หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ทองเนื้อเก้า

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 6

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 17 ตุลาคม 2556 08:00 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 6
       ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 6
       
       เมืองเทพเดินออกมาที่รถ ลำยองตามมา ทั้งคู่ต่างเสียหมดตัวในวันนี้
       
        "เราไปหาของอร่อยๆกินกันดีกว่าพี่เทพ"
        "ไม่มีเงินยังคิดจะกินของอร่อยอีกเหรอวะ"
        "พี่ไม่มีเหลือบ้างเลยเหรอ"
        "จะซื้อโอเลี้ยงกินยังไม่มีเลยโว้ย"
        "สร้อยข้อมือลำยองน่ะมันตีราคาต่ำไป พี่ไม่น่าไปยอมมันเลย"
        "ก็ทองมันไม่ดี จะเอาอะไรนักหนาวะ"
        "ลำยองซื้อมาตั้งพันห้า"
        "นี่คิดจะทวงรึไงวะ แล้วไอ้ที่ฉันให้ๆไปมันกี่พันรู้ไหม"
        "ลำยองไม่ได้ทวง"
        "แล้วพูดทำไม พูดอยู่นั่นแหละรำคาญโว้ย"
        เมืองเทพขึ้นรถทันที
        "เดี๋ยวสิพี่เทพ แล้วลำยองล่ะ"
        "ขามีก็เดินกลับเอาเองสิโว้ย"
        เมืองเทพขับรถออกไป ลำยองถลันตามแต่ไม่ทัน อยากกรี๊ดแต่หมดแรง
       
        ลำยองกลับเข้ามาในบ้าน โยนกระเป๋าถือไปทางหนึ่ง ลำยองตะโกนเรียก
        "นังม่อม นังม่อม"
        ละม่อมวิ่งออกมาจากหลังบ้าน
        "มึงเป็นใบ้เรอะ กูตะโกนเรียกทำไมไม่ตอบ"
        "พ่อแม่หนูสอนไว้ ตะโกนตอบผู้ใหญ่ไม่ดีค่ะ เหมือนคนไม่มีการศึกษา"
        "อ้อ...มึงการศึกษาสูงละสินะ"
        "คุณจะเอาอะไรคะ"
        "ตักข้าวมากินหน่อย กูหิว...วันนี้ทำอะไรไว้บ้าง"
        "มีแต่ไข่ต้มค่ะ"
        "นี่มึงประชดกูเหรอ เมื่อวานกับข้าวเต็มโต๊ะ วันนี้มึงเหลือแต่ไข่ต้ม"
        "ก็คุณไม่ได้ให้ค่ากับข้าวไว้ จะให้หนูทำยังไงล่ะคะ เหลือแต่ไข่น้ำมันหมูก็หมดจะทอดไข่ก็ไม่ได้ มันก็ต้องต้มเอา"
        "แล้วทำไมมึงไม่รู้จักทวง"
        "ก็คุณรีบออกไป หนูทวงไม่ทัน"
        "มีอะไรก็ยกมากิน แล้วนี่ไอ้วันมันกินรึยัง ไปมุดหัวอยู่ไหน"
        "ยังไม่กลับมาเลยค่ะ"
        "เย็นป่านนี้ยังไม่กลับถึงบ้าน ไอ้ลูกคนนี้ มันชักจะเอาใหญ่แล้ว"
        "ก็..."
        ละม่อมกำลังจะบอกว่า วันเฉลิมต้องเดินกลับเพราะยังไม่ได้จ่ายต่ารถโรงเรียน
        "กูว่ามันต้องแอบไปหาปู่ย่ามันแน่"
       
