หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สามี

สามี ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 16 พฤศจิกายน 2556 08:38 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
สามี ตอนที่ 2
       สามี ตอนที่ 2 (ต่อ)
       
       เจ้าสัวเครียดจี๊ดขึ้นสมอง มีอาการปวดหัวจนทรุด รัตนาวลีตกใจรีบวิ่งเข้ามาประคองเจ้าสัว
       
       “เจ้าสัวคะ...ปวดหัวเหรอคะ”
       “ครับ...”
       “เมื่อเช้าฉันให้คุณทานยาแล้วนี่คะ”
       “ผมมีเรื่องต้องคิดนิดหน่อย”
       “ไม่หน่อยหรอกค่ะ ถ้าเครียดจนความดันขึ้นแบบนี้ มีเรื่องอะไรเหรอคะ”
       “เรื่องคุณหญิงน่ะครับ”
       “ทำไมเหรอคะ หรือว่ามีหลักฐานเอาผิดคุณประสิทธิ์แล้ว”
       “ยังครับ...เกิดเหตุทั้งสองครั้ง คนร้ายหนีไปได้ เราไม่มีทั้งพยานหลักฐานที่จะสาวไปถึงประสิทธิ์ได้”
       “ฉันเป็นห่วงหญิงอ้าย ที่วังก็มีแต่ผู้หญิง ตอนนี้วศินก็หายหน้าไป หญิงอ้ายไปไหนมาไหนคนเดียว ฉันไม่สบายใจเลย”
       “ถ้าคุณหญิงได้ชื่อว่าเป็นคนในครอบครัวผม เป็นเหมือนลูกสาว คนที่คิดร้ายกับคุณหญิงก็คงเกรงกลัวกันบ้าง”
       “เป็นไปไม่ได้ค่ะ หญิงอ้ายไม่ยอมเป็นลูกสาวของคุณเด็ดขาด”
       “แล้วถ้าเป็นลูกสะใภ้ล่ะครับ”
       รัตนาวลีอึ้ง
       “ถ้าคุณหญิงแต่งงานกับราม ลูกชายของผม การที่เราจะปกป้องคุณหญิงก็จะง่ายขึ้น”
       รัตนาวลีลำบากใจ
       “ฉันคงต้องให้หญิงอ้ายเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้ ชีวิตของเขาเขาต้องเป็นคนเลือกเองค่ะ”
       “หมายความว่าถ้าคุณหญิงตกลง หม่อมก็ไม่ขัดข้องใช่ไหมครับ”
       “ฉันตอบไม่ได้ค่ะ เพราะฉันยังไม่เคยเจอคุณราม เจ้าสัวเป็นอย่างไรฉันเชื่อว่าฉันรู้ แต่กับคุณราม ฉันคงต้องขอเวลาทำความรู้จักก่อนน่ะค่ะ”
       เจ้าสัวเรียวยิ้มให้รัตนาวลี คิดพยายามหาทาง
       
       อเมริกายามค่ำคืน...ประตูห้องพักปิ๋ม ลูกสาวท่านทูต ถูกเคาะจากธรรมดาจนแรงขึ้น แล้วเปลี่ยนเป็นทุบ เตะ
       “คุณปิ๋ม เปิดประตู เปิด” รามโวยวาย
       ปิ๋มในสภาพที่ยังงัวเงียใส่เสื้อคลุม มองที่ประตูอย่างรำคาญ เสียงทุบยังดังต่อเนื่อง ปิ๋ม โมโห กระชากประตูเปิด รามอยู่ที่หน้าประตูจากโวยวายเปลี่ยนเป็นยิ้มแล้วยื่นช่อดอกไม้ให้กับปิ๋ม
       “สำหรับคุณครับ”
       “นี่มันกี่โมงแล้วคุณราม” ปิ๋มหงุดหงิด
       รามอารมณ์ดี
       “ดอกไม้ครับ”
       ปิ๋มใกล้จะหมดความอดทนเต็มที
       “คุณราม เลิกตื้อฉันสักทีได้ไหม ฉันไม่ได้ชอบคุณ”
       “อย่าเสียงดังสิครับ...คุณปิ๋ม คุณควรจะภูมิใจที่ผม ราม ลิ้มวัฒนาถาวรกุลให้เกียรติมาจีบคุณ มีผู้หญิงตั้งหลายคนที่อยากได้โอกาสนี้ ผมกำลังให้โอกาสคุณนะ”
       ปิ๋มรำคาญในความขี้โอ่ของรามเต็มที
       “ถ้าคุณคิดว่าคุณแน่มากขนาดนั้นก็เชิญไปจีบคนอื่นเถอะ ฉันไม่สน”
       ปิ๋มปิดประตูใส่หน้า ปัง รามหัวเสีย
       “คุณปิ๋ม...คุณปิ๋ม”
       รามพยายามอยู่สักพักเห็นว่าไม่เปิดแน่แล้วหงุดหงิดมองประตูจะเอายังไงดี ฝรั่งชายข้างห้องออกมามองไม่พอใจ รามมองแบบมีปัญหาอะไรมะ ฝรั่งชายส่ายหน้าเซ็งเข้าห้องไป ทันใดนั้นเสียงหญิงฝรั่งคนหนึ่งดังขึ้น
       “Hi...”
       รามหันกลับมาเห็นผู้หญิงฝรั่งยืนอยู่หน้าห้องอีกด้าน กระดิกนิ้วเรียกอย่างมีความหมาย รามคิดแค่ชั่วขณะแล้วเดินไปหาหญิงฝรั่งโอบเอวเธอ สองคนพากันเข้าห้องไป รามทิ้งดอกไม้ไว้ในถังขยะหน้าห้องอย่างลืมสิ้นว่ามาที่นี่ทำไม
       
