หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ทองเนื้อเก้า

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 3 พฤศจิกายน 2556 16:09 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
        ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11 (ต่อ)
       
       แลเห็นเทวีเดินไปมาไกลๆ ก็ถึงบางอ้อ... อ้าปากค้าง ตาโต
       
        "นังปั้น...ข้ารู้แล้ว"
        ปั้นมองตามสายตายายแล, เห็นเทวีหันกลับมา
        "รู้แล้วก็หุบปากเอาไว้ให้ดี"
        "กูนึกไม่ถึงเล๊ย แม่เลี้ยงไอ้วันมันนี่เจ้าเล่ห์เพทุบายนัก มันร้ายกาจใช่เล่น"
        "เขาไม่ได้ร้ายโว้ย เขารักไอ้วันมันเหมือนกะลูก ที่ต้องทำยังงี้ เพราะหวังดีกะไอ้วันมันต่างหาก"
        "เราคงแก่ๆ กันแล้วนะ ยัยปั้น เราถึงนึกแผนดีๆยังงี้ไม่ออก"
        ปั้นยิ้ม ขำความคิดยายแล
       
        บ้านลำยอง เวลากลางคืน อ้อย,เหน่ง,จิตรา นอนหลับเรียงกันเป็นตับในมุ้ง วันเฉลิมนั่งมองน้องๆด้วยความรู้สึกกังวล กันขอบมุ้งเข้าใต้ที่นอนกันยุงเข้า แล้วขยับออก
       
        วันเฉลิมเข้ามาหาแม่ ลำยองกำลังยกเหล้าขึ้นกรอกปากพอดี
        "แม่ครับ"
        ลำยองสำลักเหล้าพรวด
        "กูแค่จิบๆ แก้คอแห้งเท่านั้นแหละ"
        "แม่รับปากต่อหน้าพระเอาไว้แล้วนะครับ วันไม่อยากให้แม่ผิดคำสัญญา"
        "มึงยังไม่ทันบวชซะหน่อย รอให้ผ่านพรุ่งนี้ มึงนุ่งผ้าเหลืองซะก่อนสิวะ ถึงจะเริ่มสัญญา"
        "น้องอ้อยปีนโต๊ะได้แล้ว แม่ต้องคอยระวังนะครับ น้องเหน่งกินจุแม่ต้องป้อนข้าวเยอะๆหน่อย ส่วนน้องจิตรา น้องไม่ค่อยชอบให้ตะคอกเสียงดัง"
        "มึงมาบอกกูทำไม อีกหน่อยนังลำดวนมันก็คงมาช่วยเลี้ยง"
        "น้าลำดวนเขาก็ต้องทำงานเขานี่ครับแม่"
        "กูเป็นพี่มัน กูสั่งอะไรมันก็ทำทั้งนั้นแหละ มึงจะยึกยักอะไรเนี่ย ไอ้วัน อย่าบอกนะว่า มึงจะเปลี่ยนใจไม่บวช ไม่ได้นะโว้ย มึงไม่อยากเห็นแม่มึงเฮงๆๆรึไง ไปๆๆไปนอน พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า"
        วันเฉลิมมองลำยองเดินออกไป
       
        เช้าวันใหม่ ที่ต้นไม้ใหย๋ ข้างโบสถ์ ทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว ยกเว้นลำยองที่ยังไม่โผล่มา วันเฉลิมนั่งเก้าอี้เตรียมขลิบผมโกนผม
        "แม่เอ็งล่ะ ป่านนี้ยังไม่มา" หลวงตาปิ่นถาม
        "ตอนผมออกมา แม่ยังไม่ตื่นเลยครับ"
        "เวร... แล้วทำไมเอ็งไม่ปลุกมัน" แลว่า
        "ผมปลุกแล้วครับ แต่แม่ไม่ยอมตื่น"
        "เอายังไงดีล่ะหลวงลุง" ลำยงถาม
       
        ภายในบ้าน ลำยองยังหลับขี้เซาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
        "พี่ลำยอง พี่ลำยอง"
        ลำดวนเขย่าตัวก็แล้ว ดึงผ้าออกจากตัวก็แล้ว ลำยองเตะถีบ ปัดป้องอุตลุด ลำดวนต้องฉุดดึงให้ลุกขึ้นนั่ง
        "กูจะนอน ยุ่งกะกูจริงโว้ย"
        "ทุกคนเขารออยู่ ไม่รู้รึไง"
        "รอทำไม"
        "ไอ้วันมันบวชวันนี้จำไม่ได้รึไง"
        "ก็บวชไปสิวะ เกี่ยวอะไรกะกู"
        "ไม่เอาใช่ไหมบุญน่ะ โชคลาภน่ะไม่อยากได้ใช่ไหม"
        ลำยองลืมตาตื่นขึ้นได้ทันที
       
        ทุกคนนั่งคอยลำยองอย่างอดทนไม่ปริปากบ่น เพราะต้องการให้การบวชผ่านพ้นไปอย่างราบรื่นที่สุด
        "แม่มาแล้วครับ"
        ทุกคนหันไปมอง ลำดวนรีบจ้ำนำมาก่อน ลำยออุ้ยอ้ายเพราะท้อง เดินตามมาหน้าหงิก
        "สมภารท่านคอยอยู่ในโบสถ์ตั้งนานแล้ว นังลำยอง" หลวงตาปิ่นบอก
        "แล้วใครจ้างให้คอยล่ะ"
        ทุกคนอ้าปากค้าง
        "ท่านเป็นอุปัชฌาย์ให้ ลูกเอ็งยังไม่ได้โกนหัวเสียที แล้วท่านจะทำพิธีให้ได้ยังไง"
        "ก็โกนเข้าสิ หลวงลุง"
        "แม่ครับ"
        "อีลำยอง มึงเป็นแม่ เขาอุตส่าห์ให้เกียรติมึงได้ขลิบผมลูกชายก่อนใคร ไม่งั้นเขาไม่ เสียเวลารอมึงหรอก"
        "ใครจะไปรู้ล่ะ...เอ้า...มา ๆ ๆ จะได้เสร็จ ๆ ซักที"
        ลำยองปราดเข้ามา จนหลวงตาปิ่นแทบหลบไม่ทัน
        ชุดส่งกรรไกรตัดผมให้ลำยอง
        "เอ้า...ไอ้วัน ตั้งอกตั้งใจ บุญกุศลครั้งนี้ขอให้ตกแต่พ่อแม่บุพการีทุกคนนะ"
        ลำยองขลิบผมบนกระหม่อมวันเฉลิม โยนผมลงไปบนใบบัวในมือวันเฉลิม แล้วตะโกนลั่น
        "เฮง ๆ ๆ รวย ๆ ๆ โว้ย"
        ทุกคนอึ้ง อีนี่ผิดที่ผิดทาง ผิดเวล่ำเวลาได้ทุกครั้ง ชุดรับกรรไกรคืนมาแล้ว ส่งให้สันต์
        "ผมนี่ของข้านะ ข้าจะเอาไปบูชา ใครมาแย่งจะด่าให้เข็ดเลย"
       
        ลำยองสะบัดหน้าเดินออกไปมุมหนึ่ง สันต์ขลิบผมให้วันเฉลิมอย่างสงบ

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
        ในอุโบสถ์ วันเฉลิมกล่าวคำขอบวชเณรอย่างฉะฉาน
        พระอุปัชฌาย์มอบยูนิฟอร์มเณรให้วันเฉลิม ลำยองหาวนอนเสียงดังอย่างไม่เกรงใจใคร
        "ไส้พุงมึงเน่าหมดแหง ๆ อีลำยองเหม็นฉิบเป๋งเลย" แลว่า
        "อย่ามาทำกระแดะเป็นผู้ดีตัวหอมหน่อยเลยแม่ หมั่นไส้เปล่า ๆ"
        ลำยองพูดเสียงดังแขวะไปทางเทวี ทุกคนไม่มีใครสนใจ
        "เมื่อไหร่จะเสร็จซักทีโว้ยจะได้กลับไปนอน"
        เณรวันเฉลิมเดินออกมาจากโบสถ์ หลวงตาปิ่นเดินตาม ลำยองถึงกับชะงัก เมื่อเห็นลูก เพราะราศีจับเต็มที่ เณรวันเฉลิมเดินลงมาหาย่ากับสันต์และเทวี ปั้นยิ้มปลื้มใจจนน้ำตาไหล ปั้นพูดอะไรไม่ออกทั้งที่มีสิ่งอยากพูดมากมาย
        "ดีแล้วนะเณร ดีแล้ว สาธุ"
        เทวียิ้มปลื้มใจ ไหว้เณร
        "หมดห่วงหมดกังวลซะทีนะเณร ถึงไม่ได้เรียนทางโลก เณรก็มุ่งหน้าทางธรรมนะ ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่เณรจะไปได้นะลูก"
        เณรวันเฉลิมสบตาสันต์เต็มตาแล้วเดินออกมา
        ลำดวน, ลำยง, ชุด, ยายแล ยิ้มปลื้มใจ เณรเดินตรงเข้าหาโยมแม่ ลำยองยกมือขึ้นประนมแต้
        "โยมแม่อย่าลืมรักษาสัญญาที่ให้ไว้นะครับ"
        "จ้ะ...จ้ะ เสด็จแม่ไม่ลืมหรอกจ้ะ แต่นี่เณร เผื่อฝันดีเห็นเลขอะไรสวย ๆ เด็ด ๆ เณรก็ไปบอกเสด็จแม่บ้างนะจ๊ะ อย่าลืมล่ะ"
        เณรไม่ตอบอะไร ลำยองก็ยังเหมือนเดิม หลวงตาปิ่นพาเณรออกไปเดินห่างออกมาจากญาติโยม ทิ้งญาติโยมไว้ข้างหลังไกลออกมาเรื่อย ๆ
       
