คุณชายไม่มี”
       “ข้อเสียของผมคืออะไร”
       “คุณใช้งานสเปิร์มบ่อย เด็กที่เกิดจากสเปิร์มของคุณอาจจะไม่แข็งแรง”
       พงศ์จันทรโยกหัวประกายดาวอย่างเอ็นดู
       “คิดได้ยังไง แต่ชอบ ชอบมากจริงๆ” พงศ์จันทรมองประกายดาวอย่างซึ้งๆ “แล้วถ้าต่อไปนี้ผมจะไม่ใช้แล้วล่ะ คุณจะเปลี่ยนให้ผมเป็นเบอร์หนึ่งไหม”
       “ฉันตัดสินใจไปแล้วค่ะ”
       “ไม่เป็นไร สักวันผมจะทำให้คุณเปลี่ยนใจเลือกผมขึ้นมาเป็นเบอร์หนึ่งให้ได้ อย่างแรก...ผมต้องแสดงความเป็นสุภาพบุรุษ เมื่อตะกี้คุณเบอร์หนึ่งมาที่นี่” พงศ์จันทรบอก
       
       ภาพในอดีตย้อนกลับมา จันทรภานุข้ามถนน รถคันหนึ่งเบรกกะทันหัน จันทรภานุหยุดแล้วหันไปเจอพงศ์จันทรที่โผล่หน้าออกมาจากรถ
       “อ้าว...คุณชาย ขอโทษนะครับ ผมรีบมากไปหน่อย คุณชายเป็นอะไรไหมครับ”
       จันทรภานุยิ้มและส่ายหน้านิดๆ
       “คุณชายมาหาคุณดาวเหรอครับ” พงศ์จันทรถาม
       “ครับ”
       “ดีเลยครับ ผมก็จะมาหาคุณดาวเหมือนกัน คุณชายรอผมแปบนะครับ เดี๋ยวเราขึ้นไปพร้อมกัน”
       “งั้นผมไม่ขึ้นไปแล้วดีกว่า ฝากบอกคุณดาวว่า...ว่าอย่าลืมส่งไฟล์รูปให้ผมด้วย”
       
       พงศ์จันทรนั่งเล่าให้ประกายดาวฟัง
       “ผมรู้ว่าเขาไม่ได้มาหาคุณแค่จะบอกว่าอย่าลืมส่งไฟล์รูปหรอก”
       “คุณคิดมากไปหรือเปล่า”
       “ผู้ชายด้วยกันมองกันออกครับคุณดาว” พงศ์จันทรบอก
       ประกายดาวนิ่งคิด
       
       จันทรภานุเดินตรวจงานอยู่ในห้าง มีลูกน้องคอยจดงานตามที่จันทรภานุบอก ทั้งสองเดินมาหยุดที่มุมหนึ่ง จันทรภานุพบน้ำหยดลงบนพื้นจึงแหงนหน้ามองเพดาน
       “ทำไมตรงนี้มีน้ำหยด” จันทรภานุถาม
       “สงสัยแอร์จะมีปัญหาครับ”
       “เรียกช่างแอร์มาดูด่วน แล้วก็รีบแจ้งให้เมดหาผ้ามาเช็ดน้ำ ตั้งป้ายระวังลื่นบอกลูกค้าไว้ด้วย”
       “ครับ” ลูกน้องเดินออกไป
       จันทรภานุออกไป จู่ๆ ประกายดาวก็โผล่มาทางข้างหลังจันทรภานุ
       “จ๊ะเอ๋คุณชาย”
       “คุณดาวมาช็อปปิ้งเหรอครับ”
       “เปล่าค่ะ ฉันมาหาคุณชาย เอาไฟล์รูปมาให้ค่ะ”
       ประกายดาวส่งซีดีให้จันทรภานุ
       “อ่อ ขอบคุณครับ”
       ประกายดาวหลอกถาม “ที่จริง...ถ้าคุณชายอยากได้ไฟล์รูปจากฉันก็แค่โทรมาบอกฉันก็ได้ ไม่เห็นต้องไปหาฉันถึงคอนโดเลย”
       “พอดีผมผ่านไปแถวนั้นก็เลยแวะไปบอกคุณดาวครับ”
       “อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง ถ้างั้นฉันไม่กวนคุณชายแล้วนะคะ”
       ประกายดาวจะเดินไปตรงที่มีน้ำ จันทรภานุจะร้องบอก
       “คุณดาวระ...”
       แต่ไม่ทัน เพราะเท้าประกายดาวเหยียบน้ำบนพื้น แล้วเธอก็ลื่น
       “ว้าย !”
       ประกายดาวหงายหลัง ล้มก้นจ้ำเบ้า
       ใครบางคนกดถ่ายภาพ “แชะ” ตอนที่ประกายดาวหงายหลังล้มเอาไว้
       
