หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สามี

สามี ตอนที่ 4

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 22 พฤศจิกายน 2556 07:29 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สามี ตอนที่ 4
       สามี ตอนที่ 4
       
       รสิกาเดินลงมากับราพณ์
       
       “เจ้าสัวไม่สบายเป็นอะไรคะ”
       ราพณ์หันมองรสิกาสีหน้าดูแปลกใจมาก
       “มองฉันแบบนี้ทำไม”
       “ก็ผมไม่คิดว่าคุณจะสนใจเรื่องของป๊า”
       รสิการู้ว่าหลุดฟอร์ม
       “ฉันไม่ใช่คุณนี่ จะได้สนใจแต่กำไรขาดทุนของตัวเอง”
       “คุณนี่ไม่น่าชื่ออ้ายนะ น่าชื่อไก่ เดี๋ยวจิก เดี๋ยวจิก”
       รสิกาฉุนกกึก
       “คุณราพณ์”
       ราพร์ยิ้มยังไม่ทันจะเถียง เสียงระรินก็ดังมาจากด้านล่าง
       “เฮียก็เหมือนม๊าเฮีย สร้างแต่ความเดือดร้อน”
       รามโกรธ
       “มากไปแล้วนะริน”
       ราพณ์กับรสิการีบวิ่งไปตามเสียง เห็นรามกับระรินกำลังประจันหน้ากัน
       “น้อยไปด้วยซ้ำ” ระรินหน้าตาโกรธมาก
       “เฮียเป็นพี่แกนะ”
       “เอาวัยมาข่มไม่นับถือหรอก คนอย่างรินจะนับถือคนที่มันเป็นผู้ใหญ่ดี ๆ เท่านั้น พวกที่ชอบทำร้ายคนอื่น รินไม่สน”
       “แกไม่เคยเห็นหัวเฮียกับม๊าอยู่แล้วนี่”
       “จะให้รินดีกับคนที่ฆ่าม๊ารินน่ะเหรอ ไม่มีทาง”
       รามถูกแตะแม่ปั๊บขึ้นเลย ไม่ยอม
       “อย่าใส่ร้ายม๊าเฮียนะ”
       “เพราะคุณโบตั๋นทำให้ม๊าของรินต้องตาย คุณโบตั๋นเป็นฆาตกร”
       รามโกรธ เงื้อมือ
       “ริน”
       ราพณ์เข้ามาจับมือรามไว้
       “อย่านะราม”
       รามสะบัด ราพณ์จ้องหน้า
       “อย่าใช้กำลังกับคนในบ้านนี้”
       “ปกป้องพวกเดียวกันใช่ไหม ถือว่าเป็นลูกแม่เดียวกันก็รวมหัวกันรังแกคนอื่น”
       ราพณ์ตวาด
       “หุบปากของแกซะ ป๊ากำลังไม่สบายเพราะแก แกจะต้องให้ป๊าเป็นอะไรไปหรือไงแกถึงจะหยุด”
       รามอึ้งเงียบไป ระรินเบ้หน้าเกลียดชัง
       “คนอย่างเฮียราม ไม่เคยคิดถึงคนอื่นหรอก เห็นแก่ตัวเหมือนแม่”
       ราพณ์ไม่ตะคอกแต่พูดเสียงนิ่งมีอำนาจ
       “เฮียสั่งให้หยุด”
       ระรินเงียบไป ราพณ์หันมาหาราม
       “ราม กลับบ้านไปก่อน แล้วเราค่อยคุยกัน”
       รามรู้ว่าอยู่ก็ไม่มีประโยชน์ หันไปยิ้มให้รสิกา
       “แล้วเจอกันนะครับคุณหญิง ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”
       รามออกไป ราพณ์ปรามระริน
       “อย่าใจร้อนนักริน จะทำอะไรคิดถึงสุขภาพป๊าบ้าง”
       “ก็รินโมโห”
       “แล้วถ้าป๊ารู้ว่ารินทะเลาะกับราม คิดบ้างไหมว่าป๊าจะเสียใจที่พี่น้องไม่รักไม่สามัคคีกัน”
       ระรินจ๋อย
       “ขึ้นไปดูแลพระลบ เฮียจะพาคุณหญิงไปส่ง”
       ระรินไหว้รสิกา
       “สวัสดีค่ะคุณหญิง”
       รสิการับไหว้ ระรินปลีกตัวไป รสิกามองราพณ์ที่แอบถอนใจนิด ๆ
       
