หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สามี

สามี ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 14 พฤศจิกายน 2556 21:52 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
สามี ตอนที่ 1
        สามี ตอนที่ 1 (ต่อ)
       
       ราพณ์เดินนำสิริโสภาเข้ามามุมหนึ่งของสวนสาธารณะ สีหน้าราพณ์ตึงไม่พอใจ สิริโสภามองๆอย่างหวั่นๆ รู้ตัวว่าทำผิด
       
       “เราตกลงกันแล้วใช่ไหมครับ”
       “ค่ะ สิทราบว่าสิต้องไม่เข้ามายุ่มย่าม หรือแสดงตัวให้ครอบครัวของคุณเห็น แต่ที่สิมาเพราะสิมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
       “แล้วทำไมสิไม่บอกผ่านมานพมา”
       “คุณหายไปหลายวัน สิมีเรื่องที่ต้องบอกกับคุณ”
       ราพณ์คิดว่าตัดพ้อว่าไม่ไปหา
       “สิ...ตอนคุณทำงานที่บริษัท คุณก็เห็นว่าผมงานยุ่งมากแค่ไหน ก่อนที่จะเราจะคบกันแบบนี้ คุณบอกว่าคุณรับได้แล้วตอนนี้...” ราพณ์ชะงักไปนิด เมื่อเห็นสิริโสภาทำหน้าเศร้า “แล้วจะให้ผมทำยังไง
       ล่ะครับ สิถึงจะไม่เป็นแบบนี้”
       สิริโสภาจับมือราพณ์
       “คุณราพณ์คะ ถ้าสิมีลูกล่ะคะ...”
       ราพณ์มองอึ้ง
       
       บริษัทที่รสิกาทำงาน รับออกแบบตกแต่งภายใน เป็นบริษัทขนาดกลางแต่ผลงานการตกแต่งส่วนใหญ่เป็นโรงแรมใหญ่ๆ ผลงานเป็นที่ยอมรับ...ประตูออฟฟิศเปิดออก กอบกู้เจ้าของบริษัทคุยงานอยู่ หันไปเห็นรสิกาเดินเข้ามา โดยวศินเดินตาม รสิกาไม่ได้ดูเชิดหยิ่งแต่วศินเชิดมาก พนักงานสาวเดินถือถาดแก้วกาแฟมาให้
       “คุณหญิงคะ กาแฟค่ะ”
       รสิกายังไม่ทันขยับ วศินก็ดึงแก้วกาแฟมาดูก่อน
       “กาแฟอะไร”
       พนักงานงง
       “กาแฟทรีอินวันค่ะ”
       วศินเหยียดมาก
       “ระดับคุณหญิงไม่ดื่มของแบบนี้หรอกนะ จะเลือกอะไรให้ใคร ดูความเหมาะสมบ้าง เขาเรียกว่าให้เกียรติน่ะเข้าใจไหม”
       พนักงานหน้าเสีย คนในออฟฟิศมองวศินอย่างเหม็นหน้าสุด ๆ พนักงานคนหนึ่งพูดขึ้นเอือมๆ
       “โดนไอ้ขี้เก๊กเล่นแล้วไง”
       รสิกาเห็นท่าว่าไม่ดีแน่ ตัดสินใจหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา วศินจะห้าม
       “คุณหญิงครับ”
       “ลองเปลี่ยนรสชาติดูบ้างก็ดีนะคะ” รสิกายิ้มกับพนักงาน “ขอบใจนะจ๊ะ”
       รสิกาเดินเข้าไปที่ห้องทำงาน วศินจะเดินตามแต่ชะงักที่ได้ยินเสียงนินทาตามหลังมา
       “ผู้ดีจริงยังไม่เยอะเท่าลูกกระจ๊อกเลย”
       “หมั่นไส้ว่ะ คุณหญิงออกจะน่ารัก แต่คนข้างๆ เนี่ย...มากมาย”
       วศินหันไปจ้องสายตาจะกินเลือดกินเนื้อมาก พวกพนักงานเมินไปอีกทาง ทำเหมือนวศินเป็นอากาศ วศินไม่พอใจอย่างรุนแรง
       
       รสิกาเข้ามาในห้องทำงาน เสียงเคาะประตูเบา ๆ รสิกาหันไป กอบกู้ก้าวเข้ามา รสิกาไหว้ทักทาย
       “สวัสดีค่ะ เจ้านาย...”
       กอบกู้รับไหว้อย่างใจดี มีความเกรงใจรสิกาอยู่มาก
       “สวัสดีครับคุณหญิง เมื่อวานคุณธีรพัฒน์โทรมาขอบคุณ ที่ทางเราส่งสถาปนิกฝีมือดีที่สุด
       อย่างคุณหญิงไป”
       “เจ้านายไว้ใจมอบหมายงานใหญ่ให้ อ้ายต้องทำเต็มที่สิคะ อ้ายเคลียร์งานคุณธีรพัฒน์เรียบร้อยแล้ว เจ้านายมีอะไรให้อ้ายรับใช้ไหมคะ”
       “มีงานใหม่จากคอนเน็คชั่นของผม ติดต่อมาระบุว่าต้องเป็นคุณหญิงเท่านั้น”
       “อ้ายรับค่ะ...”
       “ขอบคุณมากครับ”
       “ลูกน้องต้องทำงานเพื่อเจ้านายนี่คะ”
       กอบกู้ยิ้มๆกับรสิกา วศินเข้ามา
       “วศิน วันนี้คุณไปกับคุณหญิงด้วยนะ” กอบกู้หันไปบอก
       “มันแน่นอนอยู่แล้วครับ”
       รสิกายิ้มกับกอบกู้แบบขอโทษแทน กอบกู้ยิ้มมองอย่างเข้าใจกับความเยอะของวศิน
       “ถ้างั้นเดี๋ยวผมให้เลขา ส่งรายละเอียดนัดหมายให้นะครับ”
       “ขอบคุณค่ะ”
       กอบกู้ออกไป รสิกายกกาแฟขึ้นจิบแล้วก็เตรียมงาน
       “อ้ายครับ...ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน”
       รสิกามองสีหน้าวศิน รู้ว่าต้องมีเรื่องอีกแล้ว
       
