หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ทองเนื้อเก้า

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 4

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 9 ตุลาคม 2556 09:14 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 4
       ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 4 (ต่อ)
       
       บ้านลำยอง ตอนค่ำ ยายแลยกธูปดอกเดียวที่จุดแล้วขึ้นจบ ปากงึมงำไหว้เจ้าที่ ลำดวนทัก
        “แม่ ทำไมจุดธูปดอกเดียวล่ะ”
        “มึงจะไหว้ผีที่ไหน อีแล” ปอถาม
        “ไอ้บ้า กูจะไหว้เจ้าที่”
        “เขาจุดกันสามดอกโว้ย” ปอบอก
        “สามดอกไหว้พระ พ่อ” ปานบอก
        “ไหว้เจ้าที่เขาจุดกันห้าดอกไม่ใช่เรอะ” ลำดวนบอก
        “เออ..รึเจ็ดดอกวะ” แลลังเล
        “ฉันเห็นพวกไปขอหวยเขาจุดเก้าดอก” ลำดวนบอก
        “ตกลงมันกี่ดอกกันแน่วะ” แลว่า
        “งั้นจุดมันทั้งกำเลยละกัน” ปานบอก
        “เออ...ๆ ทั้งกำเลยก็ดีเหมือนกันจะได้ขลังๆ”
        ปานจุดธูปทั้งกำยื่นให้แล
        “เจ้าประคู้ณ เจ้าที่เจ้าทาง ผีบ้านผีเรือนขอให้นังลำยองมันได้ลูกชายด้วยเถิ้ด สมหวังแล้ว ลูกจะถวายหัวหมู ไข่ต้ม ไก่ต้ม ขนมนมเนย” แลบอก
        “เหล้าด้วย อย่าลืมเหล้าอีแล” ปอบอก
        “กูรู้แล้ว เหล้าด้วยจ้า...สาธุ”
       
        เรือนแพแม่ปั้น เวลาค่ำ ปั้นพูดขึ้น สันต์กับสินนั่งอยู่ด้วย
        “ถ้ามันได้ผู้หญิงขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่ามันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คุยไว้ซะขนาดนั้น”
        “ผมอยากให้เขาได้ลูกชาย ให้เขาสมหวัง ครับแม่”
        “เขาจะเมตตาไอ้วันมันน้อยลงนะ เอ็งจะปวดใจเปล่าๆ”
        “ไม่หรอกครับพ่อ ผมว่าผมมีหวังมากขึ้นที่จะได้เจ้าวันคืนมาเลี้ยงเองต่างหาก”
       
        เวลาค่ำ วันเฉลิมยืนเกาะรั้วบ้านคอยแม่ ความเจ็บปวดของแม่ก่อนไปโรงพยาบาลยังหลอนอยู่
       ชมเดินออกมาชะเง้อมองหาวันเฉลิม แล้วเดินเข้ามาหา
        “วัน...ทำไมมาตากยุงอยู่ตรงนี้ล่ะเข้าบ้านเหอะ”
        “วันคอยแม่ พี่ชม”
        “แม่เขาไปคลอดน้องนะ ไม่ได้ไปตลาด อีกหลายวันแหละกว่าจะกลับบ้านได้”
        “แม่เจ็บจังเลยนะ พี่ชม”
        “คนจะคลอดลูกก็เจ็บยังงี้แหละ”
        “ตอนแม่จะคลอดวัน แม่ก็เจ็บยังงี้ใช่ไหมพี่ชม”
        ชมตบยุงบอก
        “อือ... เข้าบ้านเหอะ รออยู่ตรงนี้ทั้งคืนแม่เขาก็ยังไม่กลับมาหรอก”
        วันเฉลิมยังชะเง้อมองออกไป ก่อนจะกลับเข้าบ้านกับชม
       
        ภายในห้องน้าชื่นกับชม
        “ข้างบนคนเต็มไปหมดเลย ง่วงนอนรึยังล่ะวัน... จะนอนที่นี่ก็ได้นะ” ชื่นบอก
        “เดี๋ยวผมขึ้นไปข้างบนดีกว่าครับ”
        ชมหาวนอน
        “ฉันละงอมแน่น้า...ผ้าอ้อม ที่นอนเด็กอ่อน มีหวังเขลอะ แล้วบางทีเด็ก ร้องกลางดึกกลางดื่นขนาดไม่มีลูกอ่อนห้องยังเละเทะ ลูกอ่อนยังงี้ เฮ้อ... มีหวังอีชมตายแน่”
        “คุณกวงเขาสัญญาจะขึ้นเงินเดือนให้เอ็งแล้วไง”
        “ร้อยเดียว...แต่งานมันไม่เพิ่มร้อยเดียวแน่ๆ”
        “เอ็งน่าจะคิดว่าเพิ่มตั้งร้อยสิจะได้สบายใจ ร้อยนึงก็ไม่ใช่น้อยนะ ทนเอาหน่อยวะ ไว้มีหนทางดีๆค่อยคิดขยับขยาย”
        วันเฉลิมได้แต่นั่งฟังตาปริบๆ
        “น้าว่าอีกนานไหมกว่าเขาจะคลอดน่ะ”
        “น้ำเดินแล้วนี่ ตอน จะไปน่ะ ไม่ใช่ท้องแรกไม่น่ายาก อีกไม่นานก็รู้เอง คุณกวงเขาต้องกลับมารับแม่ลำดวนนั่นไปนอนเป็นเพื่อน นี่...”
       