        ภายในบ้าน ลำยองหมกมุ่นอยู่กับการจดโพยหวย
        "ฉันว่าสองเจ็ดก็น่าจะมานะแม่ ตรง ๆ ตัวเลย วันนี้วันที่ยี่สิบเจ็ด เอ... ปีนี้ไอ้วันมันอายุเท่าไหร่แล้วแม่ สิบสองหรือสิบสาม"
        "มึงเป็นแม่ มึงยังไม่รู้เลยแล้วกูจะรู้ไหม" แลถาม
        "เอ หรือมันจะเพิ่งสิบเอ็ดหว่า"
        "อีลำยองมึงสัญญาต่อหน้าพระไว้ว่ายังไง"
        "นี่มันหวยนะ แม่ไม่ใช่เหล้ากะบ่อนซะหน่อย"
        "มึงนี่มันหน้าด้าน หวยมันก็การพนันเหมือนกัน"
        "แต่หมอชดแกบอกว่า ถ้าไอวันมันบวชฉันจะเฮงๆๆ"
        "กูขี้เกียจคุยกะมึงแล้ว อีคนไม่มีหัวคิด"
        "งวดนี้ฉันรวยขึ้นมา แม่อย่ามาขอแบ่งก็แล้วกัน"
        แลเดินออกมา
       
        กุฏิหลวงตา เวลากลางคืน เณรนั่งที่ตั่งเรียนหนังสือ มีหนังสือทำวัตรอยู่ตรงหน้า แต่เณรกลับเหม่อออกไปข้างนอก หลวงตาปิ่นเดินเข้ามา
        "คิดถึงบ้านรึไงเณร"
        "ผมคิดถึงน้อง ๆ ครับหลวงตา ไม่รู้ป่านนี้จะกินข้าวกันรึยัง"
        "จะไปห่วงทำไมเณร มันเป็นหน้าที่โยมแม่ของเณร"
        "ค่ำ ๆ อย่างนี้ บางทีโยมแม่ก็ยังไม่กลับถึงบ้านครับ"
        "เณร..เณรควรจะมั่นใจในตัวโยมแม่เขานะ ยังไงเขาก็สัญญาไว้แล้ว เขาน่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้อยู่หรอกน่า ทำใจให้สบาย สวดมนต์ซะก็จะได้สงบไม่ต้องฟุ้งซ่าน"
        "ครับหลวงตา"
        เณรกลับมาสนใจหนังสือตรงหน้า
       
        ในเวลาเดียวกัน ลำยองมือสั่นระริกพยายามเอื้อมไปหยิบช้อนแต่หยิบไม่ได้ โรคติดเหล้ากำเริบหนักทั้งหงุดหงิดและปวดเนื้อตัว ลำยองหัวเสีย ปัดจานข้าวทิ้งแล้วคลานสี่ขาไปหยิบขวดเหล้า แต่แล้วชะงักเพราะนึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้ เธอร้องไห้เกิดการต่อสู้ระหว่างสำนึกฝ่ายดีกับความทรมานจากโรคพิษสุราเรื้อรัง ลำยองยกมือสั่นระริกขึ้นประนม เหมือนจะตั้งใจสวดมนต์ แต่กลับงึมงำน้ำเสียงสั่น ๆต่อรองคำสัญญา แล้วคว้าขวดเหล้ามาเปิดดื่มอั้ก ๆ
       
        ในโบสถ์ เวลาเช้ามืด พระทั้งวัดทำวัตรเช้ากันพร้อมหน้า เณรวันเฉลิมในแถวหลังสุด สวดมนต์ไปกับพระอย่างคล่องปากในทุกบทสวด
       
        เพิงก๋วยเตี๋ยวลำยง เวลาเช้าตรู่ ลำดวนเสียงดังตื่นเต้น
        "มาแล้วแม่...มาแล้ว เณรมาแล้ว"
        ยายแลกุลีกุจอยกถาดของใส่บาตรออกมา มีข้าวสุกใส่ถ้วยกับไข่ต้มฟองนึง. ปลาทูทอด. กล้วยน้ำหว้า เณรอุ้มบาตรเดินมาแต่ไกล ทุกคนพากันหมดมาร่วมใส่บาตร
        เณรมาถึงหน้าร้าน เปิดฝาบาตร ยายแลใส่บาตรแล้วประนมมือแต้ พูดอะไรไม่ออกมัวแต่ตื้นตันใจ
        "นอนหลับสบายดีไหมเณร" ลำยงถาม
        "ครับโยมน้า"
        ตาปอมุดเข้ามา
        "พระที่ไหนมาโปรดวะอีแล"
        "เณรหลานไง ไอ้ปอ"
        "หลานใคร กูไม่มีหลานเป็นเณรซะหน่อย"
        "ดูดี ๆ สิพ่อ พ่อจำไม่ได้เหรอ"
        ตาปอจ้องหน้าเณรอยู่อึดใจ
        "ไอ้วัน...ไอ้วันนี่หว่า"
        เณรยิ้มเพราะอย่างน้อยตาก็จำได้
        "ไอ้ปอไอ้บ้า ท่านเป็นเณรแล้ว เรียกท่านให้ดี ๆ โว้ย" แลบอก
        "ไม่เป็นไรหรอกครับ โยมยาย"
        "ใส่บาตร ใส่บาตร กูจะใส่บาตรหลานกู"
        ตาปอกุลีกุจอออกไป
        "หลวงตาท่านฉันเอกา(ฉันมื้อเดียว) แต่เณรยังเด็กฉันสองมื้อเถอะนะ" ลำยงว่า
        "ครับโยมน้า"
        ตาปอรีบกลับมา กอบถั่วงอกสดในมือ
        "กูจะใส่บาตรหลานกู"
        ยายแลตกใจที่เห็น
        "ไอ้ปอ ไอ้..."
       
        แลจะห้าม เณรกลับนิ่ง เปิดฝาบาตร ตาปอโยนถั่วงอกลงไปในบาตรแล้วประนมมือแต้เหมือนอิ่มบุญ เณรยิ้ม ปิดฝาบาตรแล้วเริ่มให้พร

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
        สันต์, เทวี, ปั้น ใส่บาตรเสร็จแล้ว รับพร
        "เรื่องเรียนต่อ ปรึกษาหลวงตารึยังครับเณร" สันต์ถาม
        "พรุ่งนี้จะไปสมัครครับ"
        "เรียนให้จบเปรียญเก้าตั้งแต่ยังเป็นเณรให้ได้เลยนะคะเณร" เทวีบอก
        "ปู่เณรคงจะปลื้มใจที่สุดละ ถ้าได้เปรียญเก้า" ปั้นบอก
        เณรยิ้มน้อย ๆ
       
        หน้าบ้านวิมล สมฤดีวิ่งพรวดออกมาจากประตูรั้ว เหมือนจะโผเข้าจับตัวเณรอย่างคุ้นเคย เณรตั้งตัวแทบไม่ทัน
        "พี่วัน...พี่วันมาแล้ว"
        วิมลรีบวิ่งตามออกมา ถือถาดของใส่บาตร
        "หนูสม หนูสม ไม่ได้ลูก อย่าไปถูกตัวท่าน"
        "ทำไมคะคุณยาย"
        "ก็ท่านบวชแล้ว หนูเป็นผู้หญิง หนูจะถูกตัวท่านไม่ได้นะลูก เข้าใจไหม"
        สมฤดีจ๋อย
        "ค่ะ"
        "มาใส่บาตรให้ท่านเร็ว"
        เณรเปิดฝาบาตร สมฤดีหยิบของใส่บาตร มองหน้าเณรตาแป๋ว เณรหลุบตามองพื้นอย่างสำรวมไว้
        "พี่เณรไม่มีคิ้ว...คิ้วพี่เณรหายไปไหนค่ะ"
        วันเฉลิมจะขำแต่ต้องทำสำรวมไว้
        "เวลาบวช ท่านต้องปลงทุกอย่างทิ้งไงล่ะลูก"
        "ปลงแปลว่าอะไรคะ"
        "เดี๋ยวยายจะอธิบายให้ฟังทีหลัง"
        วิมลดึงสมฤดีให้ยองลง รับพร เณรให้พรสั้น ๆ จนจบ
        "นิมนต์มารับบาตรที่นี่ประจำนะคะเณร"
        "มาทุกวันเลยนะคะพี่เณร"
        "ครับ"
        เณรเดินจากไป
       
