หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ทองเนื้อเก้า

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 11 พฤศจิกายน 2556 09:21 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
       ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 อวสาน
       
       ผ่านเวลาไปนานเกือบ 15 ปี เย็นวันนี้จะมีงานวัด ชาวบ้านเดินเข้ามาในศาลาใหญ่ พระวันเฉลิมในวัย 25 ปีนั่งบนธรรมมาสน์ ชาวบ้านใบหน้ายิ้มแย้มต่างนั่งพนมมือตั้งใจฟังเทศน์มหาชาติ
        ผ่านเวลาหลังพระเทศน์จบ ชาวบ้านต่างแยกย้ายกลับไป วิมลขยับเข้ามาถวายสังฆทาน
        "หลวงตาท่านเป็นยังไงบ้างเจ้าค่ะท่าน"
        "ท่านเดินไม่ไหวแล้ว โยมคุณยาย ต้องกระถดเอา จะเข้าห้องน้ำก็ต้องช่วยกันประคองแต่สุขภาพทางอื่นท่านไม่มีปัญหาอะไร สายตากับความจำท่านดีมากครับ"
        "นับว่าท่านมีบุญนะเจ้าคะ"
        "หลวงตาท่านพูดเสมอว่าท่านไม่ต้องการเป็นภาระของใครครับ"
        "สาธุ ขอให้ท่านแข็งแรงอยู่ไปนาน ๆ จะได้เป็นที่พึ่งของเด็ก ๆ แถวนี้นะเจ้าคะ"
        "นี่คุณโยมสมฤดียังไม่กลับจากอเมริกาเหรอครับ"
        "เจ้าค่ะ นี่ก็ใกล้จะเรียนจบแล้ว หนูสมเธอบอกว่ากลับมาอยากเป็นอาจารย์"
        พระยิ้มน้อยๆภาคภูมิใจในสิ่งที่สมฤดีคิดช่วยเหลือสังคม
       
        ยายแล ผมขาว กินหมาก ฟันดำ สภาพแก่มาก เดินหลังค่อมผ่านชีวิตที่เหนื่อยล้ากำลังถูพื้น เก็บของที่ครัวอย่างตั้งอกตั้งใจ พระวันเฉลิมเดินเข้ามา มองยายอย่างพอใจ
        "เหนื่อยก็พักบ้างเถอะโยมยาย"
        ยายแลหันมา ยกมือไหว้พระ
        "อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว ไม่เหนื่อยหรอกเจ้าค่ะ"
        "หักโหมเกินไปก็ไม่ดีต่อสุขภาพนะครับโยมยาย"
        "ทั้งชีวิตที่ผ่านมา อิฉันปล่อยเวลาให้มันผ่านไปอย่างไม่มีประโยชน์อะไรเลย อิฉันอยากจะชดเชยเวลาที่หายไปเจ้าค่ะ จะให้ไปนั่งภาวนาอย่างคนอื่นเขาอิฉันคงไม่มีปัญญา"
        "การทำงานทุกอย่างอย่างมีสติ ก็เท่ากับได้ฝึกปฏิบัติธรรมแล้วละโยมยาย"
        "สาธุ .ตะก่อนมาวัด อิฉันแค่มาบนบาลศาลกล่าวขอให้ตัวเองถูกหวยรวยเบอร์ แต่ตอนนี้อิฉันรู้แล้วว่า อิฉันต้องการอะไร อย่างที่ท่านสอนน่ะแหละเจ้าค่ะ บุญก็ส่วนบุญ บาปก็ส่วนบาป ไม่มีทางหักกลบลบหนี้กันได้ แต่เวลาที่เหลือน้อยนิดของอิฉัน อิฉันขออุทิศให้พระศาสนาเจ้าค่ะ"
        "อนุโมทนา โยมยาย"
        สันต์, เทวีเดินเข้ามา ไหว้แล และไหว้พระ
        "ใกล้สอบแล้วใช่ไหมครับท่าน"
        "ครับ จบมหาจุฬาแล้ว ถ้าไม่มีอะไรให้ห่วง ผมกะว่าจะไปเรียนต่อทีอินเดีย"
        "สาธุ" เทวีบอก
        "ผมอยากรู้อยากเห็นให้แน่ใจ หลวงพี่อาจารย์ภาษาอังกฤษผมท่านแนะนำว่า ถ้าผมได้อยู่อินเดียสักปีสองปีผมจะรู้ซึ้งแก่นของพระศาสนา ผมจะได้รู้แน่แก่ใจว่า ทำไมพระพุทธองค์จึงตรัสรู้ที่นั้น และนรกที่ผมเคยอยู่ที่ห้องแถวนั้น ที่แท้ยังไม่ใช่นรกแต่เป็นโลกธรรมดา ๆ บนแดนดิน แม้จะไม่เคยเห็นสวรรค์แต่ชีวิตเป็นสุขของผมเมื่อเล็ก ๆ ที่แท้แล้วเป็นสวรรค์ชั้นฟ้าไม่มีความทุกข์ทรมานอะไรจะมาแผ้วพานผมได้อีก ไม่มีที่ไหนอีกแล้วที่ผมจะเรียนรู้ได้เท่าที่นั่น"
        "พ่อขออนุโมทนากับท่านด้วย"