       ราพณ์มองอึ้งชะงักแล้วดึงมือออกนิ่งๆ
       “สิครับ”
       สิริโสภาหน้าเสีย ราพณ์เวทนา
       “ตอนนี้ผมมีพระลบเป็นลูกอยู่แล้ว ผมไม่อยากให้แกรู้สึกว่าจะโดนแย่งความรักไป และผมก็ไม่พร้อมที่จะแต่งงานเริ่มมีครอบครัวกับใคร” เขาไล้แก้มเธอเบา ๆ “เข้าใจนะ”
       ราพณ์พูดถึงพระลบ หลานชายวัย 7 ขวบ ลูกชายของราณีพี่สาวคนโตที่แต่งงานเพราะการคลุมถุงชน แต่ต้องพบกับชีวิตครอบครัวที่ล้มเหลว ราณีกลับมาพร้อมกับที่อุ้มท้องพระลบ แต่ราณีป่วยเป็นลูคีเมียจนเสียชีวิตไปตั้งแต่พระลบยังแบเบาะ ราพณ์จึงตัดสินใจรับพระลบเป็นลูกของตัวเอง และสั่งให้น้องๆ ทุกคนห้ามพูดเรื่องนี้เพื่อรักษาจิตใจของพระลบ
       สิริโสภาพยายามพูดให้ราพณ์เห็นใจ
       “สิต้องอยู่บ้านคนเดียว สิเหงาถ้าคุณไม่มาอย่างน้อยสิก็มีตัวแทนของคุณ”
       ราพณ์อึดอัด
       “เมื่อก่อนคุณเป็นคนน่ารัก ไม่ทำให้ผมต้องปวดหัว ผมถึงเลือกที่จะมีคุณ ให้ผมสบายใจที่มีคุณอยู่นะสิ”
       สิริโสภามองราพณ์ อย่างรู้ว่า ถ้าเธอสร้างเรื่องเมื่อไหร่ต้องไป สิริโสภาสะเทือนใจ หน้าเสียแต่พยายามนิ่ง
       “ค่ะ ถ้างั้นสิจะกลับไปรอคุณในที่ของสิ”
       ราพณ์ยิ้มปลอบ
       “ขอบคุณที่คุณเป็นคนเข้าใจง่าย ๆ ถ้าเคลียร์งานได้แล้วผมจะไปหานะ”
       “ค่ะ”
       สิริโสภาพยายามฝืนยิ้มแล้วเดินจากไป ราพณ์มองตามอย่างเวทนา
       
       รสิกา มองวศินอย่างเหนื่อยหน่ายใจ
       “อ้ายว่าที่คุณทำ มันค่อนข้างจะเกินกว่าเหตุนะคะ”
       “แต่ผมทำเพื่อคุณหญิงนะครับ ผมต้องการให้ทุกคนรู้ว่าควรจะปฏิบัติกับคุณหญิงยังไงถึงจะสมฐานะของคุณหญิง”
       “อ้ายคิดว่ามันไม่จำเป็นนะคะ อ้ายก็ทำงาน กิน นอน เหมือนคนอื่นๆ ได้”
       “แบบนี้ไงครับ เจ้าสัวเรียวกับหม่อมแม่ของคุณหญิงถึงได้ไม่เห็นหะ...” วศินจะพูดว่าหัวนึกได้รีบเปลี่ยน
       
       “คุณหญิงอยู่ในสายตา”

สามี ตอนที่ 1
         
       รสิกาอึ้ง
        
       “แล้วอ้ายควรจะทำยังไง”
       “สร้างฐานะไงครับ เรื่องที่ผมเคยคุยกับคุณหญิงไว้ เปิดบริษัทของเราเอง ชื่อเสียงคุณหญิงก็เป็นที่รู้จักแล้ว คุณหญิงลงทุนเปิดบริษัท ผมจะช่วยบริหาร ไม่นานก็จะต้องติดตลาด มีงานไม่ขาดสายแน่”
       “แต่เปิดบริษัทต้องใช้เงินลงทุนมากอยู่”
       “สมบัติของท่านชายชัยประกาศ ทิ้งไว้ให้คุณหญิงมีมากมายนี่ครับ”
       รสิกานิ่งไป รู้ว่าตัวเองมีแต่หนี้ วศินรุก
       “แค่คุณหญิงตัดสินใจ...”
       “อ้ายขอใช้เวลาคิดสักหน่อยนะคะ”
       วศินมองรสิกาอย่างขัดใจมากที่เธอไม่โอเคสักที
       
