หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ธิดาพญายม

ธิดาพญายม ตอนที่ 11

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 6 ตุลาคม 2556 08:23 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ธิดาพญายม ตอนที่ 11
        ธิดาพญายม ตอนที่ 11 (ต่อ)
       
       แม่มดสาวันนารู้สึกตัวขึ้นมารีบลุกขึ้น กราดสายตามองรอบๆ เริ่มลำดับเหตุการณ์ได้
       “องค์หญิงณัชชา”
       แม่มดสาวันนารีบเคลื่อนกายออกไปนอกถ้ำ หลับตาเรียกพลังอึดใจก็แวบหายไป แต่แล้วร่างของแม่มดการานะก็ก้าวออกมาจากราวป่า มองตามแม่มดสาวันนาอย่างสงสัย
       “สาวันนา เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่”
       แม่มดการานะสะบัดมือ ไม้กวาดปรากฏ แม่มดการานะนั่งบนไม้กวาดพุ่งตามแม่มดสาวันนาไป
       
       ปาระนังเดินไปเดินมาครุ่นคิด มีราเชนยืนอยู่ ถัดไป ที่เหลือต่างอยู่ตรงหน้าตั้งใจฟัง
       “พี่ราเชน ไกรยุทธ์ นาฬิกา เดินทางตามหาตัวแม่มดสาวันนา สอบถามเรื่องราวตามหาตัวองค์หญิงให้พบเร็วที่สุด”
       ราเชนและทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย
       “แต่ว่า องค์หญิงสั่งให้” นาชะขัด
       “พี่นาชะ พวกเราจำเป็นต้องทำอะไรซักอย่างจะปล่อยให้พี่ณัชชาเป็นอันตรายไม่ได้” นาฬิกาบอก นาชะนิ่งอึดใจก็พยักหน้า
       “นาชะ ก็ห่วงองค์หญิงเหมือนกัน”
       “น้องปาระนัง เชิญ”
       ปาระนังพยักหน้ารับ บรรยายแผนการต่อ
       “บีม ปิงปอง นาชะ ร่วมทางไปกับเรา ยังจุดนัดพบ ถ้าโชคดีองค์หญิงกับผู้กองถึงตามนัด นาชะก็จะส่งข่าวให้พี่ราเชน ทุกคนทราบ”
       “พี่ว่าเป็นความคิดที่ดีที่สุด ต่อสถานการณ์ในขณะนี้”
       ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับแผนการ
       
       “บีมดูแลปิงปองให้ดีนะ”
       นาฬิกาบอกขณะยืนอยู่หน้าหุบเหว
       “แน่นอนอยู่แล้วครับ”
       “พี่นาฬิการะวังตัวด้วย แล้วก็ดูแลพี่ไกรยุทธ์ให้ดี” ปิงปองแซว ทั้งหมดต่างยิ้ม
       “เอาล่ะ ไปกันได้แล้ว อย่าชักช้า” นาชะบอก
       “แล้วเจอกันทุกคน”
       นาฬิกากับไกรยุทธ์เดินออกไป นาชะ บีม ปิงปองต่างมองตาม
       
       “ฝากทายาทด้วย ท่านพี่” ปาระนังบอกราเชน
       “ทายาทต้องปลอดภัย นอกจากว่าพี่จะมีอันเป็นไป”
       “ปาระนังจะรอที่จุดนัดพบตามหาองค์หญิงให้ได้”
       “แน่นอนที่สุด”
       นาฬิกากับไกรยุทธ์เดินเข้ามาหาปาระนังกับราเชน นาฬิกากอดปาระนัง
       “อย่าซนมากล่ะ”
       “ค่ะ”
       “แล้วพี่จะรีบตามไปให้เร็วที่สุด”
       ราเชนกับไกรยุทธ์และนาฬิกาหันเดินไปอีกทางหนึ่ง ปาระนัง นาชะ บีม ปิงปอง มองตาม
       “เรารีบพาพวกเด็กๆ ไปส่งบ้านก่อน”
       
       เด็กๆ วิ่งนำหน้า ปาระนัง บีม ปิงปอง เข้าไปในหมู่บ้าน พ่อแม่ของเด็กต่างพากันวิ่งออกมารับ เด็กๆ ซึ่งเป็นลูกของตนอยู่ในอ้อมกอด ปาระนัง บีม ปิงปอง ต่างมองด้วยความชื่นใจ
       “เราไปกันได้แล้ว หนทางยังอีกยาวไกลกว่าจะถึงจุดนัดพบ”
       “เราจะไม่ให้โอกาสชาวบ้านเลี้ยงข้าวขอบคุณเราก่อนเหรอครับ” บีมถามขึ้นมา
       “หิวทั้งปี เราไปกันดีกว่าพี่ปาระนัง ขอพี่ณัชชาจะรอเราอยู่ที่นั่นทีเถอะ เพี้ยง”
       ปิงปองจูงมือปาระนังออกไปจากหมู่บ้าน บีมกับนาชะ ยืนมองพวกเด็กๆ กับพ่อแม่ ดีใจที่เด็กๆ ได้กลับบ้าน เด็กๆ หลายคน ต่างหันมาโบกมือให้บีม บีมยิ้มโบกมือให้เด็กๆ
       “ไปกันเถอะบีม”
       บีมหันมา แล้วเดินไปกับนาชะ ตามปาระนังกับ ปิงปองไป
       