        วันเฉลิมเพิ่งกลับมาถึง เปิดประตูรั้วเข้ามา ลำยองพุ่งเข้ามาแต่ไกล
        "ไอ้วัน ไอ้ลูกไม่รักดี กูสั่งมึงแล้วใช่ไหม ว่าไม่ให้ไป แพปู่ย่ามึงอีก กูไม่ใช่แม่มึงแล้วใช่ไหม สั่งอะไรมึงถึงไม่เชื่อฟังกู"
        ละม่อมตามออกมาจากในบ้าน เห็นลำยองกระชากวันเฉลิมอย่างแรงจนกระเป๋านักเรียนปลิวหลุดมือ, ล้มลงพื้น
        "วันไม่ได้ไปหาปู่ย่า"
        "ตัวแค่นี้หัดโกหกตอแหล มึงนึกว่ากูรู้ไม่ทันมึงเหรอ เย็นป่านนี้มึงเพิ่งถึงบ้าน มึงไปไหนมา ถ้าไม่ใช่ไปประจบขอขนมเขากิน"
        "วันเพิ่งกลับมาจริงๆครับ วันไม่ได้โกหกแม่"
        ลำยองฟาดก้นวันเฉลิม 2-3 ที
        "คุณอย่าตีลูกเลย"
        "มึงเป็นแค่คนใช้อย่ามาแส่เรื่องของกู อีม่อม... ถ้ามึงไม่โกหก มึงบอกมาเดี๋ยวนี้ มึงไปไหนมา" "เดินไป เดินกลับโรงเรียน ผู้ใหญ่ยังขาลาก แล้วจะให้เด็กแค่นี้ มันไวทันใจ ขนาดไหนกัน"
        ลำยองชะงัก นิ่ง หันกลับมาจ้องวันเฉลิม
        "รถโรงเรียนมี ทำไมมึงไม่ขึ้น อุตริเดินไปเดินกลับทำไม"
        "เราไม่มีค่ารถให้เขา เขาก็ไม่ให้เราขึ้นหรอกครับแม่"
        ลำยองอึ้งอีกรอบ
        "โรงเรียน เขาทวงมา ตั้งหลายวันแล้ว"
        "แล้วทำไมมึงไม่บอกกู"
        "วันจะบอกแม่หลายหนแล้ว แต่แม่ไม่ว่าง บางทีแม่ก็ไม่ว่าง บางทีแม่ก็มีแขก บางทีแม่ก็อารมณ์ไม่ดี"
        วันเฉลิมพูดไป น้ำตาร่วงออกมาเป็นเม็ดๆ ลำยองอึ้งจริง เหมือนเผชิญหน้ากับกระจกเงาที่ส่องให้เห็นตัวตนที่แท้ๆของตัวเอง
        "ค่าเรียนเทอมหน้า โรงเรียนเขา ก็ทวงแล้วด้วยครับแม่"
        ลำยองผลักวันเฉลิมออกไปจนเซ
        "เดี๋ยวเทอมๆ ไม่รู้จักจบจักสิ้น เลี้ยงเอ็งคนนะไอ้วัน จนไปเจ็ดปี กินก็เปลือง โรงเรียนก็แพงเลิกเรียนซะดีไหม กูไม่มีจะส่งเสียมึงแล้ว"
        "แม่...วันอยากไปโรงเรียน"
        "พูดไม่รู้ฟัง"
        "ถ้าแม่ไม่มีเงิน งั้นวันไปขอปู่กับย่านะครับ"
        ลำยองเหมือนถูกโหมให้ไฟลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ปราดเข้าคว้าแขนวันเฉลิม กระหน่ำฟาดไม่ยั้ง
        "ไอ้ลูกเลว...หนอย จะไปขอเงินปู่กับย่า มึงคิดบ้างไหมว่า กูจะเอาหน้าไปไว้ไหน คนบ้านพ่อมึงนะ มันเกลียดกู...มันเยาะเย้ยกูอยู่ทุกวัน มึงมันอกตัญญูจะทำให้กูเสียหน้า ไปเลย รักพวกมันมาก บูชาพวกมันนักก็ไปอยู่กับพวกมันเลยไป"
        วันเฉลิมร้องไห้โฮ กระโดดหลบมือลำยองไปมา ลำยองกระทืบเหยียบย่ำลงไปบนกระเป๋านักเรียนของวันเฉลิมจนยับเยิน
       
        ภายในห้องครัว เวลาต่อมา ละม่อมปอกไข่ต้ม แล้วแบ่งไข่ออกเป็นสองซีก วางใส่ลงในชามข้าว
       วันเฉลิมยังร้องไห้กระซิก ม่อมปลอบไม่ให้ร้องไห้
        "กินข้าวซะวัน อย่าร้องไห้เลย"
        "แม่ไม่รักวันใช่ไหม พี่ม่อม แม่ถึงตีวัน"
        "แม่ทุกคนรักลูกทั้งนั้นแหละแต่อาจมีบางที แม่เขาอารมณ์ไม่ดีบ้าง วันอย่าคิดอย่างนั้นนะ มันบาปรู้ไหม"
        "แล้วทำไม แม่ถึงอารมณ์ไม่ดี"
        "เขาก็คงเครียด เรื่องทำมาหากิน เป็นผู้ใหญ่มันเหนื่อยนะวัน ต้องรับผิดชอบเยอะแยะ หลายเรื่อง เรื่องโรงเรียนน่ะ พี่ว่าวันไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงแม่เขาก็ต้องหาเงินมาจ่ายค่าเทอมให้วันจนได้นั่นแหละ กินข้าวซะ"
       
        วันเฉลิมป้ายน้ำตา จำใจตักข้าวเข้าปาก แต่น้ำตายังพาลไหลไม่หยุด

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 6
       บ้านยายแล เวลากลางคืน ลำยองตักข้าวกินอย่างไม่รู้รสชาติ
       
        "ไอ้วันมันเดินไปกลับบ้านกับโรงเรียนเนี่ยนะ" ลำยงว่า
        "มันจะประจานกูให้ได้อาย ว่าไม่มีปัญญาเสียค่ารถให้มันน่ะสิ"
        "ไอ้วันมันยังเด็ก มันคงไม่ได้คิดอย่างงั้นหรอกมั้ง" แลบอก
        "น้อยไปสิแม่ นี่ยังมีค่าเทอม เทอมหน้าอีก ไอ้โรงเรียนหน้าเลือด"
        "รู้ว่าแพง แล้วให้เรียนโรงเรียนนี้ทำไมวะ" ปอถาม
        "ก็ตากวงน่ะสิ ไม่ใช่ฉันจัดแจงซะหน่อย พอมีรึเปล่าแม่ เอามาให้ฉันยืมก่อน เดือนหน้าใช้คืน" "โอย...ข้าไม่มีหรอก" แลบอก
        "ก็ไหน ว่าพี่ได้มาจากคุณกวงเขาตั้งหลายหมื่น แล้วเงินมันไปไหนหมดล่ะ" ลำยงถาม
        "กูลงทุนของกูโว้ย"
        "การพนันน่ะมันไม่ได้ทำให้ใครรวยขึ้นมาหรอกนะ พี่ลำยอง"
        "มึงไม่ต้องมาสอนกู"
        "เลิกได้มันก็ดีนะโว้ย นังลำยอง ทองหยองเอ็งก็ถอดให้เขาตีราคาไปตั้งหลายเส้นแล้ว แม่เห็นแล้วก็เสียดายแทน"
        "แม่น่ะแหละ เป็นคนพาฉันไปเล่น แล้วตอนนี้จะมาให้เลิกได้ยังไง"
        "ใจแข็งๆ ไว้เลิกได้มันก็ดี ก่อนจะไม่มีทองให้ขาย" ชดบอก
        "มึงเป็นคนนอก อย่าเสือก ไอ้ชดหุบปากไปเลย"
        ชดจ๋อย หน้าม้านออกไปไกลจากวงสนทนา
        "ตกลง มีให้ยืมหรือไม่มี เอ็งจะคิดดอกเท่าไหร่ก็ว่ามา"
        "เงินฉันก็ต้องเอาไว้หมุน วันๆขายของกำไรมันไม่ได้มากอะไร"
        ลำยองลุกพรวดเดินออกไปทันที จานข้าวที่กินไว้ยังไม่รับผิดชอบ
        "กูว่ามันติดทั้งเหล้า ติดทั้งไพ่จนกู่ไม่กลับแล้วละว่ะ" ปอว่าพลางหัวเราะ
        "กูไม่ขำกะมึง ตาปอ"
       