        ภายในโรงพยาบาล กวงนั่งรออยู่ที่ม้านั่งมุมหนึ่ง พยาบาลออกมาพร้อมเอกสารในมือ
        "คุณกวง ค่ะ"
        กวงลุกพรวดขึ้นทันที
        "ครับ"
        "ภรรยาคุณคลอดเรียบร้อยแล้ว"
        "ลูกชายใช่ไหมครับ"
        พยาบาลสีหน้าเรียบเฉย
        "ลูกชายค่ะ"
        กวงขนลุกซู่ซ่าไปทั้งตัว ปิติล้น
        "แม่เด็กปลอดภัยดีใช่ไหมครับ"
        "ค่ะ"
        "ผมขอดูลูกได้ไหมครับ"
        "เชิญตามมาทางนี้ค่ะ"
        กวงเดินตามพยาบาลเข้าไป ตัวแทบลอยด้วยความสมหวัง
       
        กวงเดินตามพยาบาลเข้ามาที่หน้าห้องเด็กอ่อนแรกคลอด เขามองผ่านกระจกเข้าไปในห้องอนุบาลเด็กปลอดเชื้อ
        "เด็กยังไม่ได้ตั้งชื่อนะคะ ใช้ชื่อคุณพ่อคุณแม่ไปก่อน"
        "ความจริงตั้งเอาไว้แล้วครับ อภิชาต ครับ ชื่ออภิชาต"
        "ค่ะ"
        พยาบาลขยับออก กวงขยับเข้าดูลูก ความสุขที่ล้นหัวใจ ค่อยๆเปลี่ยนไปตามสิ่งที่ได้เห็น
       
        ภายในห้องพักคนไข้พิเศษ ลำยองนอนเพลียหมดแรง กวงค่อยๆผลักประตูเข้ามาเงียบๆ หมดเรี่ยวแรงเหมือนทุกส่วนของร่างกายหนักอึ้ง ลำยองค่อยๆลืมตาขึ้น ผืนยิ้มให้กวง
        "ลำยองเจ๊บเจ็บค่ะ คุณกวง"
        กวงมองนิ่ง
        "ลูกชายใช่ไหมคะ ลำยองได้ยินคุณหมอบอกว่าลูกชาย"
        กวงพยักหน้า
        "คุณกวงเห็นลูกแล้วใช่ไหมคะ"
        กวงพยักหน้า
        "คุณกวงดีใจจนพูดอะไรไม่ออกเลยเหรอคะ"
        กวงนิ่ง
        "คืนก่อนลำยองฝันว่า มีเทวาเหาะลงมาจากฟ้า แล้วก็เอาแหวนเพชรมายื่นให้ตรงหน้าลำยองเลย คุณกวงขา...ลำยองอยากได้แหวนเพชรเม็ดใหญ่ๆ ซักวงนึง คุณกวงซื้อให้ลำยองนะคะ...รับขวัญลูก"
       
        กวงนิ่ง ลำยองมองปรือเลยไม่เห็นปฏิกิริยาของกวง

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 4
       บนบ้านลำยอง แลยังคุยโววาดฝัน
        "ปิดอู่พัก ซักแป๊บนึง พอเข้าที่เข้าทาง ลำยองมันก็ทำลูกให้คุณกวงเขาได้อีก"
        "แหมยังกะโรงเลี้ยงหมูเลยนะแม่" ลำดวนบอก
        "ยิ่งถ้าได้ลูกแฝดผู้ชายให้เขาได้ยิ่งดี"
        "คุณกวงเขาจะซื้อบ้านให้พวกเราอีกหลังไหมแม่"
        วันเฉลิมเดินออกมาจากห้องจะลงไปข้างล่าง
        "ของมันแน่อยู่แล้ว"
        "พี่ลำยองน่าจะบอกเขาให้รับฉันไปเป็นผู้จัดการโรงงาน" แป้งบอก
        ปานถาม
        "ถ้าเขาซื้อรถยนต์ให้ ให้ฉันเป็นคนขับนะแม่ บอกพี่ลำยองด้วย"
        แป้งถามวันเฉลิม
        "หมาหัวเน่า...จะไปไหนวะ"
        วันเฉลิมไม่ตอบเดินลงบันไดไป
        "ข้าอยากลองกิน ไอ้หูฉลามมั่ง เขาว่ามันวิเศษนักเหรอวะ" ปอบอก
        "เออ...อีกหน่อยเรารวยกันแล้ว มึงได้กินทุกวันแน่ตาปอ"
       