       รสิกาเปิดประตูรถ ก้าวขึ้นนั่งแล้วจะปิด แต่มือของราพณ์เข้ามายั้งไว้ซะก่อน รสิกาตกใจแต่พอเห็นว่าเป็นราพณ์ก็หน้าตึงใส่
       “คุณมีอะไรอีก”
       “คุณขับรถไหวหรือเปล่า”
       “ฉันขับมาได้ ก็ขับกลับเองได้”
       ราพณ์ก้มลงมายิ้มกวน ๆ
       “ก็คุณเจ็บมือ...ให้ผมขับรถให้ไหม รับรองว่านิ่มจนคุณต้องติดใจ”
       “ไม่จำเป็น”
       รสิกาจะปิดแต่แรงสู้ราพณ์ไม่ไหว
       “ลองหน่อยเถอะคุณหญิง”
       “คุณจะปล่อยไหม”
       ราพณ์ยิ้มกวน
       “ไม่...”
       รสิกาโกรธตัดสินใจสตาร์ทรถ ยังไม่ทันที่ราพณ์จะตั้งตัว รสิกาออกรถทันทีจนราพณ์เกือบล้ม รถรสิกาพุ่งออกไปแล้วจอดเอี๊ยด เธอยื่นหน้าหันมามองยิ้มสะใจแล้วดึงประตูปิดปังขับรถออกไป
       ราพณ์มองตามยิ้มพอใจ
       “เด็กดื้อ...”
       เสียงมือถือราพณ์ดังเขากดรับ
       
       “ครับป๊า...ผมจะรีบกลับครับ”

สามี ตอนที่ 2
        
       ราพณ์เดินเข้ามา ในห้องทำงาน เจ้าสัวเรียวนั่งอยู่ที่เก้าอี้รับแขก
        
       “ป๊าเรียกผมมาด่วน มีเรื่องอะไรครับ”
       เจ้าสัวเรียวมองราพณ์อย่างหนักใจแต่จำต้องพูด
       “เรื่องป๊าอยากได้คุณหญิงมาเป็นสะใภ้ ลื้อเห็นว่ายังไง”
       ราพณ์ยิ้มคิดว่าหมายถึงทาบทามมาให้ตัวเอง
       “ผม...”
       เจ้าสัวเรียวรีบแทรก
       “คุณสมบัติแบบนี้ น่าจะเหมาะกับเจ้ารามนะ”
       ราพณ์ชะงัก
       “คุณหญิงเป็นคนเข้มแข็ง ทุกวันนี้ก็ทำงานหาเงินเลี้ยงคนทั้งวัง กตัญญูใจเด็ดแบบนี้ป๊าชอบ อ่อนแออย่างราม ถ้ามีคุณหญิงคอยดูแล ป๊าก็คงหมดห่วง”
       ราพณ์ใจหาย รู้สึกถูกตาต้องใจรสิกาแล้ว เขาพยายามหาเหตุผลมาค้าน
       “จะดีเหรอครับ รามมันเอาแต่ใจนะป๊า”
       “ก็นี่ล่ะต้องได้คู่เด็ดขาดเก่งทั้งบู๊และบุ๋นมันถึงจะดี เผื่อว่าไอ้อาการบ้า ๆ ของมันจะดีขึ้นบ้าง”
       เจ้าสัวเรียวนิ่งเครียด เพราะรามเป็นโรคใบโพล่าร์ อาการผิดปกติของอารมณ์ที่เกิดขึ้น ถ้าขาดยาควบคุมจะมีอาการซึมเศร้าและอาการอารมณ์ดีผิดปกติสลับกันไปควบคุมตนเองไม่ค่อยได้
       “อาการบ้าๆ...คืออะไรครับป๊า” ราพณ์สะดุดหู
       เจ้าสัวเรียวรู้ว่าหลุดปากก็เปลี่ยนเรื่อง
       “แล้วนี่ลื้อพาอาตี๋น้อยมาค้างที่นี่หรือเปล่า”
       “อยู่ที่ห้องนอนข้างบนครับ ที่เมื่อกี้ป๊าบอกว่า...”
       “คิดถึงอาตี๋น้อยจริงๆ อาตี๋น้อย อากงมาแล้วลูก”
       เจ้าสัวเรียวตัดบทเดินออกไป ราพณ์เดินตาม
       