       สิริโสภาหยิบกล่องที่เก็บแถบตรวจครรภ์ไว้ เธอตรวจตั้งแต่เมื่อวาน แล้วยังเก็บไว้ สิริโสภาหยิบออกมาเห็นว่าเป็นสองขีด เธอเอามือลูบท้องตัวเองเบาๆ
       “ลูกแม่...”
       สิริโสภามองในกระจกอย่างมุ่งมั่นต้องให้ราพณ์ยอมรับลูกให้ได้
       
       ลิฟท์ของคอนโดหรูเปิดออกเมื่อถึงชั้นที่นัดกับลูกค้าไว้ รสิกาก้าวออกมา วศินตาม
       “ศิน อ้ายรู้นะคะว่าคุณพยายามจะรักษาเกียรติของอ้าย แต่ถ้าเป็นแบบนี้เจ้านายก็จะมองคุณไม่ดี”
       “ถ้าเป็นบริษัทของเราเอง ปัญหานี้ก็จะไม่มี”
       รสิกาอึ้งที่โดนโยงเข้าเรื่องเปิดบริษัทอีกแล้ว
       “จะได้เวลานัดแล้ว อย่าให้ลูกค้ารอจะดีกว่านะคะ”
       วศินขัดใจเดินนำไป รสิกามองตามแอบถอนใจนิด ๆ
       
       วศินเดินมาถึงห้องลูกค้าที่แจ้งไว้ แล้วกดกริ่งที่ประตู ครู่หนึ่งประตูเปิดออก รสิกาที่เดินตามมา อึ้งที่เห็นว่าเป็นรุ้งรายในชุดนอนสวมเสื้อคลุมทับ
       “คุณ”
       “สวัสดี คุณหญิงรสิกา ยินดีจริงๆ ที่คุณหญิงจะมาทำงานให้คนของลิ้มวัฒนาถาวรกุล”
       วศินชะงักที่ได้ยิน หันมองรสิกา
       “งานนี้ฉันขอถอนตัว...”
       รสิกาจะไป รุ้งรายพูดธรรมดาแต่หนักแน่น
       “อยากเสียชื่อก็ลองดู”
       รสิกาชะงักหันมา
       “ถ้าคุณสองคนไม่รับผิดชอบงาน ชื่อเสียงคุณไม่เหลือแน่”
       วศินอึ้งที่ตัวเองโดนหางเลขไปด้วย
       “ฉันไม่กลัว”
       “คุณหญิงครับ...” วศินรั้งเบาๆ ให้ห่างออกมา “ใจเย็นๆ สิครับ”
       “เขาจงใจจะแกล้งอ้าย”
       “แต่เรามาทำงานนะครับ คิดถึงบริษัท คุณกอบกู้”
       “มายืนซุบซิบต่อหน้าลูกค้า เสียมารยาท ไม่มีสมบัติผู้ดีติดตัวเลยหรือไง” รุ้งรายโวย
       รสิกาฉุนกึก
       “นี่คุณ”
       รุ้งรายโบกมือไล่
       “ฉันไม่อยากคุยกับเธอ” รุ้งรายหันไปหาวศิน “คุยกับคุณคนเดียวก็พอ”
       วศินบอกรสิกา
       “คุณหญิงไปรอผมด้านล่างก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจัดการทางนี้เอง”
       รสิกามองรุ้งรายอย่างไม่พอใจ
       “ก็ดีค่ะ อ้ายไม่อยากอยู่ตรงนี้แม้แต่นาทีเดียว”
       รสิกาไปที่ลิฟท์ แล้วเดินเข้าไป รุ้งรายมองวศินราวกับมองเหยื่อที่ติดกับ
       “เข้ามาสิ”
       รุ้งรายหันกลับเข้าไปในห้อง เสียงมือถือของเธอดังขึ้น เธอกดรับสาย
       “ว่ายังไงคะเฮีย”
       
       ราพณ์ขับรถเข้ามาจอดที่ลานหน้าคอนโด ขณะที่พระลบนั่งมาด้วย เขาลงจากรถในขณะที่คุยมือถือไปด้วย
       “เมื่อเช้ารุ้งหยิบเอกสารของเฮียติดมือไป เฮียต้องอ่านก่อนประชุม”
       พระลบลงจากรถจากด้านที่นั่งข้างคนขับ
       “กว่าจะถึงบริษัทก็ประชุมพอดี เฮียต้องพาพระลบไปตรวจตามที่หมอนัดน่ะ เดี๋ยวเฮียขึ้นไปนะ อีกสิบห้านาทีเหรอ...โอเค...” ราพณ์วางสาย
       