        วันเฉลิมนั่งหงอยอยู่มุมหนึ่ง ข้างประตูรั้ว รถกวงแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน วันเฉลิมลุกขึ้นรีบวิ่งมาหา กวงลงจากรถด้วยอารมณ์ยังอื้ออึง ผิดหวังที่เจอทางตัน
        "ป๊า"
        กวงชะงัก เมื่อเห็นวันเฉลิม ในใจยิ่งเจ็บเพราะ ฝันอยากได้ลูกน่ารักอย่างวันเฉลิม
        "แม่ผมล่ะครับ"
        "แม่เราสบายดี...แต่คงต้องนอนพักที่โน่นอีกหลายวัน"
        วันเฉลิมพอยิ้มออก กวงเอื้อมมือมาจับหัววันเฉลิม
        แก๊งยายแล ยกแก๊งกรูกันออกมาจากบ้าน เสียงดังเจี๊ยวจ๊าว เป็นนกกระจอกแตกรัง ปอวิ่งขาเป๋ลงมาด้วย
        "เถ้าแก่.. เป็นไงมั่ง ผู้หญิง ผู้ชาญ" แลถาม
        กวงมีสีหน้าลำบากใจไปอึดใจใหญ่
        "ผู้ชาย"
        "ไชโย...ๆๆ"
        แก๊งยายแลกระโดดโลดเต้นดีใจกันสุดขีด วันเฉลิมมองแต่กลับรู้สึกบางอย่าง ทำไมกวงไม่ดีใจด้วยเลย
        "ลูกชาย งั้นก็ต้องโห่เอาฤกษ์เอาชัยสิวะ อีแล" ปอว่า
        แลโห่ลั่น "โฮ ฮิ๊ โฮ ฮิ๊โฮ...."
        "ฮิ้ว"
        "กระเป๋าเสื้อผ้า เตรียมไว้รึยังลำดวน จะได้ไปกันเลย" กวงถาม
        "อยู่ในบ้านค่ะ"
        "รีบไปเอามาสิวะ ไวๆ" แลบอก
        ลำดวนวิ่งกลับเข้าบ้าน ใครต่อใครยังดีอกดีใจไม่เลิก วันเฉลิมมองตามกวงที่เดินกลับไปนั่งรอในรถ
        ภายในรถ กวงนึกถึงเรื่องลูกชายที่ได้มีโอกาสคุยกับหมอ
        "ให้เด็กอยู่โรงพยาบาลสักพัก...น้ำหนักน้อยไป ต้องดูแลพิเศษ"
        "ทำไมลูกผมเป็นยังงี้...ทำไมล่ะครับ เด็กก็ครบกำหนด แม่เด็กก็แข็งแรงดี ไม่ใช่เหรอครับ โธ่...ผมเพิ่งมีลูกชายก็คนนี้แหละ ผู้หญิงตั้งสี่คนแล้ว"
        "ลูกสาวคุณแข็งแรงทุกคน เพราะแม่เด็กระวัง กินแต่ของดีมีประโยชน์ แต่ลูกคุณคนนี้ไม่แข็งแรง เพราะแม่ดื่มเหล้าตอนท้อง ผมห้ามแล้วก็ไม่เชื่อ"
        กวงปวดใจ
        "แต่ไม่เป็นไร ดูแลเลี้ยงดูให้ดีๆ ก็เติบโตแข็งแรงได้"
        "หมายความว่า ถ้าเลี้ยงไม่ดีก็มีหวังไม่รอดใช่ไหมครับ"
        "ถึงรอดสติปัญญาเด็กก็อาจจะไม่ค่อยดีนัก เด็กคลอดออกมาอย่างมีอาการของคนติดเหล้าจะต้องมีการให้ยาบำบัดทางด้านสมอง ถ้าให้อาหารดี ยาดี ก็ยังเจริญเติบโตได้พอสมควร ไม่ถึงกับปัญญาอ่อนหรอกครับ"
        กวงหนักอึ้งในหัวอก...
        ลำดวน หิ้วกระเป๋า เสื้อผ้าออกมาจากในบ้าน
        "เร็วๆเข้าสิวะ อีลำดวน เถ้าแก่เขาคอยอยู่"
        "แหมเร่งจัง ฉันผัดหน้าหวีผมแป๊บเดียวเอง"
        ลำดวนเปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างกวง ยายแล ยื่นหน้ายื่นตาตามเข้ามา
        "บอกลำยองมันด้วยนะคุณกวง มันอยากดูลิเกคณะไหน ก็ให้รีบบอกมาจะได้รีบไปจอง"
       
        แต่กวงกลับนิ่งจนน่าแปลกใจ
        "พอแล้วแม่ คุณกวงเขารีบ"
        ลำดวนดันแลออกไป แล้วปิดประตูรถ
        "มีอะไรรึเปล่าคะ คุณกวง"
        กวงถอนใจ แล้วขับรถออกไป
        "เปล่า...ไม่มีอะไร"
        แลเดินกลับไปรวมกลุ่มกับแก๊ง
        "มันไม่ดีใจรึไงวะ ได้ลูกชายแทนที่มันจะไชโยฉลอง ทำไมทำหน้าแปลกๆวะ" แลสงสัย
        วันเฉลิมที่รู้สึกได้ถึงความกังวลของกวง
       
        ในเวลาต่อมา ลำดวนหน้าแฉล้มเดินนำกวงเข้ามาถึงหน้าห้องดูเด็กอ่อน...ชะเง้อชะแง้มองหา
        "อุ๊ยตายน่ารักน่าเอ็นดูทั้งนั้นเลย คุณกวงขา คนไหนล่ะคะ หลานลำดวน"
        ลำดวนหันมามองกวงที่ยืนพิงผนังกอดอกนิ่ง ก้มหน้าหันไปทางอื่น ลำดวนแปลกใจ
        พยาบาลเข้ามาดูแลเด็กในห้องกระจกพอดี ลำดวนเคาะกระจก กวักมือเรียกพยาบาล
        "คนไหนลูกคุณลำยองน่ะคุณ คนไหน"
        พยาบาลเข็นรถที่มีตู้กระจกครอบอีกที เข้ามาให้ลำดวนดู เธอผงะตกใจ แทบร้องไม่ออก ไม่ต่างจากเห็นผีเลย
       
