หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เรือนกาหลง

เรือนกาหลง ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
21 ตุลาคม 2556 11:13 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
เรือนกาหลง ตอนที่ 7
        เรือนกาหลง ตอนที่ 7 (ต่อ)
       
       อบเชยรีบเปิดประตูหนีเข้าไปในห้อง สัปเหร่อขาวและเฟื้องผลักเผื่อนและงาม วิ่งเข้าไปเคาะประตู
       
       “น้องอบเชย” สัปเหร่อขาวเรียก
       เฟื้องเคาะแล้วเรียกเสียงหวาน
       “อบเชยจ๋า”
       จันวิ่งเข้ามาดู แปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น
       “ไอ้เฒ่าตัณหากลับ พวกเอ็งเป็นอะไร” จันเริ่มคิดได้ “ยังกะโดนเสน่ห์ยาแฝด”
       งามหลุดปากบอก
       “ก็ใช่นะสิ”
       เผื่อนหันไปมองดุ จันแปลกใจ หันไปมองสัปเหร่อขาวและเฟื้องที่ทุบประตูห้อง
       “น้องอบเชยของพี่”
       อบเชยอยู่ในห้อง กลัวมาก
       “นังเผื่อนนังงามทำอะไรสักอย่างสิ ลากไอ้แก่บ้าออกไป”
       เผื่อนหันไปถามจัน
       “ป้าจันทำไงถึงจะแก้มนต์ได้”
       “ข้าไม่ใช่หมอผี”
       “ป้าเป็นเมียสัปเหร่อนี่” งามแย้ง
       “ข้ามันนางเอกยี่เก”
       เผื่อนหน้าเครียด
       “อย่ามัวเถียงกัน เร่งหาทางช่วยนายฉัน”
       จันคิดวิธีที่จะช่วยทำให้ขาวและเฟื้องหายจากคลั่งอบเชย
       “ข้ารู้ล่ะ”
       เผื่อนและงามแปลกใจว่าจันจะทำอย่างไร
       
       ชบาจะเดินหนีออกไปจากงาน เพชรเข้ามาขวางพร้อมไหเหล้าในมือท่าทางเมาๆ
       “ว่าที่เจ้าสาวจะเร่งไปไหน”
       “เอ็งหลบไป”
       “หญิงไม่รักศักดิ์ศรี...เอ็งอยากเป็นเมียสองเมียสามรองเขารึไง”
       ชบาแปลกใจ
       “เอ็งพูดอะไร”
       “ทำเป็นไขสือไม่รู้ความ ข้าได้ยินแม่เอ็งยกเอ็งประเคนให้เขา แม้นเป็นสองรองหนึ่งก็ยอม”
       ชบารู้ความจริงก็ยิ่งเสียใจ ตบหน้าเพชร
       “เอ็งตบหน้าข้าทำไม”
       “ตบที่เอ็งมาเย้ยข้า เอ็งมันก็น่าสมเพช...กินเหล้าเมามายเพราะเสียใจที่พี่พุดจีบจะแต่งกับพี่โชติ แล้วก็มาพาลถากถางข้า”
       ชบาหยิบไหเหล้ามารดรดตัวเพชรแล้วเดินหนีออกไป เพชรสะบัดน้ำเหล้าออกจากหัวแล้วหันไปคุยกับชบาโดยที่หันไปผิดด้านเพราะเมาเหล้า
       “ฟังนะชบา...ที่ข้าเป็นอย่างนี้ เพราะเอ็ง เอ็งคงขันข้า ข้ารักเอ็งตั้งแต่แรกพบ ข้าเสียใจที่รู้ว่าเอ็งต้องไปเป็นเมียเขาต่างหาก เอ็งเข้าใจหัวอกข้าไหม”
       เพชรพูดเพ้อเจ้อ ตะโกนบอกแล้วเพ่งมองไม่เจอชบาหันไปอีกด้านก็ไม่เจอ
       “ไปแล้ว...ปล่อยให้ข้าพร้ำอยู่คนเดียว...ชบา...ชบา”
       เพชรมองๆพยายามสลัดความเมาเดินตามหาชบา
       
