หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มาดามดัน

มาดามดัน ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 23 พฤศจิกายน 2556 16:47 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
มาดามดัน ตอนที่ 3
       มาดามดัน ตอนที่ 3
       
       พุชชี่ลากคอเน็กซ์พาออกมาในสภาพที่มีทิชชู่อุดจมูก เพราะโดนเล่นงาน จนเลือดกำเดาไหลมาที่หน้าบ้าน
       
       "ปล่อยผมเลยป้า ผมไม่เอาด้วยแล้ว ที่นี่มันนรกชัดๆ อู้ย...ชักไม่แน่ใจแล้วว่าป้าน่ะ เป็นผู้หญิงจริงๆหรือกะเทยแปลงเพศมา แรงถึงได้มหาศาลอย่างกับ..."
       "กับอะไร...พูดให้ดีนะ ไม่งั้น โดนหนักกว่าเมื่อกี้นี้แน่"
       "โห...เห็นว่าเป็นผู้หญิงนะเลยไม่อยากสู้ แต่เล่นยกขาชี้หน้าผมอย่างนี้ ผมขอสู้"
       "ไอ้...ไอ้เด็กบ้า นี่แขนนะไม่ใช่ขา"
       "อ้าวเหรอ...เห็นต้นแขนใหญ่อย่างกับต้นขา"
       หล่อนเหวอจัดเต้นเร่าๆอย่างกับอยากฆ่ามัน
       "ไอ้เด็กนรก ถ้าชั้นฆ่าแกได้ ชั้นจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้"
       "แต่ฆ่าผมไม่ได้เพราะผมเป็นตัวทำเงิน...ฮ่าๆ"
       "ได้ ชั้นมีวิธีดันสันดานแก แกจะเจ็บอย่างที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน โดยที่ชั้นไม่ต้องลงมือเอง"
       หล่อนเดินหน้าตึงโกรธจัดไปเปิดประตูรถเจ้าม้าป่าสุดเท่
       "เข้าไป" หล่อนสั่ง
       เน็กซ์มองหน้าระแวง
       "มองอย่างนี้กลัวอ่ะเด่ะ โธ่เอ้ย เก่งแต่ปาก" หล่อนว่า
       "ใครว่ากลัว คนอย่างไอ้บักหมา เจ็บไม่กลัว กลัวไม่เจ็บหรอกครับ"
       เน็กซ์เข้าไปนั่งในรถวางท่ากวนๆใส่ หล่อนแอบยิ้มร้ายแล้วตามไปนั่งที่คนขับก่อนจะเร่งเครื่องออกไป
       ลอร่าชะโงกหน้าออกมาจากมุมในบ้านที่มือยังกำโทรศัพท์คุยกับเจ๊เมี่ยงต่อรองราคาไม่เสร็จ
       "ราคานี้ไม่แพงหรอกค่ะเจ๊ เพราะลอร่าไม่เคยเห็นมาดามระริกระรี้เนื้อเต้นอยากปั้นใคร เท่าเด็กคนนี้มาก่อนเลย"
       
       เจ๊เมี่ยงฟังลอร่าแล้วสีหน้าครุ่นคิดอย่างสนใจเพราะนางก็รู้จักนิสัยพุชชี่ดี
       "คนอย่างนังพุชชี่ถ้าไม่มั่นใจมันไม่จัดเต็มแน่ ก็ได้ ชั้นตกลงตามราคาที่หล่อนเรียก แต่ถ้าเด็กใหม่นังพุชชี่ไม่เด็ดจริงล่ะก็ ชั้นทวงตังค์หล่อนคืนแน่"
       เจ๊เมี่ยงกดตัดสายแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมารอดูรูปที่ลอร่าส่งมา แต่ภาพที่หน้าจอไอโฟนของเจ๊เมี่ยงไม่ขึ้นสักที หมุนติ้วๆๆ เพราะสัญญาณอินเทอร์เน็ตไม่ดี
       "หมุนติ้วๆๆ ตลอดๆ สามจีแล้วเหรอยะเนี่ย !"
       นางหน้าหงุดหงิดอารมณ์ไม่ดี แต่ตาก็ยังจับจ้องอยู่ที่หน้าจอไอโฟนจนรูปเน็กซ์ค่อยโหลดเข้ามาช้าๆ จนในที่สุดภาพก็ขึ้นเต็มหน้าจอ พอนางเห็นรูปเน็กซ์ก็ถึงกับผงะ เว่อร์
       "ไม่...โอ้วมายก๊อด ไม่จริง ไม่จริง ชั้นไม่เชื่อ"
       นางมือสั่นปากสั่นระริก ขนหัวลุกเกรียว ระหว่างนั้นหมอกี้เดินเข้ามาตาม
       "พี่เมี่ยงครับ ทำอะไรอยู่น่ะพี่ พี่ๆนักข่าวเขารออยู่นะครับ"
       "คุณน้องหมอคะ...ช่วยตบหน้าพี่หน่อยได้มั้ย"
       หมอกี้งง
       "ตบทำไมครับพี่"
       "ทำเถอะค่ะ พี่ขอร้อง ตบแรงๆให้พี่ได้สติ"
       หมอกี้ยังไม่กล้าตบ
       "ตบเลยค่ะ ตบพี่เลย"
       "ก็ได้ครับ พี่เมี่ยง"
       หมอกี้กำหมัดแน่นแล้วชกหน้าเจ๊เมี่ยงเต็มๆ นางเหวี่ยงหมุนตัวเคว้งหน้าโย้ด้วยความเจ็บมาก
       "อู้ย...พี่ให้ตบค่ะ ไม่ได้ให้ชก"
       "โทษทีครับพี่...ผมถนัดชกไม่ถนัดตบ"
       "ค่ะๆๆ ไม่เป็นไร"
       หล่อนเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปเน็กซ์อีกที
       "นี่ชั้น...ชั้นไม่ได้ฝันไปจริงๆ นี่มันยิ่งกว่าหล่อขั้นเทพอีก นังพุชชี่ แก...แก !"
       
