หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่

อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 14 ตุลาคม 2556 07:10 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ ตอนที่ 7
       อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ ตอนที่ 7
       
       บุรินทร์เข้ามาตบบ่าแสนอย่างปลาบปลื้ม
       
       "เยี่ยมมากเลยแสน โปรเจ็คท์ดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เสนอเรื่องนี้ตั้งแต่แรก"
       "ผมคิดว่าจะค่อยๆทำเองไปก่อน ไม่คิดว่าจะนำมาพรีเซนท์ตอนนี้ ผมว่า..เรื่องนี้เราต้องทำอย่างรอบคอบ"
       "ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก เห็นมั้ยว่าพนักงานทุกคนก็เห็นชอบด้วย" บุรินทร์บอก
       พิลาสินีเดินมาหาแสน
       พิลาสินี แซวแบบตัวเองเจ็บนิดๆ "ซุ่มเงียบเลยนะคะ มีโปรเจ็คท์ดีๆ ก็ไม่เล่าให้ฟังบ้างเลย"
       บุรินทร์และแสนชะงักไปเมื่อพิลาสินีเดินเข้ามา
       "แพม เดี๋ยวผมขอคุย..”
       แสนมองบุรินทร์ด้วยแววตาขอร้อง "เอ่อ ให้ผมถามแพมเองนะครับบอส" แสนพูด บุรินทร์เหมือนจะไม่ยอม "นะครับ" แสนขอ สุดท้ายบุรินทร์ก็พยักหน้า
       พิลาสินีมองบุรินทร์และแสนด้วยความแปลกใจ
       
       พิลาสินีตอบแสนอย่างตรงไปตรงมา
       "ข้อมูลที่ฉันเอามาพัฒนาเป็นโปรเจ็คชุมชนสีเขียว ได้มาจากฐานข้อมูลส่วนกลางของบริษัทเราค่ะ"
       แสนฟังและอ่านสีหน้าของพิลาสินีก็สัมผัสถึงความตรงและจริงใจ แต่เขาก็ลองถามย้ำ "คุณแน่ใจเหรอแพม?”
       "ทำไมฉันต้องไม่แน่ใจด้วยล่ะคะ" พิลาสินีเอะใจ "หรือว่าข้อมูลของฉัน มีปัญหาอะไร?”
       แสนนิ่งว่าจะพูดหรือไม่พูดดี
       "แสนคะ มีเรื่องอะไรใช่มั้ย" พิลาสินีถาม สีหน้าของแสนบ่งบอกแม้ปากของเขาจะไม่พูดออกมา "คุณก็รู้ฉันไม่ชอบเรื่องไม่โปร่งใส คุณต้องบอกฉัน"
       
       คิมหันต์พูดกับอันยาด้วยความอึดอัด
       "ผมบอกก็ได้ ใช่ ผมแอบเอาไฟล์ข้อมูลของด็อกเตอร์แสนใส่ไปในทรัมฟ์ไดร์ฟของคุณเม คุณเมเค้าคงคิดว่ามันมาจากฐานข้อมูลกลางของบริษัท คงไม่รู้หรอกว่าเป็นฝีมือผม"
       "คิมบอม!" อันยายั๊วจัด "ทำไมแกถึงไม่บอกฉันก่อน !!! ข้ามไลน์กันอย่างงี้ได้ยังไง"
       คิมหันต์จ๋อยแต่ว่าก็เตรียมใจไว้อยู่แล้ว
       "แล้วอีกหน่อยฉันจะไว้ใจใครได้ ฉันต้องคอยระวังแก เหมือนที่คอยระวังยัยเมรีกับยัยอาโปรึเปล่า"
       คิมหันต์อึ้ง "เจ๊ ที่ผมทำมันผิด ผมยอมรับ!! แต่ผมไม่มีวันเหมือนสองคนนั่นแน่ๆ เจ๊พูดยังงี้ได้ยังไง"
       "ก็นายอยากทำให้ฉันไม่ไว้ใจเอง!”
       "ดี งั้นจะบอกให้ ผมก็ไม่ไว้ใจเจ๊เหมือนกัน!" คิมหันต์บอก อันยาชะงัก "ที่ผมต้องลงมือเอง มันเป็นเพราะอะไร เจ๊เคยถามตัวเองบ้างมั้ย"
       อันยายังมองคิมหันต์ด้วยสายตาโมโหและไม่เข้าใจ
       "ก็เพราะเจ๊นั่นแหละ เจ๊เปลี่ยนไป! รู้ตัวบ้างรึเปล่า ! ปากก็บอกว่าจะปิดจ็อบให้ได้ แต่การกระทำน่ะตรงกันข้าม วันๆคอยแต่ห่วงว่าด็อกเตอร์แสนเค้าจะรู้สึกอะไรกับตัวเองเจ๊รู้ตัวมั้ย ว่าเจ๊กำลังหลงเค้า จนลืมงานของเราแล้ว"
       คิมหันต์ระเบิดสิ่งที่อัดอั้นใจออกมา เขามองอันยาอย่างผิดหวังมากๆ อันยาอึ้ง เพราะสิ่งทิ่คิมหันต์พูดตรงเสียจนรู้สึกเหมือนโดนตบหน้า คิมหันต์มองอันยาที่นิ่งอึ้งพูดไม่ออกแล้วก็หันหลังเดินหนีไป
       อันยาเรียก "คิมบอม คิมบอม!”
       อันยาเรียกแต่คิมหันต์ไม่ยอมหันกลับมา
       