       กาหลงเดินตรงมาหาพุดจีบจับมือเพื่อนรัก
       “พุดจีบ...เชื่อใจฉันเถอ พี่โชติไม่ใช่คนดี”
       พุดจีบสงสัยอยากรู้
       “พุดจีบจำวันที่เจอฉันที่ริมบึงได้หรือไม่”
       พุดจีบคิดตามที่เพื่อนถาม ตอนนั้นเธอออกตามหากาหลงแล้วเจอบริเวณบึงบัว
       “ฉันจำได้ กาหลงร้องไห้คร่ำครวญที่ริมบึงบัว กาหลงบอกฉันว่าพลาดท่าตกน้ำ มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นใช่ไหม”
       กาหลงพยักหน้า
       “แล้วเกิดเหตุใด”
       “ก่อนที่ฉันจะเจอพุดจีบ พี่โชติ...”
       กาหลงจะเล่าเรื่องราวแต่ชะงัก เมื่อเห็นไม้เดินตรงเข้ามา
       “กาหลง”
       กาหลงและพุดจีบหันไป ผิดหวังที่ไม้เข้ามาขัดเสียก่อน
       “กาหลงมาทำอะไรที่นี่”
       “ฉันมาช่วยงานจ้ะ”
       “กลับเถอะ...พี่ไม่อยากอยู่เจอหน้าไอ้โชติให้เคืองใจ พี่อยากกลับเรือน”
       พุดจีบมองหน้ากาหลง ยังอยากฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้น กาหลงหันไปบอก
       “ฉันกลับก่อน”
       
       ไม้ยิ้มให้พุดจีบแล้วเข้าไปจูงมือกาหลงเดินออกไป พุดจีบยังคาใจอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เรือนกาหลง ตอนที่ 7
        สัปเหร่อขาวและเฟื้อง เคาะประตูห้องอบเชย
        
       “น้องอบเชยจ๋า” สัปเหร่อขาวเรียกเสียงอ่อนเสียงหวาน
       เฟื้องผลักออก
       “เอ็งออกไป น้องอบเชยของข้าเว้ย”
       “แก่พุงปลิ้นแล้วไม่เจียม”
       “พูดไม่คิด...ไอ้หน้าเหี่ยว”
       “ใครหน้าเหี่ยว...อย่างข้าเขาเรียกว่าหน้าหด เอ็งคิดแย่งน้องอบเชย เอ็งตาย”
       สัปเหร่อขาวหันกลับมาเล่นงานเฟื้องทั้งสองยื้อยุดจะต่อยกัน จันเดินเข้ามาหน้าตาจริงจัง เผื่อนและงามเดินเข้ามาประกบข้างจัน เผื่อนกระซิบ
       “ป้ามั่นใจนะว่าจะได้ผล”
       “ของดีมีฤทธิ์เดชนัก มันต้องหายคลั่ง”
       จันทำปากมุบมิบบริกรรมคาถา...สัปเหร่อขาวและเฟื้องกำลังยื้อยุดจะชกต่อยกัน จันถือไม้หน้าสามเข้ามาฟาดที่ด้านหลังป๊าบ สัปเหร่อขาวสะดุ้งหันไปมอง
       “นังจัน”
       ขาดคำสัปเหร่อขาวก็ล้มคะมำลงไป เฟื้องยิ้มดีใจจะผลักประตูห้องอบเชย
       “สมน้ำหน้าไอ้เหี่ยว น้องอบเชยเป็นของพี่คนเดียว”
       เฟื้องพูดไม่ทันจบ งามใช้ไม้หน้าสามฟาดเข้าหลัง เฟื้องสะดุ้งหันมามองงาม
       “นังงาม”
       งามมองลุ้นให้เฟื้องล้มลง
       “ล้มลงสิ”
       เฟื้องพุ่งเข้ามาบีบคองาม
       “เอ็งตาย”
       เผื่อนใช้ไม้หน้าสามฟาดใส่ เฟื้องหันไปมอง เผื่อนตกใจ จันเข้าฟาดใส่เฟื้องอีกที เฟื้องหันไปมองจันไม่หมดฤทธิ์ งาม เผื่อนและจันเงื้อไม้จะฟาดพร้อมกัน เฟื้องทำตาถลนล้มลงทันที สามคนโล่งใจที่รอดมาได้
       
