หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ต้นรักริมรั้ว

ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 10

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
14 กันยายน 2556 16:07 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 10
        ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 10 (ต่อ)
       
       ภายในห้องอณุกา ติณณ์พูดอย่างตกใจ
       
       "จะให้ผมไปดูแลงานที่เกาหลี"
       "ควรจะมีคนของเราอยู่บริหารงานที่นั่น เพราะตั้งแต่ติณณ์กลับมางานที่โน่น ก็เริ่มมีปัญหา พี่เลยอยากให้ติณณ์กลับไป" อณุกาบอก
       "แต่งงานกับคุณบัวแล้วผมจะไปนะครับ จะได้ถือโอกาสพาคุณบัวไปฮันนีมูนด้วย" ติณณ์บอก
       อณุกา ปราณมองหน้ากันอย่างไม่พอใจ
       "ตอนนี้งานที่โน่นมีปัญหามาก คุณณุกาต้องการให้คุณไปให้เร็วที่สุด" ปราณบอก
       "ติณณ์ต้องไปเกาหลีพรุ่งนี้ ส่วนงานแต่ง ทางนี้พี่จะจัดการให้ พอใกล้วันแต่ง ติณณ์ค่อยกลับมา"
       ติณณ์มองอณุกาอย่างหนักใจ
       "คุณพ่อคุณบัวรักแล้วก็หวงคุณบัวมาก ผมกลัวว่าถ้าผมไปเกาหลี คุณพ่อคุณบัวจะเข้าใจผิดว่า ผมเห็นงานสำคัญกว่าคุณบัวแล้ว ก็อาจจะโกรธจนไม่ยอมยกคุณบัวให้ผม"
       "เค้าต้องให้บัวแต่งกับติณณ์เพื่อปกป้องชื่อเสียงอยู่แล้ว ติณณ์ทำอะไรเค้าก็ไม่เปลี่ยนใจหรอก"
       "แต่ผมไม่กล้าเสี่ยงกับการที่จะต้องเสียคุณบัวไป ผมขออนุญาตไปเกาหลีหลังแต่งงานนะครับ"
       "ติณณ์"
       "ผมขอโทษจริงๆ ครับ"
       ติณณ์เดินออกไปอย่างหนักใจ อณุกามองตามอย่างหงุดหงิด
       "ผมทำทุกอย่างแล้วนะ ทั้งพูดจาดูถูกยั่วโมโหพ่อคุณบัว เพื่อไม่ให้เค้ายกคุณบัวให้คุณติณณ์ก็ไม่ได้ผล จะส่งคุณติณณ์ไปเกาหลีก็ไม่ยอมไป เราคงขัดขวางการแต่งงานของคุณติณณ์กับคุณบัวไม่ได้แล้วละครับ" ปราณบอก
       อณุกาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด
       
       ปภพเดินออกมาจากห้องน้ำชาย เจนซุ่มมอง ยิ้มมีแผนรีบเดินมาหา
       "พี่ภพคะ เจนเวียนหัวกลับบ้านเองไม่ไหว พี่ภพไปส่งเจนหน่อยนะคะ"
       ปภพมองเจนอย่างหนักใจ มองซ้ายมองขวาอย่างระวังแล้วพูดกับเจน
       "พี่ต้องไปรับน้องจุงที่โรงเรียน"
       "ก็ให้พี่รินไปรับสิคะ"
       "ถ้าจะให้รินไปรับต้องบอกเค้าล่วงหน้า ไม่อย่างนั้นเค้าจะโกรธมาก พี่ไปส่งเจนไม่ได้จริงๆ นั่งแท็กซี่กลับเองนะ ถึงบ้านแล้วบอกพี่ด้วย" ปภพพูดพลางหยิบเงิน 1 พันบาทให้
       "ค่ะ"
       ปภพมองเจนอย่างรู้สึกผิดแล้วเดินออกไป เจนมองอย่างแค้นใจยิ้มร้าย
       