       วศินฟังข้อเสนอของรุ้งราย แล้วอึ้ง ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
       “สามล้าน”
       รุ้งรายนั่งลงที่โซฟาด้วยมาดเซ็กซี่ เธอตั้งใจจะหลอกวศินว่าอยากได้มาเป็นคู่นอน แต่ความจริงจะแยกวศินจากรสิกา เพื่อช่วยเจ้าสัวเรียวให้สมหวังที่อยากได้รสิกาเป็นลูกสะใภ้
       “ใช่...พร้อมเงินเดือนเดือนละแสน ฉันจะให้เธอทันที ลาออกจากงานแล้วย้ายมาอยู่กับฉัน ทำทุกอย่างที่ฉันต้องการและพอใจ”
       “คุณคิดจะใช้ผมเป็นเครื่องมือแกล้งคุณหญิง ถึงได้ยื่นข้อเสนอบ้าๆ นี่”
       รุ้งรายขำ มองวศินอย่างเหนือกว่า
       “ก็แค่เรื่องซื้อขาย บ้าตรงไหน ฉันอยากได้เธอ ฉันก็ซื้อ เธอจะขายหรือเปล่า”
       “ผมไม่...”
       “เธอสอบชิงทุนตั้งแต่เด็ก ส่งตัวเองเรียนจนจบ เก่งนะ รู้ไหม คนมีแต่ตัวอย่างเธอเขาเรียกว่ายากจน เธอกับรสิกามันคนละชั้นกัน เธอว่ารสิกาจะไม่คิดข้อนี้หรือไง”
       วศินไม่พอใจ
       “มันเป็นเรื่องส่วนตัวของผมกับคุณหญิง”
       รุ้งรายยิ้มเหยียด
       “การได้ควงรสิกามันคงช่วยทำให้คนอื่นๆ เห็นหัวเธอ แต่ถ้าไม่มีรสิกาเธอก็เป็นไอ้กระจอก”
       “ถ้าคุณไม่คุยเรื่องงาน ผมต้องขอตัว” วศินโกรธ
       “เธอคงไม่รู้ว่ารสิกากำลังตกอับ เป็นหนี้อยู่แปดสิบล้าน”
       วศินตกใจ รุ้งรายเห็นปฏิกิริยายิ้มออก
       “หนี้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด เธอจะกัดก้อนเกลือกินเป็นรักในอุดมคติ ทั้งที่เธอไม่ได้สำคัญกับรสิกาเลยน่ะเหรอ”
       วศินอึ้งเมื่อรู้ว่ารสิกามีหนี้สินแต่ยังปากแข็ง
       “ไม่จริง คุณหญิงมีมรดก แล้วยังมีวังประกาศเกียรติและที่คุณต้องรู้ไว้คือ คุณหญิงรักผม”
       “เธอตีค่าตัวเองสูงเกินไป รสิการักเกียรติตัวเองที่สุด เธอรู้อยู่แก่ใจ”
       “คุณหญิงรักผม”
       รุ้งรายลุกขึ้นขยับเข้าไปไล้ที่กระดุมเสื้อ เหมือนจะยั่วแต่มีอำนาจมาก
       “รักความจนมากหรือไง ไม่อยากเจริญว่างั้น...อำนาจ เงินทอง ฉันให้เธอได้มากกว่ารสิกา ขายตัวเธอให้ฉัน แล้วฉันจะให้อย่างที่เธอไม่มีวันได้จากรสิกา”
       
       วศินอึ้ง เริ่มลังเลกับข้อเสนอ รุ้งรายมองพอใจว่าปั่นวศินได้แน่
        
       
       
       


สามี ตอนที่ 1
        ราพณ์หยิบเอกสารออกมาจัดๆ พระลบมองอย่างเบื่อๆ หันไปเห็นพนักงานรับจ้างถือป้ายโฆษณาคอนโด มีลูกโป่งค่อยแจกเด็กๆที่เดินผ่านไปมา อยู่ด้านนอกรั้วคอนโด พระลบวิ่งไปหา พนักงานส่งลูกโป่งให้ พระลบรับมาแล้วคิดจะวิ่งเอาไปอวดราพณ์
       