       ไม้พากาหลงจะเดินออกไปแล้วต้องหยุด เมื่อโชติยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมถือพานขอขมาอยู่ในมือ ไม้และกาหลงแปลกใจจะหลีกไปอีกทาง โชตินั่งลงกับพื้น
       “ข้าขอขมาเอ็ง”
       ไม้และกาหลงหยุดมอง ชาวบ้านต่างเดินเข้ามาห้อมล้อมดู กาหลงมองไม้อยากรู้ว่าเขาจะตัดสินใจอย่างไร
       “ไม้...กาหลง ใจข้ามันไม่เป็นสุข ข้าคงอยู่ครองในร่มผ้ากาสาวพัสตร์ไม่ได้ หากพวกเอ็งยังขุ่นข้องเคืองใจข้า” โชติมองกาหลง “ข้าสำนึกผิดที่เคยคิดร้ายต่อเอ็ง...อภัยให้ข้าด้วยเถอะ”
       โชติยกมือขึ้นขอขมา กาหลงคิดตัดสินใจ แม่กลอยยืนมองแล้วตะโกนบอกกาหลง
       “นังกาหลง...นึกถึงบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนของเขาเสียบ้าง อโหสิกรรมให้พ่อโชติ”
       แม่กลอยกดดันกาหลงต้องการเอาใจโชติ...กาหลงตัดสินใจ
       “ฉันถือว่าพี่เคยมีบุญคุณต่อแม่ฉัน...ฉันไม่ถือสาเอาความเรื่องร้ายที่มีต่อกัน มันผ่านไปแล้ว ฉันเองก็มีชีวิตใหม่ อย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย ฉันขออโหสิกรรม”
       โชติยิ้มพอใจ
       “ข้าขอบใจเอ็งมาก”
       แม่กลอยยิ้มพอใจที่กาหลงยอมทำตามสั่ง แม่น้อยและชาวบ้านก็ยิ้มดีใจที่กาหลงยอมอโหสิกรรม พุดจีบยืนยิ้มพอใจ โชติหันไปถามไม้
       “ไม้...อโหสิกรรมให้ข้าด้วย”
       โชติยื่นพานให้ ไม้ลังเลใจ ไม่พร้อมให้อภัย พุดจีบยืนมองที่มุมหนึ่งอยากรู้ว่าไม้จะตัดสินใจอย่างไร แม่น้อยเดินตรงไปบอกไม้
       “ลูกชายน้าจะเข้าบวชในวันพรุ่งแล้ว อย่าให้มีเรื่องติดขัดติดใจเลย โชติจะได้เข้าสู่พระธรรมอย่างสงบใจ...ให้อภัยลูกน้าเถอะ”
       แม่น้อยเข้ามาขอร้อง ไม้ตัดสินใจรับพานขอขมานั้น โชติยิ้มพอใจรอฟังคำให้อโหสิกรรม แต่ไม้ไม่พูดคำว่า “อโหสิกรรม” ทุกคนแปลกใจที่ไม้ไม่ยอมพูดอโหสิกรรม...ช่วงบ่นกับแม่น้อยไม่พอใจไม้
       “ไอ้ไม้ ลูกข้าทำถึงเพียงนี้เอ็งยังใจจืดใจดำ ไม่พูดอโหสิกรรม มันจะหนักข้อไปเสีย”
       “อย่างน้อยก็รับพานขอขมา ถือว่าเลิกแล้วต่อกันจ้ะ”
       แม่น้อยไม่อยากให้ช่วงเคืองใจโกรธไม้...ไม้ยืนมองพานขอขมาของโชติ รู้สึกจำใจที่ต้องให้อภัย แม้ในใจยังเคืองโกรธโชติ กาหลงเข้าใจความรู้สึกไม้ดีเข้าไปจับมือให้กำลังใจ
       