       เจนนั่งทำงาน ลอบมองกษิดิฐ เอ็ดดี้เดินมาหาเจน
       "เลยเวลาเลิกงานมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมยังไม่กลับอีกละจ๊ะ"
       "เจนลาออกไปตั้งหลายอาทิตย์ แต่ไม่มีคนมาทำต่อ เลยมีงานค้างเยอะเลย เจนเลยจะเคลียร์งานให้ได้เยอะที่สุด งานที่ค้างอยู่จะได้จบๆไปน่ะค่ะ"
       "ถ้าเจนจะทำงานที่ค้างอยู่ให้เสร็จให้หมดคงต้องนอนที่นี่สักอาทิตย์นึง"
       "เจนไม่ได้จะทำให้หมดวันนี้หรอกค่ะ อีกสักพักก็กลับแล้ว"
       "งั้นพี่รอนะ..เดี๋ยวไปส่งบ้าน"
       เจนร้อนใจ
       "ไม่ต้องหรอกค่ะ"
       "ไม่ต้องเกรงใจพี่โสดแล้วไปส่งได้"
       "คือ เจน เจนต้องแวะซื้อกับข้าว แวะซื้อยาให้แม่ก่อนน่ะค่ะ อย่าให้เจนต้องรบกวนพี่เอ็ดดี้เลยนะคะ"
       "ไม่"
       "เจนเค้าไม่สะดวก แกจะไปตื๊อให้เค้าลำบากใจทำไม กลับบ้านไปเลยไป"
       "เฮียไล่ผม"
       "เออ"
       เอ็ดดี้หันมองเจน
       "ผมกลับก็ได้ แต่พี่ยังไม่ยอมแพ้แค่นี้หรอกนะจ๊ะ ต่อไปนี้พี่จะจีบน้องเจนจริงจัง แล้วก็จะเอาชนะใจน้องเจนให้ได้"
       เอ็ดดี้เดินออกไป กษิดิฐส่ายหัวยิ้มขำ เจนรีบบอกกษิดิฐ
       " เจนไม่ได้รังเกียจพี่เอ็ดดี้นะคะ แต่ในหัวเจนมีแต่เรื่องงานกับเรื่องแม่ เจนยังไม่อยากคิดเรื่องอื่นน่ะค่ะ"
       กษิดิฐยิ้มพยักหน้ามองเจนอย่างชื่นชม เจนแสร้งก้มหน้าทำงานต่ออย่างตั้งใจ
       
       ผ่านเวลามา กษิดิฐนั่งทำงานอย่างตั้งใจ
       "พี่กบคะ"
       กษิดิฐเงยหน้าขึ้น เห็นเจนถือเอกสารเข้ามา
       "มีเอกสารบางอย่างที่ทำตอนเจนไม่อยู่ เจนเลยไม่เข้าใจน่ะค่ะ"
       "อันไหน"
       เจนจะเดินเข้าไปหากษิดิฐ แล้วแกล้งทำเป็นเวียนหัวจะล้ม กษิดิฐรีบวิ่งเข้าไปรับอย่างตกใจ
       
       "เจน"

ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 10
        ผ่านเวลามา กษิดิฐขับรถเจนนั่งข้างๆ
       
       "โชคดีนะคะที่พี่กบยังไม่กลับ นี่ถ้าเจนอยู่คนเดียวแล้วเป็นลม จนเป็นอะไรไปคงไม่มีใครรู้เรื่อง"
       "เจนต้องดูแลตัวเองให้มากกว่านี้นะ ถ้าเจนเป็นอะไรไปแม่กับน้องเจนจะลำบาก"
       "ค่ะ"
       กษิดิฐจะเลี้ยวไปทางหนึ่ง
       เจนรีบบอก
       "บ้านเจนไปทางนี้ค่ะ...เจนย้ายบ้านแล้วน่ะ"
       
