หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ทองเนื้อเก้า

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 4

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
9 ตุลาคม 2556 09:14 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 4
        ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 4 (ต่อ)
       
       สันต์ขึ้นมาบนกุฏิ กราบหลวงตาปิ่น วันเฉลิมก้มหน้าก้มตาเขียนตัวหนังสืออยู่
        "ไอ้วัน ดูซิใครมา"
        วันเฉลิมหันไปเห็นสันต์ ก็ยิ้มให้และยกมือไหว้
        "สวัสดีครับ"
        "ได้ข่าวว่ากำลังจะไปโรงเรียนแล้ว พ่อดีใจด้วยนะวัน เป็นไง พ่อใหม่เราใจดีละสิ"
        วันเฉลิมงง
        "พ่อนี่...คนนี้ พ่อ"
        "อ้าว แล้วคนที่อยู่ที่บ้านกับแม่เขาล่ะ"
        "คนนั้นป๊า. ไม่ใช่พ่อ"
        สันต์ยังรู้สึกดีที่ลูกแยกออก
        "มีแม่มีป๊า ทีนี้คงลืมพ่อแล้วมั้ง"
        "ไม่ลืม ครับ"
        สันต์ยิ้มเศร้า
        "ใครมีพระคุณต่อเรา เราต้องไม่ลืม แล้วก็ต้องตอบแทนพระคุณใช่ไหม ไอ้วัน"
        "ครับ หลวงตา"
        วันเฉลิมผละไปที่ชั้นหนังสือ ดึงนิทานชาดก เล่มเดิมออกมา
        "เอาอีกแล้ว ฟังนิทานอีกแล้วเอ็งไม่เบื่อบ้างเลยรึไง"
        "ไม่เบื่อครับ เอาเรื่องพญาช้างเผือกครับหลงตา"
        หลวงตาปิ่นรับหนังสือจากวันเฉลิมไปเปิดหานิทานเรื่องนั้น
        "ไม่รู้มันติดใจอะไรนักหนากับพญาช้างเผือกเนี่ย"
        "พญาช้างเผือกทำอะไรล่ะ ลูกวัน"
        "พญาช้างเผือกเลี้ยงแม่ตาบอด หาหญ้ามาให้แม่กินครับ"
        สันต์อึ้ง วันเฉลิมหันไปตั้งใจฟังนิทานจากหลวงตา
       
        สันต์จูงมือวันเฉลิม พาเดินมาส่งถึงหน้าบ้าน เสียงลำยองดังลั่น
        "อีชม อีชื่น หายหัวกันไปไหนหมด อีชม ยกทรงสีดำของกูไปไหน อีชม"
        ลำยองหันมาเห็นวันเฉลิมที่กลับมากับสันต์
        "ไอ้วัน...หายหัวไปไหนมา"
        "ไปหาหลวงตาครับ"
        "ไปทำไมทุกวี่ทุกวัน เดี๋ยวใครมันจับไปเป็นขอทานหรอกมึง"
        "สอนลูกให้มันถูกมันควรได้ไหม"
        "ฉันจะสอนยังไงมันก็เรื่องของฉัน ไอ้วันมันลูกฉัน"
        "ลูกฉันด้วยเหมือนกัน"
        "นี่จะมาทวงบุญคุณว่าส่งเสียมันเดือนละสามร้อยละสินะ...ชิ เงินขี้ประติ๋ว ตั้งแต่นี้ไปไม่ต้อง
       เอามาให้แล้วโว้ย เข้าบ้านเดี๋ยวนี้ ไอ้วัน หูแตกรึไง เดี๋ยวแม่พาดเข้าให้"
        ลำยองกระชากแขนวันเฉลิมแรงๆ พาเข้าบ้านไป สันต์ทั้งโกรธทั้งสงสารลูก
       
        เรือนแพ แม่ปั้นบอก
        "มันก็คงคิดว่ามันร่ำรวยแล้ว ถึงไม่เอาสามร้อยนั่น"
        "มันคงไม่อยากให้ทางเราไปวอแวกับไอ้วันมันมากกว่า" สินบอก
        "ก็ดีแล้วละ เก็บเงินไว้แต่งเมียใหม่ดีกว่า ลูกเอ๊ย"
        "ผมตั้งใจเอาไว้แล้วครับแม่ วันเขาเป็นลูกผม ยังไงผมก็ต้องรับผิดชอบเขาจนกว่า เขาจะพึ่งตัวเองได้ ผมจะเก็บเงินใส่บัญชีธนาคารเอาไว้ให้เขาทุกเดือน อายุสิบห้าหรือยี่สิบค่อยยกให้เขาครับ"
        ก็ดีเหมือนกัน ให้อีแม่มันเดือนละสามร้อยๆ ตอนนี้ยังไงมันก็ไม่มีทางถึงปากถึงท้องไอ้วันมันหรอก อีแม่มันเอาไปซื้อเหล้ากินหมด"
       