        เณรอุ้มบาตรมาจนถึงหน้าบ้าน แต่ว่างเปล่า แม่ไม่ได้มาคอยใส่บาตร เณรหยุดยืนคอย ชะเง้อมองเข้าไปในบ้าน ใจคออยากจะตะโกนเรียกแต่คิดว่าไม่ควร แม่คงยังไม่ตื่น เณรยืนคอยชั่วขณะหนึ่ง แล้วเปลี่ยนใจจะเดินต่อไป
        "เดี๋ยว ๆ เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งเสด็จไปเพคะ โยมลูก"
        เณรชะงักเมื่อได้ยินเสียงแม่ หยุด และหันกลับมา แววตาเต็มไปด้วยความปิติ ลำยองเดินอุ้ยอ้ายรีบวิ่งประคองถ้วยใส่ข้าวเข้ามา
        "มาแล้วจ้ะ มาแล้ว"
        เณรเปิดฝาบาตร ลำยองลังเลอิดออด
        "แม่หุงข้าวก้นไหม้ ข้างบนก็ไม่ค่อยสุก ใส่บาตรแล้วแม่จะบาปไหมจ๊ะเณร"
        เณรวันเฉลิมมีความสุขที่สุดที่จะได้กินข้าวที่แม่หุงกับมือ
        "ไม่หรอกครับโยมแม่ แค่โยมแม่มีเจตนาดี มีจิตเป็นกุศล โยมแม่ก็ได้รับบุญแล้วครับ โยมแม่ตั้งใจรับพรนะครับ"
        ลำยองคว่ำเทข้าวใส่บาตรมือสั่น เณรให้พรลำยอง
        ลำยองประนมมือแต้จนเณรให้พรจบ ลำยองลูบหัวสามครั้งเรียกโชคลาภ
        "สาธุ....เฮง ๆ ๆ รวย ๆ ๆ"
        "น้อง ๆ สบายดีเหรอครับ โยมแม่"
        "จ้ะ สบายดีจ้ะ"
        เณรเห็นมือลำยองสั่นระริก
        "โยมแม่อย่าดื่มเหล้าอีกเลยนะครับ"
        "จ้ะ ๆ ๆ ลด ๆ ลงแล้วจ้ะ เดี๋ยวก็คงเลิกได้"
        เณรเดินออกไป
        "เฮง ๆ ๆ รวย ๆ ๆ"
       บริเวณมุมสวยสงบใด ภายในวัด เณรนั่งอ่านบทเรียนภาษาอังกฤษ อ่านออกเสียงฝึก pronunciation เรื่องสั้น ๆ หลวงตาปิ่นนั่งอยู่กับหลวงพี่ยรรยงค์ ครูพี่เลี้ยงถัดไกลออกมา
        "ช่วงเช้าเรียนวิชาการสามัญ ช่วงบ่ายข้ามเรือไปเรียนวัดมหาธาตุ คงไม่หนักเกินไปหรอกนะท่าน"
        "ไม่หรอกครับหลวงลุง เณรเขามีสมาธิดี คงไม่ต้องกังวลเรื่องที่บ้านแล้ว สติปัญญาดีเลิศทีเดียวล่ะครับ"
        "ยังงี้ อีกไม่นานวัดเราอาจจะได้สามเณรเก้าประโยคกะเขามั่งละนะท่าน"
        หลวงตาปิ่น หลวงพี่ยรรยงค์หัวเราะอารมณ์ดี
        เณรอ่านภาษาอังกฤษแอคเซ่นดี คล่องแคล่ว
       
        บ้านลำยอง เวลากลางวัน เสียงออกรางวัลหวยจากวิทยุทรานซิสเตอร์เครื่องโทรมดังขึ้น
        "รางวัลที่หนึ่ง งวดประจำวันที่สิบมิถุนายน เลขที่ออก.....ศูนย์ ศูนย์ แปด หนึ่ง ศูนย์ เก้า
        ลำยองนั่งลุ้นหวยเทียบกับโพยเบอร์ที่ซื้อไว้จนเลขสุดท้ายด้วยความเซ็ง
        " หมดตูด แดกหมดตัวเลย....แดกกูหมดตัวเลย"
        ลำยองขยำโพยเขวี้ยงทิ้ง
        "ไม่เห็นกูจะได้ลาภได้โชคตรงไหนเลย...ไอ้บ้า"
        ลำยองคว้าวิทยุทรานซิสเตอร์เขวี้ยงทุ่มลงพื้นจนแตกกระจาย ถ่านไฟฉายตรากบกลิ้งกันหลุน ๆ
       อ้อย, เหน่ง, จิตรา เกาะกันกลม ร้องไห้กระจองอแง
       
        ที่เพิงก๋วยเตี๋ยวลำยง
        "มึงจะมาโทษพระโทษเจ้าได้ยังไงอีลำยอง" แลบอก
        "ก็หมอชดบอกเองว่าลูกบวชแล้วฉันจะเฮง...ถูกหวยกินหมดตูดยังงี้ มันโกหกตอแหลกันชัด ๆ"
        ลำยงถาม
        "พี่แอบกินเหล้าใช่ไหม"
        "กูกินนิดเดียวแก้มือสั่น"
        "นั่นไง..พี่ผิดคำสัญญาหน้าพระมันถึงเป็นยังงี้ไงล่ะ"
        "แล้วจะให้กูทำยังไง กูจะลงแดงตายอยู่แล้ว"
        ลำดวนบอก
        "มันต้องอดทนสิวะ"
        "มึงไม่มาเป็นกูมึงไม่รู้หรอก ว่ามันทรมานขนาดไหน"
        "กูว่ามึงไปหาหมอซะเหอะ ให้หมอเขาช่วยรักษา" แลบอก
        "ไม่ไป ไม่ไปไหนทั้งนั้น"
        "พี่อย่ามาพาลหน่อยเลย แค่ถูกหวยกินงวดเดียว ทำไมพี่ไม่คิดว่าเลิกเล่นเลิกเหล้า เหลือเงินเก็บมันก็เท่ากับได้โชคได้ลาภนะแหละ" ลำยงบอก
        "กูไม่เอา กูไม่เชื่อไอ้อีหน้าไหนอีกแล้ว"
        ลำยองปึงปังออกไป ทุกคนได้แต่เซ็ง
       
        "เณรรู้คงไม่สบายใจแหง ๆ" แลบอก

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
        ข้างหอฉัน เณรล้างบาตรทั้งของตัวเองและของหลวงตาขึ้นคว่ำตาก เณรชะงักเพราะมองไปเห็น
       เด็กวัดเทเศษอาหาร ข้าวที่เหลือมากมายให้หมาวัดฝูงใหญ่ เณรยืนมองสะท้อนใจ
        "เณร...ไปเตรียมตัวได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปเข้าเรียนไม่ทัน"
        "หลวงตาครับ อาหารที่ญาติโยมถวายทำบุญมา ถ้าเราเอาไปให้คนอื่นต่อจะผิดไหมครับ"
        "ไม่ผิดหรอก ก็ถือว่าทำทานต่อไป ดีซะอีก แทนที่จะทิ้งเปล่า ๆ ไม่เกิดประโยชน์อะไร เณรถามทำไม"
        "ถ้าผมจะเอาข้าวเอาขนมที่เหลือ ๆ ไปฝากน้อง ๆ ที่บ้านบ้าง"
        "ไม่มีใครเขาว่าอะไรหรอกเณร"
        เณรยิ้มออก
        "ขอบคุณครับหลวงตา"
       
        ยายแลเข้ามาในบ้านเงียบ ๆ เห็นลำยองนั่งหันหลังสาละวนนับบางสิ่งบางอย่างอย่างตั้งอกตั้งใจ
        "ทำอะไรวะนังลำยอง"
        ลำยองตกใจกอบรวบเงินตรงหน้า เงินแตกกระจุยกระจาย
        "ตกใจหมดเลยแม่นี่ มาไม่ให้สุ้มให้เสียง"
        "เงินทั้งนั้นเลย มึงไปรวยอะไรมา"
        "เรื่องของฉัน"
        ลำยองรีบยัดเงินเก็บใส่กระเป๋า
        "กูไม่อยากได้ของมึงหรอก แต่กูอยากรู้บอกมาอีลำยอง"
        "มีคนเขาให้ยืมมา"
        "กูไม่เชื่อ"
        "ไม่เชื่อแม่ก็ไปถามเสี่ยเล้งดูสิ"
        "เล้งไหน เล้งเจ้าของบ่อนนะเรอะ"
        "ฉันเอาที่เอาบ้านนี่ไปขายฝากเขา เอาไว้เงินนี่ฉันจะมาลงทุน"
        แลนิ่งอึ้งไปอึดใจ
        "อีลำยอง...คนอื่นเขาไปถึงไหนกันแล้ว มึงนี่มันยังวนเวียนอยู่แต่ที่เดิมของมึงนี่แหละนะ กูไม่รู้จะช่วยมึงยังไงแล้ว"
        แลไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่เต็มไปด้วยความปลงตกและเวทนาค่อยๆลุกเดินออกไป ลำยองกอดกระเป๋าใส่เงินไว้แน่น
       
        หน้าบ้านลำยอง เณรเดินมาถึงหน้า มีย่ามสะพายเพื่อไปเรียนหนังสือวัดมหาธาตุอุ้มถุงปูนใส่อาหารมาเผื่อน้อง ๆ บ้านปิดเงียบเณรชะเง้อชะแง้
        "โยมแม่ครับ โยมแม่"
        เณรแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่บ้าน...ขยับถอยออก
       