       อบเชยอยู่ในห้อง กลัวสัปเหร่อขาวและเฟื้อง
       “นังเผื่อนนังงามช่วยข้าด้วย”
       เผื่อนตะโกนบอกหน้าประตู
       “เปิดประตูสิเจ้าคะ พวกมันไปแล้วเจ้าค่ะ”
       อบเชยดีใจ รีบเปิดประตูเผยให้เห็นเผื่อนและงาม อบเชยออกมาคอยมองหาสัปเหร่ขาวและเฟื้องเพราะกลัว
       “ป้าจันให้คนหามสองเฒ่ากลับวัดแล้วเจ้าค่ะ” งามบอก
       อบเชยโล่งใจ
       
       “แล้วพี่ไม้ของฉันล่ะ”
        

เรือนกาหลง ตอนที่ 7
        ไม้หันไปบอกกาหลง...
       “กลับเรือนเถอะ”
       กาหลงยิ้มรับแล้วเดินออกไปกับไม้...โขงจูงมือจอกเดินเข้ามาที่มุมหนึ่งเห็นไม้ก็ตะโกนเรียก
       “พี่ไม้ ฉันกลับไปด้วยคน”
       โขงเดินตรงเข้ามา แล้วจูงมือจอกเข้ามา กาหลงหันกลับไปมองตามเสียงเจอหน้าจอก...จอกมองหน้ากาหลงจากที่เคยยิ้มแย้มร่าเริงก็นิ่งอึ้งทั้งกาหลงและจอกมองหน้ากัน สายตาจอกเห็นหน้าตากาหลงเปลี่ยนเป็นซีดก็ตะโกนลั่น
       “ผี”
       ทุกคนตกใจ ไม้เดินตรงไปหาจอก
       “จอก เอ็งมองดีๆ กาหลง...กาหลงเมียข้า”
       “ผี ผี ผี”
       จอกชี้หน้ากาหลง ทุกคนต่างเพ่งมองไปที่กาหลง เธอกลายเป็นอยู่กลางวงที่ถูกห้อมล้อม เธอตัวสั่นกลัวทุกคนรู้ความจริง ไม้จับตัวจอก
       “เอ็งตั้งสติให้ดี ใครกันผี”
       จอกหันกลับมามอง แล้วมองไปที่กาหลง ชี้หน้า
       “ผี”
       เพชรเดินเข้ามาที่มุมหนึ่ง แปลกใจมองไปที่กาหลงสังเกตสีหน้ากาหลงตกใจกลัว แม่กลอยไม่พอใจที่จอกชี้หน้ากาหลงว่าเป็นผี
       “หุบปากนะไอ้บ้า มาด่าว่าลูกข้าเป็นผี ประเดี๋ยวแม่เพ่นกบาลให้”
       จอกชี้แม่กลอย
       “ผี”
       แม่กลอยไม่พอใจ
       “เอ๊ะไอ้นี่”
       โชติด่าจอก
       “เอ็งหยุดได้แล้ว งานมงคลของข้า”
       จอกชี้โชติ
       “ผีห่า”
       ช่วงไม่พอใจ
       “ไอ้จอกเอ็งหยุดพูด ไม่งั้นข้าเล่นงานเอ็งแน่”
       จอกชี้ช่วง
       “ผีตายโหง”
       ช่วงโกรธ
       “ไอ้ปากหมา”
       ไม้รีบบอกจอก
       “จอก...กลับไปได้แล้ว”
       จอกหันไปชี้บอกทุกคนที่ยืนบริเวณนั้น
       “ผี ผี ผี ผี”
       ชาวบ้านเริ่มไม่พอใจ ไม้ไม่อยากให้มีปัญหาเกิดขึ้นหันไปบอกกาหลง
       “กาหลงกลับก่อน พี่จะช่วยไอ้โขงพาจอกกลับวัด”
       “จ้ะ...ฉันจะแวะไปหาชบาด้วย”
       ไม้พยักหน้ารับ แล้วเข้าไปช่วยโขงจับตัวจอกเพื่อพากลับวัด กาหลงมองตามด้วยความสงสารจอกแล้วมองหาชบาไม่เห็นอยู่ที่เรือนช่วงก็เดินออกไป เพชรมองตามกาหลงสงสัยในตัวกาหลง...ช่วงบอกชาวบ้าน
       “ไอ้บ้ามันไปแล้ว พวกเอ็งกินให้อิ่มหนำ พรุ่งนี้เช้าไปช่วยกันแห่นาคเข้าโบสถ์”
       ชาวบ้านยิ้มพอใจ กินอาหารและดื่มเหล้า วงดนตรีไทยบรรเลงเพลงต่อ พุดจีบมองกาหลงที่เดินออกไปเริ่มสงสัยในตัวเพื่อน
       