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
       กิจการเรือนปั้นขยายใหญ่ ปั้นวางมือปล่อยให้ ลำยงค้าขาย ลูกค้าผลัดกันแวะมาซื้อของ ลำดวน กับ ชุดวิ่งวุ่น ลำดวนยังขี้บ่นเหมือนเดิม และโวยวายมาก ไม่ต่างจากยายแลในอดีต
        อ้อยที่เป็นสาวเต็มที่โผล่หน้าออกมาว๊อบแว๊บหลบๆซ่อนๆเขินอาย ปั้น คุยกับพระวันเฉลิมอยู่
        "มันก็พอช่วยงานเล็กๆน้อยๆได้เจ้าค่ะ หยิบของขายลูกค้า คิดเงิน ทอนเงินน้อยๆพอได้อยู่ แต่เลขหลักสิบน่ะไม่แน่ใจหรอกเจ้าค่ะ คิดผิดทุกที"
        ลำยงเดินออกมาพอดี เห็นอ้อยทำคิกคัก ลับๆล่อๆ
        "มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้วะนังอ้อย"
        "หล่อจังเลย หล่อๆๆ หล่อจริงๆ"
        "อะไรของเอ็ง"
        อ้อยปิดเขินไปทั้งตัว ลำยงมองตามสายตาอ้อย จึงได้เห็นพระ
        "ปัดโธ่อีนังคนนี้ ไปกราบพระหลวงพี่ท่านรึยัง"
        อ้อยยิ้มหน้าแดง ส่ายหน้า ลำยงลากแขนอ้อยออกมาไหว้พระ อ้อยหลบหลังลำยง แต่อารมณ์บนหน้าเก็บไม่มิด
        "โยมน้องอ้อย"
        อ้อยสะดุ้งหัวใจลิงโลด
        "จ๋า"
        "อยู่ที่นี่ช่วยโยมน้าขายของนะ"
        "จ้ะ"
        พระอุ้มบาตรเดินจากไป อ้อยยั้งอารมณ์ตัวเองไม่อยู่
        "เอ็งเป็นอะไร นังอ้อย" ปั้นถาม
        อ้อยกุมนมข้างซ้าย
        "ในนี้มันเต้น มันเต้นแร๊งแรง"
        ปั้นแปลกใจ
        "มันยังไงของมันวะ นังคนนี้"
        "สงสัยมันแน่นอก" ลำดวนบอก
        "ต้องยกออก นั่นด้วย ยกออกมาเลย" ชุดบอก
        ชุดไม่ได้คุยกับลำดวน แต่บอกลูกค้าให้ยกถังออกมาเลย
       
        บนกุฏิ เด็กๆ 5-6 คนนั่งฟังนิทานชาดกจากหลวงตาปิ่นกันอย่างตั้งอกตั้งใจ นิทานเรื่องพญาช้างเผือกเลี้ยงแม่จบลง
        "นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความกตัญญูต่อพ่อแม่ นำความสุขความเจริญและเป็นเกราะป้องกันภัยให้เราได้เสมอ"
        เด็กๆ บอก
        "เอาอีก หลวงตาเล่าอีก"
        เหน่งเดินเข้ามาบอก
        "พอแล้ว วันนี้หลวงตาเหนื่อยแล้ว วันหลังค่อยมาฟังต่อ ไปช่วยกันเก็บขยะรอบๆวัดก่อนไป" เด็กๆพากันออกไป หลวงตาปิ่นเหยียดขาด้วยความปวดเมื่อย
        "หลวงตาพักบ้างเถอะครับ เดี๋ยวก็ไม่สบายไปอีก นิทงนิทานไม่ต้องเล่าแล้ว เหนื่อยเปล่าๆ"
        "ไอ้เหน่ง เอ็งมาบังคับหลวงตายังงี้ ก็เท่ากับบังคับไม่ให้หลวงตาหายใจนั่นแหละ"
        "ผมไม่ได้พูดยังนั้นซะหน่อย หลวงตา"
        "เอ็งฟังให้ดีๆ ในเมื่อหลวงตายังทำประโยชน์ได้ หลวงตาก็จะทำต่อไป เอ็งจะมาบังคับให้หลวงตานั่งๆ นอนๆ เหมือนผักหญ้าหมาหมูไม่ได้หรอกโว้ย"
        "นิทานหลวงตา เด็กพวกนั้นมันฟังรู้เรื่องรึเปล่าก็ไม่รู้"
        "ไม่รู้เรื่องแล้วมันจะนั่งฟังกันจนจบเหรอวะ"
        พระวันเฉลิมบอก
        "เหน่ง ยังไงก็ยังดีกว่าปล่อยให้ไปวิ่งเล่นมั่วสุมกันเล่นการพนัน ทอยกอง ล้อต๊อกมันไม่ดีหรอก อย่างน้อย นิทานของหลวงตาก็ช่วยกล่อมเกลาจิตใจให้ดีขึ้นนะ"
        หลวงตาปิ่นบอก
        "ไม้อ่อนดัดง่าย ไม้แก่ดัดยาก จะสร้างคนให้เป็นคนเต็มคน มันก็ต้องสร้างกันตั้งแต่เป็นเด็กๆนี่แหละ เดี๋ยวนี้คนเป็นพ่อแม่มันมีเวลาอบรมกันซะที่ไหน อ้างแต่ต้องทำมาหากิน ขอบใจเอ็งที่เป็นห่วงหลวงตา แต่ให้อยู่ว่างๆ เฉยๆ มันรำคาญว่ะ จะนอนอะไรนักหนา นอนทุกคืนมาชั่วชีวิตแล้ว อีกไม่นานก็จะนอนตลอดกาล แล้วจะรีบร้อนพักผ่อนไปทำไม ยังไงๆ ก็ได้นอนไม่ตื่นฟื้นไม่มี กันทุกคนแหละน่า"
        เหน่งออกจะใจเสีย ที่หลวงตามามุขนี้ พระวันเฉลิมเข้าใจหลวงตาดี