       เมขลากับเพียงดาวช่วยกันเก็บเอกสารงานสัมมนาที่เหลืออยู่
       "ปลื้มอ่ะ คู่ขวัญของบริษัทพรีเซนท์ได้ยอดเยี่ยมทั้งคู่ เหมาะสมกันไม่มีใครเกินเลยจริงๆ"
       เพียงดาวปลื้มตามไม่เลิก แล้วพิลาสินีก็ก้าวฉับๆมาอย่างโกรธจัดและทำหน้าตาเอาเรื่อง
       "เม เธอไปเอาไฟล์ข้อมูลที่ฉันใช้ทำโปรเจ็ทค์มาจากไหน"
       เมขลาแปลกใจท่าทีของพิลาสินี "ก็..จากฐานข้อมูลรวมไงคะ เม..จำได้ว่าบอกด็อกเตอร์แล้ว"
       "ยังงั้นเหรอ?”
       พิลาสินีหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาโชว์หน้าจอที่เป็นหน้าเว็บบริษัท บ็อกซ์ขึ้นตัวอักษร “ไม่พบไฟล์ข้อมูลชื่อโครงการชุมชุมชนเกษตรอินทรีย์...”
       "มันไม่ได้อยู่ในเว็บกลางของบริษัท แต่เป็นข้อมูลงานของด็อกเตอร์แสนเค้าต่างหากล่ะ"
       เมขลากับเพียงดาวอึ้ง!!
       "ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้ เธอเอางานของด็อกเตอร์แสนมาให้ฉันได้ยังไง แล้วเธอทำแบบนี้ทำไม" พิลาสินีถาม
       "เม.. เมเปล่านะคะ เม ไม่ได้ทำ...”
       "ไม่ได้ทำ!! งั้นข้อมูลบ้าๆนี่มาอยู่ในนี้ได้ยังไง!" พิลาสินีหยิบทรัมฟ์ไดร์ฟมาปาทิ้งด้วยความโมโห
       แสนกับบุรินทร์เดินออกมาเห็นพิลาสินีกำลังดุเมขลาก็รีบเข้ามา
       อันยาซึ่งเดินกลับเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี
       "ถ้าเธอไม่ได้ทำ งั้นฉันทำเองยังงั้นเหรอ !! แบบนี้บอสกับแสนเค้าก็ต้องนึกว่าฉันเป็นหัวขโมย ก็อปปี้งานของแสนเค้าเพื่อเอาหน้า ฉันก็กลายเป็นผู้ร้ายยังงั้นสิ" พิลาสินีว่า
       
       เมขลาช็อค เมื่อโดนพิลาสินีคาดคั้นอย่างโกรธจัด เธอทำท่าจะร้องไห้

อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ ตอนที่ 7
       อันยาทนดูเมขลาที่รับเคราะห์แทนตัวเองไม่ได้
       