       อบเชยส่งถุงเงินให้มั่นและขาบ
       “เร่งไปจัดการให้ข้า”
       
       มั่นและขาบยิ้มพอใจ รีบเดินออกไป อบเชยยิ้มพอใจมีแผนการบางอย่าง

เรือนกาหลง ตอนที่ 7
        กาหลงจะเดินไปเรือนแม่กลอย ปรับความเข้าใจกับชบา ใครคนหนึ่งเดินตาม กาหลงเดินไป รู้ตัวว่ามีคนตามมาเธอแปลกใจหันขวับตะโกนเรียก
       “สักประเดี๋ยว นั่นใครตามมา”
       ลมพัดบริเวณนั้นวูบใหญ่ เพชรเดินออกจากที่ซ่อน
       “ฉันเองจ้ะ...พี่กาหลง”
       “เอ็งเป็นใคร”
       กาหลงมองเพชรด้วยความแปลกใจ
       
       ชบาเดินบ่นไม่พอใจที่แม่ประเคนให้โชติ
       “แม่นะแม่ ขืนบังคับให้ฉันเทิ้มใจอีกมื้อเดียว ฉันจะหนีไปสุดฟ้าเขียวเทียว หรือไม่ก็กลั้นใจตายให้สิ้นเรื่อง”
       ชบาเดินบ่นโวยวายกลับไป สิงที่ซุ่มอยู่ออกจากที่ซ่อน มองชบาด้วยความสนใจ
       
       ไม้ช่วยประคองจอกมาที่วัด จอกอยู่ในสภาพนิ่งลง
       “ไอ้จอก...ไอ้จอก”
       จอกนิ่งสงบเหมือนหลับ โขงหันมาบอก
       “ผ็อยหลับไปแล้ว พี่กลับเรือนเถอะ”
       “เอ็งเอามันไหวเร้อ” ไม้เป็นห่วง
       “ไหว...เห็นท่าจะสิ้นฤทธิ์”
       จอกยืนหลับ ไม้ส่งตัวให้โขงประคองต่อ
       “เอ็งคอยดูให้มันรับสบายไปก่อนนะ ป่านนี้กาหลงเก้อคอยข้านักหนาแล้ว”
       โขงพยักหน้ารับ ไม้เดินกลับไป จอกลืมตาโพลงมองตรงไปยังไม้ที่เดินออกไป
       “ผี”
       โขงไม่พอใจ ตบหัวจอก
       “ยังเล่นไม่เลิกนะเอ็ง...ไป...ไปนอน”
       โขงประคองจอกเดินไป ครุ่นคิดและพูดกับตัวเอง
       “ผี...ผี...”
       