       เน็กซ์โดนทั้งหมอทั้งพยาบาลจับนั่งที่เก้าอี้ทำฟัน หมอต้องเอาเข็มขัดหนังรัดข้อมือเน็กซ์ไม่ให้ลุกหนี
       "ป้าจะทำอะไรผมเนี่ย ผมนึกว่าป้าพูดเล่น เรื่องจะเอาหมาออกจากปากผม"
       หล่อนตีหน้าโหด
       "ใครว่าชั้นพูดเล่นยะ ก็เธอบอกว่ามีเป็นฝูง ลำพังชั้นคนเดียวเอาออกเองคงไม่ได้ ชั้นเลยต้องพึ่งคุณหมอไง"
       "แต่นี่มันไม่สนุกแล้วนะป้า ปล่อยผม บอกให้ปล่อย"
       "เธอหนีไปไหนไม่รอดแล้วล่ะเน็กซ์ เพราะนี่เป็นหนึ่งในขั้นตอนเริ่มต้นของการปั้นเธอให้ เป็นซุป’ตาร์ รอยยิ้มคือเสน่ห์อย่างแรกที่จะมัดใจแฟนๆ เพราะฉะนั้นชั้นจะปล่อยให้เด็กชั้นไปเจอหน้าใครไม่ได้หรอก ถ้าปากเหม็น ฟันไม่สวยไม่วิ้งค์"
       หมอบอก
       "น้องครับ น้องควรจะอยู่เฉยๆนะครับ เพราะถ้าน้องดิ้นเนี่ย หมอจะทำงานลำบาก"
       "แต่ฟันผมไม่เป็นอะไรนะหมอ ฟันผมแข็งแรงดี"
       "ของอย่างนี้ดูด้วยตาเปล่าไม่ได้ครับ ต้องตรวจอย่างละเอียดถึงจะรู้"
       "จัดการเลยค่ะหมอ ตรวจให้ละเอียดยิบเลยค่ะ"
       หมอพยักหน้ารับแล้วให้พยายามกดปุ่มให้เก้าอี้เอนราบ เน็กซ์ร้องโวยวายเสียงดังและพยายามดิ้นแต่ก็ถูก พยาบาลจับตัวเอาไว้ จากนั้นหมอก็เอาเครื่องถ่างปากให้อ้ากว้างๆ หมอกับพุชชี่ชะโงกดูปากที่อ้ากว้างแล้วคุยกัน
       หล่อนตกใจแทบผงะ
       "อั๊ยยะ ! หมอคะ นี่ช่องปากคนหรือโถส้วมปั้มน้ำมันคะ อี๋..."
       "แสดงว่าน้องเขาไม่เคยตรวจสุขภาพฟันเลยน่ะสิครับ"
       "ขอโทษค่ะหมอ พุชชี่เอางานหนักมาให้หมอเลย"
       "ไม่เป็นไรครับ สำหรับคุณพุชชี่หมอเต็มที่อยู่แล้ว"
       "งั้นลงมือเลยค่ะหมอ จัดเต็มทุกอย่างเอาให้เด็กคนนี้เพอร์เฟคสุดๆไปเลย"
       หมอพยักหน้ารับ แล้วหยิบเอาที่กรอฟันขึ้นมาเปิด เสียงเครื่องกรอฟันดังกระหึ่มจนน่ากลัว เน็กซ์หน้าเหวอสยองสุดฤทธิ์ พยายามดิ้นแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะโดนล็อกแน่นเลยได้แต่ส่ายหน้า ไม่...ไม่...ไม่
       
       พุชชี่เดินยิ้มชอบใจออกมาที่โถง
       "หึ...ก็แค่นี้แหละไอ้น้อง ต่อไปจะได้เข็ดไม่กล้าหือกับมาดามพุชชี่อีก"
       "น้องพัฒ"
       หล่อนชะงักไปทันที เมื่อได้ยินเสียงนุ่มๆของติณณภพที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใจเธอก็เต้นตึกๆ
       "พี่ติณ...นี่พี่มาที่นี่ได้ไงคะเนี่ย"
       "พี่โทร.คุยกับหนูดอก พอมีเวลาว่างคุยกับพี่ได้มั้ย"
       "เอ่อคือ..."
       หล่อนลำบากที่จะตอบ ยิ่งเสียงร้องโหวกเหวกของเน็กซ์ที่ดังออกมาจากห้องหมอยิ่งทำให้หล่อนลำบากใจ
       "น้องกำลังทำงานอยู่ค่ะพี่ติณ เด็กปั้นใหม่คนนี้ปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้ ไว้เสร็จงาน แล้วคืนนี้น้องจะไปฉลองวันเกิดกับพี่เหมือนเดิมนะคะ"
       ติณณภพไม่สนใจเข้าไปจับมือ
       "แต่พี่ไม่อยากรอ พี่ต้องคุยกับเราตอนนี้"
       