       รถกษิดิฐจอดหน้าทาวเฮ้าส์บ้านเจน เจน กษิดิฐก้าวลงจากรถ
       "หมอบอกว่าบ้านเก่า สภาพแวดล้อมไม่ดี แม่เลยไม่สบายบ่อย เจนเลยต้องเอาเงินเก็บที่มีมาเช่าบ้านนี้ให้แม่อยู่ แม่จะได้แข็งแรงขึ้นน่ะค่ะ"
       "มาเช่าบ้านนี้ ค่าใช้จ่ายเจนก็เพิ่มขึ้นอีกเยอะเลยสิ"
       "ค่ะ...เจนเลยต้องขอกลับทำงานกับพี่กบ ทั้งๆที่กลัวคุณแตงกวา แต่เจนหมดหนทางจริงๆ เลยกลับไป ขอโทษนะคะที่ทำให้พี่กบต้องลำบากใจเรื่องเจนกับคุณแตงกวาอีก"
       "ช่างมันเถอะเจน เรื่องแตงกวาเดี๋ยวพี่จัดการเอง"
       กษิดิฐมองเจนอย่างสงสารแล้วมองเข้าไปในบ้าน
       "ทำไมบ้านมืดจัง แม่กับน้องไม่อยู่เหรอ"
       เจนมองบ้านอย่างตกใจที่จันทร์ยังไม่กลับจากเล่นไพ่
       "แม่...เอ้อ แม่คงหลับน่ะค่ะ ทานยาที่หมอให้แล้วก็หลับทั้งวันเลย ส่วนน้องๆ เอ้อ พ่อค่ะ พ่อมารับไปอยู่ด้วย เพราะเห็นว่าแม่เลี้ยงน้องไม่ไหว แต่ถึงน้องจะไปอยู่กับพ่อ แต่เจนก็ต้องหาเงินส่งเสียน้องอยู่ดี เพราะพ่อก็ไม่มีเงินเหมือนกัน"
       กษิดิฐมองเจนอย่างสงสาร หยิบเงินออกมาให้ 5พัน
       "เอาไว้ดูแลแม่ดูแลน้องนะ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้จะบอกน้อยว่า ให้ทำเรื่องขึ้นเงินเดือนให้เจนอีกเดือนละ 3 พัน"
       เจนยิ้มดีใจ
       "ขอบคุณค่ะ...เข้าบ้านก่อนสิคะ"
       "พี่ต้องขับรถอีกไกลเลย ไว้วันหลังดีกว่า"
       กษิดิฐดิฐขึ้นรถ เจนยิ้มสมใจที่หลอกให้กษิดิฐมาส่งได้
       
       บนโต๊ะอาหารค่ำ สมาชิกในครอบครัวนลิน และติณณ์ นั่งท่านข้าว บนโต๊ะอาหารมื้อนั้น มีไก่ทอดด้วย นลินตักไก่ทอดให้ติณณ์ นลินมองไก่ทอดแล้วถอนหายใจคิดถึงเรื่องกษิดิฐขายบ้าน
       "คุณแม่คุยกับคุณอากมลากับคุณอาภัทรหน่อยสิคะว่า อย่าขายบ้านเลย"
       "แม่คุยแล้ว แต่คุณกมลากับคุณภัทรก็พูดเหมือนกับกบนั่นแหละ ว่าถ้าไม่มีใครอยู่ บ้านจะโทรมขายดีกว่า"
       "แต่บัวรักบ้านคุณย่า หวงบ้านคุณย่า ไม่อยากให้ขายนี่คะ"
       "สมบัติแม่ สมบัติย่าตัวเองแท้ๆ คุณภัทร นายกบยังไม่รักไม่หวง แล้วบัวจะไปรัก ไปหวงแทนเค้าทำไม" ชลัชถาม
       "บัวคลุกคลีอยู่ที่บ้านโน้นมาตั้งแต่เกิด จะผูกพันกับบ้านหลังนั้นเหมือนเป็นลูกหลานแท้ๆ ของคุณย่าก็ไม่แปลกหรอกค่ะ"
       "แต่คุณก็คุยกับคุณกมลาคุณภัทรแล้ว บัวก็คุยกับนายกบแล้ว แต่พวกเค้าก็ยังยืนยันว่าจะขาย บัวคงทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ"
       นลินถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย ติณณ์มองนลินอย่างครุ่นคิด
       