        วันเฉลิมนั่งกอดกระเป๋านักเรียน ชุดนักเรียนอนุบาลแขวนเอาไว้มุมหนึ่ง ลำยองนั่งดูทีวีอย่างกระสับกระส่าย ใจคอไม่ได้อยู่กับความสนุกของละครในทีวีเลย
        ลำยองเรียกสุดเสียง
        "อีชื่น...อีชื่น"
        "มาแล้วค่า มาแล้ว"
        ชื่นถือขวดเหล้าที่ห่อถุงกระดาษขึ้นมา
        "หายหัวต๋อมไปเลยนะมึง"
        "ค่ำมืดขนาดนี้ร้านรวงเขาปิดหมดแล้วค่ะคุณ ฉันต้องเดินไปเกือบถึงถนนใหญ่โน่น"
        ลำยองกระชากขวดเหล้าไปจากน้าชื่น
        "พูดมากจะไปไหนก็ไป"
        ลำยองเทเหล้าลงแก้ว
        "คุณติดเหล้ารึเปล่าคะเนี่ย"
        "เสือก"
        "วิทยุเขาก็บอก โทรภาพเขาก็สอน ว่าคนท้องคนไส้กินเหล้ามันไม่ดีนะคะคุณ"
        "มันเรื่องของกู"
        "มันทำร้ายเด็กในท้องนะคุณ"
        "อีขี้ข้า สาระแนมาสั่งสอนกู เดี๋ยวกูไล่ออกซะเลยนี่"
        "ฉันเตือนคุณเพราะหวังดีนะคะ"
        "ไป้ ไสหัวไป อีบ้า"
        ชื่นเดินออกไป ลำยองกรอกเหล้าเข้าปากตัวเอง ชื่นใจเหมือนได้รับความสุขเต็มเปี่ยม แล้วจะเทเหล้าลงแก้วเพิ่ม วันเฉลิมเอื้อมมาจับขวดเหล้าไว้
        "แม่"
        "อะไรของมึง ไอ้วัน"
        "แม่อย่ากินเลย"
        "เอ๊ะ ไอ้นี่... มันความสุขของกูโว้ย"
        "แม่มีความสุข แต่น้องเจ็บนะครับ แม่ไม่รักน้องเหรอครับ"
        ลำยองชะงัก อึ้งไปเหมือนกัน
        "แม่อย่ากินเลย มันบาปครับ"
        "บาปอะไร...ใครสั่งใครสอนมึงให้พูด หา ไอ้วัน"
        หลวงตาบอกว่า กินเหล้าผิดศีลครับ"
       
        ลำยองปัดมือวันเฉลิมออกแถมผลักจนเซหงายหลังไป เธอซดเหล้าต่อ หัวเราะกับมุขตลกในทีวี ความสุขกลับมาทักทายเธอแล้ว

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 4
        ยามเช้า หลวงตาปิ่นเดินบิณฑบาต มาจนถึงหน้าบ้านลำยอง น้าชื่นตักข้าวใส่บาตร ชมส่งห่อใบตองให้วันเฉลิมใส่บาตร หลวงตาค้อมตัวลงมารับของใส่บาตรจากวันเฉลิม วันเฉลิมไหว้หลวงตา
        "วันนี้ไปโรงเรียนแล้วสิ ไอ้วัน"
        "ครับ...หลวงตา"
        "เป็นนักเรียนแล้วก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีๆ อย่าให้ใครเขาตำหนิได้นะ"
        "ครับ หลวงตา"
        หลวงตาปิ่นยิ้มแล้วเดินต่อไป
        วันเฉลิมมองตามหลวงตาปิ่น จนหลวงตาไปรับบิณฑบาตหน้าบ้าน ถัดไป เห็นคุณยายวิมลตักบาตร ข้างๆ มีเด็กหญิงยืนอยู่ด้วย ชื่นเก็บอุปกรณ์ตักบาตรกลับเข้าบ้าน วันเฉลิมเห็นหลวงตาเดินจากไปแล้ว เหมือนมีแรงดึงดูด...เด็กหญิงตัวเล็กน่ารักเหมือนตุ๊กตา วันเฉลิมค่อยๆ เดินเข้าไปหา
        ยายวิมลกำลังจะพาเด็กหญิงกลับเข้าบ้าน หันมาเห็นวันเฉลิมยิ้มให้
        "วันนี้ไปโรงเรียนแล้วเหรอลูก"
        "ครับ...น้องน่ารักจัง"
        "น้องชื่อสมฤดีจ้ะ" วิมลบอก
        "เมื่อไหร่น้องไปโรงเรียนครับ"
        "น้องยังเล็กเกินไปลูก อีกซักสองปีถึงจะได้ไปจ้ะ อีกหน่อยหนูก็จะมีน้องเหมือนกันนี่ ยายเห็นแม่หนูเขาท้องใหญ่แล้ว"
        "ครับ"
        "หนูชื่ออะไรลูก"
        "วันเฉลิมครับ"
        สมฤดีเอื้อมมือมาหาวันเฉลิม วันเฉลิมที่เอื้อมไปจับมือสมฤดี เด็กทั้งคู่ต่างยิ้มให้กัน
        "วัน...รถโรงเรียนมาแล้ววัน" ชมตะโกนมา
        วันเฉลิมหันไปมอง
        "รถโรงเรียนมาแล้ว ลูก" วิมลบอก
        วันเฉลิมวิ่งกลับไป
       