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
       ชุดขูดมะพร้าวมือเป็นระวิง ลำดวนฉีกใบตองเตรียมใช้ห่อข้าวต้มมัด ลำยงเตรียมกล้วยน้ำว้า อ้อยทำลับๆล่อๆ แกะไข่เค็มสุก กินไข่แดงอย่างเอร็ดอร่อย
        "นังอ้อย" ลำดวนเรียกเสียงดัง
        อ้อยสะดุ้งสุดตัว ไข่เค็มหลุดมือร่วงลงพื้น แต่ไข่แดงคาเต็มปาก
        "เอาอีกแล้วนะเอ็ง ขโมยกินไข่เค็มอีกแล้ว มันอร่อยนักหนารึไงวะนังอ้อย ของซื้อของขายนะโว้ย ทุนหายกำไรหดหมด"
        "ช่างหัวมันเหอะ ฟองสองฟองจะเป็นไรไป" ลำยงบอก
        "มันควักกินแต่ไข่แดง ไข่ขาวมันทิ้ง เสียของน่ะสิ"
        "ไข่แดงอร่อย ไข่ขาวไม่อร่อย"
        "ทำงานให้มันคุ้มกับที่กินหน่อยโว้ยนังอ้อย มาช่วยฉีกใบตองนี่" ลำดวนบอก
        อ้อยขยับมานั่งเผละลงข้างลำดวน แหกแข้งขา เห็นไปถึงไหนต่อไหน
        "เฮ้ยๆ นั่งให้มันดีๆ เห็นไปถึงไส้ถึงพุงหมดแล้ว"
        อ้อยกระพือผ้าถุง
        "ก็มันร้อน"
        "ไปอยู่โรงเรียนตั้งหลายปี เขาไม่ได้สอนมันเรื่องนี้รึไงวะ" ชุดถาม
        "แล้วคืนนี้ใครจะไปขายกะเอ็งลำดวน สองทุ่มข้าก็ต้องเข้านอนแล้วนะ ไม่งั้นพรุ่งนี้ตื่นสายแหงๆ"
        "ก็ต้องเอานังอ้อยไปช่วยแหละ ไปรึเปล่านังอ้อย งานวัดคืนนี้"
        อ้อยตอบแบบไม่ต้องคิดเลย
        "ไปๆๆไปงานวัด"
       
        ผ่านเวลาเย็นใกล้ค่ำ มัคทายกวัดรายงานพระ
        "ชาวบ้านดีใจมีงาน ต่างมีความสุข ตั้งแต่ท่านจบเปรียญ ชาวบ้านต่างพากันเข้าวัดทำบุญมากขึ้น นี่ก็พากันดีใจที่จะมีงานวัด 7 วัน 7 คืน"
        พระวันเฉลิมบอก
        "การทำอะไรให้คนมีความสุข ก็ส่งผลมาถึงตัวเรานะโยม"
        พระพูดจบเดินไปทางโบสถ์
       
        เวลากลางคืน คนเดินเที่ยวงานวัดมากมาย ลำดวนแหกปากขายข้าวต้มมัด อ้อยตื่นตาตื่นใจ ผู้คนละลานตาไปหมด
        "หล่อจัง คนนั้นก็หล่อ คนโน้นก็หล่อ"
        "นังอ้อย หยิบถุงมา...นังอ้อย"
        อ้อยมัวแต่ชะเง้อมองตามคนหล่อ ลำดวนรำคาญ จัดแจงหยิบถุงเอง ขายของลูกค้าจนเสร็จ
        "ตื่นคนรึไงมึง หูตึงไปเลย"
        อ้อยยิ้มท่าทางมีความสุข
        "มาก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย จะไปไหนก็ไปไป"
        ลูกค้าเข้ามาซื้อขนม ลำดวนหันกลับไปวุ่นวายกับการขายของ อ้อยเดินออกไปปะปนกับผู้คน
       
        มุมหนึ่งในวัด อ้อยเดินตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศงานวัด บริเวณซุ้มยิงปืน ตุ๊กตาโดนยิงล้ม
       อ้อยโผล่เข้ามาดูอย่างสนใจ วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งยิงปืน ได้รางวัลเป็นตุ๊กตาเด็กผู้หญิงน่ารัก วัยรุ่นเกี่ยงกันรับตุ๊กตา จนตุ๊กตาหล่นลงพื้นตรงหน้า อ้อยเก็บตุ๊กตาขึ้นมา ยิ้มดีใจเปิดเผย กลุ่มวัยรุ่นสะกิดกันอย่างมีนัย
        "มาเที่ยวคนเดียวเหรอน้อง"
        อ้อยพยักหน้า รู้สึกอายจังที่มีคนหล่อคุยด้วย อ้อยเสียดายตุ๊กตาอย่างเห็นได้ชัด กอดเอาไว้แน่น
        ยายแลในสภาพไม่ค่อยแข็งแรง เดินมาถึงร้านลำดวน ลำดวนขายข้าวต้มมัดลูกค้ามือเป็นระวิง
        "ขายดีนี่หว่า ลำดวน"
        "รู้งี้ทำมาเยอะกว่านี้ก็ดี"
        "อ้าวแล้วนี่นังอ้อยมันไปไหน"
        "มันก็คงเดินอยู่แถวนี้แหละแม่"
        "เอ็งปล่อยมันไกลหูไกลตาได้ยังไง"
       
        "มันคงไม่โง่ขนาดกลับมาไม่ถูกหรอกแม่"

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
       แลเดินมองหาอ้อย เห็นหลานจะตามผู้ชายแต่ละคนไป บางคนมากับแฟนไม่สนใจ บางคนมาทำแหย่อ้อย
        "นังอ้อย"
       