       ขบวนของแม่นางพิมมาถึงหมู่บ้านของสังกา สังกากับชายฉกรรจ์สิบคนออกมายืนรอรับ สังกาเดินมาดูร่าง
       ของส่าปันที่อยู่บนหลังม้า สีหน้าเคร่งเครียด แล้วโบกมือให้ชายฉกรรจ์นำม้าออกไป สังกาเดินมาหาแม่นางพิม
       “ได้ข่าวว่ามีพวกโจรบุก ดีใจที่เจ้าปลอดภัย”
       “โชคดีที่ท่านผู้นี้ช่วยข้าไว้”
       สังกามองเอกภพสีหน้าเคร่งเครียด หันมามองชายฉกรรจ์คนของส่าปัน ชายฉกรรจ์พยักหน้า
        “ท่านผู้นี้นับว่ามีฝีมือ”
       สังกาเดินเข้ามาใกล้เอกภพ กราดสายตามอง ทันใดนั้นสังกาชกเอกภพเข้าที่ใบหน้า แต่เอกภพหลบวูบได้
       ทันท่วงที สังกาเข้าตามติดต่อสู้ประชิดตัว ทุกคนต่างตกใจคาดไม่ถึงได้แต่มองดู เอกภพหลบหลีกกันไว้ได้ทุกหมัดมีตอนหนึ่งได้เปรียบแต่ยั้งมือ สุดท้ายปล่อยให้สังกากระแทกหนึ่งหมัดเซถอยไป สังกาหยุดมือหัวเราะชอบใจ
       “เจ้านับว่ามีฝีมือใช้ได้ เอ็งชื่อว่ากระไร”
       “ข้าชื่อ เอ้อ...ภพ”
       “ไอ้ภพ ข้าจะเลี้ยงเอ็งไว้”
       เอกภพลอบสบตากับแม่นางพิมซึ่งถอนใจอย่างโล่งอก
       “ขอบใจท่านสังกา”
       “เฮ้ย เอาไอ้โจรนี่ไปขังไว้ก่อน”
       ชายฉกรรจ์ต่างพาร่างของชายคนรักของแม่นางพิมออกไป แม่นางพิมมองสีหน้ากังวล สังกาสังเกตเห็น
        “เจ้ากังวลใจอันใดรึ”
       “ข้า...ข้า...เพียงแต่ยังตกใจอยู่”
       “เจ้าอย่าได้ตกใจ พรุ่งนี้ข้าจะจัดการมันอย่างสาสม” แม่นางพิมฝืนยิ้ม เอกภพลอบสังเกต “เชิญแม่นางในบ้านข้าก่อน”
       แม่นางพิมพยักหน้าแล้วเดินไปกับสังกา เอกภพมองตามสีหน้าเคร่งเครียด
       “เสร็จเรื่องนางพิมแล้ว ผมจะรีบตามหาองค์หญิงทันที”
       
       แม่มดสาวันนาปรากฏร่างที่ซ่อนลับ แล้วกราดสายตาไปมา พอเห็นว่าไม่มีอะไรจึงเคลื่อนกายเข้าไปในถ้ำ แม่มดสาวันนาเคลื่อนกายเข้าไปด้านในก็คาดไม่ถึง เพราะแท่นที่ณัชชานอนอยู่นั้นว่างเปล่า แม่มดสาวันนากราดสายตาไปมา
       “แย่แล้ว องค์หญิงไปไหน”
       “ข้าอยู่นี่”
       แม่มดสาวันนาหันไป ก็เห็น ณัชชาก้าวออกมาจากซอกถ้ำ ในลักษณะเตรียมพร้อม
       “เรานึกว่ามีใครบุกเข้าม...”
       แต่แล้วแม่มดสาวันนาทรุดลงกระอักเลือดออกมา ณัชชารีบเข้ามาประคอง
       “เจ้าบาดเจ็บ”
       “ไม่เป็นไรเพคะ องค์หญิง”
       “เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้ามาอยู่ที่นี่ ผู้กองหายไปไหน”
       “คือว่า เทพอาคินบุกมาตอนทำพิธี ผู้กองนำดาบพิชิตมาร ล่อให้เทพอาคินตามไป ส่วนเราพาองค์หญิงหนีมาที่นี่”
       “อืม...นับว่าเป็นแผนที่ดี เพราะดาบพิชิตมารสามารถนำทางผู้กองกลับมาหาเราได้”
       “แล้วอาการขององค์หญิง” ณัชชาส่ายหน้า
       “มนต์เก้าภูตสังหารยังไม่หมดสิ้น”
       ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก้อง ณัชชากับแม่สาวันนาหันไป ก็พบแม่มดการานะกับแม่มดนายาวายืนอยู่ พร้อมด้วยพวกตองกอยอีกสามสี่ตัว
       “สาวันนา ที่แท้เจ้าไม่คิดแบ่ง หัวใจองค์หญิงให้ใคร”
       แม่มดสาวันนาหันกลับไปเห็นแม่มดการานะและแม่มดนายาวายืนอยู่ แม่มดสาวันนามีสีหน้าตกใจคาดไม่ถึง ณัชชากราดสายตาจ้องแม่มดสาวันนา ด้วยความระมัดระวัง
       “องค์หญิงอย่าได้หลงเชื่อ” แม่มดสาวันนาก้าวพรวดมาข้างหน้า บังร่างของณัชชาไว้ “เจ้าสองคนรีบใสหัวออกไป ก่อนที่ข้าจะปลิดชีวิตของพวกเจ้า”
       “อย่าโอหัง สาวันนา ข้ารู้ว่าเจ้าบาดเจ็บส่วนองค์หญิงณัชชา ข้าไม่รู้แน่ชัดแต่ย่อมไม่ปกติแน่ ถ้าตกอยู่ในมือของเจ้า”
       “เจ้า”