       “ป๊าคร้าบ”
       รสิกาเดินออกมา เห็นพระลบที่จะวิ่งไปหาราพณ์โดยไม่ระวัง เธอเห็นรถที่วิ่งเข้ามาด้วยความเร็ว ราพณ์หันมามองพอดี เห็นพระลบกำลังจะโดนชน
       “ระวัง”
       รสิกาพุ่งเข้าไปรวบตัวพระลบโดยไม่คิดถึงตัวเอง เสียงรถเบรกเอี๊ยด ลูกโป่งลอยขึ้นฟ้า ราพณ์ตกใจผู้หญิงคนหนึ่ง รวบตัวพระลบจนกลิ้งไปกับพื้น
       “พระลบ”
       ราพณ์รีบวิ่งเข้าไปหา รสิกาตั้งตัวได้ก็ขยับขึ้นมาดูพระลบด้วยความห่วงใย ราพณ์ชะงักที่เห็นรสิกาเป็นคนช่วยพระลบ
       “หนูเจ็บตรงไหนหรือเปล่าจ๊ะ”
       พระลบตกใจร้องไห้
       “โอ๋...ไม่เป็นอะไรแล้วนะจ๊ะ” รสิกากอดปลอบพระลบ
       ราพณ์มองประทับใจรสิกาที่ดูอ่อนโยนมาก
       “พระลบ...”
       รสิกาตกใจที่เห็นราพณ์
       “คุณ”
       “ป๊า”
       พระลบโผเข้ากอดราพณ์
       “ลบกลัวครับ...”
       “ไม่เป็นไรแล้วนะลูก” ราพณ์มองรสิกา “ขอบคุณนะครับที่ช่วยลูกผม”
       ราพณ์ยื่นมือจะให้รสิกาจับเพื่อพยุงตัวลุก รสิกาไม่จับลุกเองมองราพณ์อย่างหัวเสีย
       “คุณดูแลลูกยังไงให้วิ่งตัดหน้ารถแบบนี้ เด็กเกือบโดนรถชนเพราะความเลินเล่อของคุณ”
       ราพณ์มองแบบประเมิน
       “คุณโกรธที่ผมเลินเล่อ หรือถือโอกาสด่าล้างแค้นที่พ่อ ผมแต่งงานกับแม่คุณกันแน่ แพ้แล้วพาล รับไม่ได้สินะที่พ่อผมชนะคุณ”
       “ชัยชนะที่ใช้เงินซื้อมันน่าภูมิใจมากใช่ไหม วิธีแบบนั้นฉันไม่ถือว่าเป็นชัยชนะหรอกนะ แต่ฉันเห็นว่ามันเป็นวิธีการของคนพาลดูไม่มีเกียรติสักนิด พวกคุณกับฉันวรรณะมันต่างกันเยอะ”
       ราพณ์โมโห
       “ครับ...ผมมันพวกชั้นต่ำ เป็นรากหญ้าจะตีเสมอผู้ดีอย่างคุณไม่ได้” ราพณ์ยิ้มกวน ๆ “แต่สักวันผู้ดีอย่างคุณจะต้องหมอบอยู่แทบเท้ารากหญ้าอย่างผม”
       รสิกาโกรธ
       “คุณ”
       ราพณ์หน้ายังยิ้ม วอนโดนตบมาก
       “ผมชื่อราพณ์จำชื่อนี้ไว้ให้ดี”
       รสิกามองเชิดใส่
       “ชื่อคุณมันไม่มีค่าให้ฉันต้องจดจำสักนิด”
       รสิกาเดินขึ้นรถตัวเองแล้วขับออกไป ราพณ์มองตามยิ้มชอบใจ
       
       ในห้องอาหารส่วนตัวของโรงแรมหรู ประสิทธิ์นั่งอยู่กับสุรีย์ส่อง และกลุ่มลูกค้า เขาต่อรองหวังผลประโยชน์เต็มที่
       “ราคาวังประกาศเกียรติ หนึ่งพันล้านครับ”
       สุรีย์ส่องมองประสิทธิ์ด้วยสายตาตะลึงนิด แต่เก็บกิริยาไว้ มิสเตอร์หยางยิ้ม
       “ผมทราบว่าวังเก่าแก่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ของคนไทย แต่ผมกำลังจะสร้างสรรค์ให้วังประกาศเกียรติเป็นคอมมูนิตี้มอลล์ของเมืองไทยที่คลาสสิคที่สุด การลงทุนด้วยเงินจำนวนมาก ผมว่า...”
       ประสิทธิ์แทรก
       “มันช่างคุ้มแสนคุ้ม ทั้งทำเลและความสวยงามของวัง นักท่องเที่ยวจะต้องหลั่งไหลมา แล้วยังมีผลประโยชน์จากด้านอื่นอีกมาก เงินแค่นี้เล็กน้อยสำหรับนักธุรกิจแสนล้านอย่างคุณ”
       มิสเตอร์หยางรู้ว่าประสิทธิ์เขี้ยว และตัวเองก็อยากได้วังมาก
       “คุณแน่ใจเหรอว่าคุณจะเอาวังนั้นมาให้ผมได้”
       ประสิทธิ์หยิบสัญญาขายฝากขึ้นมา วางตรงหน้ามิสเตอร์หยาง
       “สัญญาขายฝาก จะครบกำหนดในอีกสองเดือน ทางโน้นไม่สามารถหาเงินแปดสิบล้านมาคืนผมได้แน่นอน”
       มิสเตอร์หยางส่งเอกสารให้ลูกน้องคนไทยที่ เป็นทนายและเลขาประจำตัว
       “สัญญาถูกต้องครับ มีผลตามกฎหมายครับ”
       ประสิทธิ์ยิ้ม
       “ทันทีที่ครบกำหนด ผมก็พร้อมจะโอนวังและที่ดินทั้งหมดให้กับคุณทันที”
       มิสเตอร์พยักหน้ารับ
       “ผมตกลง”
       “แค่คำพูดคงเป็นหลักประกันการซื้อขายครั้งนี้ไม่ได้ ถ้ามีใครที่สนใจวังประกาศเกียรติอีก ผมก็คงต้องยื่นข้อเสนอให้เขาเหมือนกัน”
       “ผมจะโอนเงินให้คุณสองร้อยล้านเป็นมัดจำ ที่เหลือจะจ่ายทันทีเมื่อคุณได้เป็นเจ้าของวังอย่างสมบูรณ์”
       “เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ”
       มิสเตอร์หยางลุกขึ้น
       “ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน”
       ประสิทธิ์จับมือด้วย
       “ครับ...”
       มิสเตอร์หยางกับลูกน้องออกไป สุรีย์ส่องแสดงอาการตื่นเต้นแบบไม่ปิดบัง
       “พ่อค่ะ หนี้ที่นังอ้ายติดเรามันแค่แปดสิบล้านเองนะคะพ่อ ส่วนที่เหลือตั้ง 900 ล้าน...”
       “พ่อจะเอาสิ่งที่ควรเป็นของพ่อคืนมา ชัยประกาศมันจะต้องตายไม่เป็นสุข”
       “สุจะเหยียบนังอ้ายให้มันจมดิน” สุรีย์ส่องยิ้มสะใจมาก แล้วคิดได้ “ถึงแม่มัน
       จะแต่งงานเป็นคนนอกตระกูล แต่นังอ้ายมันหวงวังจะตาย มันต้องไม่ยอมแน่”
       “พ่อเป็นลูกที่ท่านปู่จดทะเบียนรับเป็นบุตร มีสิทธิ์ในวังนั้น”
       สุรีย์ส่องคิดได้ แต่ไม่ได้ร้ายขนาดจะฆ่าให้ตาย
       “ก็ต่อเมื่อไม่มีนังอ้ายนะคะพ่อ”
       ประสิทธิ์คิดต่อ สายตาร้ายกาจว่าจะกำจัดรสิกาแน่!
       
