หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สามี

สามี ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
18 พฤศจิกายน 2556 16:19 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สามี ตอนที่ 3
        สามี ตอนที่ 3 (ต่อ)
       
       ปฐวีเดินนำสุรีย์ส่องเข้ามาในห้องอาหารของโรงแรม
       
       “ทำไมต้องให้สุมาแทนคุณพ่อด้วยนะ แค่คุยกับลูกค้าไม่ได้เป็นปาร์ตี้สักหน่อย พี่วีมาคนเดียวก็พอแล้ว”
       ปฐวีรู้ทัน
       “เซ็งเพราะคิดว่าจะเป็นงานใหญ่มีนักข่าวล่ะสิ...บ้าชื่อเสียง”
       “ไม่เห็นแปลก ที่นังอ้ายยังบ้าฐานันดรเลย”
       ปฐวีมองไม่พอใจ
       “เรียกอ้ายให้มันดี ๆ หน่อย”
       “แตะต้องไม่ได้เลยนะ พี่น้องก็ไม่ใช่ทำไมต้องเข้าข้างมันนักหนา”
       ปฐวีมองเซ็งยังไม่ทันตอบ สุรีย์ส่องกลับชะงักไม่เดินต่อ ปฐวีเห็นสายตาของสุรีย์ส่องดูตกใจมากมองตามสายตาเห็นรุ้งรายควงกับวศินเข้ามา ปฐวีอึ้งๆ
       “ไอ้วศิน...ทำไม...”
       สุรีย์ส่องรีบปรี่เข้าไปหาวศินกับรุ้งรายด้วยความไม่พอใจ
       “ศิน บังเอิญจังเลยค่ะ แล้วนี่ทำไมถึงได้มากับ...”
       สุรีย์ส่อง มองรุ้งรายแบบไม่ชอบหน้า ปฐวีสายตาไม่พอใจ
       “แล้วหญิงอ้ายล่ะ”
       วศินอึกอัก รุ้งรายแทรก
       “เรื่องของคนอื่นศินเขาไม่รู้หรอก เพราะเขาจะต้องรู้แค่เรื่องของฉันเท่านั้น”
       รุ้งรายทำซบกับต้นแขนวศิน จงใจกวนประสาท สุรีย์ส่องไม่พอใจ แต่ไม่เท่ากับปฐวีที่กระชากคอเสื้อวศินเลย
       “แกหักหลังอ้ายงั้นเหรอ ไอ้...”
       รุ้งรายตวาดเสียงดัง
       “หยุดนะ คุณไม่มีสิทธิ์ทำร้ายคนของฉัน”
       สุรีย์ส่องอึ้งมองวศิน
       “ศิน...นี่คุณกับรุ้งราย...ทำไมต้องเป็นรุ้งราย มันดีกว่าสุตรงไหน” สุรีย์ส่องเสียใจ
       รุ้งรายมองอาการสุรีย์ส่องรู้ว่าต้องมีใจกับวศินแน่
       “อกเขาไปสิคะศิน ว่ารุ้งดีกว่าตรงไหน” รุ้งรายเย้ยใส่เต็มที่
       “ฉันรู้นะว่าเธอชอบใช้ของมือสองตามกำพืดเดิม แต่ไม่คิดว่าเธอจะชอบใช้ผู้ชายมือสองต่อจากคนอื่นด้วย” สุรีย์ส่องเหยียดหยัน
       รุ้งรายสวนเย้ยเยาะ
       “มือสองก็โอนะ เพราะเป็นผู้ชายที่บางคนอยากได้จนตัวสั่น”
       วศินอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี เขาตัดบท
       “คุณรุ้งกลับกันเถอะครับ ผมไม่อยากทานที่นี่แล้ว”
       รุ้งรายกวนประสาท
       “ก็ดีนะ แถวนี้มลภาวะมันเยอะ อากาศสกปรกซะจนฉันไม่กล้าหายใจแรง กลัวเชื้อโรค เรากลับไปทานที่ห้องกันดีกว่านะ ไปก่อนนะสุรีย์ส่อง”
       รุ้งรายจงใจยั่วสุรีย์ส่องให้แค้นด้วยการควงวศินออกไป ปฐวีมองตามไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น สุรีย์ส่องเดินตาม ใช้มือถือเดินตามไปถ่ายคลิปของวศินกับรุ้งรายเอาไว้
       
       รสิกาป้อนโจ๊กให้แม่นม
       “คุณหญิงขา แล้วหม่อมท่านล่ะคะ”
       “กลับไปแล้วจ๊ะ แต่พรุ่งนี้หม่อมแม่จะมาเยี่ยมนมตอนบ่ายๆ นะ นม ทานอีกสักคำนะ นะคะ...คนดีของอ้าย”
       แม่นมโดนลูกอ้อนก็จำต้องยอมทานอีกคำตามที่ขอ รสิกาป้อนโจ๊กให้เอาผ้าเช็ดปากเบาๆ ราพณ์ยืนอยู่ที่ประตูแอบมองจากด้านนอกมองมุมอ่อนโยนของรสิกาอย่างประทับใจ
       “นมจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่คะ ของที่วังก็ยังเก็บไม่เรียบร้อย”
       รสิกาจับมือแม่นม
       “นมจ๋า...ถ้านมไม่อยากย้ายออกจากวัง อ้ายจะบอกหม่อมแม่ขอให้แม่นมอยู่ที่วังนะจ๊ะ”
       “ไม่ค่ะ คุณหญิงไปไหนนมจะตามไปดูแลด้วย นมจะไม่ยอมทิ้งคุณหญิงของนมเด็ดขาด”
       “ถ้าต้องไปจากวังจริง ๆ นมจะทนได้เหรอจ๊ะ”
       แม่นมใจหายแต่ยังพยายามฝืนพูด แม่นมจับมือรสิกาให้แน่ใจ
       “ในโลกนี้ไม่มีอะไรสำคัญกับนมมากไปกว่าคุณหญิงหรอกค่ะ อย่าทิ้งนมไว้นะคะ พานมไปด้วยนะคะคุณหญิง”
       แม่นมหายใจติดขัด
       “นมจ๊ะ”
       รสิกาดูท่าอาการของนมจะไม่ดี รีบกดเรียกพยาบาล เสียงราพณ์ดังขึ้น
       “คุณหมอทางนี้ครับ”
       ราพณ์เปิดประตูเข้ามา พยาบาลกับหมอเข้ามาดูอาการแม่นม รสิกายืนมองทั้งตกใจและเป็นห่วง ราพณ์เข้ามายืนเคียงข้างมองเหตุการณ์เงียบๆ
       