        ลำยองปิดกล่องใส่ทองหยองใส่กุญแจเก็บคืนใส่ตู้ ทำใจลำบากเพราะทองเหลืออยู่ไม่กี่ชิ้น
       เธอเอื้อมมือไปจะหยิบแก้วเหล้า แต่มือปัดโดนขวดเหล้าล้มร่วงลงพื้น
        วันเฉลิมที่นอนลืมตาอยู่แล้ว ลุกขึ้นนั่งเพราะได้ยินเสียง นั่งกอดเข่าไม่กล้าเข้าไปหาแม่ เขาอยู่ในความมืดสลัวของค่ำคืนอันยาวนาน
       
        เช้าวันใหม่ ภายในห้องครัว ข้าวสารที่เหลืออยู่แค่หยิบมือ ถูกเทลงในหม้อข้าว ละม่อมหันมามองวันเฉลิมที่นั่งอยู่ข้างๆ
        "เหลืออยู่แค่นี้แหละ ต้มข้าวต้มละกันนะ ใส่น้ำเยอะหน่อยจะได้กินนานๆ"
        วันเฉลิมพยักหน้า ละม่อมเดินไปตักน้ำใส่หม้อข้าว
        "พี่ม่อมจะบอกแม่ไหมว่า ข้าวหมดแล้ว"
        "ใครจะไปกล้า วันกล้าเหรอ"
        วันเฉลิมส่ายหน้า
        "เดี๋ยวแม่เขาหิว เขาก็ถามเองแหละ"
        ละม่อมเอาหม้อข้าวตั้งไฟ
       
        พื้นบ้านเพิ่งถูกถูด้วยผ้าขี้ริ้วจนดูสะอาดเอี่ยม เมืองเทพสวมคัทชู ขัดมันอย่างเนี๊ยบ ก้าวเข้ามาย่ำลงบนพื้นที่เพิ่งถูอย่างไม่เกรงใจ วันเฉลิมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง เมืองเทพถอดแว่นกันแดดออก
        "แม่เรายังไม่ตื่นรึไงวะ"
        "ยังครับ"
        เมืองเทพถือวิสาสะเดินผ่านวันเฉลิมขึ้นบันไดไปยิ่งกว่าเป็นเจ้าของบ้านเสียอีก
       
        ภายในห้องนอน เมืองเทพจูบง้อลำยองที่หน้างอ
        "งอนพี่เรื่องอะไรเนี่ย"
        "ลำยองไม่ได้งอนซะหน่อย"
        "ไม่งอน แล้วทำไมหน้าบึ้งจัง ไปอาบน้ำแต่งตัวสวยๆ ดีกว่า เดี๋ยวพี่จะพาไปหาอะไรกินอร่อยๆแล้วจะได้ไปเปิดหูเปิดตากัน"
        "ลำยองไม่อยากเล่นแล้วล่ะพี่เทพ เล่นไปก็มีแต่เสีย"
        "พูดเป็นเล่น"
        "จริงๆนะพี่เทพ เล่นมาไม่ถึงเดือน เงินทองมันหร่อยหรอลงไปทุกที ลำยองใจคอไม่ดีเหมือนกันนะ"
        "มีพี่อยู่ทั้งคน น้องลำยองกลัวอะไร รักจะเอาดีทางนี้ก็ต้องใจสู้ ต้องกล้าได้กล้าเสีย ไม่งั้นไม่รุ่งหรอก"
        เมืองเทพหอมแก้มลำยองให้กำลังใจ
        "ไปเป็นเพื่อนพี่แป๊บนึงน่า..วันนี้โชคอาจจะเข้าข้างน้องลำยองก็ได้ ถอนทุนเมื่อวานคืนได้ เราจะรีบออกมาเลย...ดีไหม"
        ลำยองต่อสู้กับใจตัวเองอย่างหนัก
       