       กษิดิฐอยู่ในชุดนอนนั่งอยู่ที่บ้านสวนริมน้ำคิดถึงนลิน คิดถึงตอนที่นลินเกาหัวให้ เพื่อให้กษิดิฐหลับ เขาถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย
       "เราคงไม่มีช่วงเวลาแบบนั้นด้วยกันอีกแล้วสินะบัว"
       
       ผ่านเวลามา นลินเพิ่งอาบน้ำเสร็จอยู่ในชุดนอน เดินเข้ามาในห้องเห็นช่อดอกไม้แห้งของติณณ์ แล้วนึกถึงตอนที่กษิดิฐช่วยหาที่ซ่อนดอกไม้ของติณณ์ในตู้เสื้อผ้า นลินมองผ่านหน้าต่าง เห็นบ้านกษิดิฐแล้วถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย
       "ครอบครัวกบไม่อยู่ ก็คิดถึงเหมือนกันนะเนี่ย"
       
       เช้าวันใหม่ ในร้านกาแฟ ตึกภัทรฯ ติณณ์นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ภาษอังกฤษอยู่ กษิดิฐเดินเข้ามา
       "นั่งก่อนสิ"
       กษิดิฐนั่งลง
       "กาแฟมั้ย"
       "ไม่ล่ะ กินมาจากบ้านแล้ว...ว่าแต่นัดเรามาเจอแต่เช้ามีเรื่องอะไรเหรอ"
       "เราจะคุยเรื่องบ้านของนาย เราจะขอซื้อบ้านนายน่ะ"
       
       กษิดิฐมองติณณ์อย่างอึ้งๆ

ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 10
        กษิดิฐเดินหน้าเศร้ากำลังจะเข้าออฟฟิศหลังจากที่ตกลงขายบ้านให้ติณณ์แล้ว เจนคลื่นไส้วิ่งออกมาจากออฟฟิศจะไปอาจียนที่ห้องน้ำ แต่ไปไม่ทันเลยอาเจียนใส่ถังขยะแถวนั้น กษิดิฐเห็นก็มองอย่างตกใจวิ่งเข้าไปหา
       
       "เจน...ไม่สบายเหรอเจน"
       "เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ"
       "พี่พาไปหาหมอนะ"
       เจนตกใจ
       "มะ ไม่ต้องหรอกค่ะ เจนไปหามาแล้ว บอกว่าเจนพักผ่อนน้อยแล้วก็ให้ยามาแล้วค่ะ"
       "แล้วนี่กินยารึยัง"
       "ยังค่ะ เดี๋ยวจะเข้าไปทานค่ะ"
       เจนจะเดินเข้าออฟฟิศ แต่คลื่นไส้อีกเลยอาเจียนต่อ กษิดิฐมองอย่างร้อนใจแล้ววิ่งเข้าออฟฟิศไป
       
       กษิดิฐถือแก้วน้ำวิ่งออกมาจากครัวมาที่โต๊ะเจน หายาของเจนบนโต๊ะแต่ไม่มี กษิดิฐเห็นกระเป๋าเจนวางอยู่
       "ขออนุญาตเปิดกระเป๋านะเจน"
       กษิดิฐเปิดกระเป๋าเจนเห็นซองยาก็ยิ้มดีใจ หยิบออกมาดู เห็นหน้าซองเขียนว่า ยาบำรุงครรภ์ก็มองอย่างตกใจมาก
       "ยาบำรุงครรภ์"
       เจนเดินเข้ามาเห็นกษิดิฐถือซองยาอยู่ ก็มองอย่างตกใจมาก
       "พี่กบ"
       "เจน...เจนท้องเหรอ"
       เจนมองกษิดิฐอย่างตกใจ
       