        เพิงก๋วยเตี๋ยวลำยง อ้อยแจ๋นเข้ามาหาเณรจะคว้าผ้าจีวร ลำดวนฉวยคว้าตัวอ้อยเอาไว้ได้ทัน รีบอุ้มเอาไว้
        "โอ๊ย...อีนังคนนี้"
        เณรวางถุงใส่อาหารลงบนโต๊ะ
        "ผมแวะไปที่บ้านมา แต่ไม่มีใครอยู่เลย"
        ลำยงพยายามเหประเด็น
        "นี่เณรกำลังจะข้ามไปฝั่งโน้นใช่ไหม เข้าเรียนกี่โมง บ่ายโมงเหรอ ระวังจะไม่ทันนะ"
        ลำดวนชะโงกดูในถุง
        "โอ้โห ขนมนมเนยทั้งนั้นเลยนี่เณร"
        "ฝากแบ่งให้น้อง ๆ ด้วยครับ โยมน้า"
        "ไม่ต้องห่วงหรอกเณรรีบไปเหอะ" ลำยงบอก
        "แล้วนี่โยมแม่ไปไหนครับไม่อยู่บ้าน"
        "เออ..."
        ลำดวนหลุดปากพรวดออกมา
        "จะไปไหนก็บ่อนนะสิเณร สองสามวันกลับบ้านที ต้องเอาไอ้พวกนี้มาเลี้ยงที่นี่"
        ลำยงปราม
        "นังลำดวน"
        "เหล้ายามันก็ไม่ยอมเลิกเผลอๆจะกินหนักกว่าเดิมเสียอีก" ลำดวนบอก
        "โยมแม่เอาเงินมาจากไหนครับ"
        "เณรอย่าไปสนใจเลย รีบไปเรียนหนังสือเถอะ"
        "โยมแม่เอาเงินมาจากไหนครับ โยมน้า"
        "เอาบ้านเอาที่ขายฝากเขาไว้ที่บ่อนนะสิเณร"
        เณรมึนตึบ เสียใจ
        "ผมไปนะครับ"
        เณรเดินอื้ออึงออกไป แลสวนเข้ามาพอดีเห็นเณรไกลๆ
        "เณรมาเรอะนังลำยง"
        ลำยงท้าวสะเอวจ้องลำดวนเขม็ง
        "ปากเองเนี่ยนะ ไม่พูดน้ำลายมันจะบูดรึไงวะ นังลำดวน"
        "อะไรกันวะ"
        "นังนี่มันปากสว่า งบอกเณรไปหมดเลยเรื่องพี่ลำยองน่ะ"
        "แล้วพี่คิดว่าจะปิดเณรไปได้ซักกี่น้ำ ยังไงก็ต้องรู้อยู่ดี ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้"
        "มึงนะมึงอีลำดวน.... เณรน่ะไปอยู่สบายแล้ว มึงทำให้ผ้าเหลืองร้อนทำไม"
       
        พระสวดมนต์ทำวัตรเย็น เสียงสวดในโบสถ์เนิบเย็น แต่ในแถวหลังสุดเณรสวดมนต์ไปกับพระทุกรูปหลับตาตั้งใจอย่างมีสมาธิ แต่เณรน้ำตาไหลอาบแก้ม
       
       จบตอนที่ 11
       
       อ่านต่อตอนที่ 12 เวลา 17.00น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 13
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 12 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 11 คน
92 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
8 %
ความคิดเห็นที่ 46 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ถ้าวันเฉลิมมันไปเป็นโจร หาเงินมาเลี้ยงแม่ จะเรียกว่ากตัญญูต่อแม่ไหม
กตัญญูที่แท้จริงต้องกล้าตักเตือนแม่ว่าที่แม่ทำมันผิด ไม่ใช่ตะบี้ตะบันสนับสนุนให้ทำผิดอยู่เรื่อยไป ทำแบบนี้แล้วเมื่อไหร่ชีวิตแม่ถึงจะดีขึ้นล่ะ (เหมือนเพื่อนแท้ที่ต้องตักเตือนเพื่อน ห้ามปรามเมื่อเพื่อนทำผิดนั่นแหละ)
หงส์แดงๆตาดำๆ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 45 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องนี้ พอวันเฉลิมโตขึ้น ได้บวชเรียน ก็รู้จักแก้ปัญหาให้ตนเองและช่วยให้น้องได้คิด ตัวละครเติบโตไปตามวัย อย่าห่วงเลย ห่วงแต่คนอ่านคนดู คิดมากเดี๋ยวจะเป็นโรคซึมเศร้า
ทองเก๊
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 44 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อภิชาติหล่อเฟี้ยวเหมือนพ่อกวงอ่ะ
หล่อกว่าวันเฉลิมอีก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 43 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อย่าไปว่าไอ้วันเลย เด็กอายุแค่นี้ยังรู้จักคิดว่าเปลี่่ยนแม่ไม่ได้
แต่วันรู้ว่ารอบๆ ตัว มีคนที่มีน้ำใจอยู่พอจะช่วยเหลืออยู่ ถ้าวันไหนเขาไม่ช่วย วันก็จะหาทางแก้ปัญหาเองแหล่ะ
ศรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 42 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่อ เลือกเอาแต่ส่วนดีก็ได้นิ จะซีเรียสทำไม ส่วนไม่ดีก็ดูเป็นวิทยาทาน ไม่งั้นเค้าจะเรียกว่าดูละครแล้วย้อนมาดูตัวเองหรือ
nookktor@hotmail.co.th
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 41 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดังโครตเรื่องนี้ เล่นกี่ทีก็มัน คนแสดงเรื่องนี้เกิดทุกคน ทุกยุคทุกสมัย เกิดยันผู้กำกับ ได้ อนิสงจากการทำหนังเรื่องนี้ เนื้อหาดี ใครเล่นก็ดัง ฮิ้วๆ ชอบลำยอง 5555 มันหว่ะ
ดอส
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 40 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังอินวันเฉลิมบวช เจอคำว่า "ยูนิฟอร์มเณร" เข้าไป ฮาเลยยย
ใครคิด?
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 39 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มันก็แค่ละครน่ะคุณ ดูแล้ว เห็นแล้ว รู้แล้ว พิจารณาแล้วว่า อะไรถูก ไม่ถูก แล้วก็เอากลับไปคิดไปทำเถอะ จะมาเถียงกันทำไมเนี่ย
chemist.pooy@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 38 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คนที่ว่าวันเฉลิมโง่อย่างงั้น เบียดเบียนคนอื่นอย่างงี้ ถามจริงๆ เถอะว่า ตอนพวกคุณอายุเท่าวันเฉลิม พวกคุณคิดอะไรกัน คิดได้แค่ไหน หรือว่าคิดอะไรได้บ้าง นอกจาก กิน เรียน เล่น นอน

เพราะตอนนี้ ทุกคนในนี้ โตกันหมดแล้ว คิดได้แล้ว ถึงคิดได้ว่า ถ้าชั้นเป็นวันเฉลิมนะ ชั้นจะไม่ทำอย่างงั้น จะไม่ทำอย่างงี้
ถาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 37 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบคนที่เล่นเป็นวันเฉลิมรุ่นสองที่สุด เวลาเดินทีส่ายตูดดุ๊กดิ๊กน่ารักมาก แต่รุ่นสามเดินอย่างนักเลง
แม่คร๊าบ...วันกลับมาแล้ว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 36 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ความกตัญญูนั้นเป็นสิ่งที่ดีแน่นอน ไม่มีใครพูดได้ว่าใครกตัญญูคนนั้นเป็นคนโง่หรอก แต่อย่าลืมว่ายังมีธรรมะจากพระพุทธองค์อีก 2 ข้อคือ การเดินทางสายกลาง และการวางอุเบกขา ยังไม่รวมถึงสติ ที่ทุกคนพึงมีในการดําเนินชีวิตให้ประสบความสุขความเจริญทั้ทางโลกและทางธรรม

คนเราทุ่มเททําดีอย่างสุดโต่งและไร้สติ ผลลัพธ์อาจไม่ดีเท่าคนที่ทําอย่างมีสติคิดรอบด้าน เหมือนที่พระพุทธองค์ในตอนบําเพ็ญทุกขรกริยานั่นเอง