       ติณณภพดึงมือพาหล่อนออกไปด้วยกันทันที

มาดามดัน ตอนที่ 3
       ภายในร้านกาแฟในสวนสวยๆ หล่อนอยู่กับเขาตามลำพัง
       
       "ถ้าพี่ติณเชื่อว่าน้องเป็นอย่างที่หนังสือพิมพ์เขาเล่นข่าว น้องก็ไม่โกรธหรอกค่ะ"
       "พี่รู้จักเรามาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยแล้วนะ พี่รู้ว่าพัฒศรีคนนี้ไม่ใช่มาดามพุชชี่ "
       "งั้นพี่ติณก็ไม่เห็นจะต้องห่วงน้องเลย ไอ้เรื่องแบบนี้มันแทบจะเป็นส่วนหนึ่งชีวิตน้องไปแล้ว น้องรับมือมันได้ค่ะ"
       "ชีวิตที่ต้องโดนสาดโคลน ต้องคอยใส่หน้ากากเข้าหากันอยู่ตลอดเวลาเนี่ยน่ะเหรอ พี่ไม่เข้าใจมันมีอะไรดีนักหนา พัฒถึงต้องมาทนอยู่"
       หล่อนนิ่งไป
       "ว่าไงล่ะพัฒ...พี่สงสัยตั้งแต่วันที่พัฒตามแอนเข้ามาทำงานในวงการนี้แล้ว นึกว่าหลัง จากเกิดเรื่องกับแอนแล้ว พัฒจะถอนตัวออกมาซะอีก"
       "พอเถอะค่ะพี่ติณ น้องไม่เคยพูดสักคำว่าต้องทนอยู่ในวงการนี้ ตรงกันข้ามน้องมีความสุขดีและสนุกกับงานนี้มาก"
       "แต่พัฒศรีไม่ใช่มาดามพุชชี่ ไม่ใช่แม้แต่นิดเดียว"
       "งั้นก็แสดงว่าพี่ติณยังไม่รู้จักน้องดี น้องขอตัวนะคะ น้องมีงานต้องทำอีกเยอะ ฉลองวันเกิดปีนี้ของพี่ติณ น้องคงไปไม่ได้แล้ว น้องขอโทษด้วย... Happy Birthday ค่ะ พี่ติณ" พัฒศรีพูดด้วยสีหน้าเศร้าน้ำตาคลอ
       หล่อนรีบลุกออกไป เขาตกใจรีบลุกจะตาม แต่ไม่ทันมองทางเลยไปชนกับพนักงานที่ยกถาดกาแฟมาเต็ม ถาดจนแก้วกาแฟตกแตกกระจาย..เพล้ง !
       "น้องพัฒ..น้องพัฒ !"
       
       เน็กซ์เดินขาอ่อนออกมาจากห้องทำฟัน แก้มตุ่ยเพราะต้องอมสำลีเอาไว้ หน้าซีดเพราะยังเจ็บไม่หาย
       "อู้ย...ยัย ยัยป้าปีศาจ เล่นซะทั้งเสียวทั้งระบมเลย"
       เน็กซ์ออกมาแล้วมองหาหล่อนแต่ไม่เห็นใคร เลยหันไปถามพยาบาล
       "มาดามพุชชี่อยู่ไหนแล้วครับ"
       พยาบาลฟังไม่ชัดเพราะเน็กซ์อมสำลีอยู่ในปาก
       "อะไรนะคะ"
       "มาดามพุชชี่ อยู่...ไหน...ครับ"
       "อ๋อ...ออกไปตั้งนานแล้วค่ะ"
       "ไปแล้ว !"
       เน็กซ์เจ็บใจเอามือกุมแก้มตุ่ยๆตัวเอง หน้าตาโกรธพัฒศรีอย่างเอาเรื่อง
       "ยัยป้าปีศาจ"
       เน็กซ์รีบเดินมือกุมแก้มตุ่ยออกไป แต่คล้อยหลังไม่นาน เจ๊เมี่ยงสวมแว่นดำอันโตทำเนียนมานั่งสังเกตการอยู่ครู่ใหญ่ ลดนิตยสารที่เอามาอ่านบังหน้าลงแล้วมองตามเน็กซ์อย่าง...อะฮ้า !
       "โอ้วแม่เจ้า..ทำไมถึงได้หล่อกระโชกโฮกฮือแบบนี้เนี่ย ชั้นไม่ยอมแกแน่นังพุชชี่"
       นางหน้าจิก ครุ่นคิดอย่างเจ็บใจ มือกำนิตยสารแน่นจน ฉีกขาดคามือ...แคว่ก!
       