        วันใหม่ ปั้นอึ้งงันหลังจากได้ฟังเรื่องที่เกิดขึ้น ทุกคนมองไปที่อ้อยที่นอนเอกเขนกฟังละครวิทยุ อารมณ์เพ้อฝันอยู่ ยายแลส่ายหน้า
        "ลำดวนเอ๊ย เอ็งคอยดูมันหน่อย พอเย็นๆข้ากลับจากวัด จะมาเอามันไปนอนที่บ้านด้วย"
        ลำดวนบ่น
        "แม่ วันๆฉันก็ขายของไม่มีว่าง"
        ลำยงบอก
        "เออ มันก็ไม่ได้ยุ่งขนาดนั้นนี่หว่า ลำดวน ช่วยๆ กันมันไม่หนักหนาหรอก แม่ก็ไม่ค่อยสบาย ห่วงตัวเองบ้างหละ"
        "ข้าก็อดห่วงหลานๆมันไม่ได้"
        ยายแลมองอ้อย
        "เลือดแม่มันแรง อีกหน่อยก็คงเจริญรอยตามกัน"
        ปั้นห้าม
        "อย่าพูดอย่างนั้นยัยแล ลำยองมันก็ตายไปนานแล้ว เราอย่าเอาบาปไปป้ายให้เด็กมันเลย ฉันว่าประวัติศาสตร์มันไม่มีทางซ้ำรอยหรอก ถ้าเราคอยดูแลอ้อยมันดีๆ อย่าปล่อยให้ไกลหูไกลตา ยังไงก็กันเอาไว้ดีกว่า แก้ทีหลัง"
        ปั้นหันมองอ้อยที่กรี๊ดกร๊าดกับเจ้าชายในฝันในละครวิทยุ
       
        พระวันเฉลิมเดินเข้ามาเหน่ง
        "ทำอะไรล่ะเหน่ง"
        "เย็บรองเท้าครับหลวงพี่"
        "ของมันเก่ามากแล้ว เราพอมีตังค์ทำไมไม่ซื้อใหม่ล่ะ"
        "หลวงตาสอนว่าเราอย่ายึดติด และท่านเล่าว่า ตอนหลวงพี่เด็กๆ รองเท้าหลวงพี่เก่ามาก แต่ก็ยังไปไหนมาไหนด้วยรองเท้าเก่าๆคู่เดียว ไอ้คู่นี้ยังพอใส่ได้ ผมก็เลยซ่อมใส่ไปก่อนครับ"
        พระวันเฉลิมดูแล้วยิ้ม
        "ฝีมือดีนี่...ชอบทำงานฝีมือนะเรา"
        "ทำแล้วเพลินดีครับ"
        "ดีแล้ว ชอบทำอะไรก็ทำให้เต็มที่ เต็มกำลังความสามารถ ความจริง เหน่งไปเรียนต่อสายอาชีวะก็ดีนะ เรียนประกอบอาชีพโดยตรง วันข้างหน้าก็ทำกิจการของตนเอง จะได้เลี้ยงชีพได้"
        เหน่งเหมือนถูกจุดประกายความคิด หูตาบรรเจิดขึ้น
        "หลวงพี่ว่าผมจะทำได้จริงๆเหรอครับ"
        "ขอให้ตั้งใจแน่แน่ว ไม่มีอะไรที่เหน่งจะทำไม่ได้หรอก"
       
        ลำยงบอกพระวันเฉลิม
        "วันๆมันก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องมันแหละเจ้าค่ะ ไม่รู้ทำอะไรของมันนักหนา"
        พระนั่งบนเก้าอี้ ปั้นนั่งพื้น
        ลำยงเดินไปตะโกนเรียกที่ตีนบันได
        "จิตรา ได้ยินไหมวะเนี่ย พระหลวงพี่ท่านมาหา"
        จิตราเดินลงมาหน้าตาไม่มีความสุข
        "กว่าจะเสร็จลงมาได้"
        พระมองน้องสาวอย่างเมตตา จิตราไหว้พระ แล้วนั่งก้มหน้าก้มตา
        "จะจบมอศอสามแล้ว จิตราคิดเอาไว้รึยังจะเรียนอะไรต่อ"
        "ไม่รู้"
        "จิตราคิดว่าตัวเองชอบทางไหนล่ะ"
        "ไม่รู้"
        "เอ๊ะนังคนนี้อะไรก็ไม่รู้ๆ ซักอย่าง หลวงพี่ท่านอุตส่าห์เป็นห่วงมาถามไถ่อนาคตของตัวเองแท้ๆนะโว้ย" ลำยงว่า
        "ก็หนูไม่รู้จะเรียนไปทำไม เรียนไปมันก็เท่านั้น เอาดีอะไรไม่ได้หรอก นอกจากไปเป็นคนงานในโรงงานแถวนี้"
        "ก็ถ้าเอ็งมีวิชาความรู้ติดตัว มีทางเลือกไม่ต้องไปเป็นคนงานเขาไง" ปั้นบอก
        จิตราก้มหน้านิ่ง
        "แล้วได้คุยกับเพื่อนๆบ้างไหม ว่าใครจะเรียนต่ออะไร"
        "ลูกอีผู้หญิงขี้เมา เอาแต่เล่นไพ่ หลายผัวจนเป็นบ้าอย่างหนู หลวงพี่คิดว่ายังจะมีใครหน้าไหนคบเป็นเพื่อนอีกเหรอ"
        พระวันเฉลิมอึ้งเมื่อรู้ความในใจน้อง จิตรายกมือไหว้พระ แล้วลุกเดินจากไปทันที
        "มีแต่คนล้อมันเรื่องแม่ มันถึงไม่คบใครเลยเจ้าค่ะท่าน"
        "เวรกรรมแท้ๆ" ปั้นรำพึง
       
        สีหน้าพระมีความกังวล

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 13
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 89 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 67 คน
76 %
ไม่เห็นด้วย 22 คน
24 %
ความคิดเห็นที่ 19 +37 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทองเนื้อเก้าคือลำยงกับชุดนั่นเอง