บางทีละครอาจต้องการบอกเราแบบนั้น
อย่าลืม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 35 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ผมรอวันเฉลิมได้บวชจริงๆเสียที
ขอสักเม้นเท๊อะะะะะะ
ในที่สุดวันเฉลิมก็ได้เข้าสู่ร่มธรรม ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็แล้วแต่ ที่น้องเค้าทำลงไป เพียงเพราะความกตัญญุเท่านั้น
เด็กวัย 10 ขวบ คิด/ทำได้ถึงเพียงนี้ เจริญแท้ๆ
ขอให้จำเริญๆนะวันเฉลิมนะ
BEE
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 34 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วันเฉลิมไม่ได้กินก๋วยเตี๋ยวฟรีนะ
เมื่อคืนดูละครไอ้วันยังไปช่วยล้างถ้วยล้างจานอยู่ที่ร้านน้าลำยงเลย
แล้วถ้าวันไปอยู่กับปู่ย่า
นังลำยองกับน้องๆของวันก็จะกลายเป็นภาระของยายแลและลำยงอย่างสมบูรณ์เลยล่ะทีนี้
วันจึงรับไว้เอง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 33 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ต้องเข้าใจด้วยว่า วันเฉลิมถูกลำยองกรอกหูอยู่ทุกวันให้เกียจปู่ย่า มีเงินก็ต้องเอามาให้แม่ มันก็คงเป็นความเคยชินมาตั้งแต่เด็ก ถึงแม้ลำยองจะไม่ดีแค่ไหน แต่วันเฉลิมก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กจนโต เรียกว่าความผูกผันไง จนทำให้จะทำอะไรก็เลยดูเห็นแก่ตัว ไม่ว่าจะอยูกับใครก็จะคิดถึงแม่กับน้องอยู่เสมอ
taryeid_6228@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 32 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไม่ใช่เขียนบทมีคุณธรรมแบบไร้สติ kอ้อฟเอ้ยมันในอารมณ์ตนเองแต่ไม่ควรทำบทให้คนสิ้นสติ ชอบคุณแต่ไม่ดูเพราะว่าอยากอ้วกๆๆๆ
คนเขียนบท ดราม่าเรียกแขก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 31 +13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ถ้าวันเฉลิม ทิ้งแม่ ทิ้งน้อง เพื่อไปอยู่กับพ่อ ไปเรียน นั่นต่างหากที่เรียกว่าเห็นแก่ตัว ถ้าเป็นคนทั่วไป เมื่อมีความสบายยื่นเข้ามา ใครๆ ก็รีบคว้าไว้ แต่ไม่ใช่กับวันเฉลิม ถ้าเขาทำอย่างนั้น น้องๆ จะกิน อยู่อย่างไร ในเมื่อแม่ไม่เคยดูแล ยายก็แก่แล้ว ตาก็เป็นอัลไซเมอร์
คนที่บอกว่าเรียนให้จบค่อยกลับมาดูแลแม่ กับ น้อง ลองคิดดูว่าเมื่อเขาเรียนจบแล้ว เขาจะกลับมาเหรอ ในเมื่อตัวเขาเคยทิ้งไปได้ ตัวเองสบายแล้วจะกลับมาอีกทำไม และถึงจะกลับมาดูแล สุดท้ายแล้วแม่กับน้องจะยังมีชีวิตครบทุกคนหรือเปล่าก็ไม่รู้
เหมือนกับคนในปัจจุบันที่มาเรียน มาทำงาน และทิ้งพ่อ แม่ ไว้ และคอยอวดกับคนอื่นว่า ให้เงินพ่อ แม่ เท่าไร เพื่อแสดงให้ใครต่อใครเห็นว่ากตัญญู แต่ไม่เคยที่จะกลับไปดูแล พ่อ - แม่
** คนอย่างวันเฉลิม เป็นแบบอย่างของคนดีโดยแท้จริง ที่คนปัจจุบันทำกันแทบไม่ได้ **
นัน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 30 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สมมุติว่า คุณเก็บเงินได้ 1 ล้าน คุณจะตามหาเจ้าของหรือคุณจะเก็บไว้ใช้เอง แน่นอนมีคน 2 แบบ แบบแรกคือตามหาเจ้าของ แล้วคืนเงินทั้งหมดให้ แบบที่ 2 คือไม่คืนและเก็บไว้ใช้เอง คนที่เป็นแบบที่ 2 ก็จะมองว่าคนที่คืน คือ "คนโง่" จะไปตามหาเจ้าของทำไมให้เหนื่อยทำงานยังหาไม่ได้เลยเงินตั้งเยอะ เราเองก็ยอมรับว่าถ้าเราเจอ เราคงไม่คืนค่ะ เพราะความอยากเป็นกิเลสตัวหนึ่งที่ทำให้เราหลง อีกอย่างก็ไม่มีใครรู้ว่าเราเก็บได้ แต่ในมุมกลับกัน ถ้าเราเป็นเจ้าของเงิน เราคงอยากให้คนโง่ หรือ คนฉลาด เก็บเงินเราได้ สังคมจะอยู่ยากขึ้นเพราะคนมองว่าการทำความดี เป็นเรื่องโง่
R
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 29 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มองในมุมคนดูก็ขัดใจแหละ (อ่านในนิยายก็ขัดใจ)

แต่ถ้ามองในมุมวันเฉลิม ซึ่งอยู่กับแม่มาตลอดย่อมรู้ดีว่าแม่ตัวเองเป็นยังไง
บวกกับคำสอนของหลวงตาไหนจะนิทานชาดกพญาช้างที่สอนเรื่องความกตัญญู
วันเฉลิมอยากเรียนและคงอยากไปอยู่กับปู่ย่าใจจะขาด แต่ทิ้งแม่ทิ้งน้องไปก็ไม่ได้ และไม่อยากถูกมองว่าเป็นลูกอกตัญญู
วันเฉลิมคงรู้อยู่แก่ใจว่าคงไม่มีใครเอาแม่ตัวเองแล้ว มีแต่วันเฉลิมเองที่เป็นที่พึ่งของแม่ของน้องได้
จะไปหวังพึ่งปู่ย่าก็คงไม่กล้า ก็แม่ประกาศปาวๆ ว่าเกลียดนักกลียดหนา
หวังพึ่งพ่อก็คงคิดว่า พ่อมีแม่ใหม่ มีลูกใหม่ จะมาสนใจตัวเองรึเปล่า วันเฉลิมคงนึกน้อยใจอยุ่บ้าง
123
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 28 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องจริงจะมีแม่ที่เลวผุด ผุด ยังงี้มั้ยนะ ไอ้ที่ติดเหล้า ติดการพนัน ก็พอมีให้เห็นอยู่หรอก แต่ไอ้ที่อยู่ไม่เคยดูลูกเลยยยยเนี่ย มันผิดธรรมชาติแม่ไปหรือเปล่า มันเลวมาก ดูแล้วหงุดหงิดสุด สุด อีบ้า
u
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 27 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านๆ แล้วไม่แน่ใจว่าวันเฉลิมกตัญญูจริงหรือมีปมซาดิสม์ เหมือนผู้หญิงที่โดนสามีชั่วซ้อมหรือกระทำย่ำยีเท่าไหร่ก็ยังขออยู่ เพื่อพิสูจน์ว่าชั้นนี่ล่ะรักแท้
มีปมไม่ใช่กตัญญู
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 26 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมถึงคิดกันว่า วันเฉลิมเห็นแก่ตัว ทำไมถึงคิดกันว่า วันเฉลิมเบียดเบียนคนอื่น

ทำไมไม่คิดว่า วันเฉลิมเสียสละเพื่อน้องๆ เพื่อแม่ ถ้าวันเฉลิมทิ้งแม่ ทิ้งน้องไปอยู่กับปู่ ย่า หรือพ่อ สิ เค้าถึงจะเรียกว่าเห็นแก่ตัว ลองคิดต่อสิ ว่าถ้าวันเฉลิมไปจริง ๆ กว่าวันเฉลิมจะโต จะตั้งตัวได้ แล้วระหว่างนั้น ใครกันที่จะเลี้ยงน้อง เพราะอีแม่มันไม่เลี้ยงอยู่แล้ว แล้วถ้าใครมองว่า วันเฉลิมเบียดเบียนคนอื่น ด้วยการรับอย่างเดียว เท่าที่ดูแต่ละคนที่ให้วันเฉลิมไป เค้าให้ด้วยความรัก เอ็นดู เมตตา และสงสาร นะ ถึงแม้บางทีอาจไม่พอใจบ้าง ว่าถ้าให้ไปแล้ว อีแม่มันก็จะมาเอาไป แต่เค้าก็เต็มใจให้ มันคืออานิสงค์จากความดี ความกตัญญุของวันเฉลิมทั้งนั้นแหละ ถึงทำให้แม่และน้องยังมีกินได้
คนหลายๆ คน ก็เป็นอย่างวันเฉลิม อาจไม่เทียบเท่าแต่ก็เกือบเท่า เคยได้ยินมั้ย ว่าพี่คนโต ส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้เรียนหนังสือ เพราะต้องทำงานแต่เด็ก เพื่อหาเงินส่งน้องเรียนจนจบอ่ะ มีเยอะนะในประเทศไทยอ่ะ
tanattha_tu@hotmail.commail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 25 +10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลำยอง : "เมิงเสนอหน้าไปทำไมทุกวันงานศพเนี่ย เมิงอยากได้สมบัติมันเหรอ"

วันเฉลิม : "วันแค่ไปเอาของกินมาเผื่อน้อง ๆ ครับ ของกินเลี้ยงแขกเหลือทุกคืน"