       รัตนาวลีส่งเครื่องดื่มร้อน ๆ ให้กับเจ้าสัวเรียว
       “จิบน้ำขิงสักหน่อยนะคะ”
       “ขอบคุณครับ ไม่รู้ว่าคุณหญิงจะถอดใจเรื่องแต่งงานหรือเปล่า เจอลูก ๆ ผมต้อนรับแบบนี้”
       “ไม่หรอกค่ะ คนเยอะมันก็ต้องมีเรื่องมากขึ้นตามจำนวนคน แต่อย่างน้อยฉันก็ดีใจนะคะ ที่อ้ายยอมแต่งงานกับคนดีๆ อย่างคุณราพณ์ ที่รักและปกป้องเขาจากเรื่องร้ายๆ ได้”
       รัตนาวลียิ้มด้วยความยินดีและเชื่อเช่นนั้น
       “ผมจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดให้คุณกับคุณหญิงมีความสุข”
       รัตนาวลียิ้มซาบซึ้ง
       “พักผ่อนเถอะค่ะ เจ้าสัวเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”
       เจ้าสัวขยับตัวนอน รัตนาวลีห่มผ้าให้ เจ้าสัววางมือตัวเองลงบนมือของรัตนาวลี
       “ขอบคุณนะครับ ผมดีใจที่มีคุณ”
       รัตนาวลียิ้ม
       “ฉันจะอยู่ข้างคุณค่ะ”
       รัตนาวลียิ้มมองเจ้าสัวเรียวที่ค่อยๆ หลับตาอย่างต้องการดูแลเขาด้วยความจริงใจ
       
       เมื่อกลับมาถึงบ้าน ชาญชัยหันมาอาละวาดใส่รังรอง
       “ผมบอกแล้วว่าไม่ไป เห็นไหมว่าป๊าคุณกับพี่น้องคุณไม่เคยเห็นหัวผมเลย”
       “ไม่มีใครคิดแบบนั้นหรอกค่ะเฮีย เชื่อรองนะคะ”
       ชาญชัยเสียงดัง
       “ฉันไม่ได้ปัญญาอ่อน”
       ชนพกับฤดี พ่อแม่ของชาญชัยตกใจที่ได้ยินเสียงดัง รีบเข้ามาชะงักที่เห็นชาญชัยระเบิดใส่รังรอง
       “พวกบ้านเธอมันงี่เง่า ถึงได้มีลูกสาวโง่ๆ อย่างเธอ ไม่เคยช่วยเชิดหน้าชูตาฉันสักนิด ฉันมันโง่จริงๆ ที่เลือกเธอเป็นเมีย”
       ฤดีเข้ามาแทรก
       “แม่บอกลูกแล้วว่าอย่าไป ในเมื่อคนบ้านนั้นไม่เคยให้เกียรติลูก ที่แม่ให้แต่งก็คิดว่าจะได้ลูกสะใภ้ดี ๆ ที่ช่วยให้เราเจริญ แต่นับวันก็ยิ่งตกต่ำเหมือนได้ตัวซวย”
       รังรองสะดุ้งที่โดนด่าอีกแล้ว หันมองเจอสายตาของชนพที่มองอย่างเบื่อหน่าย รังรองหลบตาทุกคนอยู่ในสภาวะจำยอมเพราะรักชาญชัยมาก
       “ไปหาอะไรมากินสิ” ชาญชัยหันมาใช้
       ฤดีแปลกใจ
       “ไปตั้งนานยังไม่ได้กินอีกเหรอลูก”
       “นั่งให้พวกมันด่าจะกินลงได้ไงล่ะแม่” ชาญชัยเห็นรังรองยังนิ่งอึ้งก็ตวาด “ไปสิ”
       รังรองรีบออกไป แค่พ้นประตูยังไม่ทันเดินต่อ ชนพพูดขึ้นทันที
       “แล้วแกคุยกับเจ้าสัวเรื่องที่ขอแยกบริษัทมาเป็นอิสระหรือยัง”
       “พวกมันเริ่มต้นก็จับผิด ขุดเรื่องในบริษัทผมมาด่า มีเมียก็นั่งเงียบเหมือนลืมเอาปากมา ไม่รู้ผมต้องทนพวกมันไปอีกนานแค่ไหน”
       “ก็บีบให้เมียแกขอบริษัทมาให้ได้สิ แม่จะเบิกจะจ่ายอะไร บัญชีบริษัทแกก็ชอบพูดว่าต้องส่งให้รุ้งรายอนุมัติ ทั้งที่บริษัทเราแท้ๆ” ฤดียุยงไม่พอใจ
       “พวกมันคงคิดว่าบริษัทตั้งขึ้นได้เพราะอาศัยบารมีมัน แกก็คอยจี้เมียแกให้พูดเรื่อย ๆ เกิดอยู่ๆ เจ้าสัวตาย ไอ้ราพณ์กับน้องมันคงจะฮุบบริษัทแกแน่” ชนพใส่ไฟ
       “โอ้ย...ให้แม่ไปลำบากเหมือนเมื่อก่อนไม่เอานะ อายเขาตาย”
       “ใช้เมียแกให้เป็นประโยชน์ ไม่งั้นเราจะลำบาก” ชนพสั่งเสียงเข้ม
       “ครับ...”
       