       พระลบกำลังเปิดหนังสือนิทานพยายามอ่านแต่อ่านไม่ออก เจ้าสัวเรียวเข้ามาในห้องนอน
       “อากง”
       พระลบโผเข้ากอดเจ้าสัวเรียว
       “เสียงดังขนาดนี้ คิดถึงอากงใช่ไหม...ใช่ไหม”
       “ลบคิดถึงอากงที่สุดในโลกเลยครับ”
       พระลบกอดอ้อนอย่างน่ารัก เจ้าสัวเรียวพอใจมากกอดตอบอย่างเอ็นดูแล้วฟัดเล่นกับพระลบ สองปู่หลานดูมีความสุข ราพณ์ยิ้มเอ็นดูจนลืมเรื่องที่พยายามจะถาม ราพณ์ทำเสียงน้อยใจ
       “พระลบคงรักแต่อากงคนเดียว”
       พระลบรีบหันมายิ้มแก้มยุ้ยเอาใจ
       “ลบก็รักป๊าด้วยครับ รักมากที่สุด” พระลบโผเข้ากอดราพณ์ “ป๊าอ่านนิทานให้ลบฟังได้ไหมครับ”
       ราพณ์ทำเล่นตัว
       “อ่านดีไหมน้า”
       “ถ้าป๊าไม่อ่านให้ลบฟัง ลบคงน้อยใจ คิดมากว่าป๊าไม่รักขาดความอบอุ่นเป็นเด็กมีปัญหา โตไปก็ทำให้สังคมวุ่นวาย”
       เจ้าสัวเรียวขำ
       “แกกำลังสร้างปัญหาให้ประเทศนะเจ้าราพณ์” เจ้าสัวเรียวยิ้มหลงหลานมาก “ฉลาดพูดเหมือนอากงไม่มีผิด”
       ราพณ์ขำ รับหนังสือนิทานมา
       “ถ้าอย่างนั้นป๊าอ่านให้ฟังดีกว่านะ ป๊าไม่อยากให้ลบทำให้สังคมมีปัญหา”
       พระลบรีบกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างกระตือรือร้น แล้วตีบนที่นอนข้างๆ ตัว
       “ตรงนี้เลยครับป๊า”
       ราพณ์ขึ้นไปบนเตียงจับพระลบนอนซุกกับตัวเองแล้วอ่านนิทานให้ฟัง ดูอบอุ่นมาก เจ้าสัวเรียวมองราพณ์อย่างภูมิใจ เข้าไปหาพระลบพลางมองราพณ์พูดเบาๆ
       “ให้คุณหญิงตกลงก่อนที่รามจะกลับมา ป๊าจะพูดกับเจ้ารามเอง”
       ราพณ์หนักใจ แต่ไม่เคยปฏิเสธพ่อ
       “ครับ ป๊า”
       ราพณ์ฝืนยิ้มยิ้มแต่เจ้าสัวเรียวรู้ว่าลูกชายกำลังผิดหวัง เขารำพึงในใจ
       “ถ้าเจ้ารามได้สักครึ่งหนึ่งของลื้อก็คงดี”
       เจ้าสัวเรียวถอนใจเบาๆ
       