       ประสิทธิ์กับสุรีย์ส่องคุยกันอยู่ในห้องหนังสือ ประสิทธิ์มองภาพของวศินกับรุ้งรายที่ควงกัน
       “รุ้งราย...กับ...”
       “วศิน...แฟนนังอ้ายค่ะพ่อ”
       “วศิน ผู้ชายที่แกเคยคลั่งสมัยเรียนใช่ไหม”
       “คนนี้ล่ะค่ะพ่อ”
       ประสิทธิ์มองแล้วคิด
       “นี่แกอย่าบอกนะว่า...”
       สุรีย์ส่องสะใจ
       “นังอ้ายมันโดนเขี่ยทิ้งแล้วค่ะ”
       “แล้วแกแค็ปภาพสองคนนี้มาทำไม”
       สุรีย์ส่องยิ้ม
       “ไม่มีอะไรสนุกไปกว่าทำให้นังอ้ายเป็นตัวตลกหรอกค่ะพ่อ สุจะเหยียบมันให้จมดิน”
       “ก็ดีนะ ให้หม่อมวลีกับหญิงอ้ายได้เจอความอับอาย แล้วยังดิสเครดิต เจ้าสัวเรียวด้วยพฤติกรรมเละเทะของลูกสาวได้อีก พ่อชอบ”
       สุรีย์ส่องยิ้มร้าย
       
       แม่นมนอนหลับ การหายใจเป็นปกติ รสิกาขยับผ้าขึ้นมาห่มให้แล้วขยับนั่งกุมมือ ราพณ์เดินเข้ามาในห้องมองการดูแลของรสิกาอย่างประทับใจ
       “ผมจ้างพยาบาลพิเศษไว้แล้ว คุณกลับไปพักเถอะคุณหญิง”
       “คุณราพณ์...ฉันขอเวลาคุยกับคุณหน่อยได้ไหม”
       ราพณ์มองรสิกาที่สีหน้าดูลำบากใจ ราพณ์สงสัยว่ามีเรื่องอะไร
       
       รสิกาเดินนำเข้ามาที่มุมสวยรู้สึกอึดอัดใจมากที่ต้องเป็นฝ่ายขอร้อง แต่ก็พยายามเพื่อแม่นม ราพณ์ตามเข้ามาไม่รุกไม่กดดัน มองอย่างรอคอย รสิกาตัดสินใจหันกลับมา
       “ฉันจะขอยืดเวลาในการย้ายออกจากวัง”
       “ไหนว่ายอมเป็นหม่อมไร้วังไง กลัวความลำบากจนยอมกลืนน้ำลายตัวเองเลยเหรอครับคุณหญิง”
       “ฉันไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง”
       “ผมทราบว่าคุณทำเพื่อคุณนม แล้วคุณต้องการเวลานานแค่ไหน”
       “จนกว่าแม่นมจะ...” รสิกาพูดไม่ออก “แม่นมรักวังนั้นมาก...ฉัน”
       “ผมตกลง”
       รสิกาไม่อยากเชื่อ มองอย่างประเมิน
       “ฉันต้องแต่งงานกับคุณเป็นข้อแลกเปลี่ยนใช่ไหม”
       “ก็โลกนี้ไม่มีของฟรีนี่ครับ” ราพณ์ขยับเข้าไปใกล้ “แต่คุณหญิงรังเกียจผมมากไม่ใช่เหรอครับ”
       “ค่ะ ฉันรังเกียจ เพราะนายทุนอย่างพวกคุณใช้เงินเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนอื่น นั่นคือสิ่งที่คนดีๆ เขาไม่ทำกัน”
       ราพณ์หมั่นไส้
       “คุณหญิงช่างมีคุณธรรมสูงส่งเหลือเกินนะครับ เสียเกียรติมากไหมครับที่ต้องมาเกลือกกลั้วกับคนอย่างผม”
       “การแต่งงานกับคุณเท่ากับฉันทำลายประกาศเกียรติด้วยมือของฉันเอง คุณคิดว่าฉันจะรู้สึกยังไง”
       “ถ้ามันจะทำให้คุณหญิงเสื่อมเสียขนาดนั้น...ก็ไม่ต้องแต่งครับ”
       รสิกามองว่าหมายความว่ายังไง
       “ผมจะให้คุณหญิงอยู่ที่วังต่อไป...แลกกับการที่คุณหญิงต้องอยู่กับผมในฐานะเมียนอกสมรส”
       รสิกาตะลึง
       “คุณ”
       “ผมแค่เพิ่มทางเลือกให้คุณหญิง คุณหญิงตัดสินใจนะครับ ว่าจะเป็นเมียตีทะเบียน หรือเมียนอกสมรส”
       
       รสิกาอึ้งกับข้อเสนอของราพณ์

สามี ตอนที่ 3
         
       ราพณ์มองรสิกาที่ยังยืนนิ่ง เขามองนาฬิกาข้อมือ
        
       “เวลาของผมเป็นเงินเป็นทอง แล้วผมก็ไม่เคยต้องรอ...”
       รสิกามอง ราพณ์มองกดดัน
       “เงียบ ผมถือว่าไม่ตกลง...งั้นก็...”
       “นานแค่ไหน” รสิกามองราพณ์ด้วยสายตาเกลียดมาก “ที่ฉันต้องอยู่กับคนอย่างคุณ”
       ราพณ์ยิ้มกวนๆ
       “จะชั่วคราวหรือตลอดไป ผมก็อนุมัติ เอาเป็นว่าเราจะจดทะเบียนสมรส คุณหญิงจะได้อยู่วังประกาศเกียรตินานเท่าที่คุณหญิงต้องการ ตกลงไหมครับ”
       รสิกาได้แต่นิ่งเป็นการตอบรับ ราพณ์ยังยิ้มยียวนต่อ
       “แต่ระหว่างนั้นคุณหญิงต้องทำหน้าที่ของภรรยาที่ดีให้กับผม ทั้งเรื่องในครอบครัวและ...” ราพณ์ทำหน้ากรุ้มกริ่ม กวนประสาท
       “หยาบคาย” รสิกาโกรธมาก
       “แลกกับการที่จะให้คุณนมมีความสุขในวาระสุดท้ายของชีวิต...มันคุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม”
       รสิกาเจ็บใช้ความคิดประเมินอย่างรวดเร็ว
       “ฉันไม่เคยเอาศักดิ์ศรีมาคำนวณกำไรขาดทุน”
       “แต่วันนี้คุณหญิงกำลังขายและผมก็จ่ายเงินซื้อ จริงไหมครับ”
       “สักวันฉันจะซื้อศักดิ์ศรีของประกาศเกียรติคืน และถึงวันนั้นฉันต้องการอิสระ”
       ราพณ์ยิ้มไม่คิดว่ารสิกาจะทำได้
       “แต่ถ้าจะซื้อคืนทั้งวัง ก็แปดสิบห้าล้านนะครับ”
       “แต่หม่อมแม่...”
       “คุณหญิงนี่เกลียดปลาไหลแต่กินน้ำแกงนะ ปากบอกว่าเกลียดเงินนายทุนแต่ก็อาศัยวังที่นายทุนจ่ายเงินให้อย่างไม่รังเกียจ นึกว่าจะหยิ่งที่แท้ก็เห็นแก่ความสบาย”
       รสิกาสายตากร้าว
       “แปดสิบห้าล้าน แลกกับวังและอิสระของฉัน”
       ราพณ์ยิ้ม
       “ผมตกลง”
       รสิกามองราพณ์อย่างเกลียดชัง แค้นแทบกระอัก รสิกาสะบัดหน้าไป ราพณ์มองตามยิ้มนิด ๆ ในใจรู้สึกดีใจที่ในที่สุดก็ดึงตัวรสิกามาได้สำเร็จ
       