       เจ๊เมี่ยงรีบตามเน็กซ์ออกมา
       "น้องคะ น้อง เดี๋ยวค่ะ"
       เน็กซ์ชะงักมองนางที่ปรี่เข้ามาโพสหน้าเก๋ฉีกยิ้มละมุนให้ซะหวานเว่อร์
       "พี่ขออนุญาติแนะนำตัวให้น้องรู้จักได้มั้ยคะ พี่ชื่อเจ๊เมี่ยง เมี่ยงเจิด น้องพอจะคุ้นหน้าพี่มั้ยคะ"
       "รู้จัก"
       นางได้ยินไม่ถนัด
       "ว่าไงนะคะ"
       เน็กซ์หน้าเซ็งชี้ให้ดูแก้มที่ตุ่ยเพราะมีสำลียัดอยู่ในปาก แล้วยกมือขอเวลาครู่เดียว ก่อนจะเดินไปถุยสำลีออกจากปากที่ถังขยะ นางเห็นแล้วสะดุ้ง...ยี้ แต่เพราะต้องการเอาใจหนุ่มหล่อสุดฤทธิ์เลยยอมเสียสละรีบเอาผ้าเช็ดหน้าตัวเองยื่นให้
       "นี่ค่ะ เช็ดซะหน่อยนะคะ"
       เน็กซ์รับผ้าเช็ดหน้าของนางมาซับปากที่เลอะน้ำลายแล้วยื่นคืนให้ นางผงะ สยอง
       "ไม่เป็นไรค่ะคุณน้อง ที่บ้านพี่มีอีกหลายผืน เอาเป็นว่าพี่ขอแนะนำตัวต่อนะคะ พี่ชื่อ..."
       "ไม่ต้องหรอกครับ ผมรู้จักพี่แล้ว เจ๊เมี่ยงเจิด ถ้าไม่เจิดก็เชิดใส่"
       "ว๊าย รู้จักพี่ซะด้วย เขินนะเนี่ย งั้นก็ดีเลยค่ะ จะได้ไม่ต้องชวนคุยอ้อมโลก ถ้าน้อง สนใจอยากเป็นดารา น้องไม่ต้องไปพึ่งใครเลยค่ะ พี่คนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยน้องได้"
       นางยิ้มละไมแล้วเข้าไปโอบไหล่เน็กซ์อย่างสนิทสนมก่อนจะชี้ชวนให้ดูป้ายโฆษณาแถวนั้น
       "โน่น...น้องเห็นมั้ยคะ คู่ขวัญซุปตาร์ที่กำลังดังเว่อร์ๆ ฝันหวานหวานกับหมอกี้ คู่นั้นพี่ปั้นมากับมือ ถ้าอยากดังอยากรวยชั่วข้ามคืนแบบนั้น..เจ๊เมี่ยงเจิดคือคำตอบสุดท้ายค่ะ"
       เน็กซ์นิ่งมองนางอย่างครุ่นคิด
       "อ๊ะๆๆ ชักสนใจแล้วใช่มั้ยคะ เอาอย่างนี้แล้วกัน น้องเก็บนามบัตรของพี่เอาไว้นะคะ มีอะไรกริ๊งกร๊างหาพี่ได้ตลอด 24 ชั่วโมง อ้อ...อีกอย่าง เผื่อจะช่วยให้น้องตัดสินใจง่ายขึ้น"
       นางขยับใกล้แล้วกระซิบชนิดเป่าหูกันสุดฤทธิ์
       "เท่าที่พี่ดูจากสภาพที่พุชชี่ทำกับน้องแล้ว ขอบอกไว้เลยนะคะ สวรรค์น่ะอยู่กับพี่ ส่วนนรกน่ะต้องพุชชี่"
       นางบอกแล้วถอยออกมาฉีกยิ้มละไมหวานๆ เป็นพี่ที่แสนดีสุดฤทธิ์
       "พี่จะรอโทรศัพท์จากน้องนะคะ"
       นางออกไปทิ้งให้เน็กซ์มองนามบัตรในมือ ... ชื่อ มัชฌิมา นามสกุล กล้าทุกทาง
       
       บ้านพุชชี่เวลากลางคืน หล่อนกลับเข้ามาเจอหนูดอกที่รออยู่
       "เน็กซ์ล่ะ"
       "อยู่ในห้องค่ะมาดาม ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นคะ ก็เห็นออกไปด้วยกัน แล้วทำไมเน็กซ์ถึงนั่งแท๊กซี่กลับมาคนเดียว หรือว่าเขาเฮี้ยวเปรี้ยวกวนใส่มาดามอีก"
       "เปล่า ชั้นมีธุระนิดหน่อยเลยไม่ทันได้กลับไปดูเขา"
       "ธุระอะไรเหรอคะ ถึงทำให้มาดามต้องทิ้งเขาไว้"
       พุชชี่ชะงักไป
       "ไม่ต้องรู้เรื่องชั้นทุกเรื่องก็ได้นะ หนูดอก"
       หล่อนบอกหนูดอกแล้วรีบขึ้นบันไดไปหาเน็กซ์
       
       หล่อนเคาะประตูเรียกแข่งกับเสียงเพลง “เล่นของสูง” ที่เน็กซ์เปิดจากเครื่องเสียงในห้อง
       "เน็กซ์...เน็กซ์ เปิดประตูให้ชั้นเดี๋ยวนี้ ได้ยินรึเปล่า เบาเสียงเพลงแล้วมาเปิดให้ชั้นเดี๋ยวนี้ เด็กบ้า บักหมา !"
       หล่อนเคาะและเรียกจนเสียงแทบแหก แต่ประตูก็ยังล็อก เสียงเพลงยังดังต่อเนื่อง
       "คิดว่าล็อกประตูแล้ว ชั้นจะเข้าไปไม่ได้งั้นเหรอ นี่มันบ้านมาดามพุชชี่นะ ไอ้เด็กบ้า"
       