       ในห้องพัก...รามหน้าเครียดนั่งอยู่ตรงข้ามเจ้าหน้าที่ของทางสถานทูต
       “เราได้รับรายงานว่าในเดือนนี้คุณมีอาการขาดสติ ควบคุมตัวเองไม่ได้หลายครั้ง”
       “ผมแค่เครียดเพราะเรียนหนักเท่านั้นเอง”
       “ผมว่ามันเป็นเพราะคุณไม่ยอมไปเช็คอาการตามที่หมอนัด และรับยามาทานให้ต่อเนื่องมากกว่า”
       รามมองหน้าเจ้าหน้าที่คิดหาเหตุผลมาเถียง เจ้าหน้าที่มองหน้า
       “นักเรียนไทยที่นี่ต้องอยู่ในความดูแลของเรา ถ้าคุณไม่ยอมเข้ารับการรักษา และเรายังได้รับรายงานเรื่องความประพฤติของคุณอยู่อย่างนี้ เราคงต้องส่งคุณกลับไปรักษาตัวที่เมืองไทย ภายใต้การดูแลของครอบครัวคุณ ผมช่วยคุณได้เท่านี้”
       รามนิ่งไม่พอใจนัก
       “ที่เหลือคุณคงต้องช่วยตัวเองบ้าง”
       เจ้าหน้าที่ออกไปจากห้อง รามจากที่นั่งนิ่งเงียบก็คุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ลุกขึ้นมาทำลายข้าวของกระจัดกระจาย โทรศัพท์ดังขึ้น รามรับสายทั้งที่อารมณ์ยังแรงอยู่ ได้ยินเสียงปลายทางว่าเป็นราพณ์
       “ราม นี่เฮียเองนะ”
       รามหายใจลึก พยายามหยุดอารมณ์ตัวเอง ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง
       “ว่าไงครับเฮีย”
       ราพณ์คุยโทรศัพท์กับรามอยู่ในห้องนอน
       “ป๊าให้รามกลับเมืองไทยด่วน”
       “อะไรกันครับ ป๊าคิดถึงผมจนทนไม่ไหวเลยเหรอ”
       “ป๊าจะให้รามกลับมาแต่งงาน”
       “เรียกกลับไปแต่งงานเนี่ยนะ ฝากบอกป๊าว่าไม่ต้องเสียเวลาหาอาหมวยที่ไหนไว้รอผม ผมมีแฟนแล้ว”
       “งั้นก็กลับมาบอกป๊าเองสิ ทำได้มั้ยล่ะ เฮียจะจัดการส่งตั๋วเครื่องบินไปให้”
       ราพณ์วางสายจากรามเพื่อเป็นการบอกว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่พูด ราพณ์ถอนใจพลางบ่น
       “ใครว่าป๊าหาอาหมวยไว้เป็นเมียแก...ตากลมโต สวยแบบนี้ เห็นแล้วแกจะเปลี่ยนใจ...เสียแต่ว่าจองหองไปหน่อย”
       “แล้วทำไมป๊าไม่แต่งเองล่ะครับ”
       พระลบถามขึ้นจ้องรอคำตอบ
       “หรือว่าป๊าเอาไม่อยู่ เขาแรงใช่มั้ยล่ะ”
       “ไม่ใช่เรื่องของเด็ก”
       “ไม่ใช่ได้ไงป๊า ลบอยากมีแม่ รู้มั้ยเด็กที่โตมาโดยไม่มีแม่จะเป็นเด็กขาดความอบอุ่น ขาดความมั่นใจ ขาดกำลังใจ”
       “พอเลยไอ้ตัวดี เอาไว้ป๊าจะหาแม่ให้ก็แล้วกัน”
       “อย่าพูดจาหลอกเด็กไปวันๆ นะป๊า จริงจังหน่อย เราพ่อลูกกัน ไม่ควรหลอกกันใช่มั้ย ใช่มั้ยป๊า”
       “นี่ชักจะติดโรคอากงเข้าไปทุกวันแล้วนะ”
       ราพณ์กอดลูกชายไว้ด้วยความรัก พระลบซุกตัวที่อกพ่อ
       “อยากมีแม่ อยากมีแม่”
       
       ราพณ์กอดลูกชายไว้แน่น แต่ก็อดคิดถึงรสิกาไม่ได้
        
       
       
       


สามี ตอนที่ 2
        
       ร้านกาแฟมานพ เช้าวันใหม่...ราพณ์นั่งซึม มานพแต่งชุดฟอร์มของร้านตัวเองเอากาแฟมาวางตรงหน้า
        
       “กาแฟครับคุณราพณ์”
       ราพณ์มองรู้ว่ามานพจงใจกวน
       “ขอร้องว่าอย่ากวน ไม่งั้นแกอาจเป็นเป้าหมายการยืดขาของฉัน”
       มานพลงนั่งเข้าใจอารมณ์มากอยากช่วยเพื่อน
       “ราพณ์ ถ้าคุณหญิงต้องแต่งงานกับน้องชายแกจริงๆ แกทนได้เหรอ แกชอบคุณหญิงไม่ใช่เหรอ”
       “สองปี...ที่ฉันหวังว่าจะได้รู้จักเขา ตอนที่ป๊าบอกว่าจะแต่งงานกับหม่อมวลี ฉันคิดว่ามันคือโอกาส แต่ตอนนี้...มันพังหมดเลยว่ะ”
       “บอกป๊าแกสิว่าแกอยากเป็นเจ้าบ่าวของคุณหญิง”
       “ฉันไม่อยากให้ป๊าต้องคิดมาก สุขภาพป๊าไม่ค่อยดี”
       “ถ้าแกตัดสินใจไปแล้ว แล้วจะคุยกับฉันเพื่อ...”
       “ฉันคิดไม่ออกว่าจะให้คุณหญิงตกลงแต่งงานกับรามได้ยังไง คนอย่างเขาไม่ยอมถูกบังคับแน่”
       “นอกจากจะถูกบีบถึงที่สุด...”
       ราพณ์หันมองมานพคิด ๆ
       “ฉันคงต้องให้แกช่วย”
       มานพมองแบบรู้ตัวแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
       