        ละม่อมพาวันเฉลิมลุยเก็บผักบุ้งกัน
        "เก็บไปเยอะๆเลยวัน เอาไปแช่น้ำเก็บได้หลายวัน"
        "ทำอะไรกินได้บ้าง พี่ม่อม"
        "ต้มจิ้มน้ำปลา กินกลางวันนี้ละกัน"
        "แล้วตอนเย็นละ"
        "ต้มจิ้มน้ำปลา"
        "แล้วพรุ่งนี้ละ"
        "ก็ต้มจิ้มน้ำปลานี่แหละ...จะทำอะไรได้ ก็แม่วันเขาไม่ได้ให้ค่ากับข้าวซักบาท เงินซื้อน้ำมันหมูยังไม่มีเลย สิ้นเดือนเงินเดือนพี่จะมีให้รึเปล่า ก็ไม่รู้"
        "แม่ไปทำงาน เดี๋ยวแม่ก็ได้เงินมาเองแหละ"
        "ไม่ต้องมาปลอบใจกันหรอก"
        "ก็วันอยากให้พี่ม่อมอยู่กับวันนานๆนี่นา"
        "แล้วเรารู้ไหมว่า แม่เขาไปทำงานอะไร"
        วันเฉลิมส่ายหน้า
        "งานอะไร พี่ม่อม"
        "อย่ารู้เลยเรา... เป็นเด็กเป็นเล็ก"
       
        สันต์กลับมาที่เรือนแพ นั่งฟังเรื่องราวอย่างปวดใจ
        "เขารู้กันไปทั้งซอยว่า มันได้ผัวใหม่แล้วด้วย ก็ไอ้พวกเล่นด้วยกันน่ะแหละ มันคงคิดว่าได้อย่างใจล่ะคราวนี้ เห็นว่าทองหยองก็ต้องถอดออกตีราคากันกลางวงแล้ว อีกหน่อยมันก็หมดตัว เชื่อแม่สิ" ปั้นว่า
        "ทำไมถึงได้โง่ยังงี้ ไม่มีใครรันทดบ้าง เลยรึไงครับแม่"
        "จะเอาอะไรกับอีแลมัน มันก็เล่น...แค่ทุนน้อยหมดตัวก็กลับบ้าน"
        "ไม่มีการศึกษาก็ไม่รู้ไม่เท่าไม่ทันชีวิต ยังงี้แหละ คนอย่างนังลำยองมันเห็นชีวิตเป็นเรื่องเล่นๆ" "ตัวคนเดียวก็ช่างเถอะครับ จะขึ้นสวรรค์หรือลงนรกก็ตามใจสิ แต่นี่ลูกทั้งคน ทำไมมันไม่มีความคิด"
        "แต่มันก็มีปัญญาจ้างคนใช้ใหม่นะ วันก่อนยังโผล่มาซื้อของที่นี่ แม่เลยพอจะรู้ข่าวไอ้วันมันบ้าง"
        เทวียกจานขนมเข้ามาพอดี
        "พ่อคะ แม่คะ ลองชิมขนมเจ้านี้ดูหน่อยสิคะ"
        ทุกคนหยุด .... ความเงียบเข้าครอบคลุม สันต์หน้าเครียดจนเทวีรู้สึกได้
        "คุยเรื่องวันเฉลิมอีกแล้วเหรอคะ"
        "ผมขอโทษ...พาคุณมาเยี่ยมพ่อกับแม่ทีไร ก็ไม่พ้นเรื่องนี้"
       
        "ไม่เห็นต้องขอโทษเลยค่ะ เรื่องของคุณ ความทุกข์ใจของคุณก็เป็นเรื่องของฉันเหมือนกัน"

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 6
       วันเฉลิมที่นั่งก้มหน้าที่กุฏิหลวงตาปิ่น สันต์ลูบหน้าลูบหลัง
        "ผอมไปเยอะเลยนะลูก"
        "แม่เอ็งมัวแต่อยู่ข้างนอก อยู่ไม่ติดบ้านละสิ" หลวงตาปิ่นว่า
        "แม่ไปทำงานครับ บางทีก็กลับดึก"
        ผู้ใหญ่ต่างสบตากันไม่อยากพูดเรื่องลำยองเล่นไพ่ให้สะเทือนใจเด็ก
        "ปู่กับย่า ฝากกับข้าวมาให้วันเยอะแยะเลยนะลูก"
        วันเฉลิมน้ำตาร่วงเผาะ สันต์ใจหายวาบ น้ำตาซึม รู้ดีว่าวันเฉลิมต้องเจออะไรมากกว่าที่รู้มาแน่
        "ไม่มีอะไรกินจริงๆ เอ็งต้องมาหาหลวงตาที่นี่นะไอ้วัน"
        "ครับ"
        "ปีหน้าก็ขึ้นประถมหนึ่งแล้ว แม่เขายังจะให้เรียนที่เก่ารึเปล่าลูก"
        "วันยังไม่รู้เลยครับ"
        "ไม่รู้อะไรซักอย่าง เอ็งต้องหัดกล้าพูดกับแม่เขานะไอ้วัน อยากได้อะไรก็ต้องบอกให้เขารู้บ้าง ไม่ใช่ให้เขากำหนดชีวิตเอ็งฝ่ายเดียว"
        "จะลำบากยังไง วันก็อย่าทิ้งการเรียนนะลูก ถึงแม่เขาจะส่งเสียไม่ไหว วันก็ต้องมาบอกพ่อนะ เข้าใจไหม พ่อจะเป็นคนส่งเสียเอง"
        "ครับ"
        วันเฉลิมเช็ดน้ำตาป้อย
       