       เช้าวันใหม่...เจ้าสัวเรียวเลื่อนหนังสือพิมพ์ คอลัมน์ข่าวทานตะวันจ๊ะจ๋าแล้วตบโต๊ะปังเงยหน้ามองราพณ์กับรุ้งรายทื่ยืนอยู่ ราพณ์ยืนนิ่ง รุ้งรายก็ดูสงบไม่สะทกสะท้านทั้งคู่
       “รุ้ง บอกป๊าสิว่านี่มันเรื่องอะไร”
       ราพณ์มองที่หนังสือพิมพ์เห็นรูปของรุ้งรายกับวศินที่ถูกขยายค่อนข้างชัด
       “รุ้งกับ...คนรักคุณหญิงนี่”
       รุ้งรายหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน
       “วังประกาศเกียรติสะเทือนหนัก เมื่อคุณหญิงรสิกาโดนลูกสาวเจ้าสัวคนดังฉกผู้ชายออกจากอก ครอบครัวเพิ่งจะดองเป็นทองแผ่นเดียวกับเจ้าสัวคนดังไม่เท่าไหร่ ก็ต้องถวายของรักตามเป็นของขวัญแต่งงานให้หม่อมแม่คนสวยซะแล้ว เอ...มอบกายถวายวังกันขนาดนี้ ลิ้มวัฒนาถาวรกุลคงมีทีเด็ดไม่ธรรมดา แว่วว่าอีกไม่นานคุณหญิงจะเซอร์ไพร์สจนเหล่าเซเลบต้องตกเก้าอี้กันเลยทีเดียว”
       เจ้าสัวเรียวเสียงแข็ง
       “ลื้อทำบ้าอะไร”
       รุ้งรายมอง ๆ หนังสือพิมพ์
       “ฝีมือยัยสุรีย์ส่อง มันจงใจดิสเครดิตเรา”
       “ป๊าไม่สนใจว่าจะเป็นฝีมือใคร แต่แกไม่ควรทำแบบนี้”
       รุ้งรายไม่ได้กลัวหรือว่ารู้สึกผิด บอกเรียบ ๆ ตามเจตนารมณ์
       “ป๊าคะ...รุ้งทำเพื่อเฮีย”
       “ลื้อจะกันวศินออกจากคุณหญิงใช่ไหม...ลื้อรักชอบไอ้เจ้าวศินนี่หรือเปล่า”
       “พวกทะเยอทะยานแบบนี้ อยู่ด้วยรุ้งคงหมดตัวแน่ค่ะป๊า”
       “แล้วจะยาวนานแค่ไหน” ราพณ์ถามขึ้น
       “ก็จนกว่าเฮียจะเข้าฝั่งเข้าฝาได้นั่นแหละ”
       ราพณ์หันมาหาเจ้าสัว
       “งั้นก็คงไม่นานหรอกครับป๊า”
       เจ้าสัวเรียวกับรุ้งรายมองราพณ์
       “พูดแบบนี้แสดงว่าเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”
       ราพณ์ยิ้ม
       “วันนี้ผมคงไม่ทานมื้อเช้ากับป๊านะครับ”
       “ไม่ทานกับป๊าจะไปทานกับใครล่ะเฮีย”
       ราพณ์ยิ้มกว้าง
       
       รสิกาเพิ่งลงมาจากด้านบนเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร ชะงักที่เห็นราพณ์ยืนรออยู่แล้ว
       “คุณมาที่นี่ทำไม”
       “ว่าที่สามีจะมาทานมื้อเช้ากับว่าที่ภรรยา ไม่ได้เหรอครับ”
       รสิกามองราพณ์เหมือนอยากจะฆ่าให้ตาย ราพณ์ขำๆ
       “อย่าทำเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อผมสิครับ กินสามีตัวเองมันไม่อร่อยหรอก...แค่ชิมๆ ก็พอเร้าใจกว่า”
       ราพณ์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ รสิกาจะตบแต่เขาจับข้อมือเธอไว้
       “ไม่ฉลาดเลยนะครับที่จะทำร้ายเจ้าหนี้”
       “คุณต้องการอะไร”
       ราพณ์ยื้อ ลีลา
       “ทานข้าวก่อนได้ไหม ผมหิว”
       แหววเข้ามาพร้อมกับชามข้าวต้มวางให้กับรสิกา แหววมองทางราพณ์สายตาไม่ชอบแต่ก็ไม่แสดงจนน่าเกลียด
       “อาหารเช้าค่ะคุณหญิง”
       “จัดให้ผมด้วยที่นึง”
       แหววเหวอนิด ๆ ที่โดนสั่ง รสิกามองราพณ์ เขามองกลับแบบว่าเธอจะทำยังไงจะหักหน้าหรือจะยอมตาม
       “จัดมาให้คุณราพณ์ด้วยนะจ๊ะ”
       “ค่ะ” แหววออกไป
       “ว่าที่ภรรยาผมน่ารักจริงๆ”
       รสิกามองราพณ์แค้นๆ
       
       สุรีย์ส่องแต่งตัวเรียบร้อย กำลังยืนส่องกระจกเตรียมตัวจะไปทำงาน เสียงทุบประตูดังมาก เธอเดินไปเปิดประตู เป็นปฐวียืนหน้าถมึงทึงอยู่หน้าห้อง สุรีย์ส่องรู้เลยว่าเรื่องอะไร
       “เห็นแล้วล่ะสิ”
       ปฐวีชูหนังสือพิมพ์ในมือ
       “ฉันขอสั่งให้แกเลิกหาเรื่องอ้ายสักที”
       สุรีย์ส่องสวนทันที
       “ไม่...ยิ่งเห็นนังอ้ายมันเจ็บ มันทุกข์ สุยิ่งมีความสุข”
       ปฐวีสมเพช
       “แกก็ทำได้แค่ทำให้เขาเจ็บ แต่ก็ไม่มีวันชนะอ้ายได้”
       สุรีย์ส่องโกรธมาก
       “ถอนคำพูดนะพี่วี”
       “มันคือความจริง แกเคยชนะอ้ายได้สักครั้งไหม เรียนก็ไม่ได้เกียรตินิยมอย่างอ้าย จีบไอ้วศิน เขาก็ไม่เลือกแก แต่ไปวิ่งตามอ้าย จนถึงทุกวันนี้อ้ายเป็นมัณฑนากรโกอินเตอร์ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แกยังย่ำอยู่กับที่กินเงินพ่อ ทำหนังสือไฮโซยกหางตัวเอง คนแพ้แล้วพาลอย่างแกมันแย่สิ้นดี”
       สุรีย์ส่องแค้น
       “มากไปแล้วนะพี่วี...ที่พี่เข้าข้างมันขนาดนี้เพราะพี่ชอบมันใช่ไหม นังอ้ายน่ะ”
       ปฐวีอึ้งไปนิด
       “คิดว่าสุไม่รู้เหรอว่าพี่เชิดชูมัน ดีกับมันยกให้มันเป็นดอกฟ้า เพราะหวังให้มันมองหมาวัดอย่างพี่ใช่ไหมล่ะ...นังอ้ายมันไม่เคยเห็นหัวพวกเราพี่คิดเหรอว่ามันจะมองหมาอย่างพี่ เห่าให้ตายมันก็ไม่มีวันสนใจ สักวันสุจะต้องชนะนังอ้ายให้ได้ ถึงวันนั้นสุจะเหยียบมันให้จมดิน มันต้องอยู่ใต้ฝ่าเท้าสุ พี่จำไว้”
       สุรีย์ส่องปิดประตูใส่หน้า ปฐวีโกรธคิดเป็นห่วงรสิกา
       