       เจ้าสัวเรียวอึ้งกับสิ่งที่รัตนาวลีบอก
       “ไม่จัดงานแต่งงาน”
       “เรา...ก็อายุไม่น้อยกันแล้ว”
       “คุณไม่อยากให้ใครคิดว่ามาปอกลอกผม ใช่มั้ย”
       “ค่ะ ฉันดีใจนะคะที่เจ้าสัวเข้าใจ”
       เจ้าสัวเรียวมองอย่างเข้าใจ
       “แล้วคุณก็ไม่อยากผิดใจกับคุณหญิง”
       “เจ้าสัวคะ อ้ายยังเข้าใจผิดและดื้อรั้นไปบ้าง อย่าถือสาแกได้ไหมคะ”
       “ผมอยากทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง ให้เขารู้ว่าผมรักและให้เกียรติคุณมากแค่ไหน”
       “แค่ฉันรู้ไม่พอเหรอคะ”
       แววตาของรัตนาวลีแสดงให้เห็นถึงความจริงใจและขอร้อง จนเจ้าสัวเรียวรู้สึกเห็นใจ
       “งั้นคืนนี้คุณไปออกงานกับผมได้ไหม”
       รัตนาวลีลำบากใจ
       “แต่...”
       “ถึงเราจะไม่จดทะเบียนสมรส แต่เราก็ต้องบอกให้คนเขารู้เป็นทางการ ว่าเราตกลงใจใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันแล้ว”
       รัตนาวลี อ่อนใจและจนมุม
       “ค่ะ”
       
       เจ้าสัวเรียวจับมือรัตนาวลีอย่างทนุถนอมด้วยความรัก รัตนาวลีรู้สึกอุ่นใจนัก

สามี ตอนที่ 1
         
       รสิกาอยู่ในห้องทำงานมองนาฬิกาเห็นว่าบ่ายกว่าแล้ว วศินเข้ามา 
        
       “ลูกค้าว่ายังไงบ้างคะ”
       “ก็...มากเรื่อง เดาใจไม่ค่อยถูกว่ามาไม้ไหน ผมกำลังลังเลอยู่ว่าจะรับงานนี้ดีมั้ย”
       “ถ้ามากเรื่องนัก ก็โอนให้คนอื่นทำไปดีกว่าค่ะ ตัดปัญหา”
       วศินรีบห้าม
       “อย่านะครับอ้าย...ผมว่าผมจัดการได้ มันจะแค่ไหนกันเชียว”
       รสิกาจับอาการผิดปกติของวศินได้
       “หลังจากอ้ายกลับมา...มีอะไรอีกรึเปล่าคะ”
       “ไม่มีอะไรนี่ครับ” วศินเปลี่ยนเรื่อง “แล้วทำไมคุณหญิงถึงหนีกลับมาก่อน ผมตามหาแทบแย่”
       “ขอโทษค่ะ แต่อ้ายรู้สึกไม่ค่อยสบายเลยกลับมาก่อน”
       “แล้วเป็นอะไรมากรึเปล่าครับ”
       วศินบีบมือรสิกาเบาๆ แสดงความห่วงใย รสิกา ชักมือกลับเบาๆ เพราะรู้สึกไม่เหมาะสมกับสถานที่
       “ไม่เป็นไรแล้วค่ะ แค่ปวดหัวกับพวกสติไม่ดี”
       รสิกานึกถึงเหตุการณ์ที่พบราม รอยยิ้มกวนประสาทของเขายังติดตา
       “คุณหญิงครับ สุดสัปดาห์นี้เราไปเที่ยวต่างจังหวัดสักสองสามวันนะครับ” วศินชวน
       รสิกาตอบทันที
       “ไม่ได้หรอกค่ะ”
       “เราคบกันมาขนาดนี้แล้วคุณหญิงยังไม่ไว้ใจผมเหรอครับ”
       “มันไม่เหมาะสมค่ะ”
       “เพื่อผมนะครับคุณหญิง”
       “ไม่ค่ะ”
       วศินชะงัก
       “เข้าใจอ้ายนะคะศิน”
       วศินมองรสิกาอย่างคิด ๆ นึกถึงคำพูดของรุ้งรายที่ว่าวศินไม่ได้สำคัญสำหรับรสิกา
       “ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้ไปทานข้าวกับผมนะ เป็นการปลอบใจที่วันนี้คุณหญิงต้องเจอเรื่องน่าปวดหัวทั้งวัน”
       “แต่...”
       “ไปเถอะนะครับ”
       รสิกาจำยอมเพราะเหนื่อยจะขัดวศิน
       