        ลำยองนอนสิ้นฤทธิ์ ครางเจ็บแผลฮือๆ อยู่ในห้องพิเศษ ลำดวนหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าเปิดประตูเข้ามา
        "หมอ...เมื่อไหร่ฉันจะหายเจ็บเนี่ย เอาอะไรก็ได้มาฉีดให้หน่อย จะได้...อ้าว อีลำดวน กูก็นึกว่าหมอ"
        "คุณกวงเขาไปรับฉันมานอนเฝ้าไข้พี่"
        "อ้าว แล้วเขาไปไหนแล้วล่ะ สงสัยจะเห่อลูก ไปเฝ้าแต่ลูกละสิ"
        "คุณกวง เขากลับไปแล้ว"
        "คงรีบกลับไปส่งข่าวเตี่ยกับแม่เขามั้ง ว่าได้ลูกชายแล้ว"
        ลำดวนสีหน้าลำบากใจ
        "พี่ลำยอง...ลูกพี่มันไม่ค่อยแข็งแรงนะ"
        "เดี๋ยวหมอเขาก็ดูแลเองแหละ กูเป็นคนไข้พิเศษนะโว้ย ไม่ได้คลอดอนาถาแบบตอนคลอดไอ้วันมัน"
        ลำดวนกระอักกระอ่วน ลำยองยังร่ายไม่หยุด
        "ถ้ามึงกลับบ้าน ฝากบอกแม่แกด้วยว่า ให้หาหมอประคบเก่งๆไว้รอกูหน่อย จะได้ประคบหน้าท้องให้มันยุบๆ บวมฉึ่งยังงี้ ใส่ชุดอะไรก็ไม่สวย...เออนี่...คุณกวงเขารับปากจะซื้อแหวนเพชรให้กูด้วย เขาจะรับขวัญลูก...มึงคอยดูนะ กูจะเลือกเพชรเม็ดให้มันใหญ่กว่าที่ไอ้สันต์มันหมั้นเมียใหม่มันอีก"
       
        ลำดวนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก แต่รู้ว่าอนาคตของพี่สาวไม่ได้สวยใสอย่างคิดไว้แน่ ลำยองยิ้มคิดแต่เรื่องของตัวเองมากกว่าลูก สลับกับครางด้วยความเจ็บแผล

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 4
       หน้าบ้านลำยอง เช้าวันใหม่ วิมลประคองถาดใส่บาตรมือหนึ่ง อีกมือจูงสมฤดีออกมาหน้าบ้าน
       วันเฉลิมยืนยิ้มอยู่มุมหนึ่ง
        "หนูสม...วันนี้มีขนมอะไรมาแบ่งพี่เขาลูก"
        สมฤดียื่นชมพู่ให้ วันเฉลิมรับชมพู่ไป
        "ขอบใจนะหนูสม"
        "ขอบใจนะ"
        ชมหิ้วกระเป๋านักเรียนเดินเข้ามาหา
        "วัน...รอรถเองได้ไหม พี่จะได้รีบเข้าไปทำงานในบ้าน"
        "ได้ครับ"
        "เมื่อคืนยายเห็นใครต่อใครมากันเต็มบ้าน มีอะไรกันล่ะ" วิมลถาม
        "เขามาฟังข่าวแม่เจ้าวันไปคลอดค่ะ" ชมบอก
        "อ้าว...ไปคลอดแล้วเหรอ วันได้น้องผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะลูก"
        "น้องผู้ชายครับ"
        "หนูล่ะไม่ชอบเล้ย พวกยายๆน้าๆเขาชอบพูดว่าอีกหน่อยวันเขาจะเป็นหมาหัวเน่า"
        "เขาคงคิดไม่ถึงล่ะมังว่า เด็กตัวแค่นี้ก็มีความคิดจิตใจ"
        "นั่นสิคะคุณยาย ทำไมชอบคิดว่าเด็กไม่รู้..."
        "วัน...วันดีใจไหมลูกที่ได้น้องชาย"
        "ดีใจครับ"
        "แล้วถ้าได้น้องสาวล่ะลูก"
        "ดีใจครับ"
        "นั่นสินะ ยังไงก็น้องของเรา แม่ของเรา ใช่ไหมลูก"
        "ครับ"
       