ธิดาพญายม ตอนที่ 11
        แม่มดสาวันนาปล่อยพลังแสงออกมาเป็นประกาย แม่มดการานะกับแม่มดนายาวาร่วมมือกันปล่อยพลังแสงออกมาพร้อมๆ กัน ร่างของแม่มดสาวันนากระเด็นไปกระแทกผนังถ้ำทรุดลงแน่นิ่งไป แม่มดการานะกับแม่มดนายาวา หัวเราะก้องหันมาทางณัชชา สายตาจ้องเหมือนฝูงหมาในจ้องเหยื่อ ณัชชาขยับตัวเตรียมพร้อม สถานการณ์คับขัน
       ณัชชามีสีหน้าเยือกเย็น
       “เจ้าทั้งสองรู้จักข้าดี หากไปซะตอนนี้ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า...”
       แม่มดการานะกับแม่มดนายาวา ต่างหัวเราะ
       “หลังจากที่ได้ลิ้มรสหัวใจขององค์หญิงแล้วอย่าหวังว่าจะมีใครทำอะไรพวกเราได้”
       แม่มดการานะพูดจบก็ปล่อยลำแสงจ้าใส่ณัชชา ณัชชาสะบัดมือต้านออกไป ลำแสงของแม่มดการานะถูกตรึงไว้ก่อนจะถึงตัวณัชชา แล้วค่อยๆ ถอยกลับไปทางด้านแม่มดการานะ แม่มดการานะหน้าเสียเร่งพลังเพิ่มแต่ก็พลังก็ไม่ได้ขยับ
       “นายาวา นังโง่ เจ้ามัวทำอะไรอยู่”
       แม่มดนายาวารู้ตัวสะบัดมือปล่อยพลังใส่ณัชชาทันที ณัชชาอ่อนแอไม่สามารถต้านได้ กระเด็นตกไปบนแคร่โครม ร่างนิ่งสงบ แม่มดการานะกับ แม่มดนายาวาคาดไม่ถึง ต่างหัวเราะกันอย่างดีใจ แล้วย่องเข้ามาจ้องร่างของณัชชาที่ยังหมดสติอยู่
       “เรารีบพาองค์หญิงณัชชาไปจากที่นี่จะดีกว่า”
       แม่มดนายาวาพยักหน้า ทั้งสองหัวเราะก้องเหมือนบ้า ร่างของณัชชาหลับตาพริ้มไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัว
       
       เอกภพตกใจพรวดนั่งขึ้นมา
       “องค์หญิง”
       เอกภพกราดสายตามองรู้ว่าตนกำลังฝันอยู่ เลื่อนมือลงไปแตะที่มีดสั้นแล้วกระชากขึ้นมาดูเห็นมีดสั้นส่องรังสีเป็นประกายอยู่อึดใจแล้วดับลง
       “ตราบใดที่ยังมีรังสีอยู่ องค์หญิงคงยังไม่เป็นอะไร”
       เสียงเคาะประตู เอกภพมีสีหน้าสงสัยเคลื่อนตัวไปที่ประตูแล้วเปิดออก ร่างของแม่นางพิมแทรกตัวเข้ามา เอกภพคาดไม่ถึง
       “แม่นางพิม”
       “ช่วยเราด้วย ช่วยคนรักของเราด้วย”
       
       เอกภพกราดสายตามองลอดประตู ไม่เห็นใครจึงรีบปิดประตู
        “เชิญนั่งก่อนครับ” แม่นางพิมขยับตัวไปนั่งลงที่แคร่นอน เอกภพนั่งห่างออกไป “เรื่องเป็นยังไง”
       แม่นางพิมมองเอกภพพิจารณา
       “จากสำเนียงของท่านเรารู้ว่าท่านไม่ใช่คนของสังกาเราจึง เอ้อ...”
       “ไม่ต้องกลัว ผมยินดีจะช่วยคุณ”
       “เราถูกท่านสังกาบีบบังคับข่มขู่ ถ้าเราไม่ยอมสังกาจะใช้กำลังเข่นฆ่าคนในหมู่บ้านเรา แล้วก็คนในหมู่บ้านของคนรักของเรา”
       “ได้ เราจะช่วยท่าน”
       “ขอเพียงท่านพาคนรักของข้าให้ไกลจากท่านสังกา บอกว่าให้ลืมข้าเสีย”
       “ท่านยอมรับทุกข์ เพื่อให้ทุกคนปลอดภัย”
       “เราไม่มีทางเลือก เราไม่มีวันหนีท่านสังกาพ้น” เอกภพรับฟังด้วยความเห็นใจ พยักหน้า แม่นางพิมฝืนยิ้ม แล้วลุกขึ้น “พวกเราเป็นหนี้บุญคุณท่าน”
       แม่นางพิมพูดจบก็รีบขยับตัวขึ้น เอกภพลุกตาม แม่นางพิมรีบออกจากห้องไป เอกภพถอนใจ
       “ท่านองค์รักษ์ทั้งสี่ จะให้เดินทางสบายๆ หน่อยก็ไม่ได้ ต้องมีเรื่องทดสอบทุกที”
       