       ในออฟฟิศ เจนร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้น
       "เจนโดน...โดน ฮือๆ เพื่อนข่มขืนค่ะ"
       กษิดิฐตกใจมาก
       "เพื่อนข่มขืน...แล้วแจ้งตำรวจรึยัง"
       "เจนกลัวเป็นข่าวหน้าหนึ่ง แล้วแม่จะจำได้ แล้วเป็นอะไรไป เลยไม่กล้าแจ้งค่ะ"
       "พี่เข้าใจนะว่า ผู้หญิงถูกข่มขืนมันเป็นเรื่องน่าอาย แต่ถ้าไม่เอาคนผิดเข้าคุก คนผิดมันก็ยิ่งย่ามใจ แล้วก็คิดว่าจะทำเรื่องแบบนี้กับใครอีกก็ได้"
       "เจนสงสารแม่ เจนไม่กล้าจริงๆค่ะ"
       กษิดิฐสงสัย
       "งั้นแม่เจนก็คงยังไม่รู้ใช่มั้ยว่าเจนท้อง"
       "ค่ะ"
       "แต่สักวันเค้าก็ต้องรู้ แล้วเจนจะทำยังไง"
       "เจนก็ยังคิดอะไรไม่ออกเหมือนกันค่ะ"
       "ไปบอกเพื่อนคนที่ข่มเหงเจนว่าเจนท้องแล้ว ก็พาเค้าไปขอขมาแม่เจน..น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด"
       "เค้าไม่ยอมรับว่า เจนท้องกับเค้าค่ะ เค้าบอกว่าเป็นไปไม่ได้ ที่นอนด้วยกันแค่ครั้งเดียวแล้วเจนจะท้อง เค้าหาว่าเจนท้องกับคนอื่น พอเจนบอกว่าไม่เคยนอนกับใคร เค้าเป็นผู้ชายคนแรกของเจน เค้าก็ไม่เชื่อค่ะ ฮือๆๆ"
       กษิดิฐมองเจนสงสาร
       “แล้วนี่เจนจะทำยังไงต่อไป”
       “เดี๋ยวเจนจะค่อยๆ หาวิธีบอกแม่ แล้วจะรับผิดชอบลูกด้วยตัวของเจนเอง คิดซะว่าชาติที่แล้ว เจนทำกรรมกับเค้าไว้ ชาตินี้เค้าก็เลยมาเอาคืนด้วยการข่มขืนจนเจนท้อง”
       “เจนนี่เข้มแข็งจังเลยนะ”
       “เพื่อแม่ เพื่อน้อง เพื่อลูก เจนอ่อนแอไม่ได้ค่ะ พี่กบอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้นะคะเจนยังไม่พร้อม เจนอาย”
       “พี่ไม่บอกใครหรอก แต่อาการแพ้ท้องของเจนมันชัดมาก ถ้ายังไม่อยากให้ใครรู้ ก็ระวังตัวหน่อยละกัน แล้วถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกพี่ได้เลยนะ”
       “ขอบคุณค่ะ”
       “นี่ก็ใกล้เวลาทำงานแล้ว พี่ว่าเจนไปล้างหน้าล้างตาก่อนดีกว่า เดี๋ยวใครมาเห็นแล้ว รู้ว่าเจนร้องไห้จะสงสัยเอา”
       “ค่ะ”
       กษิดิฐมองเจนอย่างสงสาร เจนโล่งอกที่กษิดิฐเชื่อทุกอย่างที่พูด
       