เอ่อ...คือว่า ไม่คิดจะทำอะไรให้ปู่แต่หากินจากงานศพปู่เลยเรอะวันเฉลิม ด้านได้โล่เลยนะทั้งแม่ทั้งลูก ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ
ทองเนื้อเก้า?????
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 24 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ในอีกมุมหนึ่ง เมื่อวันเฉลิมโตขึ้น ได้เรียนสูงๆ มีหน้าที่การงานที่ดี ได้คู่ที่ดี คิดไหมว่าเป็นเพราะสิ่งที่วันเฉลิมกตัญญูต่อแม่ คือความดี ที่ส่งผลให้วันเฉลิมได้ดี ยิ่งๆ ขึ้นไป ในชีวิต ซึ่งเมื่อวันเฉลิมได้ดี ก็ไม่ได้ลืมพ่อแม่ ยาย น้องๆ ก็ยังดูแลเสอมต้นเสมอปลาย แต่ถ้าวันนั้นวันเฉลิมรับความหวังดีจากพ่อ จากปู่ จากย่า เอาตัวรอด ไม่สนใจแม่ สนใจน้อง ปล่อยให้ยายแล กับน้าๆ ดูแล กันไป อนาคตวันเฉลิมอาจจะไม่ได้ดีแบบนี้ก้ได้ จงศรัทธาในความดี
พระพุทธเจ้าทรงตรัสไว้อย่างชัดเจนว่า คนดี จะต้องมีเครื่องหมาย 2 ประการ คือ กตัญญู แปลว่า รู้คุณ และกตเวที แปลว่า ตอบแทนคุณ
ppp
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 23 +7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สิ่งที่วันเฉลิมปฏิบัติต่อแม่นั้น ทำให้รู้ว่าคนในสังคมมีความรู้สึกอย่างไร ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะว่า "โง่" ต่อไปสังคมก็จะมีคนชราถูกทอดทิ้งมากขึ้น เป็นภาระของสังคมมากขึ้น ไม่ใช่ไม่มีลูกหลานดูแลนะ แต่ว่าจะถูกมองว่าเป็นภาระ สิ่งที่วันเฉลิมทำนับว่าประเสริฐยิ่งนัก ยากที่จะหาใครปฏิบัติได้ เหมือนพระพุทธเจ้า ยากที่ใครจะละกิเลศได้อย่างพระองค์ ละครจึงอยากสะท้อนให้เห็นว่า "ทองเนื้อเก้า" ไม่ใช่ว่าใครจะเป็นได้ง่ายๆ จึงมีบททดสอบให้วันเฉลิมได้ ตัดสินใจ ไม่ว่าจะเป็นพ่อ ที่ให้โอกาส ปู่ ย่า ที่คอยจะให้ความช่วยเหลือ แต่วันเฉลิมก็ไม่หวั่นไหวที่จะกตัญญูต่อแม่ผู้ให้กำเนิด ถามว่าแล้วพ่อล่ะ ไม่กตัญญูหรอ พ่อไม่ได้เดือนร้อนอะไร พ่อยังสมารถช่วยเหลือตัวเองได้ ถามว่าแล้วน้องๆ ทำไม พี่น้องลำยองต้องคอยดูแลเป็นภาระ เพราะถ้าไม่ดูแลก็ได้ แต่เค้ากำลังจะสอนให้เราเห็นว่า แม้ลำบากแค่ไหน "ครอบครัว" ก็คือครอบครัว ยายแล ไม่สามารถทิ้งลำยอง ทิ้งหลาน ได้ ก็ต้องรับภาระช่วยดูแล พี่ๆ น้อง ๆ แม้จะยากจนก็ต้องประคับประคองกันดูแล ส่วนพี่้น้องจะเกลียดลำยองบ้าง จะด่าวันเฉลิมบ้าง ก็ไม่แปลก คนก็ปุถุชนธรรมดา มีอารมณ์โกรธ โมโห ถ้าสมมุติว่า วันเฉลิมไม่มีพ่อ ไม่มีปู่ ไม่ย่า มีแต่ครอบครัวฝั่งแม่ วันเฉลิมก็ต้องลำบากอย่างที่เป็นอยู่ แล้วถ้าวันเฉลิมทิ้งแม่ไป เพื่อให้ตัวเองอยู่รอด วันหนึ่งมีลูก แล้วลูกถามว่า พ่อ ย่าไปไหน วันเฉลิมจะตอบว่า อ่อ ย่ามันเลวลูก พ่อเลยทิ้งย่าไป ทิ้งน้อง เอาตัวรอดมาคนเดียว พ่อเก่งไหม เด็กก็จะถูกปลูกฝังมาแบบนั้น สังคมไทยก็จะมีแต่คนที่เห็นแก่ตัวมากขึ้น
ppp
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 22 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แหมมมม พ่อวันเฉลิมผู้แสนดี
พูดออกมาได้
ถ้าไม่ไปเผาปู่
น้องๆก็มีคนอยู่เป็นเพื่อน

ช่างกตัญญูดีจริงๆ
ของขึ้น
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 21 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากรู้ว่าวันเฉลิมเป็นตัวละครอย่างไร ไปหานิยายมาอ่านซิจ๊ะ ในละครแต่ละเวอร์ชั่น คนเขียนบทเค้าอ่านนิยายแล้วเค้าก็ตีความไปตามความคิดเห็นของเค้า อาจแตกต่างไปจากนวนิยายก็เป็นได้
รมย์ณี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 20 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อย่าลืมว่าวันเฉลิม ฝังใจกับชาดกเรื่องพระยาช้างเลี้ยงแม่ตาบอดมากๆ และถูกแม่กรอกหูว่าต้องกตัญญู ต้องเลี้ยงน้อง ตั้งแต่ยังเล็กๆ ก็ว่าได้

มันก็เลยกลายเป็นความฝังใจว่าตัวเองต้องแบกภาระ ต้องเลี้ยงแม่ ต้องทำทุกอย่างให้แม่...

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความคิด หลายครั้งที่พ่อจะให้เงิน ด้วยตัววันเฉลิมเองก็รู้ว่าเอาเงินไปแม่ก็เอาไปกินเหล้าหมด ไม่ยอมรับเงินนั้น

หลายครั้งที่วันเฉลิมก็รู้ว่าพ่อเสียใจ รู้ว่าปู่ ย่า เสียใจ ลังเลที่จะทิ้งแม่กลับมาอยู่กับปู่ย่า แต่จิตใต้สำนึกที่แม่มันอัดซ้่ำๆๆๆๆ เอาไว้ มันสั่งให้กลับไปหาแม่ เพราะเด็ก 7-8 ขวบ ยังไงก็เป็นเด็กอ่ะ
จิตวิทยา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 19 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คนอย่างลำยองมีอยู่จริงๆในโลก
พี่สาวคนโตเราแต่งงานเพราะกับตำรวจเพราะอยากเป็นคุณนาย
พอมีลูกก็ไม่ค่อยใส่ใจดูแล
ไม่เคยส่งเงินให้พ่อแม่เลย
ยืมเงินไปพ่อแม่ไปแสนกว่าก็ไม่ใช้
พอเราเข้ามหาลัยก็ต้องกู้เรียนเพราะแม่ไม่มีเงินเหลือส่งเราเรียน
ตอนนี้พี่เราไม่ได้ทำงาน
เริ่มเอาของในบ้านของพี่ออกไปขาย
แถมยังเอาเงินเราไปไม่คืนอีก
และยังเคยจะขโมยพระแม่ไปขายด้วย
ตอนนี้ที่บ้านกับพี่สาวคนโตไม่คุยกัน
เพราะพี่สาวไม่ยอมใช้เงิน แถมยังด่าว่าแม่ด้วยคำหยาบคาย

พอเวลาดูทองเนื้อเก้าทีไร
แต่ละประโยคช่างเหมือนกับสิ่งที่เคยเกิดกับครอบครัวเราจริงๆ

ขอให้พี่สาวเราดูและคิดได้ก่อนที่จะไม่เหลืออะไรอย่างลำยองด้วยเถิด

กลับตัวกลับใจนะ แล้วทุกคนที่บ้านพร้อมให้อภัยเสมอ
ลูกสาวคนเล็ก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 18 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กตัญญูกับคนเป็นแม่อย่างเดียวเหรอ แล้วคนเป็นพ่อล่ะครับ?
คนเป็นพ่อก็รักลูกไม่น้อยเหมือนกัน
แอบน้อยใจนะนี่
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 17 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วงจรชีวิตวันเฉลิม....ตื่นนอน กินข้าว เดินไปเรียน กลับบ้าน ขายขวด(แม่ได้เงินไปเข้าบ่อน) ไปขอก๋วยเตี๋ยว/ข้าวพระ(เผื่อแม่ด้วย+ไม่นึกถึงบุญคุณคนให้) เจอปู่ระหว่างทาง ปู่ให้เงิน+ของกิน (แม่เห็นเงิน แม่ด่า แต่แม่เอา) เจอพ่อ พ่อให้เงิน+ค่าเทอม+ค่ารถ (ไม่เคยเห็นบุญคุณ+ความรู้สึกพ่อ) กลับบ้านรอแม่ แม่เมา หาข้าวให้แม่ แม่อิ่ม วันเฉลิมดีใจ

วันเฉลิม...เป็นเด็กมีเห็นแก่ตัวมากถึงมากที่สุด ไม่นึกกตัญญูกับคนที่เค้าให้แต่กลับไปจมอยู่กับแม่ กะแค่กวาดบ้านถูบ้านล้างจานทำกับข้าวก็คิดว่าตัวเองดีเลิสเหนือคนอื่น ทั้งๆที่เด็กคนอื่นตัวเท่านี้เค้ารู้จักเกรงใจคนอื่นมากกว่า นี่ไม่เกรงใจใครเลย

จริงๆ มีบทนึงที่ลำดวนพูดว่าวันเฉลิมกตัญญูไม่รู้เวล่ำเวลา อันนี้คนเขียนบทหลอกด่าพวกที่เอะอะก็เอาคำว่ากตัญญูมาอ้างหรือเปล่าหนอ
000
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 16 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ความดีแบบวันเฉลิม ความดีแบบดี.... ทำดี... ให้ และให้...แบบไม่ต้องนึกว่าจะได้อะไรกลับมาตอบแทน

ดีเพื่อดี ทำดีแล้วมีความสุข ไม่หวังสิ่งตอบแทน...