       รสิการีบเข้ามาที่หน้าห้องพักคนไข้ของสิริโสภา กำลังจะรีบเข้าไป
       “คุณหญิงรสิกา”
       มานพเดินมาหา รสิกาชะงักหันไป
       “สวัสดีค่ะคุณ...”
       “ผม...มานพ พี่ชายของสิริโสภา”
       “คุณนพโทรไปตามฉันมา คุณสิเป็นอะไรรืเปล่าคะ”
       “ถ้าผมไม่ตามคุณก็คงลืมไปแล้วว่าทำลายชีวิตผู้หญิงคนนึง”
       รสิกาหน้าเสีย
       “ฉันขอโทษค่ะ”
       “ผมต้องการให้น้องสาวผมมีชีวิตใหม่”
       “ไม่ว่าคุณจะให้ฉันทำอะไร ฉันยินดี”
       “คุณจะจัดการเรื่องเงินห้าล้านให้ผมได้เมื่อไหร่”
       รสิกาอ้ำอึ้ง
       “ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น”
       “ไม่มีได้ยังไง คุณเป็นถึงคุณหญิงเป็นเจ้าของวังไม่ใช่เหรอ กะอีแค่ห้าล้าน ทำไมจะจัดการให้ผมไม่ได้ หรือว่าคุณเห็นว่าคนจน ๆ อย่างน้องผมมันเป็นมดปลวก ถึงไม่คิดจะใส่ใจ...ชดใช้”
       “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะคะ”
       “แสดงความจริงใจสิ ทำให้ผมเห็นว่าคุณมีน้ำใจที่จะชดเชย ชดใช้ให้น้องผม”
       ทันใดนั้นเสียงราพณ์ดังขึ้น
       “เราจะชดใช้ให้คุณ”
       รสิกาหันไปตามเสียงเห็นราพณ์เข้ามายืนเคียงข้าง
       “ผมจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด”
       “นอกจากคำพูด ผมไม่มีอะไรเป็นหลักประกันเลย”
       “บ่ายนี้ผมจะโอนเงินให้คุณ”
       “ได้...ถ้าคุณไม่จ่าย ผมจะเอาเรื่องพวกคุณให้ถึงที่สุด”
       มานพเข้าไปในห้อง รสิกายืนอึ้งจนกระทั่งราพณ์จับมือ
       “มาเถอะ”
       รสิกาจำต้องไปตามแรงจูงของราพณ์
       
       ราพณ์พารสิกาเข้ามาในมุมสวนที่ค่อนข้างเงียบของโรงพยาบาล ปล่อยให้เธอได้ตั้งสติ รสิการู้สึกสับสนกับเรื่องที่เข้ามา ราพณ์เข้ามาพร้อมกับยื่นแก้วน้ำหวาน
       “ดื่มน้ำหวาน ๆ สักหน่อยจะได้รู้สึกดีขึ้น”
       “ขอบคุณ... “ รสิการับมาดื่มคิด ๆ “เรื่องเงินห้าล้าน ฉันไม่ชอบรบกวนใคร”
       “ไม่รบกวนหรอกครับ เพราะผมจะให้คุณยืม”
       “ยืม...ดอกเบี้ยของคุณคงจะขูดเลือดกับฉันจนเกินคุ้ม”
       “คุณไม่ต้องเสียทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยให้ผม แค่ตกลงรับข้อเสนอจากผมก็พอ”
       รสิกาหน้าตึงรู้ว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่
       “ข้อเสนออะไร”
       “แต่งงานกับนายราม น้องชายของผม”
       รสิกาลุกพรวด
       “ไม่มีวัน ฉันจะไม่ยอมขายตัวเองแลกเงินเด็ดขาด”
       ราพณ์รู้ว่าไม่ถูกต้องแต่ก็ต้องทำ
       “คุณมีเวลาตัดสินใจจนถึงคืนนี้” เขาเอานามบัตรใส่มือเธอ “ผมจะรอคำตอบ”
       ราพณ์มองนิ่งก่อนจะเดินออกไป รสิกามองตาม มือกำแน่นแค้นใจมาก
       