        หลังบ้านลำยอง ชมหอบผ้ากองโตเข้ามาเตรียมซัก
        "ฉันละอยากให้ คุณกวงแกโผล่มาที่นี่บ่อยๆจัง" ชมบอก
        "ทำไมวะ เวลาคุณกวงมา บ้านนี้ถึงจะมีคำพูดหวานหู จากยัยคุณนายให้ได้ยินรึไง" ชื่นถาม
        "อันนั้นน่ะ ฉันทำใจได้มานานแล้วน้าชื่น แต่อยากให้คุณกวงมากำราบยัยคุณนาย เรื่องกินเหล้ามากกว่า ลูกอยู่ในท้องแท้ๆ ใจร้ายจริงๆ"
        "พูดไปเตือนไป ก็ไม่คุ้มกับถูกด่า ตัวใครตัวมันละกันเอ็งเอ๋ย เอ็งก็ดูเอาไว้เป็นเยี่ยง แต่อย่าเอา
       เป็นอย่าง เป็นผู้หญิงอิงเรือกินเหล้าเมายามันก็ทุเรศมากพอแล้ว"
       
        ตาปอจ่ายเงิน แล้วรับเหล้ากั๊กมาดื่มพรวดอย่างชื่นใจ
        "ค่อยมีแรงขึ้นมาหน่อย"
        ปอเลียปากแล้วขยี้เช็ดด้วยแขนเสื้อ แล้วเดินกลับมาที่รถเข็นขายฝรั่งดอง สั่นกระดิ่งเรียกลูกค้า
       ปอมองฝั่งตรงข้ามถนนแล้วตัดสินใจเข็นรถข้ามถนนทันที ระหว่างนั้นปอหน้ามืดกะทันหัน รอบตัวเบลอพร่า
       รถคันหนึ่ง พุ่งเข้าหาปอที่อยู่กลางถนน ปอจะเข็นรถต่อก็ไม่เข็น กลับถอยกลับ เสียงรถปะทะชนโครมใหญ่
       รถเข็นขายฝรั่งดองกลิ้งกระเด็นไม่เป็นท่า ฝรั่งดอง ผลไม้ในรถเข็นกระจายเต็มถนน
       
        เพิงขายขนม ลำยงถามลำดวน
        "แล้วเขาให้ค่าแรงเอ็งเท่าไหร่"
        "หกร้อย"
        ยายแลตกใจ
        "วันละหกร้อยเชียวเรอะ"
        "เดือนละ แม่ เดือนละ" ลำดวนบอก
        "ยืนขาแข็งทั้งวันได้วันละยี่สิบบาท"
        "ถ้าคิดเลขเป็นรับเงินทอนได้เขาให้เดือนละสองพัน" ลำดวนบอก
        "โอ้โฮ ทำไมมันถึงต่างกันนักวะ รู้ยังงี้เอ็งน่าจะตั้งใจเรียนซะหน่อย ไม่น่าเลิกเรียนกลางคันเลยว่ะ" แลบอก
        "กว่าจะรู้ยังงี้ มันก็สายไปแล้วแม่" ลำยงบอก
        "เอ็งจะไปคิดอะไรมากวะลำดวน เกิดเป็นผู้หญิง ได้แต่งตัวสวยๆออกไปให้ใครๆมันเห็นทุกวัน
       ก็คุ้มแล้ว โอกาสดีๆ ผู้ชายรวยๆ ที่เขามาเจอเอ็งมันต้องมีเข้าซักวันละน่า" ลำยองว่า
        "แต่งตัวสวย แต่คิดเลขไม่เป็นก็ยังพอทน เอ็งอย่าลืมสะกดคำว่าศักดิ์ศรีให้ถูกก็แล้วกัน ลำดวน"
        "อีนี่มันแกะดำแท้ๆ ใครเขาว่าอะไรมันต้องขัดคอเขาทุกเรื่อง" แลบอก
        แป้งวิ่งตับแลบมาแต่ไกล แหกปากลั่น
        "แม่...แม่...ไปเร็วๆ"
        "ตำรวจจับไพ่บ้านไหนอีกล่ะมึง ไอ้แป้ง" แลถาม
        "พ่อถูกรถชน"
       