       เอกภพเดินเข้ามาที่คุมขังนักโทษ แล้วกราดสายตาไปรอบๆ เห็นส่วนที่เป็นกรงถูกสร้างขึ้นด้วยกิ่งไม้ ไม่มีหลังคาเหมือนกรงสัตว์ ตั้งเรียงรายอยู่สองสามกรง มีกรงหนึ่งที่ชายคนรักของแม่นางพิมถูกขังอยู่ มีชายฉกรรจ์สองสามคนยืนอยู่ใกล้ๆ เอกภพเดินเข้าไปใกล้ๆ ชายสองสามคนหันมา
       “เอ็งมาทำอะไรแถวนี้”
       “ข้าอยากมาดูหน้ามันหน่อย มันชกคางข้ายังปวดอยู่เลย”
       ชายสามคนต่างหัวเราะ
       “ดูได้แต่อย่าห้ามทำอะไรมันนะเว๊ย ท่านสังกาจะจัดการมันพรุ่งนี้”
       เอกภพพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปหาชายคนรักของแม่นางพิมซึ่งมีท่าทางอ่อนแรง แต่สายตาแค้นเคืองจ้องมา
       “แม่นางพิมให้ข้ามาหาเจ้า” ชายคนรักแม่นางพิมยังคงจ้องนิ่ง “เจ้าชื่ออะไร”
       “ข้าชื่อ เหล็ก”
       “เหล็ก แม่นางพิมให้ข้าพาเจ้าหนีไปและให้เจ้าลืมนางซะ”
       “บอกแม่นางพิม ข้าไม่ไปไหนทั้งสิ้น”
       เหล็กมองหน้าเอกภพนิ่ง
       “คืนนี้ เจ้าเตรียมตัว ข้าจะมาปล่อยเจ้า เจ้าจะไปหรือไม่ไปเป็นเรื่องของเจ้า”
       เอกภพเดินออกไป เหล็กมองตามถอนใจ
       
        คืนนั้นขณะที่ชายสามคนเดินไปมาเฝ้าเหล็กอยู่ เงาดำแวบเข้ามาระหว่างมันสามคน เสียงตึบๆๆ ดังขึ้น พวกมันทรุด เอกภพพรวดเข้ามาที่กรงขังของเหล็ก ตวัดมีดสั้นขึ้นมาตรงหน้า
        “ถอยไป”
       เหล็กถอยไป เอกภพตวัดมีดสั้นไปมาหลายครั้งแล้วเหน็บไว้อย่างเดิม เหล็กมองอย่างสงสัยเพราะกรงไม้ยังคงเหมือนเดิม เหล็กมองยิ้มเยาะ แต่แล้วก็ตื่นเต้น เพราะกรงไม้ก็แยกพังลงเป็นชิ้นๆ
        “ตามข้ามา”
       เอกภพนำเหล็กออกไปโดยไม่สนใจว่าเหล็กจะตามไปหรือไม่ สุดท้ายเหล็กตัดสินใจตามไป
       
       เอกภพนำเหล็กมาถึงราวป่า รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวตามหลังมาจึงหยุดกราดสายตา
       “พวกมันกำลังตามมา เจ้ารีบไป”
       เหล็กยืนนิ่งสีหน้าคับแค้นใจ
       “ข้ามันไร้ฝีมือ แม้คนรักก็ปกป้องไม่ได้”
       “เจ้าไปก่อน แล้วค่อยคิดหาทางที่หลัง”
       “ไม่...ข้าไม่หนีแล้ว ข้าจะยอมแลกกับไอ้สังกา ข้าต้องกำจัดมันให้ได้”
       “เอางี้ เจ้ากลับไปรวบรวมกำลังแล้วรอที่ชายป่าด้านโน้น ข้าจะนำตัวแม่นางพิมมาให้เจ้า” เหล็กส่ายหน้า
       “ไอ้สังกามันจะต้องเผาหมู่บ้านข้า หมู่บ้านแม่นางพิม ผู้คนจะต้องล้มตายนับไม่ถ้วนแล้วมันต้องตามล่าข้ากับแม่นางพิม”
       “มันทำไม่ได้หรอก ถ้ามันตาย”
       เหล็กมองหน้าเอกภพคาดไม่ถึง
       “ท่านคิดจะ...”
       “ทำตามที่ข้าบอก”
       เอกภพหันหลังแล้วพรวดออกไป เหล็กมอง ยังไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน

ธิดาพญายม ตอนที่ 11
        รุ่งเช้า ขณะที่เอกภพนอนอยู่ในห้อง ประตูเปิดโครมเข้ามา ชายฉกรรจ์ สามคนยืนตรงหน้า
       “ท่านสังกาให้ไปพบ”
       เอกภพงัวเงีย พยักหน้า
       ที่ลานหมู่บ้าน ชายที่เฝ้าเหล็กสามคน ตอนนี้นอนแผ่อยู่กลางลานกำลังถูกสังกาเฆี่ยนด้วยแส้ แม่นางพิมกับสาวใช้อยู่ด้วย พร้อมชายฉกรรจ์ของสังกา แม่นางพิมลอบสบตากับเอกภพ สีหน้าไม่ค่อยสู้ดี แต่พยายามกลบเกลื่อน เอกภพเดินเข้าไปกราดสายตามอง สังกาหันมาเห็นเอกภพ หยุดแส้
       “ไอ้ภพ ไอ้สามตัวนี่มันบอกว่าเมื่อคืนเอ็งมาเยี่ยมนักโทษของข้า” เอกภพพยักหน้ารับ “เอ็งรู้มั๊ยว่านักโทษของข้าอยู่ที่ไหน”
       “หนีไปแล้วกระมัง”
       สังกาโยนแส้เข้าใส่เอกภพ เอกภพรับไว้ได้
        “ข้าไม่อยากจะโทษเอ็งแต่เป็นความผิดของไอ้สามตัวนี่ เอ็งช่วยโบยพวกมันให้ข้าหน่อย”
       เอกภพกราดตามองชายสามคน ที่ร่างกายเต็มด้วยรอยแส้
       “ท่านจะให้ข้าโบยอีกกี่ครั้ง”
       “โบยจนกว่าพวกมันจะตาย”
       แม่นางพิมหน้าเสีย เอกภพกราดสายตามองทุกคนแต่พวกสังกากับชายฉกรรจ์มีสีหน้าเฉยเยือกเย็น เอกภพเดินเข้าไปตรงหน้าของชายสามคน แส้ในมือถูกยกขึ้น แม่นางพิมเบือนหน้าไม่มองสังกายิ้มโหดเหี้ยม เอกภพกราดมองอีกครั้ง
       สายตาทุกคนจ้องที่เอกภพ สังกายิ้มสีหน้าเครียด
       “เอ็งจะรอให้พวกมันแห้งตายก่อนหรือไง”
       ทันใดนั้นเอกภพสะบัดแส้ แต่ไม่ใช่ที่ชายสามคน แต่เข้าที่หน้าของสังกา เสียงดังสนั่น สังกาไม่ทันระวังตัวถูกแส้เข้าเต็มหน้าเป็นรอยแผลวิ่งผ่านจากคิ้วขวาไปยังแก้มซ้าย ทุกคนคาดไม่ถึง แต่สังกายืนเฉย หัวเราะก้อง
       ทันใดนั้นใบหน้าของสังกากลับกลายเป็นผีดิบเช่นเดียวกับลูกน้องของมันอีกห้าคน สังกาคำรามลั่น แม่นางพิมร้องด้วยความตกใจพวกชาวบ้านต่างวิ่งกันอลหม่าน เอกภพคาดไม่ถึง สังกายืนจ้องเอกภพคำรามลั่น
       “เฮ้ย ใจเย็นพี่ โมโหมากเดี๋ยวไม่หล่อ”
       สังกาคำรามก้อง หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว
       
       เอกภพกราดสายตามองไปมาเห็นแม่นางพิมนั่งตะลึงอยู่บนแคร่ เอกภพกราดตามาที่ชายสามคน
       “หนีไป”
       ชายสามคนที่ถูกเฆี่ยนพยายามหนี แต่ลูกน้องสังกาห้าตัวเข้ามาฟันด้วยดาบดิ้นไป สังกาพรวดเข้าหาเอกภพ เอกภพฟาดด้วยแส้ สังกาจับไว้ได้ กระชากแส้หลุดจากมือเอกภพแล้วตบโครมเอกภพกระเด็นกลิ้งไป สังกาตามติด คว้าเอกภพโยนโครมไปข้างแคร่แม่นางพิม
       “ท่าน ท่าน”
       “รีบไปจากที่นี่”
       แม่นางพิมขยับตัวแต่สังกาเข้ามาถึงพอดี คว้าแม่นางพิมตบโครม แม่นางพิมกระเด็นไปที่พื้นกลิ้งสลบไป สังกาคว้าคอเสื้อเอกภพขึ้นมา แล้วเหวี่ยงโครมกระเด็นไปกระแทกพื้น เอกภพมึนตึบสะบัดหัวไล่ความมึนงง
       “ฆ่ามัน”
       ชายฉกรรจ์ผีดิบห้าคนก้าวเข้าหาเอกภพ เอกภพขยับตัวยืนขึ้นตวัดมือขึ้นมามีมีดสั้นปรากฏในมือ เอกภพตวัดมีดสั้นไปมา ชายห้าคนบุกตะลุยเข้ามาฟันด้วยดาบ เอกภพตวัดมีสั้นออกไปรับเสียงดังสนั่น มันกระเด็นออกไป
       “ดาบพิชิตมาร”
       ทันใดนั้นมีดสั้นกลายเป็นดาบพิชิตมารส่งรังสี เอกภพตวัดไปมาเสียงดัง สังกาใบหน้าโกรธคำรามลั่น ชายห้าคนบุกเข้ามา เอกภพฟันด้วยดาบพิชิตมารส่งรังสีกระจายพุ่งออกไป ชายผีดิบห้าคนกระเด็นหายฟุบเป็นฝุ่นไปหมด เอกภพมองดาบอย่างคาดไม่ถึง สังกาคำรามลั่น มันพุ่งเข้าใส่เอกภพ เอกภพสะบัดดาบพุ่งออกไปดาบพิชิตมารวิ่งทะลุร่างของสังกาออกไป สังกาหยุดมองเอกภพแล้วร่างของมันก็แตกกระจายหายไป เอกภพถอนหายใจยกมือขึ้นรับดาบที่พุ่งกลับเข้ามา เอกภพมองดาบอย่างทึ่ง
       “โว่ว...สุดยอด”
       เอกภพสะบัดมือกลายเป็นมีดสั้นพกไว้ที่เอวเช่นเดิม
       “ท่าน”
       เอกภพหันไป เห็นแม่นางพิมยืนมือชี้ไปทางหมู่บ้าน เอกภพหันไปมอง หมู่บ้านสังกาค่อยๆ กลายเป็นฝุ่นหายไปจนหมดเหลือแต่นางพิมพ์ยืนอยู่ เอกภพเดินเข้าไป
        “ที่แท้ท่านสังกาไม่ใช่คน”
       “พวกมันไม่ใช่คนทั้งหมู่บ้าน ชาวบ้านที่เห็นคือพวกที่ถูกจับมาทั้งหมด”
       ทั้งสองต่างมองหน้ากัน นึกไม่ถึง
       