       ราพณ์นั่งปล่อยความคิดถึงรสิกานิ่งๆ รุ้งรายเข้ามาพร้อมกับสูทผู้ชาย
       “เฮีย…สูทสำหรับไปงานรับรางวัลของป๊าคืนนี้ รุ้งสั่งออเดอร์มาจากฝรั่งเศสให้เลยนะ ชอบมั้ย”
       ราพณ์ที่ยังคิดถึงรสิกา
       “ก็ แปลกดี” ราพณ์ยิ้มๆ
       รุ้งราย มองรู้ว่าไม่น่าจะหมายถึงสูท
       “แล้วก็ไม่เคยเจอที่ไหนด้วยใช่มั้ย”
       “นี่พูดเรื่องอะไรเนี่ย”
       รุ้งราย กวนประสาท
       “ก็เรื่องสูทที่รุ้งเอามาไง หรือว่าเฮียหมายถึงอย่างอื่น”
       “อย่างอื่นอะไร”
       “ก็คนที่ช่วยพระลบเมื่อเช้าไง เฮียว่าไหม คุณหญิงน่ะร้ายนะ”
       “ไม่หรอก”
       “เฮ้ย...แรงกับป๊าเราขนาดนั้น ไม่มีมุมน่ารักเอาซะเลย”
       “ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก”
       รุ้งรายมองแบบจับผิด
       “เฮียพูดเหมือนเคยเห็นมุมน่ารักของเขาอย่างนั้นล่ะ มันจะมีเหรอ”
       ราพณ์คิดถึงอดีต เมื่อครั้งที่เขาพาพระลบไปที่โรงเรียนศิลปะสำหรับเด็กเล็ก สอนฟรีเพื่อเด็กยากไร้ เจ้าหน้าที่เดินนำราพณ์ที่อุ้มพระลบเข้ามา
       “ผู้ปกครองในชุมชนให้ความสนใจส่งลูกหลานมาเรียนกันมากค่ะ เด็ก ๆ ก็มีกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ ต้องขอบคุณเจ้าสัวเรียวกับคุณราพณ์มาก ที่บริจาคเงินช่วยให้โครงการเกิดขึ้นได้”
       ราพณ์ชะงักที่ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากมุมที่เด็ก ๆนั่งอยู่ สายตาของเขาเห็นว่ารสิกากำลังสอนเด็ก ๆ วาดรูปเขียนสีน้ำหน้าของเธอเลอะสีนิด ๆ แต่รสิกาไม่ได้ใส่ใจ จับมือเด็กระบาย ท่าทางของเธออ่อนโยนมาก ราพณ์หันมาถามเจ้าหน้าที่
       “จ้างอาจารย์ที่ไหนมาสอนเหรอครับ”
       “ไม่ได้จ้างหรอกค่ะ คุณหญิงรสิกาเป็นอาสาสมัครค่ะ เธอเป็นที่รักของเด็ก ๆ มาก ไม่ถือตัวเลย”
       ราพณ์มองรสิกาอย่างประทับใจ
       
       ราพณ์อมยิ้มนิด ๆ รุ้งรายวางสูทลงบนโต๊ะตรงหน้า
       “คงน่ารักถูกใจเฮียมากล่ะสิ”
       ราพณ์หลุดจากภวังค์
       “ใครน่ารัก”
       “ก็เราพูดถึงใครอยู่ล่ะเฮีย” รุ้งรายมองแบบล้อเลียนว่ารู้ทัน
       ราพณ์เปลี่ยนเรื่อง
       “รุ้งเลือกสูทมาถูกใจเฮียเลยนะ”
       รุ้งรายยิ้มรู้ทัน
       “ถูกใจก็ต้องรีบจัดการนะ พวกของแบรนด์พวกนี้ ใครๆ ก็อยากได้ แต่ถ้ามันตกไปอยู่ในมือคนที่ไม่คู่ควรหรือไม่เห็นค่า ก็น่าเสียดาย ราพณ์มองรุ้งรายเข้าใจทันที
       “พูดถึงสูทใช่มั้ย”
       รุ้งรายยิ้มกวนประสาท
       “ไม่ใช่...เตรียมตัวแล้วกัน เย็นนี้รุ้งขอยืมควงออกงานหน่อยนะ”
       รุ้งรายพูดจบก็ยิ้มให้พี่ชายอย่างมีเลศนัยแล้วออกไป ราพณ์มองสูทที่รุ้งรายเอามาให้ แล้วอดคิดตามไม่ได้
       