        ตาปอที่ร้องโอดโอย ปานแป้ง ช่วยกันหามพ่อลงนอนบนที่นอนในบ้าน
        "โอย...อูย ขากู ขากู"
        "เอาไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า ยังไงก็ต้องให้หมอเขาตรวจ" ลำยงบอก
        "ไปยังไง มึงมีเงินเรอะ" แลว่า
        "มันจะซักกี่บาทกัน"
        "ไหนจะค่ารถ ค่ายา ค่าหมออีก มึงมันหาเรื่องแท้ๆ ไอ้ปอ ลำบากแล้วเห็นไหม ทำไมมึงไม่
       ตามจับตัวไอ้คนขับรถมันมาให้ได้ ไอ้แป้ง"
        "มันชนแล้วหนีไปเลย จะให้ไปจับใครล่ะแม่ แล้วที่ฉันรู้ข่าวก็เพราะมีคนเขาวิ่งมาบอก เขาจำพ่อได้"
        "วันนี้เพิ่งขายของได้หกสิบ พี่ลำยอง พี่มีเท่าไร จะได้เอาพ่อแกไปโรงพยาบาล"
        ลำยองโกหกบอก
        "กูไม่มี คุณกวงเขาไม่ได้ให้ไว้"
        "หายืมใครมาก่อนได้ไหม"
        "กูเป็นถึงเมียคุณกวงเขานะมึง มึงจะให้กูตากหน้าไปขอยืมเงินใครได้ยังไง"
        "เออ..ทียังงี้ล่ะศักดิ์ศรีค้ำคอเลยนะ"
        "โอย...อูย ขากู"
        "หกสิบก็หกสิบ เอาไปโรงพยาบาลก่อน หมอเขาว่ายังไงค่อยว่ากันอีกที เขาคงไม่ใจร้ายใจดำ
       ไม่ยอมรักษาคนเจ็บหรอกน่า ไอ้ปานไอ้แป้ง รีบไปหารถรับจ้างมา"
        "กูไม่ไป กูไม่ไปโรงหมอ"
        "ขาโก่งออกมายังงี้ หักซะก็ไม่รู้ ยังไงก็ต้องให้หมอเขาดูนะพ่อ"ลำยงบอก
        "กูไม่ไป กูแค่ถลอกนิดเดียว...โอย อูย"
        "นิดเดียวอะไร"
        "กูไม่ไป"
        "พ่อ"
        "กูกลัวหมอ กูกลัวเข็มฉีดยา"
        ลำยงถอนใจ เซ็ง...จบกันแล้วล่าถอยออกไป
        "พ่อนะพ่อ จะข้ามถนนทำไมไม่ดูตาม้าตาเรือให้ดี" ลำดวนบอก
        "กูหน้ามืดไม่เห็นอะไรเลย"
        "กูรู้แล้วทำไมมึงหน้ามืด กลิ่นเหล้าหึ่งเลย มึงขายของได้แอบเอาเงินไปซื้อเหล้ากินใช่ไหม ไอ้ปอ"
        "กูกินนิ๊ดเดียว แค่พอมีแรง"
        แลฟาดซ้ำ
        "นี่แน่ะนิดเดียว รถเข็นฉิบหายป่นปี้ แล้วจะเอาที่ไหนทำมาหากิน"
       
        หน้าบ้าน รถเข็นขายฝรั่งดองสิ้นสภาพ ล้อบิดเป็นเลขแปด ตัวรถงอเบี้ยว ทุเรศได้ใจ เสียงยายแลล้งเล้งตาปอไม่เลิกรา

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 4
        สันต์พาเทวีมาที่เรือนแพ
        "บ้านช่องอาจจะคับแคบไปหน่อยนะหนู ก็อยู่กันตามประสาคนทำมาค้าขายนี่แหละ" สินบอก
        "ไม่แคบหรอกค่ะคุณพ่อ หนูว่าน่าอยู่ดีออก ลมพัดเย็นสบายทั้งวันเลย"เทวีบอก
        "พ่อผมเขาเป็นช่างไม้ ทุกตารางนิ้วในบ้านหลังนี้ ฝีมือพ่อผมหมดเลยครับ" สันต์บอก
        "เก่งจังเลยค่ะ"
        ปั้น สินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พอใจเทวีไม่น้อย
        "ผมเองก็ได้วิชาพ่อมาบ้างเหมือนกันนะ ถึงจะปลูกบ้านทั้งหลังไม่เป็น แต่ตู้ โต๊ะ เก้าอี้ก็พอทำเองได้"
        "ขี้คุยรึเปล่าคะเนี่ย"
        "เอ้า ไม่เชื่อไปดูฝีมือผมก็ได้"
        สันต์คะยั้นคะยอเทวีให้ลุกตามไปดูโต๊ะ
        "ขออนุญาตนะคะ คุณพ่อ คุณแม่"
        เทวีตามสันต์ไปมุมหนึ่ง
        "เจ้าสันต์มันไม่ได้ยิ้มเหมือนมีความสุขยังงี้มานานแล้วนะ แม่ปั้น"
        "อือ..."
        ชาวบ้านพายเรือเข้ามาเทียบหน้าเรือนแพพอดี
        "แม่ปั้นเอาเต้าเจี้ยวให้ขวดสิจ๊ะ มีขวดเก่ามาเปลี่ยนด้วย"
        ปั้นจะขยับ
        "หนูขายให้เองค่ะคุณแม่ เต้าเจี้ยวอยู่ทางนี้ใช่ไหมคะ"
        เทวีหยิบขวดเต้าเจี้ยวจากลังไม้ไปขายให้ลูกค้า อัธยาศัยดี สุภาพ ปั้นกับสินมองอย่างชอบใจ
        "ได้ลูกสะใภ้แบบนี้ ลูกชายเราไม่มีทางอับจนแน่ ตาสินเอ๊ย" ปั้นบอก
       