       หล่อนใช้กุญแจไขเข้ามาในห้อง แล้วรีบปิดเครื่องเสียงให้เพลงเงียบทันที ครู่หนึ่งเน็กซ์ก็รีบออกมาจาก ห้องน้ำในสภาพนุ่งผ้าขนหนู หัวยังมีฟองยาสระผมอยู่
       "อะไรของป้าเนี่ย มาปิดเพลงผมทำไม"
       "ก็เล่นเปิดเสียงซะดังลั่นบ้านแบบนี้ ชั้นถึงเรียกเท่าไหร่ก็ไม่มาเปิดประตูให้ชั้นไง"
       "อ้าว...แล้วเข้ามาได้ไง ผมล็อกประตูไว้นี่"
       "ที่นี่คือบ้านของมาดามพุชชี่ เด็กของชั้นจะต้องไม่มีความลับอะไรกับชั้น กลับไปอ่าน สัญญาข้อที่ 19 เรื่องห้ามล็อกประตูห้อง ต่อไปจะได้ไม่ทำผิดกฏอีก"
       เน็กซ์ทำหน้าเซ็ง
       "น่าเบื่อชะมัด บ้านหรือว่าคุกกันแน่"
       เน็กซ์เบ้ปากเซ็งๆแล้วจะกลับเข้าไปอาบน้ำต่อ แต่หล่อนดึงมือเอาไว้
       "เดี๋ยว..ชั้นยังอบรมเธอไม่จบ ต่อไป... ถ้าเธอออกไปข้างนอกกับชั้น เธอห้ามกลับบ้านเองเด็ดขาด ต้องยืนรอจนกว่าชั้นจะมารับเธอ"
       "งั้นป้าหายไปไหนมา รู้รึเปล่าว่าผมยืนรออยู่นานแค่ไหน"
       "ชั้นจะไปไหนมันก็เรื่องของชั้น"
       "งั้นผมจะทำอะไรก็เรื่องของผม ขี้เกียจเถียงด้วยแล้ว จะอาบน้ำต่อ แต่ถ้าไม่อยากให้ผมคลาดสายตาจากป้าอีก จะตามเข้าไปดูผมอาบน้ำก็ได้นะ"
       เน็กซ์ไม่สนใจปัดมือหล่อนแล้วเข้าไปอาบน้ำต่อ หล่อนจะด่าต่อเจอเน็กซ์ปิดประตูใส่หน้า..ปัง !
       "เด็กบ้า...ฝากไว้ก่อนเถอะ เธอกับชั้นยังต้องเจอกันอีกหลายยก"
       หล่อนหัวเสียจะออกไปจากห้อง แต่ระหว่างนั้นพลันสายตาเหลือบไปเห็นนามบัตรของเจ๊เมี่ยงวางอยู่บนโต๊ะ หล่อนรีบคว้ามาดูแล้วตาเบิกโพลงอย่างตะลึงตึงๆ
       
       "นี่...นี่มัน !"

มาดามดัน ตอนที่ 3
       หล่อนเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปจังหวะที่เน็กซ์กำลังแก้ผ้าอาบน้ำอยู่ เน็กซ์ตกใจรีบดึงผ้าม่านมาบังตัว
       
       "เฮ้ยป้า...นี่จะบ้าแล้วเหรอ ไอ้ที่เมื่อกี้นี้ท้าไปน่ะ ท้าเล่นๆนะ"
       หล่อนไม่สนใจตีหน้าเอาเรื่องสุดฤทธิ์ ชูนามบัตรถาม
       "นี่อะไร"
       "ก็นามบัตรไง"
       "ชั้นรู้ว่ามันคืออะไร แต่เธอได้มาได้ยังไง"
       "ก็ตอนป้าทิ้งผมไว้ที่ร้านหมอฟัน อยู่ๆเขาก็โผล่เข้ามา ชวนผมให้ไปอยู่กับเขา"
       "หา ! นี่...นี่มันกล้ามาฉกเธอหน้าด้านๆแบบนี้เลยเหรอ"
       เน็กซ์พยักหน้ารับ
       "อ้อ...เขาบอกผมด้วยว่า ผมจะดังกว่า รวยกว่า แล้วยังว่าอะไรอีกนะ อ๋อ สวรรค์น่ะอยู่กับพี่ ส่วนนรกน่ะต้องพุชชี่เท่านั้น"
       หล่อนเหวอปรี๊ดขึ้นตาทันที
       "นัง...นังเมี่ยง แก มันจะเกินไปแล้ว"
       หล่อนฉุนจัดรีบออกไปจากห้องน้ำทันที เน็กซ์มองตามแล้วถาม
       "จะรีบไปไหนน่ะป้า..ป้า !"
       
       บริเวณหน้าบ้าน พุชชี่แต่งตัวทะมัดทะแมงเดินเอาเรื่องสุดๆ มีหนูดอกเดินตามหลังหน้าเหี้ยมเอาเรื่อง
       "พร้อมแล้วใช่มั้ยมาดามเฟลอร์"
       หนูดอกเสียงแข็งจริงจัง
       "ค่ะ มาดามดัน"
       พุชชี่ยิ้มมุมปากร้ายๆก่อนจะเดินไปนั่งประจำที่คนขับที่เจ้าม้าป่ากับหนูดอกมือขวาคู่ใจ เสียงเครื่องบรื้นๆๆ ออกไป ลอร่าแอบชะโงกหน้าออกมาดูแล้วหน้าเสีย
       "เป็นเรื่องแล้วไงเจ๊เมี่ยง...เอาไงดีเนี่ย"
       