มีความสุขที่ได้ทำดี แม้ใครจะมองว่าโง่...ก็ตาม

เด็กรุ่นใหม่ ไม่เข้าใจดอกว่า ทำไมต้องทำดี เลยบอกว่าโง่เกินไป

สังคมสมัยนี้.... อะไร ๆ ก็เงิน ลงทุนทำอะไรก็ต้องได้ผลลัพท์กลับมาที่มากกว่า ต้องได้ ได้ และได้ จึงจะเรียกว่าฉลาด

อ่ยากเห็นสังคมไทยมีคนดีมากก ๆ ดีกว่ามีคนฉลาดมาก ๆ เก่งมากๆ แต่ไม่เป็นคนดี
ไม่ต้องเก่งไม่ต้องฉลาด แต่ขอให้เป็นคนดี ดี เพื่อดี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 15 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ถ้าลำยองเลวบ้างเป็นครั้งคราว เราคงเข้าใจวันเฉลิมนะ แต่นี่ลำยองเลวตลอดเวลา ไม่เคยทำอะไรเพื่อลูกๆ เลย ไม่เมาก็มั่ว เงินทองมากมายหมดไปกับบ่อน ทำร้ายลูกทั้งร่างกายและจิตใจ สารเลวเกินทน

อยากให้วันเฉลิมคิดได้ มีสติปัญญา เลิกแบกรับภาระที่เกินตัวซะที ไม่ใช่เอะอะก็ไปพึ่งคนโน้นคนนี้ไปทั่ว ยิ่งวันเฉลิมทำเพื่อแม่ ลำยองยิ่งได้ใจ ใช้ลูกยังกับทาส ไหนจะหาเลี้ยงแม่กับน้อง ไหนจะดูแลบ้านช่อง ซักผ้าทำกับข้าว ยอมทิ้งอนาคตทิ้งการเรียนเพื่อแม่เลวๆ ไม่มีกินก็ไปขอบ้านโน้นบ้านนี้ น้องนุ่งก็ฝากไปทั่วแม้แต่ฝากไว้กับพระ เฮ้อ...
ดูแล้วของขึ้น
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 +37 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แน่ใจหรอว่า วันเฉลิมคือตัวอย่างของเด็กกตัญญู อย่างนี้เรียกว่ากตัญญูได้หรอ ในเมื่อเลือกที่จะตอบแทนแม่คนเดียว แต่ผู้มีพระคุณคนอื่นๆนี่ไม่เอาเลย

ถ้าจะบอกว่าเด็กคิดได้แค่นี้ แต่ละครก็ปูมาว่าวันเฉลิมมีความเป็นผู้ใหญ่ทางความคิดมากกว่าเด็กวัยเดียวกัน ถ้าซาบซึ้งถึงความกตัญญูซะขนาดนนั้น คิดและทำเพื่อแม่ได้ขนาดนั้น ทำไมไม่รู้จักกตัญญูตอบแทนคนอื่นด้วย ทำไมเลือกทำแต่กับแม่เท่านั้น คนอื่นไม่มีความหมายเลย เอาแต่ไปเบียดเบียนเขาด้วยซ้ำ

แม้ว่าจะไม่ต้องไปทำงานชดใช้เขา แต่หนทางไหนที่จะลดภาระ สร้างความชื่นใจให้เขาได้ ก็น่าจะชั่งน้ำหนักได้บ้าง

ถ้าอันนั้นซับซ้อนไปเด็กอาจคิดไม่ได้ งั้นเอาง่ายๆเวลาได้เงินมาได้ก็ให้แม่หมด ทั้งที่รู้ว่าแม่เอาไปกินเหล้าเล่นการพนัน ซึ่งวันเฉลิมก็รู้ว่าเป็นสิ่งไม่ดี แต่ส่งเสริมแม่? อ้างว่าต้องกตัญญู...

อยากถามว่า ความกตัญญูคืออะไร?
ไม่เข้าใจ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ความกตัญญู ต้องเลือกเวลาทำด้วยหรือ
เด็กน้อยตัวแสบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +32 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อย่านึกว่าไม่มีจริง

ฉันโดนยิ่งกว่าวันเฉลิมอีกนะ
ฉันรู้ทุกอย่าง แต่ตอนฉันยังอายุน้อยๆ ฉันบังคับใจให้เลิกรักแม่ได้ ฉันตัดใจไม่ได้ ฉันเคยตามใจแม่จนชาวบ้านด่า
ตอนสิบกว่าขวบ ต้องหาเงินให้แม่เล่นการพนัน
หาเงินยังไงรู้ไหม เด็กผู้หญิงน่ะจะหาเงินจากผู้ชายทำยังไง
ไม่อยากทำเพราะเจ็บ ก็ต้องทำ โดนแม่ตี แม่กระทืบ กระทืบ กระทืบ

ฉันโตขึ้น เรียนจบมหาลัย ทำงานแล้วฉันจึงตัดใจได้ ใจแข็งกับแม่ โตแล้วไม่ยอมให้แม่กระทืบ
ก็มีทะเลาะกับแม่ ก้าวร้าวกับแม่ ฉันก็รู้สึกเสียใจ สงสารแม่
แต่ถ้าไม่ใจแข็ง ฉันก็จะเอาตัวไม่รอด ไหนจะเลี้ยงแม่ เลี้ยงหลาน
ฉันเองเรียนมหาลัยปิดของรัฐ จนจบปริญญาตรีและโท
ที่แม่ยอมให้ฉันเรียน ก็เพราะมีผู้ชายให้เงิน เขาบอกว่า เขาต้องให้ฉันตั้งหลักได้และเป็หลักให้หลานได้
โดยผู้ชายมีเงื่อนไขกับแม่ว่า ถ้าไม่ให้ฉันเรียน เขาก็ไม่ให้เงิน เขาส่งฉันจนจบปริญญาตรี
ให้เงินเดือน ค่าหน่วยกิต ค่าหนังสือ
ฉันเองก็รับจ้างซักผ้ารีดผ้า ทำขนมขาย
ผู้ชายให้เงินฉันทุกเดือน แม่ก็ต้องรีดเงินจากฉันทุกเดือนเหมือนกัน
เขามีครอบครัวแล้ว ฉันถามเขาว่าช่วยฉันทำไม เขาเงียบ
มีอยู่ครั้งหนึ่ง เขาบอกว่าเขาสงสารฉัน เพราะชีวิตเขาเหมือนวันเฉลิม

ตอนนี้หลานๆก็โตแล้วทำงานทำการ มีเดียวเรียนจบ ปวช.
นอกนั้นจบปริญญาตรี โดยทำงานไปด้วยและฉันช่วยส่ง
ถ้าอยากเรียนโทก็ให้หลานทำงานเรียนเอง ฉันหยุดช่วย

ฉันทำงานดี ใครๆจะนึกว่าฉันภูมิใจกับอาชีพการงาน
แต่ความจริง สิ่งที่ฉันภูมิใจที่สุดในชีวิตก็คือ
ดูแลแม่ ปรนนิบัติแม่ ตอนนี้แม่เสียแล้ว เป็นมะเร็ง
ฉันอยู่กับแม่ จับมือแม่สวดมนต์ จนแม่สิ้นใจ
ฉันบอกกับแม่ว่า แม่จ๋า แม่สวดมนต์ตามหนูนะจ๊ะ แม่นึกถึงที่แม่เคยทำบุญนะจ๊ะ
แม่นึกถึงตอนแม่ใส่บาตร แม่นึกถึงตอนแม่สร้างโบสถ์
ฉันจับมือแม่สวดมนต์จนแม่สิ้นใจ
ยังไง ยังไง ฉันก็รักแม่