       แม่นางพิมกับเหล็กยืนอยู่ตรงหน้าเอกภพ พร้อมชายฉกรรจ์สิบคน
        “ขอให้แม่นางจงมีความสุข” เอกภพบอก
       “ขอบใจท่านมากที่อยู่ช่วยเหลือ” เอกภพพยักหน้ารับ
       “สังกาไม่มีทางมารบกวนพวกท่านได้อีก”
       เหล็กและแม่นางพิมต่างยิ้มให้กันอย่างดีใจ เอกภพถอนใจโล่งอก แม่นางพิมจ้องไปทางด้านหลังของเอกภพ
       “นั่นคงเป็นเส้นทางของท่านกระมัง”
       เอกภพหันกลับไปก็เห็นต้นไม้ต้นหนึ่งมีประกายแสงออกมา เอกภพยิ้มพยักหน้า
       “โชคดีทุกคน”
       เอกภพหันหลังเดินไปที่ต้นไม้แล้วเดินเข้าไป แม่นางพิมกับเหล็กมองตาม ทั้งสองต่างยิ้มให้กัน
       “เรากลับบ้านกันเถอะ”
       แม่นางพิมกับเหล็กและทุกคนหันหลังเดินกลับไป ต้นไม้เรืองแสงอยู่อึดใจแสงก็หายไป
       
       เอกภพโผล่วูบออกมาจากต้นไม้ กราดสายตารอบๆ พลางตวัดมือดึงมีดสั้นขึ้นมา
        “องค์หญิงอยู่ที่ไหนกันแน่” ทันใดนั้นมีดสั้นส่งรังสีเป็นเส้นพุ่งไปยังแนวป่าตรงหน้าของเอกภพ อึดใจก็ดับวูบ “องค์หญิง”
       เอกภพเก็บมีดสั้นแล้วดีดตัวพรวดไปข้างหน้า
       
       ราเชนเดินนำไกรยุทธ์กับนาฬิกาออกมาจากราวป่า แล้วหยุดพักตรงลานเล็กๆ แห่งหนึ่ง
       “เราจะตามหานางแม่มดสองตัวที่จับพวกเด็กๆ ไปก่อนแล้วสาวไปถึงแม่มดสาวานาเค้นหาความจริงให้ได้”
       “ได้เหรอครับ ป่านนี้มันหนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้”
       “ตอนที่สู้กัน พี่ปล่อยมนต์ไว้ที่พวกมันแล้วถ้าเราเข้าใกล้มันเมื่อไหร่พี่ก็สามารถสัมผัสมันได้”
       “พวกเราจะทำได้อย่างพี่ราเชนมั๊ยคะ”
       “แน่นอนที่สุด แต่ต้องใจเย็นของแบบนี้ต้องใช้เวลา” ไกรยุทธ์กับนาฬิกาต่างมองหน้ายิ้มให้กัน แต่แล้วราเชนขยับตัวกราดตารอบเหมือนสัมผัสอะไรบางอย่าง “นางแม่มดอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ทุกคนตามพี่มา”
       ราเชนพุ่งออกไป นาฬิกากับไกรยุทธ์ พุ่งตามออกไป
       
       ภายในถ้ำลึกลับ พวกตองกอยเดินผ่านไปมาหน้ากรงขัง ในกรงขังเห็นณัชชาลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในกรงขัง ณัชชาผุดลุกขึ้นนั่ง กราดสายตามองเห็นพวกตองกอยสามสี่ตัวเดินไปมาอยู่หน้ากรง ทันใดนั้นเสียงหัวเราะดังขึ้น ร่างของแม่มดการานะกับแม่มดนายาวาโผล่มายืนตรงหน้ากรง
       “องค์หญิงณัชชา”
       “ฉายา เทพธิดาพญายม”
       ทั้งสองหัวเราะเสียงดัง
       “ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว ดังนั้นข้าต้องกำจัดเจ้า”
       “พวกข้าไม่กลัวเจ้าหรอก”
       “เจ้าอ่อนแรง ไม่มีน้ำยา”
       “พวกข้าจะรอให้เจ้าหมดแรง แล้วจะกินหัวใจของเจ้า”
       สองแม่มดหัวเราะเสียงดังแสบแก้วหู แล้วพากันเดินออกไป ณัชชากราดสายตามองพวกตองกอย แล้วนั่งหลับตาสมาธิ
       