        ละม่อมรับถุงกระดาษใส่กับข้าว และข้าวสารจากเทวี
        "มีทั้งของสด ของแห้งนะจ๊ะ"
        "ไม่ต้องทนกินผักบุ้งต้มจิ้มน้ำปลาแล้วนะวัน"
        "อะไรนะ นี่อดอยากกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ แล้ววันทำไมไม่บอกพ่อ ไปหาปู่กับย่าก็ได้"
        วันเฉลิมก้มหน้านิ่ง
        "คุณลำยองแกสั่งห้ามเอาไว้ค่ะ ไม่งั้นแกจะตี" ละม่อมบอก
        "มันจะมากไปแล้ว"
        เทวีแตะแขนสันต์ปรามอารมณ์เดือดที่จะเกิดขึ้นต่อหน้าเด็ก
        "สันต์คะ"
        สันต์กดข่มความโกรธ หยิบเงินออกมาหนึ่งร้อยยื่นให้วันเฉลิม
        "เงินนี่เก็บเอาไว้นะลูก เอาไว้ใช้เวลาเดือดร้อน"
        สันต์เอาเงินใส่มือลูกกำมือเล็กๆปั้นไว้
        ลำยอง ผลักประตูรั้วเข้ามา ไม่ทันมองว่าใครเป็นใคร ก็เรียกละม่อม
        "อีม่อม เอาน้ำเย็นๆมากินหน่อยโว้ย"
        ทุกคนหันมามอง ลำยองเผชิญหน้าสันต์
        "มาทำไม บ้านฉัน ใครอนุญาตให้เข้ามา"
        "ลูกน่ะ เลี้ยงไม่ไหวก็บอกมาคำเดียวจะได้เอาไปเลี้ยงเอง"
        "ไม่ต้องมาอวดรวยแถวนี้"
        "ไม่เกี่ยวกับรวยจน แต่มันเป็นเรื่องสำนึกความรับผิดชอบเลี้ยงลูก เคยมองเข้าไปในตาลูกบ้างไหม เคยเห็นความทุกข์ของลูก บ้างรึเปล่า"
        "ไอ้วัน มึงสาระแนฟ้องอะไร ฟ้องว่ามึงต้องเดินไปโรงเรียน ต้องอดๆอยากๆ ไม่มีอะไรกิน งั้นเหรอ เดี๋ยวเหอะมึง เดี๋ยวกูจะตีให้ตายเลย"
        วันเฉลิมหน้าตื่นเพราะแม่เสียงดังขึ้นทุกที ละม่อมดึงวันเฉลิมเข้าบ้าน
        "หุบปากเดี๋ยวนี้ อย่าหยาบคายต่อหน้าลูก"
        "กูเป็นของกูอย่างงี้ จะทำไม อ้อ...เนี่ยเหรออีเมียใหม่ หน้าจืดๆซีดๆ ยังคิดจะเอามาเย้ยกูอีก" ลำยองหัวเราะใส่ เทวีใจเต้นแรง ไม่ใช่โกรธ แต่เพราะไม่เคยเจอคนชั้นต่ำอย่างนี้มากกว่า
        "อย่ามาลามปามถึงคนอื่น ส่องกระจกดูแลตัวเองให้ดี เหมือนอีผีบ้าเข้าไปทุกวัน ติดทั้งเหล้า ติดทั้งบ่อน ไม่รู้จักอับอายลูกบ้าง"
        "มันลูกกู กูจะเลี้ยงมันยังไงก็เรื่องของกู"
        สันต์กำมือแน่นโกรธจัดกับท่าทางกวนตีนของลำยอง เขาโกนเข้าไปในบ้าน
        "วัน ไปกับพ่อเดี๋ยวนี้เลย อย่าอยู่มันเลยบ้านหลังนี้...วัน"
        "ไอ้วันมันลูกกตัญญูโว้ย มันรักแม่มัน มันไม่มีวันไปอยู่กับพ่อเฮงซวยตบตีแม่มันหรอกโว้ย"
        "วัน...ไปอยู่กับพ่อ"
       
        วันเฉลิมนั่งกอดเข่า ซุกตัวอยู่มุมหนึ่
       เสียงผู้ใหญ่ทะเลาะกัน เสียดแทงเข้าไปในหัวใจ
        "ออกมาสิไอ้วัน ไปอยู่กับพ่อใจยักษ์ใจมารของมึงซะ เขามีเมียใหม่แล้วด้วย มึงมากราบตีนแม่เลี้ยงมึงซะ เขาจะได้เมตตามึงมากๆ ไอ้หมาหัวเน่า"
        วันเฉลิมเช็ดน้ำตาป้อย ๆ
       
        ในเวลากลางคืน ขวดเหล้าที่หมดแล้วกลิ้งมารวมกัน วันเฉลิมเดินเข้ามาในห้องแม่ เห็นลำยองนอนแผ่หรากับพื้นหมดสภาพ
        "แม่ครับ แม่ ขึ้นไปนอนบนเตียงเถอะครับ"
        ลำยองเหวี่ยงแขนขาปัดป้องอ้อแอ้ไม่เป็นคำ วันเฉลิมพยายามดึงแม่ลุกขึ้น แต่ก็ไม่สำเร็จ จึงไปหยิบหมอนกับผ้าห่มบนเตียงลงมา เอาหมอนรองให้แม่หนุนหัวแล้วคลี่ผ้าห่มคลุมให้แม่
        ลำยองเสียงอ้อแอ้
        "ไอ้วันเหรอวะ"
        "ครับแม่... วันเอง"
        "พ่อมึงอุตส่าห์มารับ ทำไมมึง ไม่ไปอยู่กับพ่อมึงวะ"
        "ถ้าวันไปแล้วใครจะอยู่ดูแลแม่ล่ะครับ"
        ลำยองปรือตามองลูกไม่เต็มตา เสียงพูดคุยของแม่ลูกเหมือนคาบเกี่ยวระหว่างความจริงกับความฝัน
       