       "คุณแพม ใจเย็นๆ คุยกันดีๆเถอะค่ะ"
       พิลาสินีสวน "เธอไม่เกี่ยว !! ฉันต้องเคลียร์กับคนของฉัน"
       อันยาชะงัก แสนเข้ามาห้ามอีกคน
       "แพม ที่ผ่านมาคุณเมเค้าทำงานดีมาตลอด นี่เพิ่งเกิดเรื่องครั้งแรก ค่อยๆคุยกันดีกว่า"
       "แต่คนที่เดือดร้อนมากที่สุด คือคุณนะคะ แล้วฉันก็เสียหายด้วย"
       "เม...ไม่ต้องกลัวนะ บอกผมได้มั้ย ว่าทำไมไฟล์ข้อมูลผมถึงไปอยู่ที่คุณ ลองนึกดูดีๆ" แสนถาม
       เมขลาได้สติจากแสน แม้จะกลัวมากแต่เธอก็ค่อยๆนึก "เม.. เมขอยืมใช้โน้ตบุ๊คของคุณอันยา บางที..”
       อันยาหน้าซีด แสนและพิลาสินีก็หันมามองอย่างแปลกใจกัน อันยาหวาดๆว่าเมขลาจะรู้หรือเปล่า
       "บางที..." เมขลาพูดขึ้น อันยาลุ้นมากๆ "เมอาจจะเผลอ...เซฟงานมาโดยไม่ตั้งใจ"
       อันยามองเมขลาด้วยความรู้สึกเหมือนคอเพิ่งรอดจากเขียง
       "นี่เพราะความสะเพร่าของเธอ !!! ทำให้ทุกคนเค้าต้องเดือดร้อนกันไปหมด รู้ตัวรึเปล่าว่าทำอะไรลงไป!” พิลาสินีถาม
       "เม..เมขอโทษนะคะด็อกเตอร์ เม..ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เม..." เมขลาร้องไห้จนตัวสั่น
       อันยามองเมขลาแล้วบีบมือตัวเองแน่นเพราะรู้สึกผิดต่อเมขลามาก แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะรับผิด
       อันยาคิดในใจ "เม ฉันขอโทษ......”
       "ฉันรับคนไร้ประสิทธิภาพแบบนี้ไว้ไม่ได้ ฉันขอไล่...”
       เพียงดาว บุรินทร์ และอันยาอึ้ง
       บุรินทร์เข้าไปห้าม "ผมขอล่ะแพม ! ถ้าเมเค้าไม่ได้ตั้งใจ แบบนี้มันก็รุนแรงเกินไป"
       "ไล่คนทำงานชุ่ยออก ไม่เรียกว่ารุนแรงหรอกค่ะ" พิลาสินีบอก
       เมขลายิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้น
       "ผมขอด้วยคนนะแพม" แสนบอก พิลาสินียังโกรธมาก "รอให้ใจเย็นลงกว่านี้ แล้วค่อยตัดสินใจคนที่เค้าตั้งใจทำงานมาตลอด จู่ๆมาโดนไล่ออกกะทันหัน อย่างน้อยก็ควรจะให้เวลาเค้าบ้าง นะ ผมขอร้อง"
       แม้จะโกรธมากแต่พิลาสินีก็ยอมยั้งเอาไว้ตามคำขอของแสน
       
       พิลาสินีคุยกับแสนตามลำพังในมุมที่ค่อนข้างสงบ
       "ฉันจะคืนโปรเจ็คท์ให้คุณ ถ้ามีใครถามว่าทำไมฉันไม่ทำต่อ ก็จะบอกว่าติดงานอื่น" พิลาสินีบอก
       "แพม ทำแบบนั้นคุณจะมีปัญหาเรื่องเครดิตนะ" แสนท้วง
       "จะให้ฉันทำไม่รู้ไม่ชี้ แล้วเอาผลงานของคุณ มาเป็นผลงานตัวเองยังงั้นเหรอคะ"
       แสนนิ่งไป ก่อนจะพูดยิ้มๆ "คุณรู้มั้ย จริงๆแล้วผมไม่โกรธเลย เพราะผมรู้ว่าด็อกเตอร์พิลาสินี ไม่มีทางจะเอาเปรียบผม เรื่องที่เกิดขึ้นมันต้องมีสาเหตุอื่น"
       พิลาสินีโล่งใจที่ได้ยินแสนพูดแบบนี้
       "ด็อกเตอร์พิลาสินีเก่งจะตาย ไม่เห็นต้องก็อปปี้งานใครเลย นี่โชคดีนะ ที่เค้าไม่รู้ว่าเป็นข้อมูลของผม ไม่งั้นคงไม่มีคนเอาข้อมูลนี้ไปพัฒนาให้ดีขึ้นกว่าเดิม"
       "ยังจะมาชมฉันอีก!”
       "จริงๆนะ ไม่ต้องดูอะไรมาก แค่ชื่อโครงการ ยังตั้งได้ดีกว่าของผมเลย"
       "แสน...ฉันต่างหากนะ ที่ต้องปลอบใจคุณ"
       แสนเข้ามาจับมือพิลาสินีเอาไว้
       "ผมต้องเอาใจคุณสิ เพราะคุณต้องมาช่วยผมสานโครงการนี้ต่อ" แสนบอก พิลาสินีอึ้ง "โครงการ
       อนุรักษ์เมล็ดพันธุ์ ต้องมีโครงการชุมชนสีเขียวมาช่วยขยายผล คุณลืมเรื่องใครเป็นคนต้นคิดไปได้มั้ย นี่คือผลงานที่พวกเราจะทำมันเพื่อบริษัท และเพื่อชาวบ้าน"
       พิลาสินีมองแสนอย่างพิศวงที่เขาช่างไม่หวงความดีความชอบเอาซะเลย
       "แต่แบบนี้มันไม่แฟร์กับคุณ" พิลาสินีย้ำ
       "ผมจะดีใจและวางใจ ถ้าคนที่จะมารับผิดชอบโปรเจ็คท์นี้เป็นคุณช่วยรับทำโปรเจ็คท์นี้ เพื่อเพื่อนตาดำๆได้มั้ยครับ ด็อกเตอร์แพม"
       พิลาสินีรู้ว่าที่แสนพูดมาทั้งหมดก็เพื่อให้เธอสบายใจ เธอซึ้งในความใจดีของแสนจนต้องเข้าไปกอดเขาเอาไว้
       "ฉันขอโทษนะคะ แสน ขอโทษ"
       แสนลูบหลังเพื่อปลอบพิลาสินี "ขอโทษทำไม คุณไม่ผิดซะหน่อย เรามาทำงานนี้ด้วยกันนะแพม ถือว่าเป็นโครงการของพวกเรา"
       แสนกอดปลอบใจพิลาสินีแบบเพื่อน พิลาสินีพยักหน้ารับและรู้สึกดีกับแสนเหลือเกิน อันยาซึ่งตามมาสังเกตการณ์รู้สึกร้าวลึกเมื่อได้เห็นภาพนั้น อันยาหันหลังกลับมาโดยไม่กล้ามองทั้งสองคนอีก
       