       รังรองยืนฟังด้วยความเสียใจ

สามี ตอนที่ 4
        
       รุ้งรายเดินกลับเข้ามาที่คอนโดเจอวศินที่ยืนรออยู่หน้าห้อง
       
       “มีอะไร”
       “คุณหายไปไหนมา”
       รุ้งรายมองหน้าวศินที่ดูหัวเสีย ไขประตูเข้าห้อง
       “ฉันไปทานข้าวกับที่บ้าน วันนี้เฮียพาคุณหญิงมาเปิดตัวก่อนแต่ง...”
       วศินได้ยินก็อารมณ์เสียหนักกว่าเดิม รุ้งรายเดินเข้าห้อง วศินตามไปเอาเรื่อง
       “แล้วทำไมคุณไม่พาผมไปเปิดตัวกับบ้านคุณ”
       “แนะนำในฐานะผู้ชายขายบริการอย่างงั้นเหรอ”
       วศินฉุนกึก
       “คุณรุ้ง”
       “อย่ามาขึ้นเสียงกับฉัน สำนึกด้วยว่าที่กินที่ใช้อยู่มันเงินฉัน หัดอยู่เงียบๆ ตามคำสั่ง ทำตัวให้มันเชื่องสมกับที่ฉันซื้อเธอ”
       วศินโกรธมากใช้สองมือเข้าจับต้นแขนทั้งสองข้างของรุ้งราย
       “งั้นผมก็จะเป็นผัวคุณให้คุ้มกับเงิน”
       วศินจะเข้าไปปล้ำ แต่แค่จะเข้าไซ้ซอกคอ ก็โดนรุ้งรายตีเข่าใส่จนตัวงอจุก รุ้งรายเสยอัปเปอร์คัทใส่เข้าที่ปลายคางจนหน้าหงายลงไปกองกับพื้น วศินมองอึ้งกับฤทธิ์ของรุ้งราย
       “ถ้าไม่อยากตาย ออกไปจากห้องฉัน...ไป”
       วศินเห็นว่ารุ้งรายมีพิษสงมากกว่าที่คิด ก็กระเสือกกระสนกลับไปห้องตัวเอง รุ้งรายมองสะใจ
       
       ราพณ์เข้ามาจอดรถที่หน้าร้านอาหาร รสิกาหันขวับมาทันที
       “คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม”
       “เมื่อกี้คุณหญิงยังไม่ได้ทานข้าวสักคำ ทานข้าวกันก่อนนะครับ แล้วผมจะไปส่ง”
       “ฉันจะกลับไปเอารถของฉันที่ออฟฟิศ”
       “ทานข้าวเถอะครับ ผมหิว...นะครับ”
       “ฉันไม่หิว ไปส่งฉันที่ออฟฟิศเถอะค่ะ”
       “ครับ”
       ราพณ์รับคำแต่ดับเครื่องแล้วลงจากรถ รสิกาอึ้ง
       “นี่คุณ”
       รสิกาเห็นราพณ์ส่งกุญแจให้กับเด็กรับรถ เด็กรับรถขึ้นมาบนรถแล้วชะงักที่เห็นรสิกายังนิ่ง
       “คุณผู้หญิงครับ ผมจะเอารถไปเก็บน่ะครับ”
       รสิกาขัดใจหันมองราพณ์ที่ขยับมายืนอยู่ด้านประตูฝั่งของเธอ เขายิ้มแบบเอาสิจะดื้อต่อได้ถึงไหน
       รสิกาขัดใจ จำต้องลงจากรถ เมื่อเด็กรับรถขับรถออกไป รสิกาก็จะเดินออกไปที่หน้าร้าน
       “คุณจะไปไหน” ราพณ์ตามมาขวางไว้
       รสิกาไม่ตอบจะเดินไป ราพณ์ตามมาคว้าข้อมือไว้ เธอพยายามขืนจะดึงให้หลุดแต่เขาไม่ยอม
       “จะเอาชนะผมงั้นเหรอ”
       รสิกาพยายามจะดึงออกให้ได้ เธอพูดเบาๆ แต่เข้ม
       “ปล่อย”
       “อย่าดื้อสิครับ ไปทานข้าว”
       “ฉันไม่ใช่น้องคุณ ที่คุณออกคำสั่งแล้วฉันต้องหงอให้”
       “ไปทานข้าว”
       ราพณ์จะเอาชนะพยายามจะดึงไป รสิกากำลังจะโดนดึงไป เสียงแตรรถดังขึ้น ราพณ์กับรสิกาหันไปมอง
       ปฐวีขับรถเข้ามา เขาลดกระจกลง
       “อ้าย”
       “พี่วี”
       รสิกาอาศัยตอนที่ราพณ์ไม่ทันตั้งตัว รีบดึงมือตัวเองจนหลุดจากมือเขาแล้วรีบไปขึ้นรถปฐวีทันที
       “พี่วี ออกรถค่ะ”
       ราพณ์ตามมาเคาะกระจกรถ
       “คุณหญิง”
       “ออกรถค่ะ แล้วอ้ายจะอธิบายให้ฟัง”
       ปฐวีไม่เข้าใจนัก แต่ก็ยอมออกรถพารสิกาออกไป ราพณ์มองตามอย่างหัวเสีย เสียงมือถือของราพณ์ดังขึ้น เขากดรับเมื่อเห็นชื่อมานพที่หน้าจอ
       “ว่าไง...ไอ้นพ...” ราพณ์ตกใจ “สิน่ะเหรอ”
       