       ประกายดาวนั่งกองอยู่บนพื้น
       “คุณดาว”
       จันทรภานุช่วยประคองประกายดาว ประกายดาวมีสีหน้าเจ็บปวด
       “คุณชาย..คุณชาย ห้องเครื่องของช้านพังแล้ว”
       จันทรภานุงง “ห้องเครื่อง ?”
       “คุณชายช่วยโทรเรียกพี่ดินให้มาพาฉันไปโรงพยาบาลที ฉันไม่อยากขยับเขยื้อนเดี๋ยวมันจะสะเทือนมากกว่านี้ ถ้าเกิดห้องเครื่องฉันพัง ฉันมีลูกไม่ได้ ฉันต้องตายแน่ๆ”
       “โอเค ผมเข้าใจแล้ว” จันทรภานุย่อตัวจะช้อนตัวประกายดาวขึ้น
       ประกายดาวตัวแข็งไม่ยอมปล่อยมือจากท้องน้อยตัวเอง
       “คุณชาย...”
       “ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะพาคุณไปหาหมอ”
       ประกายดาวโอบรอบคอจันทรภานุ จันทรภานุช้อนตัวประกายดาวขึ้น ประกายดาวมองหน้าจันทรภานุอย่างอบอุ่นหัวใจ
       เสียงจันทรภานุดังก้องอยู่ในหัวของเธอ “ผมจะพาคุณไปหาหมอ...ผมจะพาคุณไปหาหมอ..ผมจะพาคุณไปหาหมอ”
       จันทรภานุหันมามองประกายดาว ประกายดาวจ้องหน้าเขานิ่งโดยไม่ได้ร้องแล้ว
       จันทรภานุถาม “มองผมทำไม”
       “ฉันเคลิ้ม”
       จันทรภานุงง “ฮะ ?”
       “เอ่อ...ฉันบอกว่า ฉันหายเจ็บแล้วค่ะ”
       จันทรภานุมองแบบไม่เชื่อ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
       “ฉันไม่ยอม ! ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด”
       จันทรภานุกับประกายดาวหันไปมอง
       
       ลูกค้าของห้างเกาะกลุ่มกันหน้าห้องน้ำ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังโวยวายกับรปภ. จันทรภานุกับประกายดาวเดินเข้ามา
       จันทรภานุถาม “เกิดอะไรขึ้น”
       รปภ.หันไปโค้งเคารพจันทรภานุ แล้วแบมือส่งกล้องแอบถ่ายตัวเล็กๆ ให้จันทรภานุ
       “คุณผู้หญิงพบกล้องแอบถ่ายติดอยู่ในห้องน้ำครับ”
       จันทรภานุกับประกายดาวตะลึง
       “เจอกล้องตรงไหน” จันทรภานุถาม
       “ติดอยู่ตรงโถส้วม” ผู้หญิงคนนั้นบอก
       “ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ขอเวลาให้ทางเราได้ตรวจสอบความจริงก่อน แล้วเราจะรีบหาคนทำมาดำเนินคดีให้ได้”
       “ไม่ทันแล้วมั้ง ป่านนี้ภาพอล่างฉ่างของฉันกับคนอื่นๆ ร่อนเน็ตไปถึงไหนต่อไหนแล้ว อะไรกัน...ห้างออกจะหรูหรา แต่ระบบรักษาความปลอดภัยห่วยแตก”
       จันทรภานุไม่สบายใจ ประกายดาวมองด้วยความสงสาร
       
       อ่านต่อหน้าที่ 2


1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 12 จบบริบูรณ์
ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 11
ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 10
ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 9
ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 74 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 64 คน
87 %
ไม่เห็นด้วย 10 คน
13 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015