       ค่ำคืนนั้น ภายในโรงยิมแห่งหนึ่งมีนักมวยหุ่นล่ำๆหล่อๆมาฝึกซ้อมลงนวม ยกเวทเดินไปเดินมา พุชชี่สีหน้าเอาเรื่องเข้ามา มองหาคู่กรณีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นเจ๊เมี่ยงกำลังยืนเชียร์หมอกี้ที่มาฝึกคิวบู๊กับครูมวยอยู่บนเวที
       หล่อนกัดฟันกรอดๆ ด้วยความเจ็บใจจะปรี่เข้าไปเอาเรื่องแต่หนูดอกรีบรั้งไว้
       "เดี๋ยวๆๆค่ะ มาดาม"
       "ไหนว่าพร้อมลุยกับชั้นไง ถ้าป๊อดขึ้นมาก็ไปรอข้างนอก เดี๋ยวชั้นจัดการนังฉกนั่นเอง"
       "หนูน่ะพร้อมลุยกับมาดามอยู่แล้วค่ะ แต่อยากให้มาดามหยุดคิดแล้วตั้งสตินี้ดส์นึง เราเพิ่งแพ้คดีนังเจ๊เมี่ยงมา ถ้ามาดามทะเล่อทะล่าไปมีเรื่องกับมันต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้ ขืนต้องขึ้นโรงขึ้นศาลอีกรอบ เราไม่เหลืออะไรแน่ค่ะ"
       หล่อนนิ่งไป เห็นจริงอย่างที่เลขาฯสาวเตือน
       "ก็จริง...งั้นต้องใช้แผนสเปน"
       "แผนสเปนอะไรเหรอคะ มาดาม"
       "ก็แผนกระทิงล่อกะเทยไง"
       หล่อนบอกหนูดอกแล้วหันไปจับตามองเจ๊เมี่ยงอย่างเอาเรื่อง
       
       ข้างเวที เจ๊เมี่ยงยืนสะดุ้งหวาดเสียวลุ้นเด็กที่กำลังฝึกคิวบู๊อยู่กับครูฝึก หมอกี้พลาดถูกชกเซมาที่ข้างเวทีตรงหน้านางพอดี
       "ว๊าย..เบาๆหน่อยสิคะโค้ช เดี๋ยวน้องหมอของเจ๊จะเจ็บตัวก่อนถ่ายจริงนะคะ"
       "ไม่เป็นไรหรอกครับพี่เมี่ยง นานๆผมจะได้เล่นละครบู๊สักที ผมอยากเต็มที่"
       "แหม...แต่น้องหมอเคยเรียนแต่จับมีดผ่าตัดมานี่คะ เอางี้ เจ๊หาบทอื่นให้เล่นดีกว่ามั้ย ตบจูบก็ดีนะ คนดูชอบ"
       "ไม่ครับ..ตอนเซ็นต์สัญญาผมบอกแล้วนี่ครับ ผมเข้าวงการเพราะอยากหาประสบการณ์ อะไรที่ทำซ้ำๆแล้วน่าเบื่อ ผมจะไม่ทำ"
       นางชะงัก
       "เอ่อ...จ้ะๆ เจ๊จำได้"
       "งั้นผมก็ขอบคุณครับที่พี่จะไม่รบกวนผม ไว้พรุ่งนี้เจอกันครับ"
       หมอกี้ตัดบทแล้วลุกขึ้นตั้งการ์ดพร้อมฝึกคิวบู๊กับครูฝึกอีกครั้ง ส่วนนางแอบเหน็บเด็กตัวเอง
       "ติสต์รับประทานเหลือเกิ้น...คุณหมอขา"
       นางบ่นไปก่อนจะรู้สึกว่ามีคนมองมา พอหันไป ก็ป๊ะกับสายตายิ้มยั่วจากหนุ่มหล่อกล้ามล่ำบึ้กที่กำลัง ยกเวท เหงื่อชุ่มเปียกเสื้อกล้าม เจ๊เมี่ยงเล่นตัวทำเชิดคอ เริ่ดๆ ไม่สนใจ แล้วทำทีเดินไปกดน้ำดื่มจากตู้
       นางกดน้ำพลางชายหางตามองหนุ่มหล่อล่ำ ยังเห็นเขายกเวท โชว์กล้ามแน่นๆ แล้วยิ้มให้อีก นางกลืนน้ำลาย มือสั่นเตือนตัวเอง
       "ใจเย็นๆนังเมี่ยง หล่อนเป็นกุลสตรี หล่อนต้องไม่ให้ท่าผู้ชาย"
       นางยังแอบชำเลืองอีกครั้ง แล้วตกใจเพราะเขาลุกเดินเข้ามาหา
       "นิ่งๆไว้นังเมี่ยง กุลสตรี ท่องไว้ ชั้นเป็นกุลสตรี ต้องไม่ให้ท่าผู้ชายเด็ดขาด"
       นางพยายามข่มตัวเองสุดฤทธิ์ แต่พอหนุ่มล่ำเข้ามาใกล้ปุ๊บ เจ๊เมี่ยงก็รีบเอาถ้วยน้ำที่กดจากตู้มาราดใส่เอง
       "ว๊าย ! เลอะเทอะหมดเลย แย่จัง"
       หนุ่มล่ำบอก
       "ผมช่วยมั้ยครับ น้องสาว"
       นางยิ้มหวานเว่อร์
       "น้องสาวเลยเหรอคะ...โอป๊อ"
       
       นางสบตาปิ๊งๆ แอ๊บหน้าเด็กแก้มป่องเกาหลีสุดฤทธิ์ ส่วนหนุ่มล่ำก็เอาผ้าขนหนูเช็ดเสื้อที่เปียกให้