       อันยาออกมาขับรถเพื่อหนีความว้าวุ่นในใจ แล้วเธอก็มาเจอรถติดเสียอีก อันยาหงุดหงิด จู่ๆ คำพูดของตัวเองก็ดังก้องขึ้นมาในหัว
       "เสร็จจากสัมมนาเนี๊ยะ ฉันต้องได้คำตอบหัวใจของด็อกเตอร์แสนแน่ๆ"
       อันยาได้สติกลับมาเพราะเสียงดีเจจากคลื่นวิทยุที่เปิดอยู่ดังขึ้น
       "พร้อมกับบทเพลงที่ขอมา น้องเอฝากข้อความนี้ถึงคุณบีด้วยค่ะ “ ถึงเธอจะทำผิดแค่ไหน เราก็อภัยให้เธอได้ ไม่ใช่เพราะใจเรากว้าง แต่เพราะใจเรา..มีแต่เธอ เราทำใจแข็งกับ คนที่เรารัก ไม่ได้จริงๆ"
       อันยาฟังแล้วย้อนคิดถึงภาพที่ได้เห็น
       แสนลูบหลังปลอบพิลาสินี "ขอโทษทำไม คุณไม่ผิดซะหน่อย เรามาทำงานนี้ด้วยกันนะแพม ถือว่าเป็นโครงการของพวกเรา"
       
       แสนกอดปลอบใจ พิลาสินีพยักหน้ารับอย่างรู้สึกดีกับแสนเหลือเกิน

อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ ตอนที่ 7
       อันยาเหมือนจะได้ยินคำตอบที่ตัวเองค้นหาอยู่
       
       ดีเจพูด "นี่คือบทเพลงสำหรับคนที่มีรัก และยอมได้เพื่อคนที่เรารัก...”
       เสียงดนตรีดังขึ้น แล้วก็เฝดดับไปทันที อันยาปิดเสียงวิทยุแล้วซบหน้าลงกับพวงมาลัย เสียงแตรรถข้างหลังบีบไล่ อันยาเงยหน้าขึ้นมาแล้วจะรีบออกรถ แล้วเธอก็รู้สึกแปลกๆ เธอลองแตะๆที่ขอบตาล่าง ก็พบว่ามีน้ำตาซึมออกมา อันยาส่องกระจกดูก็อึ้งเมื่อเห็นน้ำตาซึมออกมา
       อันยาตกตะลึง เธอมองน้ำตาที่ติดปลายนิ้วมองกระจกดูน้ำใสๆ ที่คลอดวงตา เหมือนกับว่าไม่เคยเห็นมันมาก่อน อันยาป้ายน้ำตาออกแต่มันก็ยังคงซึมออกมา อันยาสะอื้นเบาๆ อย่างงุนงงมากว่าตัวเองเป็นอะไร เธอไม่รู้เลยว่าหัวใจของตัวเองได้พ่ายแพ้ลงอย่างยับเยิน
       
       เพียงดาวพาเมขลามาเลี้ยงเครื่องดื่ม
       "หว๊าดเสียวจริงจริ๊ง นึกว่าเธอจะต้องตกงานซะแล้ว เพิ่งจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเลขาด็อกเตอร์แพมแค่ไม่กี่วัน" เพียงดาวว่า
       "แต่เมชักกลัวซะแล้วค่ะ ว่าจะทำงานไม่ถูกใจด็อกเตอร์แพม"
       "อย่าปอดไปเลย สมัยฉันเป็นเลขาใหม่ๆ ซบหน้าร้องไห้กับถาดกาแฟตั้งร้อยหนได้ล่ะมั๊งใครมาจะเข้าใจ ความทุกข์ของเลขา" เพียงดาวบีบแขนเมขลาอย่างปลอบใจ
       "ขอบคุณนะคะพี่เพียง"
       เพียงดาวพยักหน้า "ครั้งเนี๊ยะ เพราะด็อกเตอร์แสนช่วยพูดไว้แท้ๆ"
       "ด็อกเตอร์เป็นคนดีจริงๆนะคะ ถ้าเป็นคนอื่น ก็คงจะโกรธที่โดนเอาข้อมูลไปใช้แล้วสะเพร่าอย่างเมก็คงจะต้องออก"
       "ฉันว่าไม่ใช่แค่นั้นหรอก" เพียงดาวบอก เมขลาแปลกใจ "ไม่ใช่แค่ดี แต่" เพียงดาวเคลิ้ม "เป็นเพราะพลังรักที่ด็อกเตอร์แสนมีต่อด็อกเตอร์แพม เปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นดี เห็นสองคนเหนียวแน่นขนาดเนี๊ยะ กองเชียร์อย่างฉันก็โล่งอก ใครหน้าไหนก็มาแทรกกลางระหว่างสองคนนี้ไม่ได้"
       เพียงดาวจิ้นต่อไปตามประสา ขณะที่เมขลางงๆว่าเพียงดาววกกลับไปที่เรื่องนั้นได้ยังไง
       