       รสิกาทานข้าวต้ม สีหน้าฝืนมากๆ ในขณะที่ราพณ์นั่งข้างๆ มองรสิกาที่นั่งกินเงียบ ๆ เขาจงใจกวนประสาทซดข้าวต้มโฮกๆ เคี้ยวจั๊บๆ
       “คุณสนุกมากไหม”
       รสิกามองอย่างไม่พอใจแล้ววางช้อน ราพณ์ยิ้มรู้ว่ายั่วได้ผล
       “ผมไม่ค่อยชอบความเงียบน่ะครับ คุณหญิงรู้ตัวไหมว่าหน้าตาคุณหญิงทำเหมือนการทานข้าวกับผมมันเหมือนเป็นวันสิ้นโลก”
       “ก็ตอนนี้ฉันรู้สึกแบบนั้นอยู่จริงๆ ฉันยินดีนะคะที่คุณรู้ตัว”
       ราพณ์สะอึกที่พอยั่วไป คำตอบรสิกากลับทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด
       “คุณคงไม่ได้กำลังพาลผมเพราะเรื่องข่าวใช่ไหม”
       “ข่าวอะไร”
       ราพณ์อึ้งที่รสิกาตอบย้อนมาเหมือนไม่รู้ ก็รู้ว่าหลุดปากไปแล้ว
       “ฉันกำลังถามคุณอยู่ว่าคุณพูดถึงข่าวอะไร”
       ราพณ์เปลี่ยนเรื่องทันที
       “ที่ผมมาวันนี้เพราะ...”
       ราพณ์หยิบซองเอกสารแล้วดึงเอกสารสัญญาเงินกู้ พร้อมกับปากกาวางตรงหน้า
       “นักธุรกิจอย่างผมคงไม่ลงทุนโดยไม่มีหลักฐานหรอกนะครับ ยอดเงินทั้งหมดแปดสิบห้าสิบล้าน ส่วนค่าผ่าตัด ผมแถมให้ คุณหญิงตรวจเอกสารก่อนได้นะครับ”
       รสิกาหยิบเอกสารขึ้นมาดู
       “ถ้าฉันไม่เซ็น...”
       “ผมก็จะได้เห็นว่าผู้ดีไร้สัจจะ ไร้เกียรติตัวเป็นๆ น่ะมันเป็นยังไง”
       รสิกามองแค้นหนักแทบกระอัก เธอมองหนังสือสัญญาคิดหนัก ราพณ์มองแบบแอบลุ้นให้เธอหยิบปากกา รสิกาตัดสินใจ
       “แต่ฉันมีข้อแม้ว่าถ้าฉันหาเงินมาคืนคุณได้ทั้งหมด ฉันจะต้องเป็นอิสระจากคุณ”
       ราพณ์ขำ
       “แปดสิบห้าล้านนะครับ”
       “ใช่”
       ราพณ์ยิ้มมั่นใจมาก
       “ขอให้มีวันนั้นนะครับ”
       รสิกาโกรธมากที่โดนต้อนจนมุม เธอเซ็นชื่อแล้ววางปากกา ราพณ์หยิบเอกสารมาดูแล้วมองเธอ รสิกามองตอบอย่างไม่ยอมเป็นเบี้ยล่าง สองคนต่างประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ราพณ์เซ็นชื่อในส่วนของผู้ให้กู้
       “สัญญามีผลตั้งแต่ตอนนี้ คุณหญิงรู้ใช่ไหมครับว่าเป็นลูกหน้าที่ดีจะต้องเชื่อฟังเจ้าหนี้ทุกเรื่อง”
       รสิกานั่งคอแข็งแค้นมาก ราพณ์ออกไป รสิกามองตามเจ็บปวดที่ต้องตกเป็นฝ่ายยอม
       
       สิริโสภาเดินวนไปมาอยู่หน้าบ้านอย่างหงุดหงิด พยายามโทรหามานพ
       “รับสิ คุณนพ”
       สิริโสภารออย่างกระวนกระวายจนสายตัดก็กดโทรใหม่อีก
       
       มานพ ใส่ฟอร์มร้านกาแฟของตัวเอง ยกแก้วกาแฟมาวางตรงหน้าราพณ์
       “อเมริกาโน่ครับคุณราพณ์”
       มานพวางแล้วขยับถอยมายืนอย่างรักษาระยะห่างในฐานะลูกน้อง
       “ถ้าจะนอบน้อมขนาดนี้ คลานเข่ามาเสิร์ฟกาแฟจะดีมาก”
       “ได้ครับ...”
       มานพกวนประสาทราพณ์ ลงคุกเข่าจะคลาน แก้วที่กำลังจะเอาน้ำเปล่ามาเสิร์ฟให้หยุดดูแล้วยิ้มขำรู้ว่ามานพแกล้ง ราพณ์หันไปฟ้อง
       “คุณแก้วครับ...สามีคุณแก้วกำลังวอน ถ้าไม่อยากตกงานกลับมาเป็นเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้”
       มานพลุกขึ้นตบไหล่ทันที
       “เอาไง ว่ามาเลย เพื่อน”
       ราพณ์ขำ
       “ขอความพอดี”
       มานพลุกขึ้นยิ้มๆ เสียงมือถือมานพดัง แก้วหยิบมือถือมาให้
       “นพคะ”
       มานพมองโทรศัพท์ในมือที่ยังดังกระหน่ำไม่หยุดหันมองราพณ์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ราพณ์เห็นสีหน้ามานพหนักใจ ก็ถามขึ้น
       “สิเหรอ”
       มานพพยักหน้าเสียงมือถือเงียบไป
       “ตกลงแกจะแต่งงานกับคุณหญิงแน่ใช่ไหม ไหนว่าไม่อยากมีภาระถ่วงชีวิตไง”
       “เขาไม่ใช่ภาระ แต่เขาเป็นสัมภาระ”
       “ไม่ใช่หน้าที่แต่เป็นของจำเป็นต่อชีวิต ยอมแบกด้วยความเต็มใจว่างั้นเถอะ”
       ราพณ์ยิ้มพอใจที่มานพเข้าใจ
       “เขายอมตกลงแล้ว แล้วแกจะทำยังไงกับคุณสิ แกคงไม่คิดจะมีเมียสองหรอกนะ”
       “ไม่ ฉันอยากให้เกียรติคุณหญิง...ให้ฉันจัดการเรื่องคุณหญิงให้เรียบร้อย ฉันจะคุยกับสิเอง”
       มานพมองราพณ์อย่างพอจะรู้ว่า วันข้างหน้าจะมีปัญหาของสิริโสภารออยู่แน่
       