        ปั้นกับสินช่วยกันขายของคนละมุม ลูกค้ามาก..คึกคักเชียว ยายแลสีหน้ามั่นใจ เดินอาดๆเข้ามา
        "เฮ้ย...ตาสิน เอาเหล้ามาโรงมาขวดนึง"
        สองผัวเมียหันมามองเป็นตาเดียวกัน
        "กินเหล้าแต่วันเลยเรอะ ยัยแล" ชาวบ้านถาม
        "ไม่ได้เอาไปกินเองโว้ย เอาไปถวายเจ้าที่ท่าน พวกเอ็งคงยังไม่รู้มั้งว่า ลำยองลูกสาวข้ามันคลอดแล้วเมื่อคืน ได้ลูกชายโว้ย สมใจเถ้าแก่กวงเขา เขางี้ยิ้มหน้าบานไม่ยอมหุบเชียวล่ะ พวกเอ็งเตรียมล้างไส้ล้างพุงมากินโต๊ะจีนกันได้เลย เอ้าเฮ้ย...ได้รึยังล่ะเหล้าน่ะตาสิน เงินสดๆ โว้ยไม่ต้องทอนด้วยที่เหลือข้าให้เป็นติ๊บ"
        "อีแล...มึงก็รู้ว่าบ้านกูไม่ได้ขายเหล้า มึงอยากอวดบารมีลูกมึง มึงไปอวดไกลๆ เลย ไม่มีใครเขาเห่อโต๊ะจีนไปกะมึงหรอก"
        "เออ เนาะ กูก็ลืมไป...ขายแต่ผักหญ้า น้ำปลากะปิ วันๆกำไรหยิบมือ จนตายลงโลง มึงก็มีปัญญาแค่นี้แหละ" แลพูดพลางหัวเราะ
        "จะจนจะรวย มันก็เรื่องของกู ถึงจะจนกูก็มีปัญญาได้คนดีๆมาเป็นสะใภ้กูล่ะวะ ไม่ใช่สวยแต่ข้างนอก ข้างในเหม็นฉึ่งอย่างลูกสาวมึง"
        ยายแลถลกผ้าถุงชี้หน้า
        "อีปั้น"
        "ไปซะยัยแล คนเขาจะทำมาหากินกัน" สินบอก
        ยายแลปราดไปคว้ากระจาดไข่เป็ดเงื้อขึ้นจะทุ่มทิ้งทำลาย ปั้นเข้ามาท้าวสะเอวเผชิญหน้า
        "เอาสิ ลองสิ ไข่กูแตกกี่ฟองกูจะปรับมึงเป็นร้อยเท่าเชียว แถมจะลากคอมึงส่งตำตรวจด้วย ลองดู อีแล"
        แลขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเพราะทำอะไรไม่ได้ ทุกสายตามองมาอย่างเย้ยเยาะ ยายแลกระแทกกระจาดไข่ลง จะเดินออกไป ไม่ออกไปเปล่า ถ่มน้ำลายปิ๊ดลงพื้น
        "ดูเอาเหอะ อีคนชั้นต่ำ แม่ลูกไม่ได้ต่างกันเลย"
       
        เวลากลางวัน วันเฉลิมถูพื้นกุฏิอย่างตั้งใจ หลวงตาปิ่นนั่งเช็ดตู้ทำความสะอาดอยู่อีกมุม
       สันต์พาเทวีขึ้นกุฏิมา...
        "นมัสการครับหลวงลุง"
        สันต์ เทวีกราบหลวงตาปิ่น
        "เจริญพร"
        วันเฉลิมหันไปมองเห็นสันต์กับเทวี
        "พ่อ"
        "ขยันจริงลูก ช่วยหลวงตาถูพื้นเหรอ"
        "ครับ"
        เทวีมองวันเฉลิมเห็นครั้งแรกก็เมตตาเลย
        "มันถูเอาจริงเอาจังนะ ไม่ได้ถูเล่นๆ ผู้ใหญ่เห็นยังต้องอายเชียวละ"
        "ดีแล้วละลูก วันต้องดูแลหลวงตาให้ดีๆนะ"
        "ครับ"
        "นั่นใครล่ะ แฟนใหม่เอ็งเรอะเจ้าสันต์"
        "ครับหลวงตา...วันนี้มีโอกาส ผมเลยพาอาจารย์เทวีมากราบหลวงลุงครับ"
        "แต่งกันแล้วจะพากันย้ายมาอยู่แพแม่ปั้นเขารึเปล่าล่ะ"
        "ยังไม่ทราบเลยครับหลวงลุง"
        "ถ้ามาอยู่ที่นี่ก็ไกลจากที่ทำงานไปหน่อยเจ้าค่ะ"
        "ก็ค่อยดูกันไปนะ แต่เป็นผัวเมียกันยังไงก็ต้องอยู่ดูแลกันให้ดี ผัวอยู่ทาง เมียอยู่ทาง ไปก็ไปคนละทาง สุดท้ายครอบครัวก็พัง"
        สันต์และเทวียกมือไหว้น้อมรับคำสอนหลวงตา
        "วัน...มาหาพ่อใกล้ๆซิลูก"
        วันเฉลิมคลานเข้าไปหาสันต์
        "นี่อาเทวีนะลูก ไหว้อาเทวีซะ"
        วันเฉลิมไหว้ เทวีเอื้อมมือมาจับมือวันเฉลิมไว้แทนการรับไหว้
        "พ่ออยากให้วันรู้ไว้นะลูก ว่าถึงแม้พ่อกับแม่ของวันจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ถึงวันจะมีพ่อใหม่แม่ใหม่ วันต้องการความช่วยเหลืออะไร วันก็มาหาพ่อได้เสมอ พ่อไม่มีวันทอดทิ้งวันไปไหนหรอก เข้าใจไหมลูก"
        "ครับ"
       