       สิริโสภานอนหลับ ข้อมือซ้ายของเธอถูกพันแผลไว้เรียบร้อยแล้ว มานพยืนมองหน้าเครียด ๆ ประตูห้องพักเปิดเข้ามา ราพณ์เข้ามาอย่างรีบร้อน
       “นพ”
       มานพส่งสัญญาณว่าอย่าเพิ่งพูดอะไร ชี้ให้ดูว่าสิริโสภาหลับอยู่ ราพณ์จะเข้าไปดูสิริโสภา แต่มานพยกมือห้าม ราพณ์ไม่เข้าใจว่ามีอะไร
       “ไปคุยกันข้างนอก”
       มานพเดินนำออกไป ราพณ์มองสิริโสภาอย่างรู้สึกห่วงแต่ก็เดินตามมานพออกไป
       
       ราพณ์ตามมานพมามุมหนึ่งของโรงพยาบาล
       “อาการสิเป็นยังไงบ้าง”
       “ก็รอยแผลลึกถึงเส้นเลือด แต่ว่าตอนนี้ปลอดภัยแล้ว”
       “เพราะฉันแท้ๆ สิถึงได้ทำบ้าๆ แบบนี้” ราพณ์คิดหนัก “ฉันต้องคุยกับสิให้เข้าใจ”
       “แกไม่ควรเจอคุณสิอีก”
       ราพณ์ชะงักหันมองมานพ
       “คุยไปก็ไม่รู้เรื่อง”
       “เขาไม่ควรทำร้ายตัวเอง”
       “แกคิดว่าเขาจะยอมตายเหรอ เขาแค่เรียกร้องความสนใจจากแก”
       “สิไม่ใช่คนแบบนั้น”
       “ราพณ์ ฉันไม่ได้บอกว่าคุณสิเป็นคนร้ายกาจหรอกนะ แต่เขาไม่อยากเสียแก เขาไม่อยากให้แกแต่งงาน คนเราเวลาเข้าตาจน ถ้าทำอะไรให้คนที่ตัวเองรักสนใจได้ แม้ความตายเขาก็ทำ รักมันทำให้คนตาบอด แกเข้าใจไหม”
       ราพณ์อึ้ง
       “ถ้าแกเดินเข้าไปหาเขาวันนี้ เขาจะรู้ว่ามันได้ผล คิดว่าแกมีเยื่อใย แล้วเขาก็จะทำแบบนี้ซ้ำ ๆ เพื่อดึงแกไว้ และเขาไม่สนด้วยนะว่าแกจะรักเขาหรือเปล่า เขาต้องการให้แกอยู่กับเขา ถ้าแกตามเกมเขาทีนี้ปัญหาของแกก็จะไม่จบแล้วถ้าคุณหญิงรู้ แกเสียคุณหญิงแน่”
       
       ราพณ์อึ้ง

สามี ตอนที่ 4
        
       รถปฐวีเข้ามาจอดหน้าตึกวังประกาศเกียรติ รสิกาลงจากรถ ปฐวีตามลงมา
        
       “อ้าย”
       “พี่วี...อ้ายตัดสินใจไปแล้วเรื่องแต่งงาน อ้ายเต็มใจแต่งงานกับเขา”
       “แต่พี่...”
       “ขอบคุณนะคะที่พี่มาส่งอ้าย”
       “อ้ายจะแต่งงานเมื่อไหร่”
       “หลังจากที่แม่นมออกจากโรงพยาบาลค่ะ”
       “อ้าย...พี่...พี่...”
       รสิกามองปฐวีกลัวว่าเขาจะพูดความในใจออกมา เธอรีบตัดบท
       “อ้ายเพลียมาก อ้ายขอตัวนะคะ”
       ปฐวีพูดไม่ออก รสิกาเดินเข้าตึกไป ปฐวีได้แต่มองตามโมโหตัวเองที่พูดไม่ออก
       