        ลำยองสีหน้าเครียด นับเงินที่มีอยู่
        "ทำไมมันเหลือแค่นี้วะ"
        "ลำยอง...ลำยอง"
        แลร้องเรียก ลำยองชะเง้อมองเห็นแม่ที่กำลังเดินเข้ามาจากหน้าบ้าน เธอรีบยัดเงินใส่กระเป๋าสตางค์แล้วเหน็บใส่เอว แลเห็นเข้าพอดี
        "มีอะไรแม่"
        "เอ็งช่วยไปดูพ่อเอ็งหน่อยไป"
        "อ้าว... นังลำดวนมันอยู่เฉยๆก็ให้มันดูไปสิ"
        "มันอยู่ที่ไหนล่ะ มันไปทำงานของมันแล้ว"
        "ไอ้ปาน ไอ้แป้ง ไง"
        "โอย... พึ่งได้ที่ไหนกัน ไอ้สองตัวนั่นน่ะ หายหัวกันไปตั้งแต่เมื่อวาน ป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย"
        "ฉันก็ไม่ว่างหรอกนะแม่"
        "ไปดูมันแป๊บเดียวก็ยังดี"
        "บ่ายๆคุณกวงเขาอาจจะมา เดี๋ยวเขาไม่เจอฉัน เขาจะหงุดหงิดเอา"
        "งั้นเอ็งเอาตังค์มาหน่อย ข้าจะเอาไปซื้อยาแก้ปวดให้มันกิน"
        ลำยองหงุดหงิด แต่ต้องตัดใจ หยิบกระเป๋าตังค์ขึ้นมาเปิด แลชะเง้อคอยาว ดูเงินในกระเป๋าลูกสาว
       ลำยองเปลี่ยนใจ คว่ำกระเป๋า โขยกๆเทเหรียญเศษเงินออกมาได้หลายเหรียญ ยื่นส่งให้แล
        "อะไรวะ แค่เนี้ย"
        "ยาแก้ปวด ซองละห้าสิบสตางค์ แค่นี้ก็ซื้อได้หลายซองแล้วนะแม่"
        "เอ็งมีเงินเป็นปึกๆ"
        "ฉันก็ต้องประหยัดของฉันเหมือนกันนะแม่ รายจ่ายฉันก็เยอะ ไหนจะค่าทำผมทำเล็บ
       ไหนจะค่าเสื้อผ้าอีก"
        แลหน้าม่อย
       
        ยายแลกลับเข้ามาในบ้าน
        "ไอ้ปอ...กินยา ซื้อยามาให้แล้ว"
        แลชะงัก เพราะหลวงตาปิ่นนั่งอยู่ข้างที่นอนปอ
        "หลวงพี่"
        ยายแลไหว้หลวงตาปิ่นท่าทางเก้ๆกังๆ
        "เจริญพร"
        "หลวงพี่มาตั้งแต่เมื่อไรจ๊ะ"
        "ซักพักแล้ว ไอ้ปานมันไปบอกว่าพ่อมันถูกรถชน"
        "ลำบากกันจะตายอยู่แล้วหลวงพี่ คนก็มาเจ็บ รถขายของก็มาพังหมดกัน ไม่รู้จะทำมาหากินยังไงแล้ว"
        "ค่อยๆ คิดตั้งสติให้ดีๆ มันยังไม่ได้มืดมิด จนมีแต่ทางตันหรอก เพียงแต่อย่าประมาทในการใช้ชีวิต มีน้อยกินน้อย เวลามีก็หัดรู้จักเก็บออม ไอ้ที่ไม่จำเป็นต้องจ่ายก็ตัดทิ้งมันไป อย่างเหล้าน่ะ"
        "กินนิ๊ดเดียวหลวงพี่ แค่พอจำรสได้เท่านั้นเอง" ปอว่า
        "กินแล้วมันมีประโยชน์อะไรไหม"
        "ไม่มีจ้ะ"
        "ก็รู้นี่หว่า แต่ทำไม่ได้ใจไม่แข็งพอ"
        "หลวงพี่ก็ช่วยหน่อยสิจ๊ะ ฉันจะได้ลืมหน้าอ้าปากอย่างคนอื่นเขาได้ซะที" แลว่า
        "ช่วยยังไง"
        "ก็เวลาหลวงพี่เข้าฌาณลึกๆ เผื่อเห็นเลขอะไรแว๊บๆมาก็มาบอกกันมั่ง รางวัลที่หนึ่ง ฉันไม่หวังหรอกจ๊ะเอาสองตัวก็พอ"
        "ยากนะ"
        "เข้าฌาน ทำยากเหรอจ๊ะ"
        "เปล่า...สันดานพวกเองน่ะดัดยาก"
       