       เย็นนั้น รสิกาเข้ามาที่ห้องรับแขกแล้วชะงักที่เห็นเจ้าสัวเรียว รัตนาวลี ราพณ์นั่งรออยู่ ราพณ์ลุกมาหาจับมือเธอไว้ รสิกาจะขืน เขาจึงพูดด้วยเบาๆ
       “คุณหญิงจะเบี้ยวเหรอครับ”
       รสิกาได้สติยอมให้ราพณ์จูงมือไปนั่ง รัตนาวลีมองอย่างแปลกใจ ขณะที่เจ้าสัวเรียวทึ่งๆ ที่รสิกายอมราพณ์แต่โดยดี
       “วันนี้ผมขอให้ป๊ามาเป็นเถ้าแก่สู่ขอคุณหญิงอย่างเป็นทางการน่ะครับ ผมทราบว่าหม่อมอาจจะคิดว่ามันเร็วเกินไป เพราะผมกับคุณหญิงเพิ่งรู้จักกัน ผมประทับใจคุณหญิงมานานแล้วครับ ก่อนหน้านี้ผมไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จัก แต่หลังจากที่ได้ใกล้ชิดกัน ผมก็มั่นใจว่าคุณหญิงคือคนที่ผมอยากจะร่วมชีวิตด้วย ผมรักคุณหญิงครับ”
       รสิกามองราพณ์ คิดว่าสร้างเรื่อง ใจเธอไม่เชื่อที่เขาพูดเลยสักนิด เจ้าสัวเรียวมองออกว่าราพณ์พูดออกมาจากใจ
       “ถ้าคุณราพณ์ยืนยันแบบนั้น ฉันก็คงไม่ขัดข้องแต่คนที่จะแต่งงานคือหญิงอ้าย ฉันคงต้องให้เจ้าตัวเขาเป็นคนตัดสินใจ”
       รัตนาวลีหันไปทางรสิกา ทุกคนมองเธอ รสิกาเห็นสายตาของราพณ์ที่มองมาอย่างกดดัน
       “อ้าย...รู้จักคุณราพณ์ไม่นาน แต่ที่อ้ายรู้จัก อ้ายก็ประทับใจหลายอย่างที่เขาทำกับอ้าย...” รสิกาปากยิ้มแต่นัยน์ตาเชือดเฉือน “อ้ายตกลงค่ะ”
       เจ้าสัวเรียวดีใจ
       “ถ้าอย่างนั้นเรื่องงานแต่ง...”
       ราพณ์ไม่ขัด เพราะกะเนียนให้เป็นเหมือนว่าผู้ใหญ่จัดให้ก็ไม่ขัด
       “อ้ายขอไม่จัดงานแต่งนะคะ”
       ทุกคนชะงักที่รสิกาโพล่งขึ้นมา ราพณ์มองรสิกาอึ้งๆ กับการตัดสินใจ รสิกามองราพณ์ยิ้มเชือดมาก ประกาศชัดว่าจะไม่ให้คนนอกรับรู้
       “อ้ายว่าเรื่องแต่งงานมันเป็นเรื่องของคนสองคน แค่รับรู้กันภายในก็พอค่ะ คุณราพณ์ก็คงเห็นเหมือนอ้ายใช่ไหมคะ”
       ราพณ์สะเทือนใจกับสายตารสิกาแต่ยังฝืนเพื่อให้ถึงเป้าหมาย
       “ถ้าคุณหญิงต้องการแบบนั้น ผมก็ไม่ขัดข้องครับ”
       “แต่แม่ว่า...” รัตนาวลีจะแย้ง
       รสิกาแทรกทันที
       “อ้ายขอให้อ้ายเป็นคนกำหนดเรื่องนี้เองนะคะ หม่อมแม่”
       
       รัตนาวลีมองหน้ารสิการู้ว่าแย้งไปก็ไม่ชนะจำต้องยอมตามใจ ราพณ์อึ้งๆ มองความใจเด็ดของรสิกา
        
       
       
       