โดยเฉพาะลำยง โตมาในครอบครัวที่พ่อแม่เรียกได้ว่าไม่สั่งสอน ไม่ได้เรียนสูงมีการศึกษามากมายอะไร แต่กลับขยันทำงาน มานะบากบั่น แยกผิดชอบชั่วดีได้กว่าใครๆ เกรงใจคนอื่น ไม่เบียดเบียนใคร ขนาดจะหาสามี ก็ยังเลือกคนดีที่ขยันช่วยกันทำมาหากิน มีพี่ที่ไม่ดีอย่างลำยอง แต่ก็ช่วยเหลือเลี้ยงหลานมาตลอด เวลาลำบากก็ไม่มีใครมาสนใจให้เงินให้ทองแต่ก็ยังสู้ด้วยตัวเอง
ลำยงกตัญญูรู้คุณทุกคน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 25 +13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าคำสอนของพระพุทธเจ้าหรอก ก็ลังเลอยู่ ควรจะเข้าร่วมการชมุนุมประท้วงหรือไม่ เพราะไม่ว่ายังไงกรรมจะเป็นของคนเหล่านั้น และกรรมมันต้องถึงวันสิ้นสุด ที่ประเทศเราต้องมาเผชิญหน้ากับคนเช่นนั้น คนในชาติเห็นผิดเป็นชอบ เต็มไปด้วยโลภะ โทสะ และโมหะ ก็เป็นเรื่องของกรรม กรรมมันบังตาคนส่วนใหญ่ของประเทศ แต่เพราะระลึกว่าในฐานะมนุษย์ เราต้องมีพื้นที่ มีที่อยู่ที่กิน มีสังคมที่ดี ก็เลยคิดว่าควรทำ อยากบอกว่าถ้าอยากชนะ ให้ตั้งจิตมุ่งว่าเราเดินเข้าสู่ท้องถนนเพื่อยกจิตใจของเราให้สูงขึ้น ด้วยความปรารถนาดีต่อคนในชาติ ปกป้องตนเองและสิ่งควรมีควรเป็นตามสมควร และถ้ามีบุญพอก็จะช่วยยกจิตใจของศัตรูของเราให้สูงขึ้น โดยส่วนตัวค่อนข้างพอใจการชุมนุมที่ราชดำเนิน อาจจะมีการโจมตีคนบางคนบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับสร้างความเกลียดชังตลอดเวลา ทำให้บรรยากาศการชุมนุมค่อนข้างดี สนุก อาหารอร่อย เวลาอยู่ในที่ชุมนุมก็ไม่รู้สึกเครียดหรือสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังอะไรรุนแรง ยกระดับจิตใจที่ดีงามของผู้ร่วมชุมนุม จะนำไปสู่ชัยชนะเอง ไอ้ที่บอกว่าอยากทำให้คนในชาติตาสว่างนั่นแหละถูกแล้ว ลึกๆ เราเวทนาคนอย่างหมอเหวงและธิดามาก ไม่แปลกใจที่เขาจะล้มเหลวและพ่ายแพ้ไปตลอด หาให้ตาย ก็ยากที่เขาจะค้นพบความสุขสันติที่แท้จริง กว่าจะได้เกิดเป็นคนมันยากเย็น แต่เกิดมาแล้วก็เสียเวลาเปล่าไปอีกชาติหนึ่ง งมงายอยู่แต่กับอคติ ไอ้คอมมิวนิสต์หรือประชาธิปไตยนั่นแหละ อเมริกาหรือรัสเซียยังล้มเหลวไม่เป็นท่าเลย คำสอนของพระพุทธองค์จริงที่สุดแล้ว
อิทธิพลทองเนื้อเก้า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 22 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
"คุณค่าของการเดินทางมิได้อยู่ที่จุดหมายปลายทาง เพียงอย่างเดียว หากแต่อยู่ที่ระหว่างทางของการเดินทางมากกว่า ยิ่งเดินทางด้วยการเดินเท้าเราจะพบเจอสิ่งต่าง ๆ ที่เราไม่เคยได้สัมผัส ความน่าสนใจมิได้อยู่ที่สถานที่ต่างๆ หากแต่อยู่ที่ผู้คนที่เราได้พบต่างหาก เราได้สำรวจตัวเองอย่างละเอียดลออ เมื่อเหนื่อยล้า ก็ได้สัมผัสถึงความเหนื่อยล้าแทบขาดใจ เมื่อหิวก็ได้สัมผัสถึงความหิว จนเกิดความรู้สึก ว่าคนเรานี้หนอเกิดมาเพื่อหวังสิ่งใดกันแน่ เพียงปัจจัย 4 เพื่อการดำรงชีวิตยังมิเพียงพอกันอีกหรือ ตะเกียกตะกายทุรนทุรายไปเพื่อสิ่งใด หลายครั้งที่น้ำดื่มเพียงอึกเดียว จากคนที่เราไม่เคยรู้จัก ก็ทำให้ซาบซึ้งถึงน้ำใจอันแสนบริสุทธิ์จากเพื่อนร่วมโลก ในสังคมที่วุ่นวาย สิ่งที่หล่อเลี้ยงที่ทำให้โลกนี้ปกติสุขได้ก็คือ ความรักและเมตตาธรรมโดยแท้"