        สันต์ร้องไห้ด้วยความเจ็บใจ ปวดใจที่เฉลียงริมน้ำ เทวีเดินเข้ามาหา จับแขนปลอบใจ
        "มันเป็นแม่ประสาอะไรกัน ใจคอมันทำด้วยอะไร มันถึงจะดึงลูกกูลงนรกกับมัน"
        ปั้นกับสินนั่งดูอยู่ไกลๆ ทุกข์ใจไม่แพ้กัน
        "เขาเป็นคนทิฐิมานะมากค่ะสันต์ ซักวันเขาคงจะเรียนรู้เอง"
        "ผมห่วง แต่ลูก"
        "เราไม่ได้คิดที่จะทอดทิ้งแกนี่คะ เพียงแต่วันนี้ทำได้ดีที่สุดเท่านี้เอง วันข้างหน้าต้องดีกว่านี้ค่ะอย่าเพิ่งสิ้นหวังเลย"
        สันต์ฝืนยิ้มทั้งน้ำตา
       
        ขวดเหล้ามากมาย ผลงานการดื่มของลำยอง ถูกนับและขนขึ้นรถเข็นรับซื้อของเก่า วันเฉลิมช่วยขนขวดอย่างขันแข็งจนเสร็จ คนซื้อของเก่านับเงินแล้วส่งให้ละม่อม ยี่สิบห้าบาท
        "วันหลังมาอีกนะลุง ยังมีเรื่อยๆแหละ ขวดเนี่ย" ละม่อมบอก
        คนซื้อของเก่าเข็นรถออกไป
        ละม่อมยื่นเงินให้วัน
        "วันเก็บไว้เหอะ"
        "พี่ม่อมน่ะแหละ เอาไว้ซื้อกับข้าวไง"
        "มันไม่ใช่ขวดพี่นะ"
       
        " งั้นวันเอาไปให้แม่ดีกว่า แม่จะได้เอาไว้จ่ายค่าน้ำค่าไฟ"

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 6
       ลำยองเพิ่งตื่นนอน หัวยังกระเซอะกระเซิง คราบเครื่องสำอางบูดคาหน้า เพราะเมื่อคืนน้ำท่าก็ไม่อาบ วันเฉลิมเข้ามาหา กำเงินในมือ สีหน้าภูมิใจ
        "แม่ครับ"
        "นังม่อมมันหุงข้าวให้กินรึยัง"
        "กินแล้วครับ ... แม่ครับ"
        วันเฉลิมยื่นเงินในมือไปตรงหน้าลำยอง ยิ้มให้
        "ค่าน้ำ ค่าไฟครับ วันให้แม่"
        "เอ็งไปเอาเงินมาจากไหน"
        "วันขายของได้ครับ"
        "ของอะไร"
        "ขวดเหล้าของแม่ไงครับ ลุงเขาให้ตั้งยี่สิบห้าบาท อาทิตย์หน้าเราจะมาซื้ออีกครับ"
        ลำยองปัดเงินในมือวันเฉลิม เงินร่วงกระจาย วันเฉลิมตกใจ
        "กูตื่นมา มึงก็เอาเรื่องเฮงซวยมาให้กูแต่เช้าเลยนะไอ้วัน กูจะตีมึงให้มือหักเลย"
        ลำยองเดินไปคว้าไม้ วันเฉลิมถอยไปจนชิดฝาบ้าน ตกใจและไม่เข้าใจอารมณ์แม่
       ลำยองกระชากแขนวันเฉลิมออกมาอย่างแรง
        "ทุกวันนี้ชาวบ้านเขาก็นินทากูสนุกปากกันไปทั้งซอยแล้ว มึงยังทำให้กูต้องขายขี้หน้าอีก ว่าหมดปัญญาทำเงินแล้วถึงกับต้องขายขวดกิน ไอ้ลูกเฮงซวย ไอ้ลูกเวร ไอ้ลูกอกตัญญู"
        ลำยองตีวันเฉลิมด้วยความโกรธไม่ยั้งมือ วันเฉลิมเต้นหยอย ๆ หลบไม้เรียวของลำยองไปมา
       
       ยายแล พูดขึ้นที่เพิงก๋วยเตี๋ยว
        "ก็ดีแล้วนี่หว่า ตัวแค่นี้มันยังรู้จักทำมาหากิน ไอ้ปานไอ้แป้งซะอีก โตเป็นควายแล้วมันเคยเอามาให้ข้าซักบาทไหม ไม่มี๊"
        ลำยองนั่งกินก๋วยเตี๋ยว
        "ฉันอายชาวบ้านเขา แม่เข้าใจไหม คุณลำยองอยู่บ้านหลังเบ้อเริ่ม แต่ต้องขายขวดกิน คนมันจะนินทาหัวเราะเยาะฉันขนาดไหน"
        แลได้แต่ตาปริบๆ ลำยงถอนใจ ตาปอหัวเราะบอก
        "อ้อ...ตอนกูเดินเข็นฝรั่งดองขาย มึงก็คงอายชาวบ้านเขาเหมือนกัน"
        "มันเหมือนกันซะที่ไหนล่ะพ่อ"
        "ฉันถามจริงๆเหอะ แล้วที่ชาวบ้านเขานินทากันว่าพี่เป็นอีขี้เมา แถมเข้าบ่อนทุกวันไม่ทำมาหากินพี่ไม่อายบ้างเหรอ" ลำยงถาม
        "นั่นมันความสุขของกู กูกินเหล้าเข้าบ่อนก็เงินกู ไม่ได้ไปกินไปเล่นบนหัวใครละกัน"
        "พี่ไม่อาย แต่พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าไอ้วันมันอาย"
        "มันต่างหากทำให้กูอาย มันไปแบมือขอเงินอีปั้นยังกะขอทาน กูเสียหน้าขนาดไหน มึงคิดดู"
        "ฉันขอพูดตรงๆนะ...พี่ลดทิฐิลงบ้างเถอะ สงสารไอ้วันมัน ยอมรับความจริงให้ได้ว่า พี่เลี้ยงมันไม่ไหว คืนไอ้วันให้พี่สันต์เขาเอาไปเลี้ยงต่อเถอะ จะรั้งมันไว้ทำไม"
        "กูไม่ให้ซะอย่างมีอะไรไหม พวกมันถีบหัวกูออกมา แล้วมึงจะไม่ให้กูเอาคืนพวกมันได้ยังไง"
       