มาดามดัน ตอนที่ 3
       เวลาต่อมา นางเดินควงแขนหนุงหนิงกับหล่อล่ำมาที่ลานจอดรถอู้กำเมืองคุยกันด้วยภาษาเหนือมาตลอดทาง
        
       "ดีใจจังที่ได้เจอคนบ้านเดียวกัน สงสัยฟ้าจะลิขิตให้มาเจอกันนะจ๊ะ พี่ชาย"
       "พี่ก็ไม่คิดว่าจะได้เจอน้องสาวคนบ้านเดียวกันเหมือนกัน สาวๆกรุงเทพยังไงก็สวยสู้คนบ้านเราไม่ได้"
       "พี่ชายนี่ปากหวานจัง"
       นางทำเป็นอายบิดม้วนก่อนจะเดินมาหยุดที่รถตัวเอง
       "ถึงรถน้องสาวแล้ว พี่ส่งแค่นี้นะ"
       "เดี๋ยวสิจ๊ะพี่ชาย ที่บ้านน้องตำน้ำพริกหนุ่มไว้ ไม่ลองไปจิ้มน้ำพริกดูหน่อยเหรอ"
       "น้ำพริกหนุ่มเหรอครับ พูดแล้วก็อยากขึ้นมาทันที"
       "รับรองน้ำพริกหนุ่มบ้านน้องจิ้มจกอร่อยมากๆจ้ะพี่ชาย ยิ่งได้กินกับไส้อั่วด้วยนะ"
       นางสบตาชะม้ายมองหน้าหนุ่มล่ำแล้วไหลลงไปที่เป้าไส้อั่ว
       "งั้นเดี๋ยวพี่ขอตัวไปเอากระเป๋าแป้บนึง...น้องสาวคนสวยรอพี่อยู่ที่นี่ก่อนนะ"
       หนุ่มล่ำเดินกลับไป นางมองตามแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มหันไปส่องกระจกข้างรถเช็ดสวยตัวเองสุดฤทธิ์
       "เมี่ยงเจิดซะอย่าง...ไม่สวยไม่เริ่ดทำไม่ได้นะเนี่ย..คริคริคริ"
       เจ๊เมี่ยงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว ก่อนจะชะงักเพราะเห็นพัฒศรีเดินเข้ามาข้างหลังผ่านทางกระจก
       "นังพุชชี่ !"
       
       ภายในบ้านติณณภพ เขานั่งเท้าคางมองเค้กและอาหารดินเนอร์ที่จัดเตรียมเอาไว้อย่างเงียบเหงา ตุลยาแอบชะโงกหน้าเข้ามามอง รู้สึกสงสารพี่ชายตัวเองอยู่บ้าง แต่ก็จำเป็นต้องทำเพราะหวงพี่ชาย
       "ยังจะรอพี่พัฒเขาอีกเหรอคะ พี่ติณ"
       "ตั้งแต่รู้จักกันมา ต่อให้ยุ่งแค่ไหน เขาก็ต้องมาเป่าเค้กกับพี่"
       "แต่เขาก็บอกพี่แล้วไม่ใช่เหรอว่า คืนนี้เขามาไม่ได้"
       ติณณภพนิ่งไป
       "พี่ติณคะ พี่พัฒเขาเป็นรุ่นน้องพี่ ห่างกันตั้งหลายปี แถมตอนเรียนจบพี่ยังตามไปอยู่กับแม่ที่ยุโรปอีก เวลาเปลี่ยนอะไรๆ มันก็เปลี่ยนไปได้นะคะ เอาง่ายๆ เดี๋ยวนี้เขาไม่ยอมให้คนอื่นเรียกชื่อพัฒศรีเลย แต่ต้องเรียกเขาว่ามาดามพุชชี่เท่านั้น"
       "มาดามพุชชี่เป็นแค่อาชีพของเขา ถึงยังไงพี่ก็เชื่อว่าพัฒศรีที่พี่รู้จักจะต้องมา พี่จะรอ"
       ติณณภพมั่นใจแล้วหันไปยิ้มกับน้องสาว แต่ตุลยาแอบจิกหน้าไม่พอใจ
       