สามี ตอนที่ 3
         
       ราพณ์กับรสิกาเดินออกมาส่งเจ้าสัวเรียวกับรัตนาวลีที่รถ
        
       “ขอบคุณนะครับคุณวลี ที่ให้โอกาสผม”
       “ฉันหวังแค่เพียงเห็นหญิงอ้ายมีคนปกป้องคุ้มครองให้ปลอดภัย และมีความสุข และคุณราพณ์คงจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง”
       ราพณ์ยิ้มมั่นใจมาก
       “ผมสัญญาครับ”
       เจ้าสัวเรียวมองความยินดีของราพณ์อย่างพอใจที่ดูลูกชายจะมีใจกับรสิกาจริง ๆ รสิกาพยายามฝืนยิ้มอย่างยากลำบากเต็มที เจ้าสัวเรียวกับรัตนาวลีขึ้นรถออกไปเหลือราพณ์กับรสิกาสองคน ราพณ์ยังไม่วายกวนประสาท
       “ผมชอบจริงๆ ที่คุณหญิงเริ่มทำหน้าที่ภรรยาที่ดี ช่วยผมประหยัดค่าจัดงาน อันที่จริงถ้าจะจัดงาน ผมก็ไม่ว่าอะไรนะ”
       “เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ ตอนที่ฉันเป็นอิสระจะได้ไม่วุ่นวาย”
       “ยังไม่ทันได้เริ่มงานก็คิดจะลาออกตลอดเวลา ชวนให้ผมคิดว่า...”
       รสิกาสวนทันที
       “ฉันรังเกียจคุณ...ฉันแสดงออกชัดเจนไม่ต้องตีความ ไม่ต้องวิเคราะห์หรอกค่ะ”
       ราพณ์อึ้งแต่ย้อน
       “ดีครับ...แล้วผมขอย้ำนะครับว่าสัญญาฉบับนี้มีแค่คุณกับผมที่รับรู้ หม่อมวลีกับป๊าผมไม่ได้รับรู้เรื่องนี้ ถ้าคุณหญิงทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ คนที่ต้องเสียคือคุณหญิงคนเดียว ทั้งชื่อเสียง วังประกาศเกียรติ แล้วคุณนมก็คงเสียใจที่ต้องจากที่นี่ไป”
       “ฉันทราบและเข้าใจดีว่ากำลังทำอะไรและเพื่อใคร สิ่งไหนควรทำ ไม่ควรทำฉันตัดสินเองได้”
       “น่าอิจฉาหม่อมวลีที่มีลูกสาวเป็นคนดี เสียสละขนาดนี้”
       “ฉันอยากเป็นคนที่สมบูรณ์แบบที่ท่านย่าเคยสอนไว้”
       “น่าสนใจ แบบไหนเหรอครับที่เรียกว่าคนสมบูรณ์”
       “คนที่คิดดี ทำดี มีศีลธรรม สามสิ่งที่คุณไม่มี”
       ราพณ์สะเทือนแต่ยังฝืนยิ้ม
       “งั้นผมคงต้องเรียนรู้จากภรรยาให้มากหน่อย ทุกซอกทุกมุม”
       “สิ่งหนึ่งที่คุณต้องรู้ไว้ สามีภรรยา มันคือการยอมรับระหว่างคนสองคน สำหรับฉันคุณคือเจ้าหนี้ ไม่ใช่สามี และไม่มีวันได้เป็น”
       “งั้นคุณหญิงก็เตรียมตัวไว้ เพราะต่อจากนี้ในฐานะเจ้าหนี้ ผมคงต้องเก็บเกี่ยวดอกเบี้ยจากคุณหญิงให้คุ้มค่า”
       รสิกามองโกรธจัด ราพณ์มองอย่างไม่ลดราวาศอกให้เลย เสียงมือถือของราพณ์ดัง เขามองเป็นเบอร์สิริโสภา ราพณ์หนักใจเดินห่างจากรสิกาออกมาแล้วกดรับ
       “ว่าไงครับสิ”
       สิริโสภาคุยโทรศัพท์อย่างดีใจมาก
       “คุณนพบอกว่าคืนนี้คุณจะมาหาสิ อยากทานอะไรคะ สิจะทำให้ค่ะ”
       ราพณ์หนักใจ
       “ผมทานได้หมด คุณจัดการก็แล้วกัน”
       “ได้ค่ะ สิจะรอนะคะ”
       ราพณ์กดวางสายหันกลับมาเห็นรสิกา
       “ฉันรอส่งคุณ”
       ราพณ์ยิ้มยังไม่ทันพูดต่อ รสิกาก็สวนมาซะก่อน
       “ตามมารยาท”
       ราพณ์ยิ้มเก้อแต่ยังไม่วาย
       “แต่ผมติดมารยาทฝรั่ง แล้วเวลาจะจากก็ต้อง...”
       ราพณ์แกล้งจะขยับเข้ามา รสิกาหลุดโมโหใส่นิด ๆ
       “ฉันเป็นคนไทย”
       “ผมชอบจังเลยเวลาคุณโกรธ แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าหน้าบูดเป็นตูดลิง”
       “พอได้แล้ว ฉันไม่อยากเสียเวลากับคุณ ถ้าคุณไม่ไป ฉันไปเอง”
       รสิกาเดินกลับเข้าวังไป ราพณ์มองตามยิ้มพอใจที่ยั่วได้
       
       สิริโสภาทำความสะอาด เปิดเพลงคลอเบาๆ จัดบ้านอย่างมีความสุขมาก มานพเข้ามาพร้อมกับถุงอาหารและดอกไม้หลายช่อ
       “คุณสิครับ”
       “คุณนพ...ได้ของครบไหมคะ”
       “ก็ของสดกับดอกไม้ตามที่คุณสั่งนี่ครับ”
       “ขอบคุณค่ะ สิยังออกไปไหนไม่ค่อยไหวต้องรบกวนคุณนพ”
       “ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ของผม จัดบ้านหรือครับ”
       “ค่ะ คุณราพณ์ไม่ได้มานาน สิอยากทำให้บ้านสดชื่นต้อนรับเขา”
       มานพสงสาร
       “ครับ”
       “คุณนพทราบไหมคะว่าคุณราพณ์จะมาถึงกี่โมง”
       “คุณราพณ์ไม่ได้บอกไว้ครับ แต่คงมาค่ำ ๆ”
       “งั้นสิต้องรีบเตรียมอาหาร ขอตัวนะคะ”
       สิริโสภากระตือรือร้นรีบหอบของเข้าไปในครัว มานพมองตามถอนใจสงสารรู้ว่าสิริโสภากำลังจะต้องโดนบอกเลิก
       
       ค่ำนั้น ราพณ์นั่งอ่านรายงานผลประกอบการอยู่ในห้องหนังสือ ยิ้มๆเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เจ้าสัวเรียวไปขอรสิกา
       “เรื่องกำหนดวันรับตัวเจ้าสาว...”
       “ผมจะให้ทางผู้ใหญ่ของผมดูฤกษ์ยาม”
       รสิกาขัดขึ้น
       “ฉันขอให้เป็นหลังจากที่แม่นมออกจากโรงพยาบาลค่ะ”
       ทุกคนหันมอง
       “แม่นมเลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่ยังเล็ก ฉันอยากให้เขาร่วมรับรู้ครั้งนี้ด้วย”
       ราพณ์แอบกระซิบ
       “คิดจะยื้อเวลาเหรอคุณหญิง”
       รสิกาหน้ายิ้มแต่คำพูดตอบเบาๆ เชือดเฉือนมาก
       “ฉันต้องแน่ใจว่าคุณจะไม่โกงฉัน เพราะคนอย่างคุณมันเชื่อไม่ได้”
       ราพณ์ยิ้มตอบ แล้ววางมือบนมือรสิกากดไว้แน่นจนเธอดึงออกไม่ได้
       “ผมดีใจนะครับที่คุณหญิงเป็นคนอ่อนโยน ผมเลือกคนไม่ผิดจริงๆ” ราพณ์ส่งสายตาแสดงความเหนือกว่ามาก “หลังจากคุณนมออกจากโรงพยาบาลเราจะมารับตัวเจ้าสาวเลยนะครับ”
       “ถ้าหญิงอ้ายตกลง ดิฉันก็ไม่ขัดข้องค่ะ” รัตนาวลีตอบรับ
       ราพณ์ยิ้มกับรสิกา เขากุมมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย รสิกาจะดึงออกก็ดึงไม่ได้ สะบัดหน้านิด ๆ อย่างหัวเสียแต่ราพณ์มองแล้วยิ้ม...
       