        หลวงตาปิ่นคุยกับวันเฉลิม
        "เงินนั่นเอ็งก็เก็บเอาไว้ให้ดี เอาไว้ซื้อกับข้าว ซื้อขนม"
        "แม่เอาไปแล้วครับ"
        "เออ...ดีนี่หว่า ยังงี้ก็มีด้วย สุดท้ายก็เอาไปหมดกับเหล้า กับบ่อน แม่เอ็งนี่อาการหนักเกินเยียวยาแล้วละมัง ไอ้วัน"
        "ตะก่อนวันยังเคยเห็นแม่หัวเราะบ้าง แต่เดี๋ยวนี้วันไม่เคยเห็นเลย"
        "ทั้งเหล้า ทั้งการพนันมันก็เหมือนผีร้ายน่ะแหละวะ ไอ้วัน ถ้ามันได้เข้าสิงใครแล้วละก็ มันไม่ยอมออกง่ายๆหรอก ยิ่งถ้าใจอ่อนกับมัน มันยิ่งได้ใจ มันจะครอบงำคนคนนั้นจนไม่เหลือความเป็นคนเชียวละ"
        "งั้นที่แม่เป็นยังงี้ ก็ไม่ใช่ตัวจริงๆ ของแม่ใช่ไหมครับ หลวงตา"
       
        วันใหม่ ที่บ่อนใกล้บ้าน ลำยองหน้ามีเลือดฝาดขึ้น เพราะวันนี้เหมือนดวงดี เล่นและโกยเงินเข้ามาหน้าตักตลอด เมืองเทพเข้ามาประกบด้านหลัง
        "วันนี้น้องลำยองมือขึ้นนี่"
        "ลำยองต้องหาเงินไปจ่ายค่าเทอม ค่ารถโรงเรียนให้ไอ้วันมัน"
        "ไอ้ลูกชายน้องลำยองคนนี้มันตัวเฮงนะเนี่ย"
        "ลำยองกะว่าจะเล่นวันนี้วันสุดท้ายแล้วล่ะ พี่เทพ"
        "อ้าว แล้วยังงี้พี่ก็เหงาสิ"
        "เสียดายทอง ถอดไปตั้งหลายเส้นแล้ว...ขอคืนมาซักเส้นสองเส้นก็ยังดี ไม่มีทองใส่ลำยองไม่ค่อยมั่นใจ ยังไงก็ไม่รู้"
        "โธ่...พี่ซื้อให้ใส่เมื่อไหร่ก็ได้ ไอ้ทองพวกนี้มันสมบัติผลัดกันชม"
        ลำยองพูดไม่ออก
       
        ลำดวนหน้าเปลือยๆ โทรมๆ เพราะเพิ่งตื่นนอน กินก๋วยเตี๋ยวอยู่ที่เพิง
        "เขาให้เองทำอะไรบ้างวะ ข้าเห็นเองกลับบ้านเอาเกือบสว่างทุกที" ลำยงถาม
        "งานร้านอาหารมันก็ยังงี้แหละ บางทีแขกเขาก็ติดลมนั่งยันเช้า ฉันก็ต้องคอยชงเหล้านั่งคุยเป็นเพื่อนเขา"
        "เงินเดือนเขาให้เอ็งเท่าไรวะ อดหลับอดนอนขนาดนี้" แลถาม
        "สามร้อย"
        "เวร...มันก็เท่าเงินเดือนคนใช้นังลำยองมันนี่หว่า"
        "แม่จะเอางานฉันไปเปรียบงานคนใช้ได้ยังไง สามร้อยน่ะเขาให้เป็นค่าเข้างานเฉยๆ ไม่ให้ขาดงาน ทุกคนเขาหวังติ๊ปกันทั้งนั้นแหละ เพื่อนฉันบางคนเฉพาะติ๊ปคืนนึงได้เป็นพันก็มีนะ"
        "ได้เยอะยังงี้ เอ็งไม่ไปทำกะมันวะ ยัยแล คุยน้ำไหลไฟดับอย่างเอ็งข้าว่าแขกคงชอบว่ะ" ปอว่า
        "เขาเอาแต่สาวๆ เหี่ยวๆอย่างแม่ใครเขาจะอยากดู" ลำดวนบอก
        "ข้าว่าเอ็งหางานกลางวันทำไม่ดีกว่าเรอะลำดวน" ลำยงบอก
        "งานสบาย เงินดียังงี้มั นไม่มีอีกแล้วพี่ลำยง"
        "กลับบ้านค่ำมืดดึกดื่น ยังไงมันก็อันตราย"
        "ถ้าดวงมันจะซวย กลางวันกลางคืนมันก็ซวยทั้งนั้นแหละ เลือกได้ที่ไหนล่ะ นี่มันงานในฝันของฉันเลยละ ได้แต่งตัวสวยๆ ได้แต่งหน้า ทำผมทุกวัน ฉันได้เจอคนดีๆ ตั้งเยอะแยะ ใครจะไปรู้ โชคอาจจะเข้าข้างฉันซักวันก็ได้...ฉันไม่มีวันเลิกงานนี้หรอก"
       