ผู้ชายที่ส่งฉันเรียนไม่เคยติดต่อกันอีกเลยหลังจากฉันเรียนจบปริญญาตรี
ขาดการติดต่อ ไม่ติดต่อฉัน ฉันติดต่อเขาไม่ได้
เข้าใจวันเฉลิม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วันเฉลิมเป็นลูกกตัญญูแบบไม่มีสติไม่ต่างจากอะไรกับคนโง่ ลำยองคือคนไม่มีสติ ไม่มีปัญญาทำมาหากินเหมือนหมาบ้าที่กัดไม่เลือก ไม่สนใจใครโง่แล้วยังอวดเก่ง เวลาดูแล้วก็ตะหงิด ๆ เหมือนวันเฉลิมเป็นลูกลำยองคนเดียว พ่อไม่มีสิทธิในตัวลูกเลย แล้วถ้าอยากได้ลูกมาเลี้ยงจิง ๆ ทำไมสันต์ไม่ฟ้องศาลให้กฏหมายสั่ง เพราะลำยองไม่มีปัญญาเลี้ยงลูกอยู่แล้ว เป็นถึงนายทหารเมียก็เป็นครู สรุปแล้วตัวละครมีแต่คนโง่ ๆ ทั้งนั้น มีฉลาดอยู่คนเดียวคือคนเขียนบท
มีแต่โง่ ๆ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โง่โคตรๆอ่ะวันเฉลิม แม่ข้าใครอย่าแตะ!! แต่แม่ไม่มีจะกินวิ่งหาหัวซุกหัวซุน หาบนความทุกข์คนอื่นนะ ไม่ใช่หาด้วยตัวเอง ไม่ใช่เด็กตัญญูหรอก เด็กเห็นแก่ตัว แม่กูน้องกูมาที่หนึ่ง คนอื่นไม่สำคัญ เวรเอ้ย
โง่แท้ๆ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เราคิดว่าลำยองกับวันเฉลิมมีนิสัยสุดโต่งเหมือนกัน
ลำยองนั้นก็บัวใต้ตมสุดโต่ง ทำแต่สิ่งไม่ดี เหมือนจะคิดได้ แต่ก็คิดไม่ได้ ความคิดมีเท่าหางอึ่ง คิดเข้าข้างตัวเองว่าสวย เป็นนางฟ้าใครๆก็หลงรัก
วันเฉลิมนั้นก็บัวเหนือน้ำ กตัญญูสุดโต่งเกินไป ไม่รักตัวเอง รักแต่คนรอบข้าง เชื่อมั่นในคำสอนทางพระพุทธศาสนา ถามว่ามันดีไหม มันก็ดี แต่มันก็ไม่ได้ดีร้อยเปอร์เซ็นต์ รักแม่รักน้องรักคนอื่นแต่ไม่รักตัวเอง
แต่ถ้าลำยองคิดได้นะ ผู้ชายทุกคนที่เข้ามาในชีวิต ตั้งแต่สันต์ กวง และกำนันเสือล้วนแล้วแต่เป็นคนดีมีศีลธรรม ถ้าลำยองมีความคิดสัดนิด ลำยองจะสุขสบายได้เป็นนางฟ้าเหมือนที่ใจคิด :)
myflorist
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เด็กเค้าคงมองไม่ไกลค่ะคิดแค่ว่าเวลานี้ตอนนี้น้องจะกินอยุ่ยังไง ถ้ารอเรียนจบแล้วน้องจะอยุ่กันยังไงล่ะะคะเด็กน้อยหลายคนไม่มีคนเลี้ยงนอกจากไอ้วัน
jumlong_k19@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +16 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมเขียนบทให้วันเฉลิมดูโง่และรักแม่แบบไร้เหตุผลแบบนี้นะ
จริงอยู่ตามเรื่อง วันเฉลิมต้องรักแม่กตัญญูต่อแม่ฝุดๆ แม้ว่าแม่จะเลวร้ายฝุดๆ อีกเช่นกันก็ตาม
แต่อย่างไรก็ตาม ควรเขียนบทให้มีตัวละครสักตัวนึง ชี้บอกเหตุผลแก่วันเฉลิมด้วยว่า ถ้าอยากเลี้ยงแม่เลี้ยงน้องจริงๆ ควรต้องเรียนหนักสือเพราะอะไร (หรือเพราะปี 2515 คนไทยไม่จำเป็นต้องเรียนหนังสือมากก็ทำมาหากินได้?) แล้วการที่วันพาน้องไปอยู่บ้านปู่ย่า(แต่แม่ไม่ได้ไป) ก็จะเป็นการช่วยแบ่งเบาภาระทางบ้านยายด้วย อยู่บ้านยายกันหมดทางนั้นนอกจากต้องทำมาหากินแล้วก็ยังมีตาปอให้ต้องดูแลเหมือนกัน ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่สิทีนี้
ควรต้องให้มีบทที่มีสักคนบอกวันเฉลิมว่า อยากกตัญญูต่อแม่แต่ก็ควรคิดถึงคนอื่นด้วยเช่นกันไม่ควรเบียดเบียนคนอื่นนะหรือถ้าจำเป็นก็ควรให้น้อยที่สุด
และที่สำคัญก็ควรกตัญญูต่อผู้มีพระคุณคนอื่นบ้างนะ แล้ววันเฉลิมก็อาจจะคล้อยตาม เห็นด้วย กำลังจะทำตาม หรืออะไรสักอย่างก็ได้ที่บ่งบอกว่า วันเฉลิมก็คิดแบบนี้อยู่ และกำลังหาลู่ทาง
แล้วค่อยให้มีเหตุการณ์อะไรก็ได้ ที่ทำให้ต้องอยู่บ้านยายต่อไป หรือไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้

เขียนบทแบบนี้มันก็แย่น่ะสิ ทำให้ดูโง่งมงายไร้สาระ ชีวิตดูก้มหน้าก้มตาเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวแม่และน้องอย่างเดียว ทำมาหากินอะไรก็ไม่ได้ ถ้าว่าไปรับจ้งรับจ้างได้เงินมาบ้างก็จะอีกเรื่อง นี่อะไร ไม่เห็นคิดทำงานอะไรเลย พอเดือดร้อนน้องป่วยมาก็หอบไปหาน้า น้าก็ช่วยทุกอย่าง แต่วันก็ไม่เห็ยคิดตอบแทนหรือลดภาระน้ทเลยนะ
ฝากถึงคนเขียนบท
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดูครั้งก่อน กับครั้งนี้ ความคิดมันเปลี่ยนมาก ยุคอภิรดีดูๆก็รู้สึกดี ๆ ต่อวันเฉลิม แต่ดูตอนนี้มองว่าไอ้วันโง่มาก ๆ ไม่กตัญญูต่อปู่ ย่า และ พ่อ แยกไม่ออกว่าทางพ่อดีมาก ๆ ที่ตัวเองตกต่ำเพราะแม่ น่าจะรังเกียจบ้าง เชื่อว่าถ้าคนเห็นแม่ประพฤติเช่นนี้จะอับอายมาก ๆ ตอนนี้วันเฉลิมไม่เดียงสาแล้ว รู้ผิดรู้ถูก เรื่องนี้ไม่เหมาะกับปัจจุบันเลย โง่เกินไป
คนละยุค
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตอนแรกยังคิดเลยว่าวันเฉลิมจะเอาทองที่ปู่เก็บให้ไปให้แม่ตัวเองซะอีก เพราะที่ดูมาวันเฉลิมไม่เครียดเรื่องเงินหรอกเพราะเดี๋ยวก็มีคนเอาเงินมาให้อยู่แว๊ว
000
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เห็นได้ชัดนะคะว่าแฟนๆนิยายทองเนื้อเก้าในปัจจุบันจะมีความรู้สึกต่อวันเฉลิมไม่เหมือนแฟนสมัยแรกๆที่จะออกแนวสงสารชื่นชมในความรักแม่ แต่แฟนๆปัจจุบันจะมีความเห็นไปในทางที่ว่าวันเฉลิมไม่ค่อยมีเหตุผล รักแม่ก็จริงแต่ไม่ฉลาดเฉลียวที่จะหาแนวทางชีวิตที่ดีกว่าสำหรับตนเองและน้องๆ ชักไม่อยากให้เจมส์จิ เล่นเป็นวันเฉลิมเสียแล้วสิคะ
prapua@kku.ac.th
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +39 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คือวันเฉลิมรักแม่ได้แบบสิ้นคิดมาก ไม่คิดจะพัฒนา ไม่คิดการไกล ตามเลี้ยงน้องที่แม่คลอดแล้วทิ้งไปวันๆ ถ้าโตไปแล้วมีงานการทำ อย่างนั้นน่ะเลี้ยงแม่เลี้ยงน้องสบายได้ แต่ถ้าไม่เรียนอะไรเลย เลี้ยงแม่เลี้ยงน้อง ซึ่งในที่นี่คือไม่ได้ทำงานอย่างอื่น ถามหน่อยว่าจะเอาเงินที่ไหนกิน ลำยองมันก็ต้องไปยั่วผู้ชาย เข้าบ่อนของมันต่อไปเรื่อยๆ ก็รู้อยู่ว่าลำยองมีเท่าไหร่ไม่เคยถึงลูกแล้วทำไมวันถึงไม่คิดเรียนสูงๆหาเงินมาเลี้ยงน้อง หรือจะรอเงินจากบ่อน จากผู้ชายของลำยอง หรือจากพ่อ กินก๋วยเตี๋ยวฟรีของลำยงไปเรื่อยๆอย่างนี้หรือไง

ลำดวนพูดถูก วันเฉลิมกตัญญูไม่รู้เวล่ำเวลาจริง
มันก็เว่อร์ไปนะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เอิ่ม ขอโทษนะ อ่านแล้วหงุดหงิดวันเฉลิมอ่ะ เป็นคนกตัญญูก็ต้องฉลาดบ้างนะ หรือจะโง่อย่างที่เขาว่าจริงๆ
อินจัด
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014