       ราพณ์นั่งยิ้มเคลิ้มๆรุ้งรายเข้ามาด้านหลัง
       “น่ารักใช่ไหม”
       ราพณ์ลืมตัว
       “มาก...” ราพณ์นึกได้หันมาเห็นเป็นรุ้งราย “รุ้ง...เข้ามาทำไมไม่เคาะประตู”
       “เฮีย รุ้งเดินเข้าออกห้องนี้ไม่เคยต้องเคาะ ต้องมีมารยาทอะไรเลย พอจะแต่งงานหน่อย มีมารยาทกับน้องขึ้นมาเชียว ดีใจล่ะสิที่เขายอมแต่งด้วย”
       ราพณ์เขิน เปลี่ยนเรื่อง
       “แล้วมีอะไร”
       รุ้งรายวางเอกสารประเมินราคาที่ดิน
       “ที่ดินตรงวังประกาศเกียรตินี่พันล้านเลยนะเฮีย ทำเลกลางเมือง มิน่ามิสเตอร์หยางถึงอยากได้นัก ถ้าทำเป็นคอมมูนิตี้มอลล์เก๋ ๆ สำหรับคนในเมือง ความเก่าแก่ของวังก็เป็นสีสันที่น่าสนใจของนักท่องเที่ยวต่างชาติ”
       “เรื่องนี้เฮียรู้แล้ว แล้วเช็คมาเพื่อ...”
       “ก็รุ้งอยากรู้ว่าคุณหญิงจะมีทางดิ้นที่จะไม่แต่งงานกับเฮียอีกไหม พอรู้อย่างนี้ชัก กลัว ถ้าคุณหญิงคิดจะขายวังเอาเงินมาใช้หนี้ เฮียคงต้องกินน้ำใบบัวบกหลายขนานเลยนะ”
       “ไม่หรอก คุณหญิงจะไม่ยอมขายวังเด็ดขาด มันคือเกียรติยศที่เขาต้องรักษาไว้ให้พ่อเขา”
       “แต่งคราวนี้คุ้มนะเฮียได้วังมูลค่าขนาดนี้มาด้วย”
       ราพณ์ยิ้ม
       “สิ่งล้ำค่าของวังประกาศเกียรติไม่ใช่ที่ดิน”
       รุ้งรายแซว
       “แต่เป็นเจ้าของที่ดินใช่ไหม”
       ราพณ์เสเอาเอกสารเก็บในลิ้นชักโต๊ะทำงานเพื่อเลี่ยง
       “เฮียเขินตลกดีนะ เข้าหอจะเขินไหมเนี่ย คุณหญิงสวยขนาดนั้น”
       “รุ้ง เรื่องวศิน...เฮียไม่อยากให้มันมายุ่งกับคุณหญิง”
       “ไม่ต้องห่วง...รุ้งเตรียมวิธีกันไว้ให้เฮียแล้ว”
       เสียงมือถือราพณ์ดังเห็นเป็นชื่อสิริโสภา เขามองนาฬิกาเห็นว่าสามทุ่มแล้ว ลุกขึ้นจะไป
       “เฮียจะไปไหน”
       “ธุระ...”
       “จะแต่งงานแล้วทำตัวสะอาดหน่อยก็ดีนะเฮีย เที่ยวแบบนี้คุณหญิงรู้จะไม่ให้ร่วมหอ”
       
       ราพณ์อดไม่ได้ที่จะผลักหัวน้องสาวอย่างหมั่นไส้ รุ้งรายยิ้มตามหลังดีใจที่พี่ชายมีความสุข

สามี ตอนที่ 3
         
       รสิกายืนรอหมวยอยู่ มือถือของเธอดังขึ้นเป็นวศินโทรมา รสิกาตัดสินใจกดรับ
        
       “สวัสดีค่ะ”
       วศิยคุยโทรศัพท์อยู่ที่คอนโดรุ้งราย
       “คุณหญิง ผมโทรหาคุณทำไมคุณถึงไม่รับ”
       “ตอนนี้นอกเวลางาน ถ้าคุณอยากจะคุยเรื่องงานขอให้ติดต่อมาพรุ่งนี้นะคะ”
       “ทำไม...คุณอยู่กับใครผมถึงคุยไม่ได้”
       “ช่วยมีมารยาทด้วยนะคะคุณวศิน นี่เป็นเวลาส่วนตัวของฉัน สวัสดีค่ะ”
       รสิกาวางสาย วศินหงุดหงิด
       “คุณหญิง คุณหญิง”
       วศินหัวเสียหันกลับมาเห็นรุ้งรายยืนอยู่ในมือมีเอกสารที่วศินทำโครงการเรื่องบริษัท วศินตกใจ
       “คุยกับรสิกา”
       “คุณรุ้งควรทราบนะครับ ว่าผมก็มีเรื่องส่วนตัวของผมเหมือนกัน เงินของคุณไม่ได้ซื้อทั้งชีวิตของผม”
       รุ้งรายยิ้มเยาะ
       “ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงต้องยกเลิกเรื่องการจัดตั้งบริษัทของเธอ ทั้งที่พรุ่งนี้ฉันจะให้เธอไปจดทะเบียนบริษัท ก็ไม่เป็นไร เงินฉันมันซื้อเธอไม่ได้นี่นะ”
       รุ้งรายวางเอกสารลงบนโต๊ะจะเดินออกไป วศินอึ้ง
       “คุณรุ้ง”
       รุ้งรายยิ้มเยาะหันกลับมาหน้านิ่งๆ
       “ว่าไง...”
       “ผมขอโทษครับ”
       รุ้งรายขยับเข้าไปใช้มือตบที่แก้มวศินแบบเบาๆ เป็นการข่ม
       “เข้าใจแล้วใช่ไหม ว่าเงินของฉันซื้อทั้งชีวิตของเธอ”
       วศินเจ็บปวดที่ขายศักดิ์ศรี
       “ครับ...”
       รุ้งรายจะเดินเข้าห้อง
       “ผมไม่เข้าใจ...เราแยกห้องนอนแล้วคุณซื้อผมมาเพื่ออะไร”
       รุ้งรายยิ้มไม่ตอบเข้าห้องล็อคประตู วศินหงุดหงิด
       
       หมวยกระหืดกระหอบเข้ามาหารสิกาที่รออยู่
       “มีเรื่องอะไรยัยคุณหญิง ให้เพื่อนเดลิเวอรี่ขนาดนี้”
       รสิกาน้ำตาร่วงเข้ากอด หมวยตกใจได้แต่กอดปลอบ
       “ใจเย็น ๆ คุณหญิง แกมีฉันนะ มีอะไรก็เล่ามา”
       รสิกายิ่งร้อง หมวยทำอะไรไม่ถูก
       
       ราพณ์ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านสิริโสภา มานพยืนรออยู่ราพณ์จอดรถแล้วกดกระจกรถลง
       “บอกตามตรงฉันสงสารเขา แต่ถ้าแกไม่อยากมีปัญหากับคุณหญิงก็คงต้องให้มันจบ”
       “ขอบใจ”
       “ฉันจะรออยู่ตรงนี้ เผื่อมีอะไร”
       ราพณ์พยักหน้าบีบแตรสองที ประตูเปิดออก ราพณ์ขับรถเข้าไป มานพมองตามอย่างหนักใจ
       