       เย็นนั้น ประสิทธิ์กับสุรีย์ส่องยืนเชิดพูดคุยกับแขกในงานโอ้อวดเรื่องของตน
       “ปีนี้ธุรกิจผมก็ได้กำไรไม่เยอะหรอกครับ แค่สองร้อยล้าน ปกติทั่วไป”
       “แหม คุณพ่อคะ ปกติของเรามันสูงกว่าคนอื่นนี่คะ”
       แขกที่ยืนฟังอยู่สีหน้าบอกว่าฟังแล้วรู้สึกเอือมๆ แต่ก็ปลีกตัวไปไหนไม่ได้
       “ผมเป็นคนให้ความสำคัญกับกำไร ไอ้พวกรางวัลอะไรใครจะได้ไปผมไม่สนนะ ก็ยกให้เจ้าสัวเรียวเขาไปก็แล้วกัน จะได้มีกำลังใจการทำงาน”
       เสียงเจ้าสัวเรียวดังขึ้น
       “ขอบคุณมากครับคุณประสิทธิ์ ที่มาเป็นกำลังใจ”
       ทุกคนหันไป เห็นเจ้าสัวเรียว มากับรัตนาวลี ราพณ์และรุ้งราย
       “บางทีเวลาได้รางวัลเราก็ไม่รู้จะไปฉลองกับใคร ถ้าไม่มีผู้ร่วมยินดี”
       “พวกรางวัลอะไรมันไม่ยั่งยืน เท่ากับฝีมือที่สั่งสมมาหรอกนะเจ้าสัว”
       ราพณ์ขัดขึ้น
       “แต่ถ้าเป็นฝีมือที่ถนัดแต่ทางไม่สุจริต ก็ไม่น่าภูมิใจหรอกครับ”
       รุ้งรายเสริมทันที
       “ถ้ามีฝีมือจริงก็ต้องเป็นทองบริสุทธิ์น่ะค่ะ”
       เจ้าสัวเรียวยิ้มๆ
       “เคยเห็นทองแท้ลอกร่อนบ้างมั้ยล่ะครับ คุณประสิทธิ์”
       ประสิทธิ์รู้สึกว่ากำลังโดนเล่นงาน
       “ทองมันก็ต้องเป็นทองจะลอกร่อนได้ยังไงล่ะครับ”
       ราพณ์เสริม
       “เว้นแต่ว่ามันจะเป็นทองเคที่พยายามชุบทองแท้ เพราะไม่ใช่ทองจริงมาตั้งแต่แรก ใช่ไหมครับป๊า”
       เจ้าสัวเรียวยิ้ม
       “ใช่”
       ประสิทธิ์รู้ว่ากำลังถูกเจ้าสัวเรียวหลอกด่า เลยเปลี่ยนเป้ามาที่รัตนาวลี
       “แต่สมัยนี้คนชอบทองเคก็เยอะนะ ใช่มั้ยรัตนาวลี”
       รัตนาวลีรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นเป้าหมาย เตรียมตั้งรับ
       “นี่หญิงอ้ายยอมให้เธอแต่งงานใหม่จริงๆ เหรอเนี่ย หลานคนนี้นี่ใจกว้างจริงๆ”
       “ใครจะอยากลำบากล่ะค่ะคุณพ่อ” สุรีย์ส่องหน้ายิ้ม ๆ แต่สายตาจงใจแดกดัน “ทางไหนที่ดูแล้วสบายก็ต้องคว้าไว้ จริงไหมคะ หม่อมอา” สรีย์ส่องยิ้มดูจริงใจมาก
       เจ้าสัวเรียว ราพณ์ รุ้งราย หน้าเสียเป็นห่วงรัตนาวลีที่ยืนนิ่งจนทุกคนเดาใจไม่ถูก รัตนาวลี ยิ้ม สติดีมาก
       “เวลาที่เราเดือดร้อน ถ้าญาติพี่น้องเห็นใจและเข้าใจแบบนี้ถือเป็นโชคดีนะคะ เพราะญาติบางประเภทนอกจากไม่ช่วย ไม่เห็นใจ ไม่เข้าใจ แล้วยังชอบทับถมอีก เวลาจะนับญาติด้วยก็มีแต่ตะขิดตะขวงใจ ท่านชายชัยประกาศมีญาติทุกแบบ คงไม่ต้องบอกนะคะว่าใครเป็นแบบไหน” พูดจบรัตนาวลีก็เดินแยกไป
       เจ้าสัวเรียว ราพณ์ รุ้งรายพอใจกับการตอกกลับของรัตนาวลี
       “คนล้มบางคน เขาก็ไม่ได้ยอมให้ใครมาข้ามได้ง่ายๆนะครับ...ใช่มั้ย”
       เจ้าสัวเรียวมองสองพ่อลูกอย่างสะใจแล้วเดินตามรัตนาวลีไป ราพณ์จะตามไป
       “คุณราพณ์คะ” สุรีย์ส่องจะเรียกไว้
       รุ้งราย ขัดจังหวะ
       “ขอตัวพวกเรา ไปรวมตัวกับญาติของเราทางโน้นนะคะ”
       รุ้งรายลากราพณ์ออกไป สุรีย์ส่องได้แต่มองตามอย่างขัดใจ
       “พ่อคะ...หม่อมอาหักหน้าเรา”
       “อีกไม่นานหรอกลูก”
       
       ประสิทธิ์ยิ้มร้าย
        
       จบตอนที่ 1
        

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สามี ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
สามี ตอนที่ 13
สามี ตอนที่ 12
สามี ตอนที่ 11
สามี ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 10 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 10 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สวย หล่อทั้งคู่ คู่นี้น่ารักมากๆ
พิม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มิ้น ณัฐวรา สวยกว่านางเอกอีก
อ่ะนะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 -1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นี่อ่ะนะ พระเอก นางเอก ช่องสาม ไม่มีออร่าเลย
รัน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เย้ๆ ได้อ่านแล้ว
Lin
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014