       อันยาเดินตรงเข้ามาในห้างฯ แล้วก็เห็นคิมหันต์กำลังกดปุ่มเกมตู้จอใหญ่เบิ้มกระหน่ำอยู่ คิมหันต์เล่นเสร็จไป 1 รอบและกำลังจะขึ้นเกมใหม่ แล้วจู่ๆก็มี Player 2 มาเล่นด้วย คิมหันต์อึ้งๆ
       "เจ๊ มาได้ยังไง?”
       "ถ้าไม่รู้ว่าอดีตเกรียนอย่างแก ชอบทำอะไร ฉันจะเป็นบอสแกได้ยังไงล่ะ" อันยาเล่มเกมไปด้วย
       คิมหันต์ฟังแล้วชักสีหน้า
       อันยาเตือน "ไม่มอง ระวัง แพ้ไม่รู้นะ"
       คิมหันต์กลับไปแข่งกับอันยา ทั้งสองสู้กันสุดฤทธิ์
       อันยายั่วคู่ต่อสู้ "ช้าแบบนั้นจะไปทันอะไรล่ะ อ้าวๆ เสียคะแนนแล้วนะ"
       คิมหันต์ยิ่งกดปุ่มถี่ยิบแต่ก็สู้อันยาไม่ได้จึงแพ้ในที่สุด
       อันยาร้องออกมา "เยส !”
       คิมหันต์ถาม "สนุกพอแล้วใช่มั้ย"
       คิมหันต์เดินผละไปยังหัวเสีย อันยาจ๋อยแล้วรีบเดินตามคิมหันต์ไป
       
       คิมหันต์เดินมาอย่างเคืองๆ มืออันยายื่นมาพร้อมเหรียญหยอดตู้เกมที่แลกมาให้
       "อ่ะ ! ฉันใช้คืนให้"
       "ง้อลูกน้องได้แย่มาก ! ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ จะได้ดีใจที่ผู้ปกครองแลกเหรียญมาให้" คิมหันต์จะเดินหนีไปอีก
       "ฉันก็ไม่ใช่เด็กๆแล้ว! ต้องมาง้อลูกน้องในที่แบบนี้ ก็น่าจะเห็นใจกันบ้าง"
       คิมหันต์ชะงักแล้วหันมามองอันยาที่ยืนทำหน้าจ๋อย
       "ผมน่ะเหรอไม่เห็นใจเจ๊ คิดดูสิว่าที่ผ่านมา ผมช่วยเจ๊ทำอะไรไปบ้าง ทั้งเรื่องซีดี ทั้งขนปูน ทั้ง..”
       อันยาโพล่งออกมา "แกพูดถูก"
       คิมหันต์ชะงัก
       "ช่วงนี้ฉัน...ค่อนข้างจะ.." อันยารู้สึกว่าพูดยากจัง "ออกนอกลู่นอกทางไปนิดหน่อย"
       "มากเลยล่ะ !”
       อันยาสะดุ้งแล้วช้อนตามองคิมหันต์ คิมหันต์เห็นสายตาของอันยาเข้าก็ใจอ่อน
       "รู้แล้วน่า...คือฉัน.." อันยาอึดอัดไม่รู้จะพูดยังไงดี "คงจะเป็นเพราะเค้าเชื่อฉันสนิทใจ เชื่อว่าฉันดีกับเค้าจริงๆ" อันยาเจ็บใจตัวเอง "เป็นถึงด็อกเตอร์แท้ๆ ทำไมไม่สงสัยอะไรบ้าง! เค้าเชื่อว่าฉันดี มันทำให้ฉัน..ไม่อยากจะทำไม่ดี ไม่อยากจะเชื่อ ว่าตัวเองต้องมารู้สึกแบบนี้"
       คิมหันต์เดินเข้ามาหาอันยา "ชอบเค้าใช่ป่ะ?”
       อันยารีบส่ายหน้า คิมหันต์เหล่ประมาณว่าอย่าโกหก !
       "ก็คง...เคลิ้มๆไปนิดหน่อยอ่ะ"
       อันยาต้องยอมรับหน้าเจื่อนๆ แบบไม่เต็มร้อย
       