       รสิกาเข้าไปในตึก แหววรีบเข้ามาต้อนรับ
       “คุณหญิงกลับดึกจังเลยค่ะ เมื่อกี้พี่เห็นรถคุณวี...”
       “พี่วีมาส่งอ้ายน่ะจ๊ะ”
       “คุณวีนี่ดี๊ดีนะคะ เป็นห่วงคุณหญิงมาก โทรมาถามข่าวคุณหญิงบ่อยๆ ว่าคุณหญิงเป็นยังไงบ้าง พี่ว่าเขาเป็นห่วงคุณหญิงน่ะค่ะ ดีผิดพ่อผิดน้องจริงๆ น่าจะเป็นพี่น้องกับคุณหญิงแท้ๆ นะคะ พี่ชายที่แสนดี”
       “ถึงไม่ใช่พี่น้องคลานตามกันมา แต่อ้ายก็รักพี่วีเหมือนพี่ชายแท้ๆ แล้วก็อยากให้มันเป็นแบบนั้นตลอดไป ไม่อยากให้มันเปลี่ยนแปลง”
       “ทำไมมันถึงจะเปลี่ยนแปลงได้ล่ะคะ หรือว่าเป็นเพราะคุณประสิทธิ์”
       รสิการู้สึกตัวว่าเผลอพูดความรู้สึกตัวเอง เธอเปลี่ยนเรื่อง
       “แล้วป้าๆ นอนกันหมดแล้วล่ะจ๊ะ”
       “ค่ะ นั่งรอกันคอพับคออ่อน พี่กลัวจะป่วยตามคุณนมไปอีกคน พูดถึงคุณนม วันนี้โทรมายิก ๆ เลยค่ะ”
       รสิกาแปลกใจ
       “มีเรื่องอะไรเหรอจ๊ะ”
       “ร่ำร้องจะกลับบ้านน่ะสิคะ คงอยากกลับมาดูแลคุณหญิงน่ะค่ะ คุณนมเป็นห่วงคุณหญิงจะแย่” แหววแอบล้อเลียน “คนดีของนม”
       “พรุ่งนี้อ้ายจะเช็กกับทางโรงพยาบาลดูว่า จะพาแม่นมกลับมาได้เมื่อไหร่”
       “ถ้าแม่นมกลับมา คุณหญิงก็จะแต่งงานเลยใช่ไหมคะ”
       รสิกาอึ้งลืมข้อนี้ไปเลย
       
       ราพณ์สับสน มานพยืนมองเข้าใจแต่ต้องตัดไฟแต่ต้นลม
       “ฉันสงสารสิว่ะ เขาเคยดีกับฉันมาก”
       “เอ็นดูเขาเอ็นเราขาด แกเลือกละกัน ถ้าแกเข้าไปเรื่องไม่จบ”
       “แล้วถ้าฉันไม่เข้าไป เรื่องจะจบใช่ไหม”
       มานพส่ายหน้า
       “ไม่”
       “อ้าว...”
       “แต่คุณสิจะรู้ว่าแกเด็ดขาด นานวันเขาก็จะหมดใจ รามือจากแกไปเอง”
       ราพณ์คิดหนัก
       “มันใจร้ายไปหรือเปล่าวะ”
       มานพมอง
       “ถ้าแกอยู่กับเขาเพราะความสงสาร แบบนั้นใจร้ายกว่า อยู่กับคนที่ไม่รักมันไม่มีความสุขหรอก ฉันไม่ห้ามแกนะ แกตัดสินใจเลย แต่เพื่อนเตือนเพื่อนแล้วนะ”
       ราพณ์มองมานพอย่างคิดหนัก มานพมองรอว่าจะเอายังไง ราพณ์คิดตัดสินใจ
       
       เช้าวันใหม่...สิริโสภาค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่น แค่ขยับก็เจ็บข้อมือ เธอค่อย ๆ มองไปรอบๆ เห็นมานพที่ยืนหันหลังให้
       “ราพณ์ใช่ไหมคะ คุณมาหาสิแล้ว”
       สิริโสภาจะขยับลุก มานพหันมา สิริโสภากระพริบตามองให้ชัดเห็นว่าเป็นมานพก็ผิดหวัง
       “คุณนพ ราพณ์รู้ไหมคะว่าสิเข้าโรงพยาบาล”
       “ทราบครับ แต่ราพณ์กำลังยุ่งกับการเตรียมงานแต่งงาน มาเยี่ยมคุณไม่ได้จริง ๆ”
       สิริโสภาอึ้ง
       “ทั้งที่สิเจ็บแบบนี้น่ะเหรอคะ”
       “อย่าใช้วิธีแบบนี้เลยครับ มันไม่ได้ผลหรอก ราพณ์กำลังจะเริ่มต้นใหม่กับคนที่เขารัก คุณก็ควรจะเริ่มต้นชีวิตใหม่เหมือนกัน”
       “สิรักคุณราพณ์ สิอยากอยู่กับคนที่สิรัก”
       มานพถอนใจ จำเป็นต้องพูด
       “ผมรู้ว่าคุณรู้อยู่แก่ใจว่าคุณไม่ควรหลอกตัวเอง เพราะมันจะไม่มีวันเป็นจริง”
       สิริโสภาเจ็บ มานพตัดบท
       “เรื่องค่ารักษาพยาบาล ผมจะจัดการเคลียร์ค่าใช้จ่ายให้ ระหว่างที่คุณอยู่โรงพยาบาลถ้าอยากได้อะไรผมจะจัดการให้”
       “คุณราพณ์ให้จัดการใช่ไหมคะ”
       “เปล่า...เขาไม่ได้สั่งอะไรไว้ ที่ผมจัดการให้เพราะผมเห็นใจคุณ”
       สิริโสภาอึ้ง
       