ข้อความบริสุทธิ์นี้ฟังเผินๆอาจเหมือนธรรมเทศนาเพียงบทหนึ่ง...แต่ในอีกมุมหนึ่งอาจเป็นได้ถึง คำตอบของคำถามที่พวกเราทุกคนต้องมีสักครั้งหนึ่งในชีวิตที่ตั้งคำถามกับตัวเองว่า "คนเรา" เกิดมาทำไม? เพราะหากเราเทียบการเดินทางเป็น ชีวิต แต่ละคนอาจมีจุดเริ่มออกเดินที่ต่างกัน แต่ไม่ว่าใครจุดหมายสุดท้ายที่เป็นปลายทางก็มีเพียงหนึ่งเดียว คุณค่าของการเกิดมามีชีวิตเพื่อออกเดินทางมันจึงอยู่ที่ว่า พวกคุณๆแต่ละคนจะ พบ เห็น และ กระทำ อะไรบ้างต่อสิ่งที่คุณพานพบตลอดเส้นทางชีวิตนั้น...
ฉะนั้นขอได้จงดูแล สิ่งต่างๆที่เข้ามาในชีวิตให้ดีๆ ตัดสินใจอย่างมีสติ ด้วยความรู้ผิดรู้ชอบ ค้นหาดวงตาแห่งสัจจธรรมให้พบเพื่อต่อสู้กับปัญหาที่ต้องเผชิญและผ่านไปให้ได้อย่างงดงาม..เพราะ....มันอาจเป็นสิ่งสำคัญที่สุด..สำหรับตัวคุณ..หลังจากชีวิตของคุณหาไม่แล้วก็ได้....
นิรนาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 35 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบ อำภา ภูษิต มาก
kruko
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 34 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ญญาณคู่แท้ 1.เวลานึกถึงเค้าเค้าจะโทรมาพอดีหรือไม่ก้อโผล่มา 2.เวลามองหน้ากันใจจะเหมือนโดนอารายบางอย่างสะกดจิต 3.เวลาเราอยากได้ใครสักคนมาเป็นเพื่อนเค้าก้อจะโผล่มาพอดี
4.ครั้งแรกที่เจอกันจะรู้สึกว่าเคยเจอกันมาก่อน แต่นึกไม่ออกว่าใคร คนที่อ่านกระทู้นี้ต้องเอาไปโพสไม่งั้นเธอจะต้องมนตราน่ากลัวมากแต่ต้องโพสแค่5อันแล้วคุณจะพบกับสิ่งอัศจรรย์บางอย่าง
เอม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 33 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครก็สอนอยู่แล้ว ว่าอย่ายึดมั่นถือมั่น ถ้าลิงกำถั่วไว้ก็หนีไม่ได้ แล้วคนดูไม่ได้อะไรจากเรื่องนี้เหรอ อย่าเปรียบเทียบเวอร์ชั่น เก่าหรือใหม่ ให้ดูที่ละครสอน คนทำดี ก็ย่อมได้ดี คนใฝ่ดี ก็ย่อมได้ดี ถ้าทุกคนในครอบครัวช่วยกันดูแลอ้อย ก็จะได้ไม่มีโศกนาฏกรรมซ้ำรอยเศร้า ในมุมมองส่วนตัวคิดว่าละครจบสวยงามแล้ว ธรรมมะสอนให้พบแสงสว่างแล้ว
sangmei_24@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 32 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ส่งสารวันเแฉลิม ดีใจ
แทมมารีน อุทธา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 31 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หน้าสงสารวันจัง
ตอง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 30 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พรุ่งนี้ลำยองอวสาร นายกฯลำยองปูเน่าก็ใกล้อวสารแล้วหล่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 29 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตกลงลำยองตายไหมเนีย
may59@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 28 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุก
+66844706307
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 27 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
Minjดีค่ะชอบ
gasmin530@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 26 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดีดีมากมากดีดีมากมากดีดี
กมลชนก บาลศรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 25 +13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าคำสอนของพระพุทธเจ้าหรอก ก็ลังเลอยู่ ควรจะเข้าร่วมการชมุนุมประท้วงหรือไม่ เพราะไม่ว่ายังไงกรรมจะเป็นของคนเหล่านั้น และกรรมมันต้องถึงวันสิ้นสุด ที่ประเทศเราต้องมาเผชิญหน้ากับคนเช่นนั้น คนในชาติเห็นผิดเป็นชอบ เต็มไปด้วยโลภะ โทสะ และโมหะ ก็เป็นเรื่องของกรรม กรรมมันบังตาคนส่วนใหญ่ของประเทศ แต่เพราะระลึกว่าในฐานะมนุษย์ เราต้องมีพื้นที่ มีที่อยู่ที่กิน มีสังคมที่ดี ก็เลยคิดว่าควรทำ อยากบอกว่าถ้าอยากชนะ ให้ตั้งจิตมุ่งว่าเราเดินเข้าสู่ท้องถนนเพื่อยกจิตใจของเราให้สูงขึ้น ด้วยความปรารถนาดีต่อคนในชาติ ปกป้องตนเองและสิ่งควรมีควรเป็นตามสมควร และถ้ามีบุญพอก็จะช่วยยกจิตใจของศัตรูของเราให้สูงขึ้น โดยส่วนตัวค่อนข้างพอใจการชุมนุมที่ราชดำเนิน อาจจะมีการโจมตีคนบางคนบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับสร้างความเกลียดชังตลอดเวลา ทำให้บรรยากาศการชุมนุมค่อนข้างดี สนุก อาหารอร่อย เวลาอยู่ในที่ชุมนุมก็ไม่รู้สึกเครียดหรือสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังอะไรรุนแรง ยกระดับจิตใจที่ดีงามของผู้ร่วมชุมนุม จะนำไปสู่ชัยชนะเอง ไอ้ที่บอกว่าอยากทำให้คนในชาติตาสว่างนั่นแหละถูกแล้ว ลึกๆ เราเวทนาคนอย่างหมอเหวงและธิดามาก ไม่แปลกใจที่เขาจะล้มเหลวและพ่ายแพ้ไปตลอด หาให้ตาย ก็ยากที่เขาจะค้นพบความสุขสันติที่แท้จริง กว่าจะได้เกิดเป็นคนมันยากเย็น แต่เกิดมาแล้วก็เสียเวลาเปล่าไปอีกชาติหนึ่ง งมงายอยู่แต่กับอคติ ไอ้คอมมิวนิสต์หรือประชาธิปไตยนั่นแหละ อเมริกาหรือรัสเซียยังล้มเหลวไม่เป็นท่าเลย คำสอนของพระพุทธองค์จริงที่สุดแล้ว
อิทธิพลทองเนื้อเก้า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 24 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หยากคุยกับพี่ยอสรย์
แอน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 23 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โล่งอกไปทีที่พ่อวันสึกซ่ะได้ขืนปล่อยให้บวชต่ออาจจะต้องไปเสียจิ้นตอนอายุ58ปี
สบายใจแล้ว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 22 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
"คุณค่าของการเดินทางมิได้อยู่ที่จุดหมายปลายทาง เพียงอย่างเดียว หากแต่อยู่ที่ระหว่างทางของการเดินทางมากกว่า ยิ่งเดินทางด้วยการเดินเท้าเราจะพบเจอสิ่งต่าง ๆ ที่เราไม่เคยได้สัมผัส ความน่าสนใจมิได้อยู่ที่สถานที่ต่างๆ หากแต่อยู่ที่ผู้คนที่เราได้พบต่างหาก เราได้สำรวจตัวเองอย่างละเอียดลออ เมื่อเหนื่อยล้า ก็ได้สัมผัสถึงความเหนื่อยล้าแทบขาดใจ เมื่อหิวก็ได้สัมผัสถึงความหิว จนเกิดความรู้สึก ว่าคนเรานี้หนอเกิดมาเพื่อหวังสิ่งใดกันแน่ เพียงปัจจัย 4 เพื่อการดำรงชีวิตยังมิเพียงพอกันอีกหรือ ตะเกียกตะกายทุรนทุรายไปเพื่อสิ่งใด หลายครั้งที่น้ำดื่มเพียงอึกเดียว จากคนที่เราไม่เคยรู้จัก ก็ทำให้ซาบซึ้งถึงน้ำใจอันแสนบริสุทธิ์จากเพื่อนร่วมโลก ในสังคมที่วุ่นวาย สิ่งที่หล่อเลี้ยงที่ทำให้โลกนี้ปกติสุขได้ก็คือ ความรักและเมตตาธรรมโดยแท้"