       ทวยเทพพูดพร้อมกับเฉือนสเต็กด้วยความโมโห
       "อันไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย ไอ้ด็อกเตอร์นั่นมันหม้อใส่อันฝ่ายเดียว"
       เมรีฟังทวยเทพอย่างตั้งใจเผื่อจะได้เบาะแสอะไรเพิ่ม
       ทวยเทพนึกได้ "ผมลืมไป ครั้งที่แล้ว คุณบอกว่าไม่อยากฟังเรื่องอัน"
       "ยังจำได้ด้วยเหรอคะ ช่างมันเถอะ วันนั้น ฉันอารมณ์ไม่ดี แต่วันนี้ฉันโอเค พอฟังได้" เมรีบอก
       "จริงๆอันเค้าเคยห้ามไม่ให้ผมเล่าเรื่องพวกนี้ให้คุณฟัง" ทวยเทพว่า
       เมรีแอบจิกสายตา
       "แต่ไหนๆตอนนี้คุณก็รู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว คงไม่ต้องปิดบังอะไรกันอีก" ทวยเทพบอก
       "คุณทวยเทพคะ" เมรีใส่ไฟ "ที่คุณบอกว่าอันยาไม่ได้รู้สึกอะไรกับด็อกเตอร์แสน ขอโทษนะคะคุณแน่ใจได้ยังไง ด็อกเตอร์เค้าก็เป็นคนมีชื่อเสียง แถมหน้าตา" ทวยเทพจ้องด้วยสายตาจิกมาเมรีเลยไม่กล้าชม "ก็ถือว่าไม่เลว..”
       "แต่มันก็กระจอกอยู่ดี! เป็นแค่ผู้บริหารของบริษัทขนาดกลาง ขับรถคันละแค่หลักแสนบ้านหรือคอนโดหรูๆก็ไม่มี! ทำงานอย่างมันทั้งชาตินี้ก็ไม่รวย ผู้หญิงทุกคนน่ะ ก็ฝันอยากมีชีวิตหรูๆกันทั้งนั้น กับผู้ชายจืดๆแบบนั้น พอรู้จักเข้าจริงๆก็ต้องเบื่อ"
       "มั่นใจจริงนะ" เมรีว่า ทวยเทพหันมา เมรีกลับคำ "น่าปลิ้มจังนะคะ ที่คุณเชื่อใจอันยาขนาดนี้"
       ทวยเทพชะงักแล้ววางมีดกับส้อม "แต่ก็ดูที่เค้าตอบแทนผมสิ"
       เมรีลูบไหล่ปลอบ แล้วไล้มือขึ้นไปที่ข้างแก้มทวยเทพ "เลิกกินจานหลักเถอะค่ะ บางทีของหวานที่รออยู่ อาจจะอร่อยกว่าก็ได้"
       
       ทวยเทพลูบไล้แขนของเมรี ทั้งสองคนสบตากันจนประกายสปาร์คแล่นวูบวาบในดวงตา

อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ ตอนที่ 7
       คิมหันต์สาธยายความยุ่งยากให้อันยาฟัง
       