       ร้านบะหมี่หมูแดงริมถนน แม่หมวยเป็นคนลวกบะหมี่ มีลูกค้าประปราย หมวยกำลังช่วยห่อบะหมี่จัดใส่ถุงให้ลูกค้า
       “บะ เกี๊ยว พิเศษห้าห่อได้แล้วค่ะ”
       ลูกค้าเดินออกไป รสิกาก้าวเข้ามายืนแทน
       “รับอะไรดีคะ” หมวยหันมาดีใจที่เห็นเป็นรสิกา “ไอ้คุณหญิง”
       “หมวย”
       รสิกาเข้ากอดหมวย เพื่อนรักไว้แน่น ระบายความอัดอั้นตันใจทางอ้อมกอด
       “เฮ้ยๆ แกเป็นอะไร”
       หมวยเห็นแม่กับลูกค้ามองสงสัย
       “ป๊า ม๊าลุยไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวหมวยมา”
       หมวยพารสิกาแยกไป
       
       ในร้านของหวานริมถนนเยาวราช...หมวยวางช้อนลงในถ้วยของหวาน เคร้ง
       “ไอ้คุณหญิง บ้านแกนี่มันจะฟีโรโมนแผ่ซ่านเกินไปไหม พ่อแต่งกับแม่ นี่จะให้ลูกแต่งกับลูกอีก ฉันขอเปลี่ยนไปใช้นามสกุลแกได้มะ อยากขายออกมั่ง”
       “เพื่อนไม่ตลกด้วยนะหมวย”
       “ชีวิตเครียด เส้นเลือดสมองแตกตายพอดี ทุกเรื่องในโลกมันต้องมีสาเหตุ ง่าย เหมือนเส้นบะหมี่เกิดจากแป้งกับไข่ฉันใด ต้องมีสาเหตุที่ผู้ชายอยากได้แกฉันนั้นล่ะ น่าคิดออก”
       รสิกาเครียดแต่อดหน่ายกับการเปรียบของหมวยไม่ได้
       “ฉันว่ามัน...”
       “ไม่ได้ดูเข้ากันเลย ถูกต้อง แต่งก็เครียดเนอะ อยู่กับศัตรู ไม่แต่งก็เครียด เพราะป้าๆ ที่วังมีสิทธิ์ลงทะเบียนเป็นคนแก่เร่ร่อน ว่าแต่...แฟนขี้เต๊ะแกไปไหน ไอ้ศินน่ะ”
       “ฉันติดต่อเขาไม่ได้ เขาย้ายออกจากที่พักแล้ว ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
       “แฟนประสาอะไรวะ เกิดเรื่องแล้วหายหัว”
       “แต่ยังไงเรื่องนี้คนที่ต้องตัดสินใจคือฉัน...ฉันคนเดียว”
       “แต่ถ้าให้ฉันประเมินแกตกลงใจจะบะ ๆ”
       รสิกาหยิกหมวย
       “อย่าสองแง่สามง่ามกับเพื่อน เพื่อนเครียด”
       หมวยรีบเปลี่ยนคำ
       “เอ่อ...เกี๊ยวกุ้งหมูแดงกับทางโน้นช่วยวังแกใช่ไหม”
       รสิกาเครียด
       “ฉัน...ทำไมหม่อมแม่กับฉันต้องยอมให้คนโกงที่ทำร้ายท่านพ่อมาชี้นิ้วสั่งให้เราทำนั่นทำนี่ ถ้าวิญญาณท่านพ่อรับรู้ ว่าฉันต้องแต่งงานเพื่อแลกกับความช่วยเหลือจากคนที่ท่านพ่อเกลียดที่สุด ท่านพ่อคงเสียใจกับสิ่งที่ฉันทำ...ทำให้ท่านพ่อต้องเสื่อมเกียรติ”
       รสิกาน้ำตาคลอ หมวยลุกขึ้นมาจับศีรษะรสิกามาพิงกับตัวเอง ตบเบาๆ เหมือนปลอบเด็ก
       “โอ๋...เซี๊ยะ ๆ ไม่ร้องนะ ไอ้คุณหญิงของเพื่อน ค่อย ๆ คิดนะ”
       
       รสิกากอดหมวย สองเพื่อนกอดปลอบกัน

สามี ตอนที่ 2
        
       ในร้านกาแฟมานพ...ราพณ์นั่งมองมือถืออย่างรอคอย มานพที่ปิดร้านเสร็จแล้วเข้ามานั่งด้วย
        