       ภายในออฟฟิศ นลินชงกาแฟอยู่ในห้องครัว ติณณ์เดินตามหานลินอย่างร้อนใจ เมื่อห็นนลินอยู่ในห้องครัวก็รีบเข้าไปหา
       “คุณบัว”
       “คุณติณณ์ กาแฟมั้ยคะ”
       “ไม่ครับ วันนี้คุณบัวงานยุ่งมั้ยครับ”
       “ไม่ค่ะ มีแค่ต้องดูตัดต่อหนังโฆษณาที่กบเป็นแบบ”
       ติณณ์ดีใจมาก
       “งั้นคุณบัวไปกับผมก่อน แล้วค่อยกลับมาดูนะครับ”
       “ไปไหนค่ะ”
       
       ผ่านเวลามา ติณณ์ขับรถมีนลินปิดตานั่งเบาะข้าง
       นลินพูดตื่นเต้น
       “ถามว่าไปไหนก็ไม่บอก แถมยังให้นั่งรถแล้วก็ปิดตามาเป็นชั่วโมงๆ คุณจะให้บัวตื่นเต้นจนหัวใจวายก่อน แล้วถึงจะยอมบอกเหรอคะว่าจะพาบัวไปไหน”
       ติณณ์มองนลินยิ้มมีความสุข
       “ผมไม่ทรมานคุณจนหัวใจวายหรอกครับ อีกนิดเดียวก็ถึงที่ๆ ผมจะพาคุณไปแล้ว”
       
       นลินยิ้มอย่างตื่นเต้น รถแล่นเข้ามายังหมู่บ้านนลิน

ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 10
        ติณณ์พานลินที่ยังปิดตาเดินเข้ามาที่บ้านกษิดิฐ
       
       “ยืนตรงนี้นะครับ”
       นลินยืนอย่างตื่นเต้น ก่อนที่ติณณ์จะแกะที่ปิดตาออกให้นลิน เธอมองบ้านกษิดิฐอย่างงงๆ
       “บ้านกบ”
       “บ้านคุณครับ คุณบอกว่ารักแล้วก็ผูกพันกับบ้านนี้มากจนไม่อยากให้บ้านนี้เป็นของคนอื่น ผมเลยซื้อบ้านหลังนี้เป็นของขวัญแต่งงานให้คุณ”
       นลินตกใจ
       “ของขวัญแต่งงาน”
       “ครับ ดีใจมั้ยครับที่บ้านหลังนี้ไม่เป็นของคนอื่น แต่เป็นของคุณ”
       “ค่ะ”
       นลินมองบ้านกษิดิฐทั้งดีใจและเศร้าใจ อย่างบอกไม่ถูก
       
       กษิดิฐนั่งดื่มกาแฟรอแตงกวาอย่างเซ็งๆ ในร้านกาแฟ ตึกภัทรฯ แตงกวาถืออัลบัมการ์ดเข้ามานั่งข้างๆ กษิดิฐอย่างร่าเริง
       “อัลบัมการ์ดแต่งงานค่ะ. แตงกวาเห็นว่ากบไม่มีเวลาไปเลือกเลยให้เค้าส่งมาให้เลือกที่นี่”
       แตงกวาเปิดอัลบั้ม
       “แตงกวาชอบแบบไหนก็เอาแบบนั้นแหล่ะ กบไปทำงานก่อนนะ”
       แตงกวามองอย่างไม่พอใจ
       “ถ้ากบไม่ให้ความร่วมมือในการเตรียมงานแต่งของเรา ต่อไปนี้แตงกวาก็จะจัดการทุกอย่างเอง กบจะหาว่าแตงกวาเผด็จการไม่ได้นะคะ”
       “อยากทำอะไรก็ทำไปเลย กบไม่ว่าแตงกวาหรอก”
       กษิดิฐจะเดินไป แตงกวาดึงแขนไว้
       “แตงกวาอยากไปฟังเพลงเย็นนี้ กบต้องไปกับแตงกวา”
       “กบบอกแล้วไงว่า บ้านสวนมันไกล ถ้ากลับดึกกบจะขับรถกลับบ้านไม่ไหว ไว้วันหยุดกบจะไปด้วยนะ”
       กษิดิฐเดินออกไป แตงกวาหงุดหงิดแม้ในวันที่ใกล้วันวิวาห์เต็มที
       