        ภายในห้องคนไข้พิเศษ ลำยอง เสือกถาดอาหารออกไปไกลตัวอย่างหงุดหงิด จริงๆ แล้วอยากเหล้ามากกว่า
        "กับข้าวบ้าอะไรวะ จืดชืดไม่มีรสชาติอะไรเลย"
        "กับข้าวโรงพยาบาล มันก็ยังงี้แหละพี่" ลำดวนบอก
        พยาบาลอุ้มเด็กทารกที่ห่อตัวมิดชิดเข้ามา
        "คุณแม่ให้นมลูกหน่อยนะคะ"
        พยาบาลวางทารกลงข้างแม่ ลำยองหันมามองลูกตัวเองแล้วแทบกรี๊ดผงะ !
        "อะไรพี่ลำยอง"
        "ไอ้นี่มันลูกข้าเหรอ"
        ลำดวนไม่กล้าสบตาลำยอง
        "ทำไมมันเป็นยังงี้ล่ะ ผัวฉันเขาหล่อยังกะอะไรดี ฉันก็สวยขนาดนี้ แล้วนี่มันอะไร หมอเอาเด็กผิดคนมาให้เป็นลูกฉันหรือเปล่าเนี่ย"
        "ไม่ผิดพลาดอย่างนั้นหรอกค่ะ เด็กไม่ค่อยแข็งแรง คุณหมอกำลังพยายามช่วยเหลือดูแลอย่างเต็มที่ และนมจากคุณแม่จะเป็นอีกทางนึงที่ช่วยเด็กได้ค่ะ" พยาบาลบอก
        ลำยองจนมุม
        "อีกสักพัก ดิฉันจะกลับมานะคะ"
        พยาบาลเดินออกไป
        "นังลำดวน...ทำไมคุณกวงเขาไม่โผล่มาเลย สองสามวันแล้วนะมึง"
        "เขามา แต่มาดูลูกแล้วก็ไป"
        "ทำไมเขาไม่มาดูกูมั่ง"
        ลำดวนไม่ตอบ เพราะลำยองน่าจะรู้อยู่แก่ใจ
       
        บ้านลำยอง วันใหม่ วันเฉลิมช่วยชมวักน้ำจากถัง รดน้ำผักสวนครัวเล็กน้อยๆที่ปลูกเอาไว้
        "วันนี้กินไข่เจียวใส่ใบโหระพาละกันนะวัน...ไม่เบื่อใช่ไหม"
        ชมเด็ดใบโหระพาจากต้น วันเฉลิมมองไปทางหน้าบ้าน
        "ทุ่นค่ากับข้าวไปได้เยอะเลยนะเนี่ย ผักพวกเนี้ย"
        "พี่ชม...เมื่อไหร่แม่จะพาน้องกลับบ้าน"
        "ไม่รู้สิ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน อยากเห็นน้องละสิ"
        วันพยักหน้าบอก
        "คิดถึงแม่ด้วย"
        ปานเดินมา จะเข้าบ้าน
        "ไอ้วัน...ทำอะไรวะ"
        "รดน้ำผัก"
        "วันนี้บ้านปู่ย่าเอ็งเขามีงานแน่ะ ของกินขนมต้มเพียบเลย เอ็งไม่ไปดูเหรอวะ"
        "งานอะไรน้าปาน"
       
        "ก็พ่อเอ็งเขาหมั้นแฟนใหม่เขาไงวะ ไม่มีใครบอกเองรึไง อ้อลืมไป...ไม่มีใครเขาเอาเอ็งแล้วนี่หว่า เฮ้ย...ไปเอาของกินมาเผื่อข้าด้วยนะโว้ย เอามาเยอะๆ"
        ปานหัวเราะ เริงร่า ชอบใจ
       
       อ่านต่อเวลา 17.00น.

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 4
       ภายในเรือนแพ สันต์ สวมแหวนหมั้นให้เทวี แขกเหรื่อปลาบปลื้มชื่นชมชะเง้อชะแง้...เทวี ไหว้สันต์ สันต์รับไหว้...
                       งานจัดเล็กๆไม่เอิกเกริก ฟู่ฟ่า ไม่มีความฟูมฟาย แต่ถูกต้องตามประเพณี งดงามด้วยความสุขของผู้คน
                 วันเฉลิมค่อยๆเดินเข้ามาตามทางลงเรือแพผ่านสวนกับผู้คนที่เข้าๆออกๆ
                 ทั้งสันต์และเทวีผ่านขั้นตอนรับไหว้ ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายให้พร ทั้งสองครอบครัวต่างมีปฎิสัมพันธ์กันดี
                 วันเฉลิมมุดผ่านผู้คนมายืนมองห่างๆ วันเฉลิมเห็นทุกคนมีความสุขชื่นมื่น โดยเฉพาะ ปู่-ย่า สันต์กับเทวี ไม่มีใครหันมาเห็นวันเฉลิม หรือให้ความสนใจเลย วันเฉลิมค่อยๆเดินหลบออกไป
        