        วันเฉลิมเดินออกมาจากวัด ผ่านมายังทางเดินในชุมชน ปานลุกลี้ลุกลน มองหน้ามองหลัง เหมือนคอยใคร
        "น้าปาน"
        ปานสะดุ้งสุดตัว
        "ตกใจหมดเลย ไอ้วันเอ็งมาทำอะไรแถวนี้วะ"
        "วันมาหาหลวงตา ...น้าปานคอยใคร"
        "เรื่องของข้า เอ็งจะไปไหนก็ไป ไป"
        วันเฉลิมเดินออกมา ปานเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
        "ไอ้วัน...เดี๋ยว"
        วันเฉลิมหันกลับมา
        "เอ็งอยากได้ตังค์กินหนมไหม"
        วันเฉลิมเดินเข้ามามองหา เห็นวัยรุ่นและชาวบ้านจับกลุ่มกันอยู่มุมหนึ่ง
        "เฮ้ย"
        คนกลุ่มนั้นหันพรึ่บมาเห็นตำรวจก็ตกใจ วันเฉลิมหันกลับมามอง แต่ไม่ได้มีทีท่าตกใจแต่อย่างใด
        "ทำอะไรกัน"
        ตำรวจพรวดพราดตามวันเฉลิมเข้ามา กลุ่มวัยรุ่นวงแตก วิ่งหนีกระเจิงกันไปคนละทิศละทาง
       ตำรวจวิ่งผ่านวันเฉลิมไล่ตะครุบจับตัววัยรุ่น แต่จับไม่ได้ซักคน วันเฉลิมตื่นตะลึง งง เกิดอะไรขึ้น
        สันต์ จะไปกุฎิหลวงตาปิ่น ผ่านมาเห็นลูกชายเดินสวนมา ในมือล้วงกระเป๋ากางเกงกำห่อของไว้
        "วัน...พ่อกำลังจะไปหาที่กุฎิหลวงตาอยู่พอดี"
        "วันต้องกลับบ้านแล้วครับ"
        วันเฉลิมมองหาปาน
        "หาใครลูก"
        "น้าปานครับ วันจะคืนของน้าปาน"
        "ของอะไร"
       
        วันเฉลิมล้วงหยิบห่อกระดาษหนังสือพิมพ์ ห่อเล็กๆ ออกมา สันต์ดึงห่อกระดาษไปจากมือวันเฉลิม ค่อยๆ แกะห่อกระดาษออกดู
       
       อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา09.30น.

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 13
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 12 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 10 คน
84 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
16 %
ความคิดเห็นที่ 15 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดูเว็บอื่นดิเขาเลยไปแล้วไอ้ตอนนี้อะ
มันคือเรื่องจริง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นานอ่ะ รออ่านอยู่นะคะ ไม่ตรงต่อเวลาเลยอ่ะ
ii-begin@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงทีจบตอนไปเลยได้มั้ย ลงที่ละนิดๆ ขี้เกียจเปิดบ่อยๆ พอคนอ่านติดชอบเป็นอย่างนีัประจำเลย รอจนเงกอ่ะน่าเบื่อ
เซง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มารออ่านเหมือนกัน มากดดูทุก10นาที แต่ยังไม่มา ก็ต้องรอต่อไป
fish_2008@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอเหมือนกัน แวะมาหลายรอบแล้วตั้งแต่เช้า รอเงกเลย ไม่เห็นอัพเลยอ่ะ
poosssiong@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอตอนที่7นะคะ
FC วันเฉลิม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เอาเป็นว่าระบุด้วยก็ได้นะว่าพรุ่งนี้ เวลา 09.30 น. น่ะ
พรุ่งนี้มันวันที่เท่าไหร่ เห็นลงวันที่ 20/10/13 ว่าตอนที่ 7 พรุ่งนี้ เวลา 09.30 น. วันที่ 21/10/13 ตอนนี้ 10.00น.ยังไม่มาเลย ยังบอก พรุ่งนี้ เวลา 09.30 น.อีก เป็นวันที่ 22/10/13 หรือไงนะ หรือพรุ่งนี้ไปเรื่อย ๆ จ๊ะคนอัพ
โมโหนะเนี่ย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ฟหกเดฟหกเกเหกอเดหกอ
253225
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกกกมากกกกกก
แองเจิ้ล น่ายักจัง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงให้เยอะกว่านี้ได้มั้ย ไม่มีใครว่าหรอก มีแต่คนชม ขึ้เกียจมาเปิดเช้า-เย็น รำคานอ่ะ
เบื่อรอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละเอียดดี ชอบๆ แรงส์ได้ใจด้วย
Yyy
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ประจำทำร้ายจิตใจกันชัดๆๆ
มะข่มป้อม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงทำไมแค่นี้
2345@ho.co
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใช้ อีกนิดก็ไม่ได้
Pomschneider@web.de
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อีก 2 บรรทัดก็ไม่ได้เนาะ
กำลัง climax
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012