       "นี่มันผิดกฎวิชาชีพเลยนะ เหมือนหมอห้ามปิ๊งกับคนไข้ ครูห้ามรักกับนักเรียน เฮดฮันเตอร์ก็ห้ามจีบแคนดิเดทของตัวเอง"
       "เกินไป! มันก็มีตั้งหลายคนที่เค้าลงเอยกัน" อันยาบอก
       "แต่ไม่ใช่ เฮดฮันเตอร์ที่ไปปลอมตัว โกหกหลอกแคนดิเดท !! อย่างเจ๊น่ะ"
       "ไม่ต้องย้ำได้มั้ย เฮ้อ..รู้น่าว่าไม่ควร แต่มันไม่ได้ตั้งใจนี่" อันยาหวิวๆ "ฉันไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่...ที่เค้าเข้ามาวุ่นวายในใจฉัน ไล่เท่าไหร่..ก็ไม่ยอมไป"
       คิมหันต์มองอันยาแล้วก็ชักจะสงสาร
       "บอกมาซะแต่แรกก็สิ้นเรื่อง ผมไม่ใช่ไม่มีหัวใจนะเจ๊ เข้าใจว่าเรื่องแบบนี้มันลำบาก ถ้าเจ๊เจอใครสักคนที่ทำให้รู้สึกแบบนั้นได้.. ผมก็ไม่ต่อต้านหรอก แล้วถ้าหากว่า..ด็อกเตอร์กับเจ๊ใจตรงกัน ก็ไม่เห็นจะต้องปิดกั้นตัวเอง"
       "ไม่มีทาง !!”
       "ทำไมล่ะ ในเมื่อเค้าก็ดีกับเจ๊ขนาดนั้น บางที เค้าอาจจะยอมรับตัวจริงของเจ๊ก็ได้"
       "ด็อกเตอร์แสนเค้ารักด็อกเตอร์แพม"
       อันยาโพล่งออกมาอย่างสุดจะทนไหว คิมหันต์ชะงัก
       อันยาจ๋อย "ที่ฉันฝากข้อความบอกแก หลังจากงานสัมมนาจะหาคำตอบหัวใจด็อกเตอร์แสนให้ได้ ฉันรู้คำตอบแล้ว"
       "ผมเคยพูดว่าด็อกเตอร์แพมโพร์โฟล์ดี เจ๊สู้ไม่ได้ก็จริง แต่.. ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นร้อยเปอร์เซนต์หรอกนะ"
       "ฉันเห็นมากับตา ด็อกเตอร์น่ะ นอกจากไม่โกรธที่โดนขโมยข้อมูล ยังขอร้องไม่ให้คุณบุรินทร์ระงับการสัมมนาของด็อกเตอร์แพม เพราะกลัวว่าด็อกเตอร์แพมจะเสียหายทั้งๆที่ตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบแท้ๆ ก็ยังปลอบใจด็อกเตอร์แพม อะไรที่ทำให้คนเราให้อภัย และดีกับอีกคนนึงได้ขนาดนั้นล่ะ ถ้ามันไม่ใช่ เพราะรัก"
       คิมหันต์อึ้งไปเพราะยอมรับกับสิ่งที่อันยาพูดมา อันยาจ๋อยเมื่อมารู้ตัวเองก็ตอนที่อกหักแล้วอย่างนี้
       
       บอร์ดในห้องนอนมีกระดาษที่เพิ่งปรินท์ออกมาจากเครื่องปรินท์ฝีมืออาทเวิร์คของคิมหันต์แปะอยู่ ด้านบนตรงกลางแปะคำขวัญ “จับจ้องที่เป้าหมาย ไม่ใช่ที่ปัญหา” ต่ำลงมามีรูปเป้าหมายต่างๆ รูปแรกเป็นป้ายบอกตำแหน่ง “Division Chief” รูปต่อมาเป็นปึกเงินกองโต รูปสุดท้ายเป็นนรูปหน้าเมรีโดนเท้าอันยาเหยียบ
       คิมหันต์พรีเซนต์ "จับจ้องที่เป้าหมาย ไม่ใช่ที่ปัญหา ตำแหน่ง ! เงิน !! และชนะเจ๊เมรี นี่คือรางวัลที่เจ๊จะได้รับ"
       "โห...นี่ลงทุนปรินท์ออกมาขนาดนี้เลยเหรอ" อันยาอึ้ง
       "เพื่อให้เจ๊มีกำลังใจ มากกว่านี้ก็ยังไหว"
       อันยาพยักหน้าอย่างซาบซึ้งกับความทุ่มเทของคิมหันต์
       "ผมเคยได้ยินมาว่านักมวยคนนึงเค้าใช้วิธีนี้ เค้าทำรูปตัวเองคาดเข็มชัดแชมป์เปี้ยน แล้วจ้องมองทุกวัน ในที่สุด เค้าก็ได้เข็มขัดแชมป์ของจริงมาครอง"
       อันยาพยักหน้า ทีนี้เธอก็ชักรู้สึกว่าสมจริงสมจังมากขึ้นแล้ว
       "เมื่อไหร่ก็ตามที่เจ๊ ท้อแท้ เพลียใจ หวั่นไหว ว่อกแว่ก หรือวาบหวิวอะไรก็ตามให้มาดูที่นี่ แล้วท่องเอาไว้" คิมหันต์ชี้ไปที่คำขวัญ "ต้องจับจ้องที่เป้าหมาย"
       อันยาฮึด "ฉันต้องทำให้ได้ ฉันจะกลับมาทำภารกิจ และไม่หวั่นไหวกับด็อกเตอร์แสนอีก"
       อันยาได้แรงเชียร์จากคิมหันต์ก็ฮึดสู้ขึ้นมาใหม่
       
       ประตูห้องเปิดอ้าออก ทวยเทพโอบกอดเมรีหัวเราะคิกคักด้วยความเมามายเข้ามาในห้อง
       เมรีอ้อนทวยเทพ "แดนซ์มาก จนเดินไม่ไหวแล้ว อุ้มเข้าไปหน่อยสิ"
       เมรีมองทวยเทพด้วยสายตาเซ็กซี่ ทวยเทพทำตามคำขอ เขาช้อนตัวเมรีแล้วอุ้มขึ้นมา ทวยเทพเดินตรงไปที่โซฟาและกำลังจะวางเมรีลง
       "ห้องนอนฉัน...อยู่ทางนั้น...” เมรีบอก
       ทวยเทพชะงักไป เมรีส่งสายตายวนยั่วยวน
       