                 ภายในห้องคนไข้พิเศษ ลำดวนพับผ้าเก็บใส่กระเป๋า ลำยองนั่งผัดหน้าอยู่บนเตียง
                 "อีลำดวน หมอนใบเนี้ยนอน สบ๊ายสบาย มึงเอาใส่กระเป๋าไปให้กูด้วย"
                 "จะใส่ลงไปได้ยังไงล่ะพี่ กระเป๋ามันเล็ก"
                 "งั้นมึงก็ถือไปให้กู"
                 "เดี๋ยวเขาก็จับเอาหรอก ขโมยของเขาน่ะ"
                 "ขโมยที่ไหนกันวะ เงินเราก็จ่าย มันต้องเอาให้คุ้มสิ"
                 "พี่อยากได้ก็ถือไปเองละกัน ฉันไม่ถือให้หรอก"
                 ลำยองเขวี้ยงหมอนใส่ลำดวน
                 "อีบ้า"
                 กวงเปิดประตูเข้ามาพอดี สีหน้าเงียบนิ่ง พยาบาลเข็นรถตามเข้ามา
                 "เสร็จกันรึยัง จะได้ไปซะที"
                 พยาบาลจะประคองลำยองลงนั่งรถเข็น แต่ลำยองสะบัด
                 "คุณกวงขาประคองลำยองหน่อยสิคะ ลำยองเดินไม่ไหว"
                 "ลำดวนไปช่วยประคองหน่อยไป ผมหิ้วกระเป๋าให้เอง"
                 ลำดวนขยับเข้ามาช่วยประคองลำยองที่หน้าหงิก ลงนั่งรถเข็น
                 ลำยองเรียกร้องความสนใจ
                 "โอย อูย"
                 "แล้วลูกล่ะคะคุณกง" ลำดวนถาม
                 "หมอเขาให้อยู่ต่อไปก่อน ยังไม่ให้เอากลับ"
                 กวงเดินนำออกไปจากห้อง พยาบาลเข็นรถพาลำยองที่หน้าง้ำออกไป
        
                 วันเฉลิมวิ่งออกมาจากในบ้านเพราะเห็นรถกวงมาจอด
                 "พี่ชม...แม่กลับมาแล้ว"
                 ลำดวนประคองพาลำยองลงจากรถ น้าชื่นกับชมตามออกมาจากในบ้าน
                 "มึงจับกูเบาๆ ได้ไหมอีลำดวน กูเจ็บนะมึง"
                 "แม่ยังไม่หายเจ็บเหรอครับ"
                 "มึงอย่าเพิ่งมายุ่งกะกู...รำคาญ"
                 น้าชื่นจะเข้าช่วยประคองอีกด้าน ลำยองสะบัดแขนออก
                 "กูไม่อยู่ สุขสบายกันเต็มที่เลยละสิ อีชื่น อีชม"
                 ชื่นกับชมถอยออกมาห่าง
                 "ชม  มาเอากระเป๋านี่ไปที"
                 ชมเข้ารับกระเป๋าจากกวง แล้วตามลำยองเข้าบ้าน วันเฉลิมมองตามแม่ แล้วหันมามองกวง
                 "ไหนน้องล่ะครับป๊า"
                 "น้องยังต้องอยู่โรงพยาบาล ยังกลับมาไม่ได้"
                 กวงเดินเข้าบ้าน
        
                 บนบ้าน ห้องนอนลำยอง ชมวางกระเป๋าลงมุมหนึ่ง  ลำดวนประคองพาพี่สาวลงนั่งที่เตียง กวงตามเข้ามาในห้อง ชมขยับออกไปจากห้อง
                 "คุณกวงขา ลำยองอยากกินหูฉลาม"
                 กวงนิ่งไม่ตอบ เดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดตู้ แล้วหยิบเสื้อกางเกงของตัวเองออกมาหลายตัว
                 "คุณกวงจะไปไหน"
                 "กลับบ้านฉันน่ะสิ"
                 "แล้วทำไมต้องเอาเสื้อผ้าไปด้วย"
                 "ก็มันเสื้อผ้าฉัน"
                 ลำยองปรี๊ดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว
                 "ไม่ใช่ไปมีอีหนูเลี้ยงไว้ที่ไหนอีกเหรอ"
                 "พูดอะไรออกมาน่ะ"
                 "นึกว่ากูไม่รู้รึไง อย่าให้กูจับได้นะมึง กูจะตามไปตบให้ฟันร่วงเลย"
                 "เป็นบ้าหรืออยากเหล้าจนคลั่งกันเนี่ย ลูกจะรอดไม่รอดอยู่โรงพยาบาลนั่นน่ะ ยังมีสมองคิดเรื่องแบบนี้อีกเหรอ"
                 "กูจะกินมันก็เรื่องของกู เหล้าของกู"
                 "ที่ลูกต้องออกมาเป็งยังงี๊ก็เพราะแกนะแหละ รู้เอาไว้ซะ"
                 "แอร๊ย..."
                 "หุบปาก  รู้จักอายชาวบ้านเขามั่ง แล้วจำเอาไว้ให้ดี ถ้ายังขืนไม่เลิกกินเหล้า ฉันจะไม่กลับมาที่นี่อีกเลย"
                 กวงเดินออกไปทันที ลำดวนได้แต่ตาค้าง หลบตาวูบวาบ เพราะไม่เคยเจอกวงรุนแรงยังงี้
                 "แอร๊ย..."
        