       กาหลงยิ้มให้ หลังจากพูดคุยรู้ว่าเพชรเป็นใคร
       “เอ็งนั่นเองที่ยื่นมือช่วยกาเหว่าน้องฉัน พี่ไม้ก็เคยเกริ่นให้ข้าฟังที่เอ็งไปขวางไอ้ขุนหวาด ฉันขอบน้ำใจเอ็งนะ”
       เพชรยิ้มรับ
       “ฉันได้ยินชื่อพี่มาหลายหน เพิ่งปะตัวก็มื้อนี้ ฉันดีใจแทนกาเหว่าที่พี่รอดตาย ลางนึกไปว่าพี่กาหลงกลายเป็นผีเฝ้าบึงบัวเสียแล้ว”
       กาหลงรู้สึกสะเทือนใจ เพชรรู้สึกผิดที่เผลอปากพูดไป
       “เชื่อข้าเถอะ...คนดีผีคุ้ม” กาหลงเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่เอ็งจะไปหาชบามันรึ”
       เพชรแปลกใจ
       “พี่รู้ได้ยังไงกัน”
       “ทางนี้เป็นทางไปเรือนแม่ฉัน”
       เพชรเขินเล็กน้อย
       “ฉันเห็นชบาหายไปจากงาน จะแวะไปดูให้หมดห่วง”
       “เอ็งไปกับข้าสิ”
       “จ้ะ”
       กาหลงยิ้มตอบแล้วเดินนำไป เพชรเดินตามไป แล้วเขาก็ตกใจเมื่อเห็นกาหลงเดินไปเท้าไม่ เพชรสะดุ้งรีบเอามือขยี้ตามองซ้ำ กาหลงหันกลับมา
       “ไม่ตามพี่มาล่ะ”
       “จ้ะ”
       กาหลงเดินไป เพชรมองตาม เห็นเท้ากาหลงเป็นปกติก็คิดว่าตัวเองเมา
       “เมาสิเออ”
       เพชรตบหัวตัวเองให้สร่างเมาแล้วเดินตามไป
       
       ไม้ถือพานขอขมาของโชติจะเดินกลับเรือน แต่แล้วขาบโพกผ้าปิดหน้า พุ่งเข้ามาทำร้าย ไม้ไม่ทันตั้งตัวเสียเปรียบ ไม้ตั้งหลักได้ เข้าต่อยต่อสู้กับขาบจะกระชากผ้าออกแต่แล้ว มั่นโพกผ้าปิดหน้าเอาไม้ฟาดด้านหลัง ไม้สลบลง พานขอขมาตกพื้น ไม้หน้าคว่ำอยู่กับพื้น อบเชยเดินเข้ามายิ้มพอใจ
       “พวกเอ็งพาพี่ไม้ไป”
       มั่นและขาบเข้าไปลากตัวขึ้นมาลากออกไป อบเชยมองตามด้วยความพอใจ
       
       กาหลงกำลังจะเดินไปเรือนแม่กลอย แต่จิตรู้ว่าไม้โดนทำร้ายเธอหยุดกึก เพชรแปลกใจ กาหลงหันมาบอก
       “ขอโทษเสียเถิด ข้าต้องกลับเรือน เอ็งช่วยไปดูชบาด้วย”
       เพชรงงๆ
       “จ้ะ”
       กาหลงพูดจบก็รีบเดินออกไป เพชรแปลกใจ เดินตามไปเพื่อจะเรียก
       “พี่มีอะไรให้ฉันช่วย”
       
       เพชรวิ่งตามไป แต่กลับไม่เห็นกาหลงแล้วเขาอึ้งวูบ แปลกใจว่ากาหลงหายไปได้เร็วมากแต่ไม่ติดใจ คิดว่าคงไปทางที่มีพุ่มไม้ต้นไม้บังตา
       
       จบตอนที่ 7
       
       อ่านต่อตอนที่ 8 พรุ่งนี้ เวลา 09.30น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
เรือนกาหลง ตอนที่ 16
เรือนกาหลง ตอนที่ 15
เรือนกาหลง ตอนที่ 14
เรือนกาหลง ตอนที่ 13
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 8 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 6 คน
75 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
25 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014