       พุชชี่จิกหน้าเอาเรื่องเดินเข้าหาเจ๊เมี่ยงที่ยังอึ้งไม่หาย
       "นังพุชชี่...ที่แท้ก็ฝีมือหล่อน"
       "คนที่จะทำแบบนี้กับเจ๊ได้ก็ต้องเป็นคนที่รู้จักเจ๊ดีเท่านั้น ถึงจะรู้ว่าต้องล่อด้วยกระทิงประเภทไหน เจ๊ถึงหน้ามืดตามัวมาติดกับ"
       "นังเจ้าเล่ห์ ถ้าหล่อนคิดจะแก้แค้นชั้นล่ะก็...ฝันไปเถอะ หล่อนน่ะแพ้ชั้นไปแล้วย่ะ"
       "เหรอคะเจ๊...ถ้าชั้นแพ้เจ๊ไปแล้วจริงๆ แล้วทำไมเจ๊ถึงทำตัวเป็นปอบหยิบ แอบไปจก ไปฉกเด็กของชั้นล่ะ"
       เจ๊เมี่ยงชะงัก พุชชี่ตอกย้ำด้วยการเอานามบัตรของเจ๊เมี่ยงที่ได้มาจากเน็กซ์ขยำแล้วปาใส่หน้า
       "เด็กคนนั้นเซ็นต์สัญญากับมาดามแล้ว ยังไงเจ๊ก็มาฉกเอาไปไม่ได้หรอก" หนูดอกบอก
       "ชิ...สัญญาก็แค่กระดาษไม่กี่แผ่น ถ้าเด็กเขาไม่อยากอยู่กับหล่อนเพราะเห็นว่า อยู่กับชั้นแล้วอนาคตดีกว่า ชั้นก็จะเอาเงินที่หล่อนแพ้คดีนั่นแหละมาจ่ายเป็นค่าฉีกสัญญาให้"
       "หน้าด้าน ! ถ้าไม่มีปัญญาหาเด็กเองแล้วเที่ยวฉกเด็กคนอื่นแบบนี้ ก็อย่ามาทำอาชีพนี้เลย พวกเหลือบไรวงการ" หนูดอกบอก
       "หุบปากแกไปเลยนะ นังหนูดอก หล่อนมันก็แค่ไส้ติ่งของนังพุชชี่ เดี๋ยวแม่ก็ตบให้ปากเบี้ยวเลย"
       "เอาเลยสิ มาเลย หนูดอกนี่แหละจะตบเมี่ยงเจิดให้เป็นเมี่ยงเจ่อเลย"
       "ไม่ต้องหนูดอก...นี่เป็นเรื่องของชั้นกับเขาเท่านั้น"
       หล่อนเดินเบียดหนูดอกเข้ามาประจัญหน้ากับเจ๊เมี่ยง สองคนจ้องหน้ากันเขม็งด้วยปมในอดีตที่มีต่อกัน
       "หนูดอก ไปดูต้นทาง ชั้นไม่อยากให้มีคลิปหลุดออกไปเหมือนอย่างคราวที่แล้ว"
       "จะดีเหรอคะมาดาม หนูดอกอยู่ช่วยซ้ำให้ได้นะคะ"
       "ไม่ต้อง"
       หล่อนย้ำเสียงขึงขังจริงจัง หนูดอกเลยต้องทำตามคำสั่งรีบถอยออกไปดูต้นทางปล่อยให้ ทั้งคู่ฮึ่มๆ จ้อง ตาเขม็ง แทบจะแยกเขี้ยวยิงฟันใส่กันอยู่รอมร่อ
       
       หน้าบ้านเจ๊เมี่ยงในอดีต อารียามือชุ่มเหงื่อ เดินกระวนกระวายตื่นเต้นรออยู่ครู่หนึ่ง พัฒศรีรีบขี่เวสป้าคันเก่งเข้ามาจอดใกล้ๆ
       "ทำไมมาช้าจังแก"
       "โหแก...ชั้นต้องรับหน้าแทนแกอยู่คนเดียว กว่าจะหลุดจากกองถ่ายมาได้ โดนผู้กำกับด่า จนหูตูบแทบจะเสียหมาอยู่แล้ว"
       "ชั้นขอโทษนะแก ชั้นไม่ตั้งใจจะทิ้งงานให้แกรับผิดชอบคนเดียว"
       "ไม่ต้องมาทำหน้าหมาเศร้าขอโทษเลย"
       พัฒศรีมองไปที่ตัวบ้าน
       "แล้วยังไงเนี้ย นี่มันบ้านใคร"
       "บ้านเจ๊เมี่ยง"
       พัฒศรีตกใจ
       "เจ๊เมี่ยงเจิดน่ะเหรอ นี่แกอย่าบอกนะว่า..."
       อารียารีบยกมือไหว้ขอโทษ
       "อย่าว่าชั้นเลยนะพัฒ ชั้นไม่อยากปิดแกจริงๆ ที่ชั้นหายๆไป ไม่ได้ไปทำงานเพราะว่าเจ๊เมี่ยงเขามาชวนให้ชั้นไปคัดตัวประกวดนางงามมา"
       "ประกวดนางงาม ! เรื่องสำคัญขนาดนี้ แกมาปิดชั้นเนี่ยนะ"
       "เห็นมั้ย ถ้าแกรู้แกก็ต้องห้ามชั้น"
       อารียาเข้าไปควงแขนอ้อน
       "ไม่เอาน่าพัฒ แกก็รู้ว่าเจ๊เมี่ยง เขาเป็นเจ๊ดันเบอร์หนึ่ง ถ้าเขาไม่เห็นว่าชั้นมีดีพอ เขาคงไม่มาชวนชั้นไปคัดตัวหรอก"
       "ไม่ต้องมาอ้อนเลย แกไปมาแล้วนี่ แล้วจะตามชั้นมาที่นี่อีกทำไม"
       "ก็...ก็เจ๊เมี่ยงเรียกให้ชั้นมาฟังผล ชั้นกลัวผิดหวัง คิดว่าถ้ามีแกอยู่ด้วยชั้นจะได้มีคนปลอบใจ"
       "แอน...แกนี่ เฮ้อ ชั้นไม่น่าเป็นเพื่อนรักแกเลย"
       
       พัฒศรีส่ายหน้าบ่นๆแต่ก็ยิ้มเมื่ออารียาทำหน้าน่าสงสาร
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มาดามดัน ตอนที่ 5 (ต่อ)
มาดามดัน ตอนที่ 4
มาดามดัน ตอนที่ 3
มาดามดัน ตอนที่ 2
มาดามดัน ตอนที่ 1
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 2 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 2 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012