        หน้าบ้านลำยอง เช้าวันใหม่ วันเฉลิมกับชมออกมายืนรอรถโรงเรียน ยายวิมลเดินจูงหนูสมฤดีมือหนึ่ง อีกมือหิ้วตะกร้าไปวัด เดินมาทางหน้าบ้านลำยอง
        "รถโรงเรียนยังไม่มาอีกเหรอ วันเฉลิม"
        "ยังครับคุณยาย"
        "คุณยายไปวัดเหรอคะ"
        "จ้ะ... วันนี้วันพระ หนูสมเอาขนมนี่ให้พี่วันสิลูก"
        วิมลหยิบขนมในห่อใบตองยื่นให้หลานสาว สมฤดีใช้ทั้งสองมือประคองยื่นห่อขนมให้วันเฉลิม
       วันเฉลิม ไหว้วิมลแล้วรับห่อขนมมาจากหนูสมฤดี
        "เอาไปกินที่โรงเรียนนะลูกนะ"
        "ครับ"
        วิมลจูงหนูสมฤดีเดินจากมา วันเฉลิมปลื้มใจ ประคองห่อขนมเอาไว้ มองตามยายหลาน ด้วยความรู้สึกอบอุ่นใจ
       
        แหวนทองเพชรซีกโบราณน้ำดีดูมีสกุลอยู่ในมือปั้น
        "ของเก่าก็จริง แต่เพชรเหลี่ยมลูกโลก น้ำดียังงี้ หาไม่ได้ง่ายๆแล้ว" ปั้นบอก
        "แม่เอ็ง เขาเทแทบหมดกระเป๋าเชียวล่ะ คนจากบ้านท่านขุนไม่ใช่จะขายของในบ้านให้ใคร
       ง่ายๆหรอก" สินว่า
        "จะได้ลูกสะใภ้ถูกใจทั้งที มันก็ต้องเต็มที่ให้สมหน้าสมตาเขาสิ"
        "ทองอีกห้าบาท เงินสดสองหมื่นคงไม่น้อยไปหรอกนะลูก"
        "พ่อครับ แม่ครับ ลำพังผมคงไม่มีปัญญา ขนาดนี้แน่"
        สันต์กราบแทบเท้าปั้นและสิน น้ำตาซึมด้วยความซึ้งใจ
        "ความสุขของเอ็ง ก็เป็นความสุขของพ่อกับแม่ เหมือนกันลูกเอ๊ย"
       