       “ยังไม่โทรมาอีกเหรอ สงสัยจะไม่ได้ผล”
       “ดื้อ หยิ่ง ร้าย...”
       “อย่างที่แกชอบเลยใช่ไหม”
       “พูดไปก็เท่านั้น ฉันไม่มีสิทธิ์”
       “เสียดายว่ะ คบกันมาตั้งแต่หมาเลียตูดถึง จนอายุขนาดนี้ฉันยังไม่เคยเห็นแกจะคิดแต่งงานกับใคร ขนาดคุณสิว่าอดทนเป็นเลิศ ยังไม่ชนะใจแกเลย แสดงว่าคุณหญิงคงใช่สำหรับแก”
       “เฮ้อ...ไม่รู้ว่ะ จะมีผู้หญิงกี่คนที่เราเห็นแล้ว รู้สึกอยากให้เขาอยู่ในสายตาตลอดไป ฉันรู้สึกแบบนั้นกับเขา”
       มานพตบไหล่ราพณ์อย่างเห็นใจ
       “คุณหญิงเงียบแบบนี้ พรุ่งนี้แกคงต้องเหนื่อยหน่อย”
       “เพื่อนผู้มีพระคุณว่าไง ว่าตามกันอยู่แล้ว”
       ราพณ์ฝืนยิ้ม หน้าเครียดเต็มที
       
       รามมาทุบประตูตื้ออยู่หน้าห้องปิ๋ม
       “คุณปิ๋ม...คุณปิ๋ม”
       ไม่มีเสียงตอบจากในห้อง จากทุบธรรมดาเป็นอาละวาดอย่างรุนแรงโครม ๆ ฝรั่งชายจากข้างห้องออกมาโวยด้วยความหัวเสียสุด ๆเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รามมาโวยวาย
       “Stop It! If you don’t stop it, I gonna kill you!” (หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่หยุด ฉันจะฆ่าแก!)
       รามสวน
       “Not your business!” (ไม่ใช่เรื่องของแก)
       รามไม่สนใจไม่โต้ตอบ ทุบประตูต่อไปไม่หยุด ฝรั่งหัวเสีย
       “Hey!”
       ทันทีที่ฝรั่งแตะตัว รามหันไปต่อย ผัวะ!ทันที รามหันไปทุบต่อ
       “ปิ๋ม เปิดประตู”
       ฝรั่งชายอีกคน เข้ามาถีบรามกระเด็นไป รามลุกขึ้นมาจะเอาเรื่องชะงักที่เห็นว่ามีสองคน แต่จะหนีก็ไม่ทันมือฝรั่งคนแรกกระชากรามเข้ามาต่อย แล้วมหกรรมการโดนกระทืบก็เกิดขึ้น
       
       รามกลับมาที่ห้องพัก มองในกระจกในสภาพหน้าตาบอบช้ำ
       “หนีกลับเมืองไทย คิดว่าจะหนีผมพ้นเหรอปิ๋ม...”
       รามไม่ยอมแพ้
       
       เช้าวันใหม่...รสิกาเปิดสมุดบัญชี เห็นว่ามีเงินอยู่สี่แสนก็เครียด
       “ถ้าจ่ายก้อนนี้ไป จะไม่มีเงินสำรองเหลือเลย เฮ้อ...”
       แหวววิ่งขึ้นมาอย่างรีบเร่ง
       “คุณหญิงคะ มีแขกมาขอพบค่ะแต่...”
       “มีอะไรเหรอพี่แหวว”
       แหววท่าทางหวั่น ๆ
       
       รสิกาเดินลงมาเจอ มานพเข้ามาพร้อมตำรวจ
       “ผมมารับค่าชดเชย”
       “คุณนพคะ ฉันขอจ่ายก้อนแรกสี่แสนก่อนได้ไหมคะ ส่วนที่เหลือ...”
       มานพสวนทันที
       “คุณคิดจะเบี้ยวผมใช่ไหม คิดแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ คุณตำรวจครับ ผมขอแจ้งความจับคุณหญิงรสิกา ประกาศเกียรติ เขาขับรถประมาทำให้น้องสาวของผมบาดเจ็บ ทำให้หลานของผมตาย”
       รสิกาอึ้งทำอะไรไม่ถูก แหววเห็นท่าไม่ดีรีบไปตามแม่นม ตำรวจเข้ามาหารสิกา
       “ผมคงต้องขอเชิญคุณหญิงไปที่โรงพักครับ”
       “ให้ติดคุกชดใช้ความผิดไปเลยนะคุณตำรวจ”
       รสิกาอึ้งช็อคไป
       “เชิญครับ”
       รสิกามือสั่นกลัวอย่างควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ ราพณ์เข้ามา
       “สวัสดีครับ” ราพณ์มองรสิกา “ถ้าคุณหญิงจะขอเจรจาไกล่เกลี่ยกับคุณนพ”
       รสิกาตวาด
       “ไม่ต้อง”
       ราพณ์มองหน้ารสิกาแล้วหันมามองหน้ามานพเป็นการให้สัญญาณว่าเชือดได้
       “มัวพูดอะไรกันอยู่ได้ คุณตำรวจจับคนร้ายไปโรงพักเลย”
       แหววเข้ามาพร้อมกับแม่นม
       “คนร้าย คุณหญิงเป็นคนร้ายเหรอคะ” แหววเสียงดังตกใจ
       แม่นมเข้ามาขวาง
       “อย่านะ อย่าจับคุณหญิงของนมนะคะ”
       มานพสวน
       “ฆ่าคนตายจะไม่ให้จับได้ยังไง คุณตำรวจเอาตัวคุณคนนี้ไปโรงพัก”
       “อย่านะคุณตำรวจ อย่าทำคุณหญิงของนม”
       แม่นมกับแหววทั้งร้องทั้งกอดรสิกาไว้ไม่ยอมให้ตำรวจจับตัวรสิกาไป
       “อย่าเอาคุณหญิงไป” แหววถึงขั้นร้องไห้จะเป็นจะตาย “คุณหญิง”
       รสิกาโดนกดดันถึงขีดสุด รสิกามองราพณ์ที่มองอย่างรออยู่ก่อนแล้ว ราพณ์ส่งสายตาว่าจะเอายังไง รสิกาตัดสินใจ
       “ค่ะ...”
       ทุกคนชะงักงง มีแต่ราพณ์กับมานพที่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร ราพณ์หันมามาหามานพ
       “คุณมานพ ผมขอเจรจากับคุณ...”
       มานพมองรสิกา
       “คุณหญิงให้เขาเป็นตัวแทนเจรจากับผมใช่ไหมครับ”
       รสิกากล้ำกลืน
       “ค่ะ...”
       ราพณ์มองรสิกาอย่างพอใจในชัยชนะ
       