                 กวงเดินถือเสื้อผ้าออกมาจากบ้านด้วยความโกรธ วันเฉลิมได้ยินการทะเลาะกันเมื่อครู่ก็ยืนก้มหน้าอยู่มุมหนึ่ง กวงดับอารมณ์ตัวเองลงได้มากทันทีที่เห็นวันเฉลิม กวงเดินช้าๆ เข้าไปหาลูบหัวอย่างเอ็นดู
                 "ป๊าไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้หรอกนะ"
                 "ป๊าอย่าโกรธแม่เลยครับ แม่ไม่สบาย"
                 กวงใจอ่อนยวบลงไปอีก
                 "ทำไมเราถึงไม่มาเกิดเป็นลูกป๊า.. หือ..วันเฉลิม"
                 วันเฉลิมค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองกวง น้ำตาคลอหน่อย กวงหัวใจแทบหล่นวูบเหมือนกัน ตัดใจ เดินจะไปที่รถ ยายแลวิ่งหน้าบานแจ้นเข้ามา
                 "เถ้าแก่...เถ้าแก่ ลำยองมันกลับมาแล้วใช่ไหม ลูกล่ะเป็นยังไง น่ารักน่าชังใช่ไหม เหมือนใครกันล่ะ พ่อหรือแม่ หือ"
                 กวงไม่ตอบอะไรเลย ขึ้นรถแล้วขับออกไป
                 "มันอะไรกันวะ"
                 ยายแลท้าวสะเอวมองตามรถกวงไป 
        
                 ลำยองเปิดตู้ควานหาขวดเหล้าที่เก็บเอาไว้จนเจอ เปิดขวด ซดให้หายคิดถึง ยายแลเข้ามาในห้อง
                 "ลำยอง...ข้าเตือนเอ็งแล้วใช่ไหม ว่าให้เลิกกินเหล้า"
                 "เอาอีกคนนึงแล้ว แม่อย่ามายุ่งกะฉันได้ไหม"
                 "ลำดวนมันเล่าให้ข้าฟังหมดแล้วว่า ทำไมหมอเขาถึงยังไม่ให้ลูกเองกลับมาบ้าน"
                 "มันน่าเกลียดจะตาย ตัวเหี่ยวๆ ย่นๆเหมือนไม่ใช่ลูกคน" ลำยองว่า
                 "ก็เพราะมึงกินแต่เหล้าน่ะแหละ อีลำยอง"
                 "มันเกี่ยวกันตรงไหน แม่"
                 "มึงกินก็เท่ากับมึงบังคับยัดใส่ปากลูกมึงน่ะแหละ"
                 "ใครจะไปรู้"
                 "มึงดื้อเอง หมอเค้าเตือนมึงตั้งนานแล้ว เลิกได้ก็เลิกซะ แค่นี้คุณกวงเขาก็ผิดหวังมากพอแล้ว  ถ้าเขาเอือมมึงมากๆ เขาไม่กลับมาหามึงอีกเลย มึงจะทำยังไง"
                 "ไม่มีทางหรอกแม่  ยังไงเขาก็ต้องกลับมาง้อฉัน  ลูกชายเขาอยู่กับฉันทั้งคน ฉันไม่กลัวหรอก"
                 ลำยองซดเหล้าต่อ ยายแลเอือมระอา
       เย็นวันใหม่ หน้าบ้านยายวิมล วันเฉลิมจับมือสมฤดีจูงเดินเตาะแตะไปหาคุณยาย
                 "แม่เขากลับมาอยู่บ้านแล้วใช่ไหมลูก" วิมลถาม
                 "ครับ"
                 "แล้ววันช่วยแม่เลี้ยงน้องบ้างรึเปล่าลูก"
                 "น้องยังไม่ได้กลับมาครับ  น้องไม่ค่อยสบาย"
                 "อีกไม่นานก็คงได้กลับมา"
                 "แม่บอกว่าน้องน่าเกลียด"
                 "น้องคงไม่สบายน่ะแหละ  วันยิ่งต้องสงสารน้องให้มากๆ รู้ไหม"
                 "ครับ"

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 13
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 7 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 7 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 11 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทองเนี้อเก้า
อัมพร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลำยอง ><
mof[oml@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รีบมากก็หาอ่านเอง เค้าดีแค่ไหนละเอามาอัพให้
ทำดีแต่โดนด่า ไม่ทำห่าเจือกด่าเค้า
คนคิดดี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพทีละนิดรำคาญ ไปอ่านเวบอื่นๆเสิทเอาจบเรียบร้อยไปแล้ว
ไม่อ่านละ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านเวปไหนค่ะหาอยู่เหมือนกัน
กะปิดกะปอยเหลือทน
 
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากให้อัพสักวันล่ะ หน้าไปเลย
รู้สึกไม่ค่อยสะใจสักเท่าไหร่เลยอ่ะ
ติดตามอยู่นะค้ะ
ติดหนึบเลยค่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมากค่ะไม่วกไปวนมาให้น่าเบื่อ. อัพเยอะๆนะค่ะห้ามผิดนัดล่ะ
ฟิน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังสนุกเลย เดินเรืี่องไวเนอะ
jusmin
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพเยอะๆหน่อยนะค่ะขอร้อง
แฟนคลับลำยอง(แต่ไม่เป็นเหมือนลำยองนะ)
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอๆ อัพๆๆ ขอบคุนๆ
รออ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพหน้า 3 4 ให้หน่อยค่ะ
ิติดตามต
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมากจะติดตามทุกตอนค่ะ
ฟินเวอร์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014