        ปั้นลูบหัวสันต์ด้วยความรัก

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 4
        ลำยองหน้าเครียดต้องทนฟังเรื่องแสลงใจ
        "แหวนวงนั้นน่ะ ข้าเคยเห็นทีเดียว เพชรมันเม็ดเท่านิ้วแม่มือนี่ ตอนนั้นเมียท่านขุนแกว่าไม่ขาย เป็นตายยังไงก็ไม่ขาย ถ้าไม่ได้ห้าหมื่น ยังมีอีกนะเอ็ง เขาว่า ทองตั้งสิบบาท เงินสดอีกเป็นแสน" แลว่า
        "ทีกับกูละขี้เหนียว นะมึง อีแก่...เมียใหม่มันหน้าตาเป็นยังไง แม่"
        "ข้าเองก็ไม่เคยเห็นกะตาแต่เขาว่า มันสวยอยู่เหมือนกัน เป็นครู อยู่โรงเรียนอะไรก็ไม่รู้ ท่าทางเป็นผู้ดีอยู่"
        ลำยองลุกพรวดขึ้นอย่างขัดใจ
        "พอได้แล้วแม่ เขาว่า เขาว่าอยู่นั่นแหละ ไม่ได้เห็นกะตา ก็อย่ามาพูดดีกว่า"
        ลำยองเดินไปเปิดตู้จะหยิบเหล้าออกมา แต่ต้องชะงัก ตัวงอ เจ็บจี๊ดที่ท้อง
        "เขาว่ามันจะเลี้ยงพระที่บ้านอีปั้น แต่งานเลี้ยงจะไปจัดที่สโมสรนายทหารเรือ"
        "โอย"
        "เอ็งเป็นอะไรวะลำยอง....เฮ้ย"
        ลำยองก้มลงมอง น้ำคร่ำแตกไหลนองลงมาตามขาเต็มพื้นกระดาน
        "แม่...ฉันปวดท้อง"
        ลำยองปวดจนทรุดลงกองกับพื้น วันเฉลิมรีบวิ่งเข้ามาหาลำยอง
        "แม่...แม่"
        ยายแลสติแตก วิ่งพล่านแหกปากลั่น
        "ไอ้ปาน ไอ้แป้ง เฮ้ยใครอยู่แถวนี้โว้ย ไปตามคุณกวงมาไวๆ นังลำยองมันจะคลอดลูกแล้ว"
        แลวิ่งกระเจิงออกไป วันเฉลิมกอดลำยองเอาไว้
        "แม่เจ็บมากเหรอครับ แม่กอดวันไว้ แม่จะได้หายเจ็บนะ แม่"
        วันเฉลิมพยายามประคองลำยองเอาไว้ ลำยองร้องเต็มกำลัง กับความปวดที่โจมตีอย่างรุนแรง
       ยายแลเดินผ่านมาจะกลับบ้าน เห็นปั้นกำลังเก็บพริกใบกระเพราอยู่รั้วหน้าบ้าน สินรดน้ำต้นไม้ในกระถาง ก็พูดเสียงดังกับชาวบ้านแถวนั้น
        “เฮ้ย...พวกเอง ลำยองมันเจ็บท้องจะคลอดแล้วนะโว้ย เถ้าแก่กวงแกเอารถเก๋งคันใหม่คันเบ้อเริ่มเลยมารับมันไปโรงหมอ เถ้าแก่กวงแกดีใจจนเนื้อเต้นเลยละพวกเอ็ง พวกเอ็งเตรียมกินโต๊ะจีนได้เลย เขาปิดซอยเลี้ยงแน่ๆ” แลพูดพลางหัวเราะร่วน
        ปั้นกับสิน มองหน้ากัน... อี่นี่อีกแล้ว รำคาญหูชิบ...
        “แล้วถ้าไม่ได้ลูกชายล่ะยัยแล” ชาวบ้านถาม
        “ลูกชายโว้ย... ยังไงก็ต้องได้ลูกชาย ข้าน่ะฝันติดๆ กันมาหลายคืนแล้ว ฝันว่าช้างเผือกขาวจั๊วไปทั้งตัวมาเดินชูงวงอยู่ในซอยเนี่ย”
        “เอ็งดูดีรึเปล่าล่ะ ว่าช้างตัวผู้หรือตัวเมีย” ปั้นถามอย่างอดไม่ได้
        ชาวบ้านหัวเราะ ครืน
        แลหันขวับไปทางปั้นกับสิน
        “มึงไม่ต้องมาอิจฉากูหรอกอีปั้น หน๋อยทำเป็นคุยว่า งานหมั้นสะใภ้ใหม่จะจัดให้ใหญ่โต แน่จริงมึงก็คอยดูงานเลี้ยงรับขวัญหลานกูเอาก็แล้วกัน แล้งมึงจะหนาว เถ้าแก่กวงเขาไม่ใช่แค่ปิดซอยเลี้ยงโต๊ะจีนโว้ย เขาจะมีดนตรี พยงค์ มุกดา วงใหญ่ มีลิเกสามสี่โรงมาประชันกัน เจ็ดวันเจ็ดคืนด้วยโว้ย”
        “อ๋อเหรอ...ร่ำรวยขนาดนี้คงต้องไปจัดท้องสนามหลวงแล้วล่ะมัง”
        “พอเหอะแม่ปั้น อย่าไปต่อความยาวสาวความยืดกับมันเลย” สินบอก
        “แล้วเขาบอกไหมล่ะว่าถ้าได้ลูกสาว เขาจะจัดงานแบบไหน”
        “ยังไงกูก็ต้องได้หลานชายโว้ย”
        “มึงหัดอยู่กับความเป็นจริงบ้างเหอะอีแล มัวแต่ฝันเฟื่องตกลงมาจะเจ็บตัวเปล่าๆ”
        “พอแล้วแม่ปั้น เข้าบ้านเหอะ”
        สินพยายามต้อนปั้นให้กลับเข้าบ้าน
        “มึงแช่งกันยังงี้ มาตบกันให้รู้ดำรู้แดงกว่ามั้ง อีปั้น”
        “กูก็ไม่ได้กลัวมึงหรอก แต่มึงเคยได้ยินไหมล่ะ ที่เขาว่า หมาเห่าอย่าเห่าตอบน่ะ”
        สินต้อนปั้นหายเข้าบ้านไปจนได้
        “อีนี่ มึงว่ากูเป็นหมาเรอะ”
        ชาวบ้านสนุกได้ดูหนังสด แลถลกผ้าถุงคลั่งเป็นเจ้าเข้าอยู่คนเดียว
       
        สันต์ขึ้นมาจากโป๊ะเรือ จะเดินกลับบ้าน ลำยงขายขนมอยู่เห็นสันต์ก็เรียก
        “พี่สันต์ แวะก่อน”
        “มีอะไรลำยง”
        “พี่ลำยองเขาเจ็บท้องจะคลอด ผัวเขาพาไปโรงพยาบาลแล้วนะ”
        “ก็ดีแล้วนี่ หวังว่าคงจะปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก”
        “แม่เขาตื่นเต้นยังกะเป็นคนคลอดซะเอ็ง แถมมั่นอกมั่นใจว่าต้องได้ผู้ชาย”
        “ถ้าพ่อใหม่เขาไม่เอาเจ้าวันขึ้นมา ลำยงก็บอกพี่มานะ เพราะพี่ยังยินดีรับเลี้ยงลูกเสมอแหละ”
        “อีกไม่นานพี่ก็จะแต่งงานใหม่ มีลูกใหม่ไม่ใช่เหรอ”
        “ถึงมีใหม่ เจ้าวันมันก็ยังคงเป็นลูกพี่นี่ ไม่ใช่จะกลายเป็นลูกคนอื่นเมื่อไหร่”
       