       ราวป่าทึบปกคลุมถ้ำ ร่างของราเชนเดินเข้ามา ตามด้วยนาฬิกาและไกรยุทธ์
       “ระวังตัวให้ดี เราใกล้ตัวมันแล้ว”
       ราเชนกราดสายตามองรอบๆ แล้วก้าวนำไปอย่างระมัดระวัง ไกรยุทธ์ นาฬิกาก้าวตาม เตรียมพร้อม

ธิดาพญายม ตอนที่ 11
        แม่มดสาวันนารู้สึกตัวขึ้นมา กระอักเลือดออกมาหนึ่งกอง แล้วค่อยๆ เซโซหยิบไม้เท้าหัวกะโหลกลุกขึ้นมา
       “องค์หญิง”
       แม่มดสาวันนาโซเซออกไปนอกถ้ำ แต่แล้วก็คาดไม่ถึงเมื่อเห็น ราเชน ไกรยุทธ์และนาฬิกายืนอยู่
       “ไม่น่าเชื่อ ข้าหาแม่มดสองตัว กลับเจอตัวที่สาม เจ้าต้องเป็นแม่มดสาวันนา”
       “พวกเจ้าเอาตัวองค์หญิงไปไว้ที่ไหน”
       แม่มดสาวันนากราดสายตาไปมามองทั้งสามคน
       “ถ้าเจ้าไม่ตอบ อย่าหวังว่าจะรอดไปได้”
       แม่มดสาวันนาสะบัดไม้เท้าหัวกะโหลกเกิดเป็นแสงวาบขึ้นมา
       “ระวัง”
       ราเชนสะบัดมือปล่อยพลังไฟออกไปสกัด พลังไฟพุ่งผ่านพลังแสงของแม่มดสาวันนาออกไปอย่างง่าย ระเบิดตูมแสงจางลงร่างของแม่มดสาวันนาหายไปแล้ว
       “แปลก แม่มดใช้แค่พลังแสงเพื่อหนีเท่านั้น”
       “หรือว่าแม่มดสาวันนาคิดช่วยพี่ณัชชาจริงๆ”
       “ทางนี้ครับ”
       ทั้งหมดหันไปก็พบไกรยุทธ์กำลังชี้ให้ดูรอยเลือด ราเชนกับนาฬิกาเดินเข้าไป
       “นางแม่มดได้รับบาดเจ็บ จากใคร”
       “หรือว่าพี่ณัชชาหนีไปได้”
       ทั้งหมดสายตาเคร่งเครียด
       “ไม่ต้องห่วง พี่สัมผัสพวกมันได้อยู่แล้ว ยังไงมันก็หนีไม่พ้น จะช้าหรือเร็วเท่านั้น”
       
       ไกรยุทธ์กับนาฬิกาต่างนั่งพักกินเสบียงกันอยู่ ราเชนนั่งอยู่ตรงข้าม
        “หนูสงสัยพี่สัมผัสพวกแม่มดได้ยังไง”
       “วิญญาณบางตัวไม่ยอมลงนรก ต่อสู้และหลบหนี เป็นหน้าที่ของพี่ต้องจับกุมเวลาเผชิญหน้ากันพี่จะปล่อยมนต์ไว้ที่ตัวของพวกมันเพื่อให้ง่ายต่อการติดตาม”
       “พี่ปล่อยมนต์ไว้ที่ร่างของแม่มดสองคนนั่น”
       “ที่แท้เป็นอย่างนี้เอง”
       “แต่นางแม่มดสาวันนาไม่ใช่คนที่พี่ต่อสู้ด้วยนี่คะ”
       “แต่เป็นพวกแม่มดเหมือนกัน มนต์พี่ราเชนก็ต้องจับได้ซิจ๊ะ”
       “โห...เก่งนี่ ใครถามจ๊ะ” นาฬิกาแกล้งลอยหน้าล้อ ไกรยุทธ์ยิ้ม “จริงหรือคะพี่ราเชน”
       “ประมาณนั้น”
       “งั้นผมก็เก่งใช่มั๊ยจ๊ะ”
       ทั้งสองต่างยิ้มให้กัน ราเชนมองทั้งสองอย่างเอ็นดู
       