ข้อความบริสุทธิ์นี้ฟังเผินๆอาจเหมือนธรรมเทศนาเพียงบทหนึ่ง...แต่ในอีกมุมหนึ่งอาจเป็นได้ถึง คำตอบของคำถามที่พวกเราทุกคนต้องมีสักครั้งหนึ่งในชีวิตที่ตั้งคำถามกับตัวเองว่า "คนเรา" เกิดมาทำไม? เพราะหากเราเทียบการเดินทางเป็น ชีวิต แต่ละคนอาจมีจุดเริ่มออกเดินที่ต่างกัน แต่ไม่ว่าใครจุดหมายสุดท้ายที่เป็นปลายทางก็มีเพียงหนึ่งเดียว คุณค่าของการเกิดมามีชีวิตเพื่อออกเดินทางมันจึงอยู่ที่ว่า พวกคุณๆแต่ละคนจะ พบ เห็น และ กระทำ อะไรบ้างต่อสิ่งที่คุณพานพบตลอดเส้นทางชีวิตนั้น...
ฉะนั้นขอได้จงดูแล สิ่งต่างๆที่เข้ามาในชีวิตให้ดีๆ ตัดสินใจอย่างมีสติ ด้วยความรู้ผิดรู้ชอบ ค้นหาดวงตาแห่งสัจจธรรมให้พบเพื่อต่อสู้กับปัญหาที่ต้องเผชิญและผ่านไปให้ได้อย่างงดงาม..เพราะ....มันอาจเป็นสิ่งสำคัญที่สุด..สำหรับตัวคุณ..หลังจากชีวิตของคุณหาไม่แล้วก็ได้....
นิรนาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 21 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เพลง
แพร
แม่
พ่อ
หนัง
ทองิเด้
่้ะ
134999545
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัลไลของเมิง
วะ
 
ความคิดเห็นที่ 20 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จบรวบรัดไปหน่อย รายละเอียดตัวละครแต่ละตัวยังน้อยไป แต่ก็ซาบซึ้งนะ
rattana.ra@rd.go.th
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 19 +37 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทองเนื้อเก้าคือลำยงกับชุดนั่นเอง

โดยเฉพาะลำยง โตมาในครอบครัวที่พ่อแม่เรียกได้ว่าไม่สั่งสอน ไม่ได้เรียนสูงมีการศึกษามากมายอะไร แต่กลับขยันทำงาน มานะบากบั่น แยกผิดชอบชั่วดีได้กว่าใครๆ เกรงใจคนอื่น ไม่เบียดเบียนใคร ขนาดจะหาสามี ก็ยังเลือกคนดีที่ขยันช่วยกันทำมาหากิน มีพี่ที่ไม่ดีอย่างลำยอง แต่ก็ช่วยเหลือเลี้ยงหลานมาตลอด เวลาลำบากก็ไม่มีใครมาสนใจให้เงินให้ทองแต่ก็ยังสู้ด้วยตัวเอง
ลำยงกตัญญูรู้คุณทุกคน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดูเนื้อเรื่องเพิ่มเติมของ คคห.13 แล้ว

คนที่เป็นทองเนื้อเก้าตัวจริงเสียงจริงก็คือลำยงอย่างที่คุณบอกจริงๆน่ะแหละ
ฟันเฟิร์ม
 
ความคิดเห็นที่ 18 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ้าวแล้วหนูสมฤดีไปไหน
ต้องแต่งงานด้วยกันไม่ใช่เหรอ
งงง
ต้องมีต่อสิคะ
LumYoung
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เด๋วทำภาค2 ให้นะจ๊ะ รออาแป่ะได้นิรโทษก่อน
ประชา
 
ความคิดเห็นที่ 17 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมาก
chom_poo_cp@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 15 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กดไลค์ค่ะ
จิงนะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบคับ
ผู้ชายคน1
 