       รามเดินเข้ามาในบ้าน ลินดานั่งรออยู่แล้ว
       “ม๊าตื่นแต่เช้า”
       “ม๊ารอแกทั้งคืน โทรศัพท์ก็ไม่เปิด หายไปไหนมา”
       “รอผม...ห่วงหรือว่า...” รามรู้ทัน “รอการรายงานข่าวมื้อเย็นกับคุณหญิงรสิกา”
       “ยัยคุณหญิงนั่นตัวจริงเป็นยังไง”
       “ถ้าเป็นหยก...ก็ชั้นดีล่ะม๊า ท่าทางป๊าจะปลื้มมากด้วย”
       ลินดาจิกกดดันทันที
       “ก็แกมันโง่ ปล่อยให้ไอ้ราพณ์ได้ของดีไป ตอนนี้ป๊าแกทั้งรักทั้งหลงนังหม่อมวลี นี่ลูกสาวมันเข้ามาเป็นสะใภ้อีกคน สมบัติก็ต้องโดนแบ่งออกไปอีก จนแกไม่เหลืออะไร”
       “แต่ผมเป็นลูกป๊า ผมก็ต้องมีสิทธิ์ในมรดกของป๊าเหมือนกัน”
       “พวกมันรวมหัวกันบอกให้ป๊าแกไล่ม๊ากับแกออกมา ใส่ร้ายว่าม๊าฆ่าแม่มัน” โบตั๋นแสดงว่าเศร้าสุดชีวิต “มันทำให้ป๊าเกลียดม๊าเกลียดแก เพราะพวกมันจะฮุบสมบัติทั้งหมดไว้ ถ้าป๊าแกไม่อยู่ แม้แต่ที่ซุกหัวนอนเราก็จะไม่มี ม๊าทำเพื่อแก แต่แกไม่เข้าใจม๊า เข้าข้างคนอื่น” โบตั๋นร้องไห้
       รามเชื่อ สงสาร
       “ม๊า ผมขอโทษ ม๊าอย่าร้องไห้ ม๊าจะให้ผมทำยังไง ม๊าบอกผมสิม๊า”
       ลินดาจับหน้ารามไว้
       “ถ้ารามรักม๊า ต้องเชื่อม๊านะลูกนะ”
       รามกอดลินดาอย่างยืนยัน พร้อมเชื่อฟัง ลินดายิ้มร้าย
       
       รสิกาเข้ามาในห้องพักไข้ชะงักที่เห็นราพณ์ยืนรออยู่กับแม่นมที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว
       “คุณมาได้ยังไง”
       “ก็...ผมต้องมาเคลียร์ค่าใช้จ่ายให้กับแม่นมของว่าที่ภรรยาผมนี่ครับ”
       แม่นมมองรสิกา
       “คุณหญิง...”
       “นมจ๋า กลับไปบ้านก่อนนะ...”
       “ค่ะ”
       รสิกาจะหยิบของ แต่ราพณ์ชิงหยิบมาถือไว้เองยิ้มกับแม่นม
       “กลับบ้านนะครับคุณนม”
       
       แม่นมมองท่าทีอ่อนโยนของราพณ์ แต่ก็ยังไม่ได้ผ่อนความตึงเครียดเลย แม่นมมองราพณ์ที่มองรสิกาดูยิ้มๆ ปลื้ม ๆ แม่นมเก็บความสงสัยไว้

สามี ตอนที่ 4
        
       รสิกาประคองแม่นมเข้ามาที่หน้าตึกวังประกาศเกียรติ ราพณ์ถือของตามเข้ามา แหวววิ่งออกมาอย่างดีใจ คนรับใช้คนอื่นๆ ต่างตามกันมา
        