       ทวยเทพค่อยๆวางเมรีลงบนเตียงแล้วก็อ้อยอิ่งอยู่
       "ถอดรองเท้าให้ฉันหน่อยสิ" เมรีขอ
       นาทีนี้ทวยเทพไม่ขัดใจ เขาเลื่อนไปถอดรองเท้าส้นสูงทั้งสองข้างของเมรีออกทำให้เห็นขาขาวๆของเมรี เขาลูบจากข้อเท้าขึ้นมาให้อย่างเอาใจ เมรีเคลิบเคลิ้ม เธอค่อยๆยันกายขึ้นมาหาทวยเทพ
       ร้อนจัง...คุณไม่ร้อนเหรอ ?”
       เมรีลูบไหล่ของทวยเทพแล้วไล้ลงมาจนถึงคอเสื้อ มือของเธอค่อยๆปลดกระดุมเสื้อ ทวยเทพปล่อยให้เมรีปลดกระดุมไปหนึ่งเม็ด สองเม็ด พอจะต่ำลงไปกว่านั้นเขาก็จับมือห้ามไว้ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเบือนหน้าไป
       เมรีงง "ทำไม...หรือว่าคิดถึงแฟนขึ้นมา"
       ทวยเทพนิ่งไม่ตอบ แต่มีสีหน้าเครียดขึ้น
       "ไหนบ่นนักบ่นหนา ว่าเค้าไม่แคร์คุณไงล่ะ"
       ทวยเทพทนไม่ไหวจึงยอมปริปาก "ได้กิ๊ก.. ก่อนได้แฟน มันแปลกๆ"
       เมรีไม่อยากจะเชื่อ "คุณ !!! ฉันก็นึกอยู่แล้ว ว่าทำไมนังอันยามันถึงไปทำเรื่องแบบนั้นได้เพราะมีแฟนกินหญ้าอย่างคุณนี่เอง"
       "พูดเรื่องอะไรของคุณ" ทวยเทพถาม
       "ยังไม่รู้ล่ะสิ ว่าถูกมันหลอก รู้มั้ยที่มันบอกว่าไปทำงานน่ะ มันงานอะไร"
       ทวยเทพกับเมรีพูดพร้อมกัน "ก็งานเลขา.. / มันไปอ่อยด็อกเตอร์แสน!”
       "พูดซี้ซั๊วอะไรของคุณ!!” ทวยเทพว่า
       "มันประกาศกับบอส กับฉันเอง ว่าแผนการที่จะให้ด็อกเตอร์ออกจากงาน คือมันจะยอมเอาตัวเองเข้าแลก" เมรีบอก
       "บ้า ไม่มีใครทำเรื่องบ้าๆแบบนั้นหรอก" ทวยเทพบอก
       เมรีหัวเราะ "ครั้งที่แล้ว เราเจอมันที่ไหนล่ะ ร้านอาหารที่คุณเคยไปกับมันใช่มั้ย คนไปคุยงานเค้าไปที่แบบนั้นกันเมื่อไหร่"
       "หยุดพูดนะ!! อัน ..อันเค้าไม่ได้ทำแบบนั้น เค้ายังหึงผมเรื่องคุณด้วยซ้ำ"
       เมรีส่ายหน้า "ฉันไม่แปลกใจเลยที่มันต้องไปอ่อยด็อกเตอร์ ผู้ชายที่คุณว่าจืดนั่นน่ะ ยังมีลูกเล่นมากกว่าคุณเยอะ ซื่อบื้อแบบนี้ ไม่มีวันได้แอ้มนังสารพัดพิษนั่นหรอก ทึ่มเอ๊ย"
       เมรีผลักทวยเทพออกไปจากห้องแล้วปิดประตูใส่หน้าด้วยความโมโห
       ทวยเทพที่อยู่หน้าห้องยืนอึ้ง
       "ไม่ ไม่จริง !!! อันนะอัน คุณ !! คุณจะทำกับผมแบบนี้ไม่ได้"
       
       ทวยเทพกำหมัดแน่น ความตกตะลึงค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความปวดร้าวและเจ็บใจในตัวอันยา
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ ตอนที่ 13
อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ ตอนที่ 12
อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ ตอนที่ 11
อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 11 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 10 คน
91 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
9 %
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมาก
แพรว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอแล้วรออีก...วันนี้จะได้อ่านตอนที่8มั๊ยคะ
แมงบ้ง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อันยาจะรักษาความลับนานแค่ไหนเนี้ย
ลุ้นจัง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เอาใจช่วยอันยา
ชอบเรื่องนี้
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณที่อัพให้อ่านเรื่อยๆนะคะ สนุกมากค่ะ
patriyah
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกดี ตอนต่อไปขอเยอะๆ นะคะ
biggeststar
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ว้าว ลุ้น
หนุกมาก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012