ความคิดเห็นที่ 14 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
"แต่มนุษย์ร่วมโลกตาดำ ๆ เหล่านี้มีอะไรบ้าง ที่นอนริมถนนน้ำครำ อาหารที่วันทั้งวันอาจจะมีแต่น้ำ ทั้งสัปดาห์ มีอาหารเต็มอิ่มเพียงมื้อเดียว เครื่องนุ่งห่มมีผ้าเตียวเพียงผืนเดียวตลอดชีวิต ยารักษาโรคไม่ต้องพูดถึง"

" อาหารคำหนึ่งที่เข้าปาก บุคคลเหล่านี้ ราคาอาจเท่ากับราคาอาหารตลอดเดือนของคนจนคนหนึ่ง"
น้ำตาซึม กรุงเทพก็ไม่ต่างหรอก พระวันเฉลิม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ๊ายยยยยยยยย ลงจบแล้วเหรอ รออ่านตอนนังอ้อยโดนข่มขืนจนท้องไม่มีพ่ออยู่คะ

เมื่อก่อนช่องเจ็ดทำไว้มันส์มาก อ้อยโดนหลอกพาไปดูหนังกับผู้ชายเป็นสิบๆแล้วก็มีอะไรกันจนท้อง ลำยงพอรู้ก็ไปฟ้องกำนันเสือขู่ว่าถ้าไม่รับสารภาพว่าใครเป็นพ่อจะจับส่งตำรวจ สุดท้ายลำยงใจอ่อนเพราะผู้ชายก็เด็ก อ้อยก็เด็ก เลยยอมความ อ้อยพอคลอดลูกก็ไม่เลี้ยงลูก ออกไปเที่ยวจนเกือบโดนข่มขืนซ้ำ ดีที่เฮียกวงมาช่วยทัน หลังจากหวิดโดนข่มขืนอ้อยเลยเข็ดไม่กล้าเที่ยว กลับมาเลี้ยงลูกแต่เหมือนกรรมซัดสุดท้ายลูกตาย อ้อยกลายเป็นบ้า

...............................................
ลำไย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบเนื้อเรื่องตอนช่องเจ็ดทำเหมือนกันครับ มีการขยายความถึงลูกๆ ของลำยองได้ดีกว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไปบ้าง แต่พอไปหาดูคลิปเวอร์ชันนั่นมาดู การแสดงก็ OK เป็นธรรมชาติดี แต่มันรู้สึกว่าเวลาตัวละครพูดจากัน มันดูไม่ธรรมชาติเท่าไหร่ เหมือนพยายามประดิษฐ์ประดอยคำพูดซะเยอะ
สองเวอร์ชัน
 
ความคิดเห็นที่ 12 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ถ้าไอ้เเม้วได้ฟังนิทานพญาช้างเผือกเลี้ยงแม่ตาบอด มันคงไม่เนรคุณแผ่นดินเกิดเยี่ยงนี้หรอก
ส้ม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช่วยหารางวัลออสการให้ยายแลหน่อย สุดยอด
คิดถึง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เห็นด้วย
kruko
 
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านแล้วสงสารพระวันเฉลิมตอนเด็ก
veemai@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตอนที่15หายไป
จบแบบนี้ เหมือนไม่จบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จบน่าเกลียดมาก รวบรัดซะจนนึกว่าจะรีบไปไหน เรื่องเค้ามีต่อไม่ใช่เหรอ แล้วเด็กมันหายปัญญอ่อนหมดเลยหรือไง
เจ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จบรวบรัดไปค่ะ ไม่มีเรื่องราวของอ้อย ของอภิชาติ และก็สมฤดีที่เป็นม่ายขันหมาก และสุดท้ายได้ครองรักกับวันเฉลิม
T
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตอนจบนี่โลกสวยเกินไป ไม่อินอะคะ
boo
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สงสัยมันแน่นอก" ลำดวนบอก
"ต้องยกออก นั่นด้วย ยกออกมาเลย" ชุดบอก
ชุดไม่ได้คุยกับลำดวน แต่บอกลูกค้าให้ยกถังออกมาเลย
--------------------
แหม่ อุตส่าห์ Apply บทให้มีท่อนนี้ด้วย ของเค้าแรงจริงๆ
แน่นอก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณมากๆนะคะ
ดีใจ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เป็นงงเลย บทจะจบก็จบเอาดื้อๆ แต่จบแบบนี้ก็อิ่มใจดีครับ ภาพตอนจบที่พี่น้องมานั่งกินข้าวล้อมวงด้วยกันหัวเราะด้วยกัน พูดตรงๆเลยครับ วัยผู้ใหญ่แบบผมร้องเรียกหาเลยครับ แต่ปัจจุบันนี้แสนยากเย็นเหลือเกินที่จะเห็นพี่น้องกลับมานั่งกินข้าวด้วยกัน

แต่ตอนจบน่าจะยืดไปอีกซักหน่อย อ่านดูแล้วไม่อินเท่าไหร่ครับ เหมือนจะรีบสรุปให้จบเกินไปแต่ก็เข้าใจทางช่องดีครับ เพราะลำยองตายก็ไม่รู้จะหาจุด peak ของเรื่องยังไง
jirayu131@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านแล้วน้ำตาไหล
PP
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใช่เเล้วนํ้าตาก็จะไหลเหมือนกัน
ตอง
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องดูกลมกลืนแล้วนะคะ ชีวิตทุกคนไปด้วยดี อ้อยไม่ถูกข่มขืนเพราะญาติๆเอาใจใส่หาทางแก้ปัญหา ไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีก แสดงให้เห็นถึงการใช้ปัญญารับมือกับปัญหา ป้องกันก่อนที่จะเกิด
ทีสำคัญเรื่องนี้ พี่น้องรักกันมาก ร้องไห้ด้วยกัน ดีใจด้วยกันดูแล้วซึ้งค่ะ
siri
 
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014