       พวกตองกอยเดินไปเดินมาเฝ้าอยู่หน้าห้องขัง ณัชชาหลับตาสมาธิอยู่ในกรง ทันใดนั้นร่างของแม่มดสาวันนาปรากฏขึ้น พวกตองกอยหันมาเห็นคำรามก้อง แล้วพุ่งเข้าใส่แม่มดสาวันนา แม่มดสาวันนาใช้ไม้ตะพดหัวกะโหลกฟาดพวกมันตูมๆๆ ตองกอยสามตัวกระเด็นทรุดไป แม่มดสาวันนาหันไปทางกรงขัง
       “องค์หญิง”
       ณัชชาลืมตาขึ้นมา
       “สาวันนา เจ้า...”
       “องค์หญิงอย่าเข้าใจเราผิด เราไม่ต้องการหัวใจของท่าน”
       “ข้ารู้”
       “แต่พวกเราต้องการ”
       แม่มดสาวันนาหันไปก็พบแม่มดการานะและแม่มดนายาวายืนอยู่ มีพวกตองกอยห้าตัวยืนอยู่ด้านหลังของแม่มดสองตัว ณัชชากราดสายตามอง
       
       ราเชน ไกรยุทธ์ นาฬิกาเดินมาด้วยกัน ราเชนอยู่ตรงกลาง นาฬิกาและไกรยุทธ์ขนาบข้างซ้ายขวา
       “งั้นถ้าพี่ปล่อยมนต์ไว้ที่พวกทายาท พี่ก็หาพวกเราพบน่ะซิคะ”
       “พี่ปล่อยไว้ตั้งแต่เจอพวกเราแล้ว ปัญหาก็คือถ้าอยู่คนละกาลเวลาพี่ก็สัมผัสไม่ได้ บางครั้งบางสถานที่บางกาลเวลามีกฎที่ยมทูตอย่างพี่ไม่สามารถผ่านได้”
       “แต่ผมก็เห็นพี่ผ่านได้ทุกกาลเวลานี่ครับ”
       “นั่นเป็นเพราะพี่ร่วมทางกับท่านธิดากับองค์หญิงณัชชา ขนปีกของกามเทพนาชะที่พวกเธอมีเป็นเครื่องบอกทางได้ดีกว่า ที่สำคัญกามเทพนาชะสามารถเดินทางผ่านได้ทุกกาลเวลา ขนปีกของกามเทพนาชะจะเวิร์คกว่า”
       “แบบสัญญาณ 3G เหรอคะ”
       ราเชนพยักหน้าทั้งสามต่างยิ้มให้กัน
        “เดี๋ยวก่อน พี่จับพลังได้ เราต้องรีบเดินทาง”
       นาฬิกากับไกรยุทธ์รีบลุกพรวดขึ้นมา ราเชนพรวดออกไป ไกรยุทธ์กับนาฬิกาพรวดตามไป
       
        ที่ถ้ำของแม่มดการานะกับนายาวา
       “เจ้าสองคนกำลังเล่นกับความตาย”
       แม่มดสาวันนาบอก ขณะเผชิญหน้ากับสองแม่มด
       “ไร้สาระ”
       แม่มดการานะปล่อยพลังแสงใส่ แม่มดสาวันนากระเด็นไป แม่มดสาวันนาขยับตัวลุกขึ้น แม่มดการานะกับ แม่มดนายาวา ก้าวเข้ามา
        “ความเป็นพี่น้องร่วมสาบานเราสิ้นสุดกัน ณ บัดนี้”
       แม่มดการานะกับแม่มดนายาวายกมือขึ้น แต่แล้วมีพลังแสงเข้ามากระแทก แม่มดการานะกับแม่มดนายาวา กระเด็นไป ทั้งหมดหันมาก็พบกับราเชน ไกรยุทธ์ นาฬิกา ยืนอยู่ตรงหน้า
       “พี่ณัชชา”
       “ในที่สุดก็พบเจ้าทั้งสามตัวจนได้”
       แม่มดการานะกับแม่มดนายาวาดีดตัวลุกขึ้นมา เช่นเดียวกับแม่มดสาวันนา
       “ท่านราเชน จัดการกับแม่มดสองตัวนั่น” ณัชชาบอก
       “ทาสของเรา ฆ่ามัน”
       พวกตองกอยพรวดเข้าหา ราเชน ไกรยุทธ์ นาฬิกา
       “นาฬิกา องค์หญิง”
       “ได้เลย”
       พวกตองกอยวิ่งเข้าใส่ นาฬิกาตีลังกาข้ามหัวไปหน้ากรงขังที่ขังณัชชาอยู่ ประจันหน้ากับแม่มดสาวันนาที่ลุกขึ้นมาพอดี นาฬิกาจ้องแม่มดสาวันนาเขม็ง
       
       จบตอนที่ 11

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ธิดาพญายม ตอนที่ 17 (จบบริบูรณ์)
ธิดาพญายม ตอนที่ 16
ธิดาพญายม ตอนที่ 15
ธิดาพญายม ตอนที่ 14
ธิดาพญายม ตอนที่ 13
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 24 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 19 คน
80 %
ไม่เห็นด้วย 5 คน
20 %
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไปแสดงด้วยได้ไหมผมอยู่บ้านนาดีเลขที่ 215 ผมเป็กเด็ก
tokyu1@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กด1230
หล่น
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตอน 12 อยู่ไหนอ่ะ!!!?
อย่าอกนะว่า ..)
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่าน ตอน 12 อยู่นะคะ
usanee.us@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หนูอย่ากดูธิดาพญายมมากเลย
ทรงไทย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาน้อยจังวันนี้
wiriya@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช่ายๆๆๆ. มาน้อยมากก
คน เงียบ
 
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบมากค่ะ
bay-lovelove01@hotmile.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014