       หมวยอารมณ์ขึ้นหลังจากฟังเรื่องทั้งหมด
       “อย่าไปยอมสิยัยคุณหญิง ฟ้องหม่อมแม่ไปเลย”
       “ไม่ได้...ฉันอยากให้นมอยู่ที่วังจนกว่า...”
       หมวยจับไหล่บีบแน่น
       “อ้าย ยังไงแม่ก็คือแม่ ถ้าแกมีปัญหาเขาคือคนแรกที่เป็นเดือดเป็นร้อนแล้วก็เข้าช่วยแก”
       “แต่ตอนนี้ฉันไม่มั่นใจ ถ้าแม่ไม่เข้าข้างฉัน...ฉันคง...”
       “เชื่อฉันเถอะน่า อย่างม๊าฉันงี้ บ่นด่าจะเอาขี้เถ้ายัดปากฉันเช้าเย็น พอฉันร้องไห้นะโหย...จะเป็นจะตายยิ่งกว่าฉันอีก อึดแค่ไหนก็แพ้น้ำตาลูกทู้กคน เพราะว่าเขารักไง”
       รสิกายังลังเล
       “ไม่เชื่อเหรอ อ้ายฉันไม่เคยโกหกแกเหมือนวศินหรอกนะ”
       รสิกาสะเทือนใจ
       “ขอโทษนะ แต่ฉันต้องพูด ฉันรู้ว่าแกเสียใจที่มองคนผิด แต่ก็ดีแล้วที่เรารู้เช่นเห็นชาติตั้งแต่ตอนนี้ ดีนะที่ยังไม่แต่ง...แล้วตาคนที่ชื่อราพณ์อะไรเนี่ยมีเมียหรือยัง รวยขนาดนี้ไม่น่าจะซิงนะ”
       “มีลูกชายคนนึง”
       “โหย...มีของแถมด้วย คิดบวก ๆ ก็...ดีนะไม่ต้องท้องเอง”
       รสิกาหยิกเข้าให้
       “แกนี่ ฉันเครียดนะ”
       “ฉันรู้ นี่ว่าจะถามอยู่ว่าแกทุ่มทุนไปหรือเปล่า เอาตัวแลกวังเพื่อให้แม่นมอยู่เนี่ยนะ”
       “แม่นมเลี้ยงฉันตั้งแต่ยังเล็ก เขารักฉันมาก ฉันจะไม่ทำร้ายคนที่รักฉัน”
       “รวมถึงพ่อแกด้วยใช่ไหม”
       “วังประกาศเกียรติคือเกียรติยศคือศักดิ์ศรีของท่านพ่อที่ฉันต้องรักษาไว้ ฉันจะไม่ยอมทำลายมันเพราะเห็นแก่ความสุขของตัวเองเด็ดขาด”
       “แม่เจ้า ไอ้อาการเลือดขัตติยานึกว่าจะมีแต่ในละคร นี่แกหลุดมาจากนิยายเล่มไหนหรือเปล่า”
       “ยัยหมวย”
       “แต่ที่แกทำมันได้ใจฉันวะ แกเลี้ยงพวกป้า ๆ ข้ารับใช้ของพ่อแกทุกคน น้ำใจงามเหมือน...” หมวยใช้สองมือดึงแก้มหยอก ๆ “หน้าสวย ๆ ของแกเลย”
       “มันเจ็บนะแก”
       “แต่ฉันไม่เจ็บนี่” หมวยยังดึงบิดเบาๆ แกล้ง
       “ยัยหมวย”
       รสิกาแก้แค้นคืนมั่ง ต่างคนต่างปัดป้องกันวุ่นวาย ขำใส่กัน รสิกามองแล้วรู้สึกดีขึ้นที่ยังมีเพื่อน
       
       ราพณ์เดินเข้ามาในบ้าน สิริโสภายกแก้วน้ำเย็นออกมาให้ เมื่อเขานั่งลงที่เก้าอี้ เธอเข้ามาดูแลถอดถุงเท้า แล้วหยิบผ้าเย็นมาเช็ดหน้าเช็ดตาดูแลอย่างดี ราพณ์มองสีหน้ายิ้มมีความสุขของสิริโสภา เขาหนักใจจับมือเธอไว้
       “มีอะไรเหรอคะ” สิริโสภาชะงัก
       “นานแค่ไหนแล้วที่คุณมาอยู่ที่นี่”
       “สองปีค่ะ”
       “ถ้าคุณทำงานที่บริษัทต่อ อาจได้เลื่อนตำแหน่งเป็นสมุห์บัญชีแล้วนะ”
       “สิมีความสุขที่ได้อยู่ที่นี่” สิริโสภาสวมกอดราพณ์ “ได้อยู่กับคุณสิก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วค่ะ”
       ราพณ์กอดตอบอย่างลำบากใจว่าจะเริ่มต้นยังไงดี
       “สิ คุณเป็นคนน่ารัก ช่างเอาใจ”
       สิริโสภายิ้มมองเขาอย่างแสนรักรู้สึกว่าวันนี้หวานชื่นใจ ราพณ์ขยับจากกอดเป็นจับสองมือของเธอไว้
       “ผม...”
       สิริโสภามองลุ้นว่าวันนี้คงมีเซอร์ไพร์ส
       “เชื่อว่าจะมีผู้ชายดี ๆ ที่จะรักและดูแลคุณได้ดีกว่าผม”
       สิริโสภาชะงักอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน
       “คุณพูดอะไรคะ สิไม่เข้าใจ...”
       “ผม...” ราพณ์ลำบากใจ “จะโอนบ้านหลังนี้ให้กับคุณแล้วจะให้ทุนกับคุณสักก้อนที่มากพอที่คุณจะเริ่มชีวิตใหม่”
       “สิไม่ต้องการชีวิตใหม่ สิต้องการชีวิตแบบนี้”
       
       “ผมคงมาหาคุณไม่ได้อีกแล้ว”

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สามี ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
สามี ตอนที่ 13
สามี ตอนที่ 12
สามี ตอนที่ 11
สามี ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 15 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 15 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 +22 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงทีละนิดขนาดนี้ .... คงคิดว่าไม่มีคนสนใจอ่านใช่ไหมค่ะ ขอบอกเลย คิดผิดมากค่ะ .... อยากอ่านแบบเดิมค่ะ เช้าหนึ่งหน้า เย็นหนึ่งหน้า หรือจะวันละ 3 หน้าก็ได้นะคะ ขอบคุณค่ะ ^^
Nanzy
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมลงน้อยจังค่ะขอแบบเดิมได้ไหมค่ะรออ่านทุกวันเลย
mind
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +14 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงทีละนิดขนาดนี้ .... คงคิดว่าไม่มีคนสนใจอ่านใช่ไหมค่ะ ขอบอกเลย คิดผิดมากค่ะ .... อยากอ่านแบบเดิมค่ะ เช้าหนึ่งหน้า เย็นหนึ่งหน้า หรือจะวันละ 3 หน้าก็ได้นะคะ ขอบคุณค่ะ ^^
Nanzy
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014