       “คุณนมกลับมาแล้ว”
       แหวววิ่งเข้ามาคุกเข่าข้างแม่นม
       “แหววคิดถึงคุณนมที่สุดเลยค่ะ”
       แม่นมหยิกแหวว
       “ฉันไม่อยู่แค่ไม่กี่วัน กลับไปกระโดกกระเดกเหมือนเดิมอีกแล้วนะ พวกเธอก็เหมือนกัน วิ่งกรูกันออกมาอย่างกับคนไม่ได้รับการอบรม”
       แหววและป้าคนอื่นๆ พากันจ๋อยหมด รสิกายิ้ม
       “นมจ๋าอย่าเพิ่งเปิดคอร์สอบรมตอนนี้เลยนะคะ ไปพักผ่อนก่อนนะ เชื่ออ้ายนะคะ คนดีของอ้าย”
       แม่นมยิ้ม
       “ค่ะ นมจะคาดโทษแม่พวกนี้ไว้ก่อน”
       “พี่แหววพาแม่นมไปพักนะจ๊ะ”
       แหววพาแม่นมไป คนรับใช้คนอื่นๆ เดินตามไป รสิกายิ้มพอหันมาเจอราพณ์ที่ยิ้มกริ่มก็ชะงัก
       “ขอบคุณนะคะสำหรับทุกอย่าง”
       “เป็นสิ่งที่ควรทำเพื่อว่าที่ภรรยาอยู่แล้วครับ”
       รสิกาหน้าตึงพูดไม่ออก
       “คุณหญิงเตรียมตัวให้พร้อมนะครับ เพราะถึงเวลาที่ผมต้องมารับตัวเจ้าสาวแล้ว”
       รสิกาอึ้ง
       “ผมหวังว่าคุณหญิงจะไม่ทำลายเกียรติของคุณหญิงด้วยการผิดคำพูด”
       “ฉันจะรอค่ะ”
       ราพณ์มองพอใจรู้ว่ารสิกาจะไม่ยอมผิดคำพูดแน่นอน
       
       แหววประคองแม่นมขึ้นนั่งบนเตียง
       “ดีจังเลยค่ะ ที่คุณนมกลับมา เขาจะได้เริ่มงานมงคลกัน”
       แม่นมงง
       “งานอะไร”
       “งานแต่งของคุณหญิงกับคุณราพณ์ไงคะ”
       แม่นมตกใจคิดต่อทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น แหววยังพูดต่อไม่ได้สังเกต
       “แหววง๊ง...งงนะคะว่าเขาไปรักกันตอนไหน เห็นคุณหญิงเกลียดคนบ้านเจ้าสัวจะแย่ วันที่คุณราพณ์มาขอ เขาตกลงกันว่าคุณนมกลับมาเมื่อไหร่จะยกขันหมากมาเลยค่ะ”
       “เขาตกลงกันว่าอย่างนั้นเหรอ”
       “ใช่ค่ะ...”
       แหววจะเม้าท์ต่อ แต่รสิกาก้าวเข้ามาในห้องเสียก่อน
       “พี่แหววคะ ช่วยเตรียมอาหารอ่อน ๆ ให้แม่นมทีสิคะ อ้ายว่าแม่นมคงยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่กลางวัน”
       “ได้ค่ะ”
       “พักผ่อนมาก ๆ นะคะ”
       แม่นมมองรสิกาด้วยสายตาที่เจ็บปวดเสียใจ
       “เป็นเพราะนมใช่ไหมคะ คุณหญิงถึงต้อง...”
       รสิกายิ้มกลบเกลื่อน
       “ไม่เกี่ยวหรอกค่ะ คุณราพณ์ก็ดูเป็นคนดี อ้ายเหนื่อย ๆ อยากมีคนดูแลน่ะค่ะ”
       “นมเลี้ยงคุณหญิงมากับมือ อย่าโกหกนมเลยนะคะ” แม่นมจับมือรสิกาด้วยความรักความเข้าใจ
       รสิกาเข้ากอดแม่นมแทนคำตอบ
       “ไปยกเลิกเถอะค่ะ นมยอมตาย”
       “นมจะตายไม่ได้นะ อ้ายอยากให้นมอยู่ อยู่เพื่ออ้ายนะ สักวันอ้ายจะต้องได้อิสระของอ้ายคืน”
       “คุณหญิง” แม่นมเสียใจร้องไห้
       แหววที่ยืนอยู่หน้าห้องชะงักอึ้ง รสิกาเห็นว่าแหววยืนอยู่ก็เรียก
       “พี่แหวว”
       แหววสะดุ้งเดินกลับเข้ามา
       “คือ พี่จะมาถามว่าคุณนมจะทานโจ๊กหรือซุปน่ะค่ะ”
       “อ้ายขอนะคะ อย่าพูดเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด”
       “คุณหญิงบอกหม่อมท่านสิคะ หม่อมต้องไม่ยอมแน่”
       “อ้ายจะพึ่งท่านแม่ไปตลอดคงไม่ได้ แค่รู้ว่าหม่อมแม่ไม่รู้เห็นกับเรื่องนี้ เท่านี้อ้ายก็พอใจ หม่อมแม่เป็นคนกลางถ้าผิดใจกับทางโน้นคงจะลำบากใจ อ้ายไม่อยากให้หม่อมแม่ต้องทุกข์ใจเพราะอ้าย”
       แม่นมกับแหววมองสงสารรสิกา
       