       ในออฟฟิศ นลินเดินเข้ามาอย่างเศร้าๆ เพื่อนๆมองอย่างแปลกใจ
       “คุณติณณ์พาเธอไปไหนมา” มัญจาบอก
       “บ้านกบ คุณติณณ์ซื้อบ้านกบให้ฉันเป็นของขวัญแต่งงาน”
       มัญาจา ดารินทร์มองนลินอย่างตื่นเต้น
       “หล่อ รวย ดี ต้องทำยังไงผมถึงจะเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างคุณติณณ์ได้” สารัชถาม
       “ไปเกิดใหม่” มัญจาบอก
       ดารินทร์ มัญจาหัวเราะขำสารัช นลินเดินไปนั่งอย่างเศร้าๆ
       “ได้บ้านที่ผูกพันมาตั้งแต่เด็กเป็นของขวัญแต่งงาน แต่ทำไมดูบัวไม่ดีใจเลย” ดารินทร์ถาม
       “ดีใจค่ะ แต่มันก็เศร้าๆ ด้วย ยังไงก็ไม่รู้”
       “ทั้งดีใจทั้งเศร้าเหรอ แปลก”
       “เธอคงไม่คิดว่าจะได้บ้านกบเลยอาจจะช็อกจนสับสนก็ได้ นั่งตั้งสติสักพักพอหายช็อคก็คงจะดีใจ แล้วก็หายเศร้าเองแหละ” มัญจาบอก
       นลินพยักหน้าเศร้าๆ ดารินทร์มองอย่างแปลกใจ
       
       ในออฟฟิศกษิดิฐ เย็นวันเดียวกัน เจนนั่งทำงาน
       “น้องเจนจ๊ะเลิกงานแล้ว พี่ไปส่งบ้านนะจ๊ะ” เอ็ดดี้บอก
       ปภพมองเอ็ดดี้อย่างกังวล
       “เอ้อคือ เจน”
       “เจนต้องกลับกับฉัน”
       เอ็ดดี้ ปภพมองกษิดิฐอย่างตกใจ
       “อ้าว...ไงงั้นล่ะเฮีย”
       “กลับบ้านสวนฉันต้องผ่านบ้านเจนอยู่แล้ว ฉันไปส่งสะดวกกว่าแกไป”
       “ถึงบ้านผมจะอยู่คนละทางกับบ้านน้องเจน แต่ผมก็สะดวก ให้ผมไปส่งก็ได้”
       ปภพมองทั้งคู่ที่แย่งกันไปส่งเจนอย่างรู้สึกผิด
       “เจนยอมไปกับแกเมื่อไหร่ ฉันจะยกหน้าที่ไปส่งเจนให้แก”
       “อ๋อ จะกันท่าเพื่อดูความอดทนในการจีบน้องเจนของผมใช่มั้ย ได้เลยเฮีย ได้เลย ผมจะทำให้ทุกคนเห็นว่า ผมรักจริงหวังแต่งกับน้องเจนจริงๆ”
       กษิดิฐยิ้มขำ ปภพ เจน มองเอ็ดดี้อย่างหนักใจ
       
       เวลาเย็น แตงกวาสะพายกระเป๋าจะเดินไปที่รถแล้วต้องชะงัก เมื่อเห็นรถกษิดิฐวิ่งผ่านมาพอดี แถมยังมีเจนนั่งเบาะข้างด้วย
       
       “นังเจน”
       
       แตงกวาจะวิ่งไปที่รถ แต่รถกษิดิฐเลี้ยวลงไปแล้ว แตงกวามองอย่างโมโหรีบหยิบมือถือมากดโทร.หากษิดิฐ

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 11 จบบริบูรณ์
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 10
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 9
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 8
ต้นรักริมรั้ว ตอนที่ 7
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 51 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 49 คน
97 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
3 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015