        บ้านลำยอง ทีวีถูกเปิดทิ้งเอาไว้ ถึงรายการจะไม่น่าสนใจและไม่มีใครสนใจดูก็ตาม ไม่มีใครคิดจะปิด วิทยุก็ถูกเปิดเสียงดังเอาไว้แข่งกับทีวี บรรยากาศเหมือนเป็นปาร์ตี้ย่อมๆ ปานมุดรื้อของในตู้เย็น อะไรที่กินได้เอาออกมาหมด ตาปอนั่งเหยียดขาที่ยังเจ็บ กินก๋วยเตี๋ยว อย่างตายอดตายอยาก
        ลำดวน แล จกตำมะยมรสชาติจัดจ้านกันด้วยมือ วันเฉลิมนั่งหงอยอยู่อีกมุมด้วยความเป็นห่วงแม่
        “ไอ้วัน...อีกไม่นานเอ็งก็หมาหัวเน่าละว้า”
        วันเฉลิมยิ้ม
        “ป๊าเอ็งเขาจะมีลูกของเขาเองแล้ว ตอนนี้เขาก็เอ็นดูเองอยู่หรอก เพราะไม่มีลูกชาย แต่อีกหน่อยเถอะเอ็งเอ๊ย” ปานบอก
        “พ่อเองมันก็กำลังจะมีเมียใหม่ มีลูกใหม่ แล้วเอ็งจะเป็นลูกใครวะ ปู่ย่าเอ็ง มันก็ไม่เอาหรอก เชื่อข้าเหอะไอ้หมาหัวเน่าเอ๊ย” แลพูดพลางหัวเราะ
        ลำดวนบอก
        “รู้จักไหมวะไอ้วัน หมาหัวเน่าน่ะ”
        ทุกคนหัวเราะชอบใจกับท่าทางซึมๆของวันเฉลิม
        ชมถือจานของกิน ประเภทยำจากของเหลือในตู้เย็นเข้ามาเสริมวงปาร์ตี้
        “เฮ้ย... เอามานี่ เอามาทางนี้”
        ปานกับแป้งเข้ามาแย่งจานไป, อลหม่านวุ่นวายเหมือนแร้งลงไม่มีผิด
        “วัน...ไปอยู่กับพี่เถอะไป”
        ชมจูงวันเฉลิมลงบันไดไป ฝูงแร้งมีชีวิตชีวา อาหารเกลื่อนเต็มพื้น
       
        กวงยืนไม่ติดที่อยู่มุมหนึ่งของโรงพยาบาล ที่นั่งคอยของบรรดาญาติๆเต็มไปด้วยผู้คน พยาบาลออกมาจากห้องคลอด
        “คุณพัฒนพงษ์ค่ะ”
        ญาติคนไข้แสดงตัว
        “คุณได้ลูกชาย ค่ะ”
        กลุ่มญาติคนไข้ดีใจกันจนแทบกระโดดโลดเต้น
       
        บรรยากาศของความสมหวังอบอวลไปทั้งห้อง กวงเองรู้สึกได้ เขาภาวนาให้ตัวเองได้ลูกชายเช่นกัน

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 13
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 7 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 7 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 11 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทองเนี้อเก้า
อัมพร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลำยอง ><
mof[oml@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รีบมากก็หาอ่านเอง เค้าดีแค่ไหนละเอามาอัพให้
ทำดีแต่โดนด่า ไม่ทำห่าเจือกด่าเค้า
คนคิดดี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพทีละนิดรำคาญ ไปอ่านเวบอื่นๆเสิทเอาจบเรียบร้อยไปแล้ว
ไม่อ่านละ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านเวปไหนค่ะหาอยู่เหมือนกัน
กะปิดกะปอยเหลือทน
 
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากให้อัพสักวันล่ะ หน้าไปเลย
รู้สึกไม่ค่อยสะใจสักเท่าไหร่เลยอ่ะ
ติดตามอยู่นะค้ะ
ติดหนึบเลยค่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมากค่ะไม่วกไปวนมาให้น่าเบื่อ. อัพเยอะๆนะค่ะห้ามผิดนัดล่ะ
ฟิน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังสนุกเลย เดินเรืี่องไวเนอะ
jusmin
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพเยอะๆหน่อยนะค่ะขอร้อง
แฟนคลับลำยอง(แต่ไม่เป็นเหมือนลำยองนะ)
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอๆ อัพๆๆ ขอบคุนๆ
รออ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพหน้า 3 4 ให้หน่อยค่ะ
ิติดตามต
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมากจะติดตามทุกตอนค่ะ
ฟินเวอร์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014