       ค่ำนั้น พระลบนอนหลับอยู่บนเตียง ราพณ์นั่งอยู่ข้างๆ เจ้าสัวเรียวเข้ามาคุยด้วย
       “ป๊าครับ ผมพร้อมจะไปรับตัวเจ้าสาวแล้วนะครับ”
       “รีบขนาดนี้ ตัวแปรเยอะใช่ไหม คุณหญิงพร้อมทุกอย่างทั้งรูปสมบัติ คุณสมบัติ ป๊าก็ไม่แปลกใจนะ รีบหน่อยก็ดี ป๊าจะแจ้งคุณวลี แกก็เตรียมทุกอย่างให้สมเกียรติ”
       “ผมคุยกับกู๋พงษ์ให้ช่วยเตรียมงานไว้แล้วครับ”
       “ป๊าดีใจนะที่ลื้อจะมีครอบครัวสักที”
       เจ้าสัวเรียวออกไป ราพณ์หันไปมองพระลบแล้วเข้าไปกอด
       “ป๊าจะพาหม่าม๊ามาหาพระลบนะลูก”
       ราพณ์กอดพระลบ อย่างมีความสุขมาก
       
       ในห้องหนังสือวังประกาศเกียรติ...รสิกานั่งร้องไห้ต่อหน้าภาพของท่านชายชัยประกาศ
       “ท่านพ่อเข้าใจอ้ายนะคะ อ้ายเสียใจที่ต้องแต่งงานกับคนบ้านนั้น ท่านพ่อคงผิดหวังที่อ้ายทำแบบนี้ แต่อ้ายจำเป็น อภัยให้อ้ายนะคะท่านพ่อ”
       รสิการ้องไห้ด้วยความรู้สึกผิด แม่นมกับแหววแอบมองด้วยความสงสาร
       
       วันใหม่...ปฐวีเข้ามาในค่ายมวยพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าอุปกรณ์ เขาเห็นรุ้งรายในชุดซ้อมมวยกำลังต่อยกระสอบทรายเบาๆ รุ้งรายเห็นปฐวีก็เมินไม่สนเหมือนเขาเป็นอากาศ ปฐวีมองแล้วอยากกวนประสาทเข้าไปทัก
       “สวัสดีครับคุณรุ้งราย เซอร์ไพร์สจริงๆ ที่เห็นคุณที่นี่ เรียนมวยลดความอ้วนเหรอครับ”
       รุ้งรายรู้ว่าโดนกวนประสาทแต่ยิ้ม
       “ค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอคุณปฐวีที่นี่เหมือนกัน อย่างบ้านคุณไม่น่าจะชอบเล่นกีฬาซื่อๆ แบบนี้นะคะ มันโกงยากผิด
       นิสัยพวกคุณ”
       ปฐวีสะอึกแต่ไม่ยอมแพ้
       “ผมทราบว่าลูกเจ้าสัวทุกคนถูกฝึกมาอย่างดีเรื่องใช้คารมกับใช้เงินซื้อทุกอย่างแม้กระทั่งความเป็นคน พี่ชายคุณไม่แฟร์ที่ใช้วิธีนี้กับอ้าย”
       รุ้งรายมองท่าทีปฐวีที่ดูเดือดร้อนมาก
       “ทำไมคุณไม่คิดอีกมุมล่ะ ว่าคนบ้านฉันมีฝีมือที่ทำ ให้คุณหญิงรสิกาที่หยิ่งทระนงยอมแต่งงานด้วยได้...ฉันเดาว่าคนบางคนอาจจะพยายามมาชั่วชีวิตแต่ก็คุณหญิงก็ไม่แม้แต่จะมอง”
       ปฐวีหน้าตึงหันขวับมอง รุ้งรายมองแน่ใจว่าปฐวีให้ความสำคัญกับรสิกามาก
       “นี่ฉันพูดโดนใจคุณใช่ไหม”
       “ผมขอตัว”
       ปฐวีจะเดินไปที่กระสอบทรายอีกใบ รุ้งรายเดินตามไปขวาง รุ้งรายรุกจะบี้เอาคำตอบให้ได้
       “คุณยังไม่ตอบคำถามฉัน”
       
       ปฐวีไม่ตอบเดินไปชก ๆ กระสอบทราย ตั๊บ ๆ รุ้งรายยืนมองปฐวีอย่างจับอาการว่าใช่แน่ๆ เธอต่อยไปมองเขาไป
        

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สามี ตอนที่ 6 (ต่อ)
สามี ตอนที่ 5
สามี ตอนที่ 4
สามี ตอนที่ 3
สามี ตอนที่ 2
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 17 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 17 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คือลงน้อยมาก ลงเยอะกว่านี้ได้ไหม
น้อยจัง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คือ อยากให้ลงเยอะๆหน่อยค่ะ คือแบบมันน้อยเกินไป มันอ่านไม่สะใจอ่ะ ลงให้เยอะๆ หน่อยน่ะค่ะ
รอนาน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มีคนรออ่านอยู่นะ อัฟ เยอะหน่อย ครบคุณค่ะ
aumza.1012@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พรุ่งนี้ลงเยอะๆนะคะสู้ๆคะ
Lin
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012