       ราพณ์กับเจ้าสัวเรียวคุยกันในห้องทำงานที่บริษัท เจ้าสัวเรียวมองอย่างไม่อยากเชื่อ
       “คุณหญิงตกลงแต่งงานแล้วจริงเหรอ”
       “ครับ”
       เจ้าสัวเรียวมองราพณ์ที่ดูสีหน้าซึม ๆ
       “ลื้อยินดีที่จะให้รามแต่งกับคุณหญิงหรือเปล่าอาราพณ์”
       “รามเป็นน้อง เป็นคนในครอบครัว ผมควรต้องยินดี”
       “แต่ไม่เต็มใจใช่ไหม...”
       “ผมรู้ว่าป๊าห่วงราม ถ้าสิ่งไหนที่ทำให้ป๊าสบายใจได้ ผมจะทำ”
       เจ้าสัวเรียวมองราพณ์ด้วยความรักและภูมิใจ
       “ลูกกตัญญูคือสิ่งล้ำค่าของพ่อแม่ ป๊าโชคดีที่มีลื้อ แต่ป๊าจะมีความสุขมากที่สุด ถ้าได้เห็นลูกทุกคนมีความสุข มีครอบครัวที่ดี”
       “ตอนนี้ผมมีพระลบก็มีความสุขอยู่แล้วครับ”
       “ลื้อแบกรับทุกอย่างไว้บนบ่าเพื่อครอบครัว ความกตัญญูจะทำให้ลื้อเจริญรุ่งเรืองนะอาราพณ์”
       ราพณ์ยิ้ม
       “ครับ”
       เจ้าสัวเรียวมองลูกชายอยากจะช่วยให้สมหวังเหลือเกิน ขณะเดียวกันนั้นด้านนอกฟ้าครึ้ม เสียงฟ้าร้องดังมา
       
       รสิกายืนซึมอยู่ที่ระเบียงเหม่อมองออกไปด้านนอก แม่นมพาหมวยเข้ามา
       “ตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อเช้าก็เอาแต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้นตลอดเลยค่ะ คุณหมวยช่วยปลอบคุณหญิงให้ทีนะคะ นมเป็นห่วง”
       “ค่ะ หมวยจะจัดการให้นะคะ”
       แม่นมออกไปพร้อมกับปิดประตู หมวยเดินไปที่ระเบียง
       “ไอ้คุณหญิง”
       รสิกาสะดุ้งนิดหน่อยหันกลับมาเห็นเป็นหมวย ก็เหมือนเขื่อนแตกกำแพงทลาย เธอโผเข้ากอดเพื่อน
       “หมวย”
       รสิกากลั้นไม่อยู่ร้องไห้อย่างเจ็บปวด หมวยปลอบ
       “โอ๋ๆ ”
       
       หมวยเห็นท่าทีก็รู้คำตอบว่าเกิดอะไรขึ้นกับรสิกา
       
       

       จบตอนที่ 2 
        
       
       
       


หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สามี ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
สามี ตอนที่ 13
สามี ตอนที่ 12
สามี ตอนที่ 11
สามี ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 11 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 11 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบเกรท พรีม สวยหล่อเหมาะสมกันดี
ฝ้าย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบพระ-นาง คู่นี้อยู่นะ
can
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014