หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สามี

สามี ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 25 พฤศจิกายน 2556 09:55 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สามี ตอนที่ 5
       สามี ตอนที่ 5 (ต่อ)
       
       รสิกาเปลี่ยนเป็นชุดนอนเรียบร้อยแล้วนั่งลงบนเตียง รัตนาวลีนั่งลงหยิบยามาจะนวดให้ แหววรีบบอก
       
       “หม่อมขา แหววนวดให้เองค่ะ”
       “ฉันอยากทำให้ลูกฉัน...ได้ไหม”
       แหววเก้อ ๆ
       “ได้ค่ะ”
       รัตนาวลีค่อย ๆ ทายานวดเท้าให้ลูกสาว รสิกามองแม่อย่างมีความสุขที่เห็นแม่ดูแลตัวเอง
       
       เวลาผ่านไป รัตนาวลีห่มผ้าให้รสิกา
       “ฝันดีนะลูก มีอะไรก็ให้คุณราพณ์เรียกแม่นะ”
       “ขอบคุณค่ะแม่”
       รัตนาวลีหอมแก้ม รสิกายิ้มรู้สึกดี ราพณ์เข้ามาสวนกับรัตนาวลีที่กำลังจะออกไป รัตนาวลีราตรีสวัสดิ์แล้วออกไป เหลือราพณ์กับรสิกาสองคนในห้อง
       “ผมอาบน้ำก่อนนะครับ”
       ราพณ์คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป รสิกากระอักกระอ่วนจะทำยังไงดี
       
       ราพณ์ออกมาจากห้องน้ำแล้วจะขึ้นเตียงนอน รสิกาสะดุ้ง
       “พระลบล่ะคะ”
       “หลับแล้วครับ” ราพณ์เห็นรสิกาดูอึกอัก “ผมไปอุ้มมานอนกับเราดีไหมคุณหญิงจะได้สบายใจ” ราพณ์จะลุกไป
       รสิกาเกรงใจ
       “ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าหลับแล้วก็อย่าไปกวนเลย”
       ราพณ์ยิ้มพอใจ
       “คุณหญิงนอนเถอะครับ วันนี้เจอเรื่องมาเยอะแล้ว ผมจะไม่กวนคุณหญิงเลย”
       รสิกาทำอะไรไม่ได้จำต้องนอน แต่ราพณ์ก็นอนห่างเก็บเนื้อเก็บตัวสุดชีวิต รสิกานอนมองตาค้างอย่างระวังตัว
       
       เวลาผ่านไป รสิกายังไม่หลับ ในขณะที่ราพณ์ที่นอนชิดริมขอบเตียงขยับจะพลิกตัว รสิกาจ้องเขม็งจนเห็นว่าเขาพลิกตัวแล้วพลาดตกเตียง ตุ้บ ราพณ์งง ๆ รสิกายิ้มขำ แต่พอเขามองมาเธอรีบทำเป็นหลับตา ราพณ์มองๆ คิดว่าหลับก็ลุกขึ้นมาบิด ๆ ตัวแบบเจ็บนิด ๆ ก่อนจะขึ้นมานอนหงายบนเตียงแล้วหลับตา รสิกาแอบลืมตาข้างเดียวมองแล้วหลับตายิ้มขำ
       
       เช้าวันใหม่...ราพณ์กับรสิกายังหลับอยู่บนเตียง พระลบเปิดประตูเข้ามา
       “ป่าป๊า”
       พระลบโผขึ้นมาบนเตียงเข้าไปนอนทับตัวราพณ์
       “โอ้ย...ตัวหนักมาก อะไรครับลูก”
       พระลบออดอ้อนสุดชีวิต
       “เมื่อไหร่ป๊าจะไปทะเลตามสัญญาครับ พระลบรอนานแล้วนะครับ”
       “ป๊างานยุ่งนี่ครับ”
       “ถ้าป๊าไม่ยอมไป พระลบจะไม่ทนเลยขอบอก พระลบจะฟ้องอากง จะฟ้องอาม่า จะฟ้องอารุ้ง จะไม่ให้พี่คุณหญิงดีกับป่าป๊าด้วย”
       “อ้าว...พระลบ ทำไมใจร้ายกับป๊าแบบนั้นล่ะลูก”
       รสิกาแอบลืมตามองขำ ๆ กับพ่อลูกที่ถกเถียงกันใหญ่ จนราพณ์แอบเห็นว่ารสิกามองอยู่ เขายิ้ม
       “งั้นเอางี้ ให้พี่คุณหญิงคนสวยตัดสินใจ ถ้าพี่คุณหญิงไปป๊าก็ไป ตกลงไหม”
       รสิกาลืมตัวลืมตาโวย
       “มาโยนให้กันได้ยังไงล่ะคุณ”
       สิ้นคำรสิกาพระลบก็โผเข้าหาทันที
       “พี่คุณหญิงครับ เด็กตัวน้อยๆ อยากไปทะเล พี่คุณหญิงใจดีพาไปนะครับ”
       รสิกายังไม่ทันจะอ้าปาก
       “นะครับ...พี่คุณหญิงคนสวย นะครับ...”
       “จ๊ะ ๆ ไปก็ได้”
       “ไชโย”
       พระลบกระโดดลงจากกเตียง เสียงดังลั่น
       “พี่แหวว พระลบได้ไปทะเลแล้ว อากง อาม่า”
       “รู้กันทั้งบ้าน” ราพณ์ยิ้มมองรสิกา “คุณหญิงจะเอาอะไรไปบ้างครับ ผมจะเก็บให้”
       “ไม่เป็นไรค่ะ ช่วยเรียกพี่แหววให้มาช่วย...ฉันจะขอบคุณมาก”
       ราพณ์รับคำยิ้มๆ พอขยับจะลงจากเตียงแล้วชะงักเพราะเจ็บ
       “อูย...”
       รสิกามองรู้ว่าเจ็บที่ตกเตียงเมื่อคืน
       “เป็นอะไรเหรอคะ”
       “สงสัยนอนผิดท่าน่ะครับ มันปวด ๆ”
       “อ้าว...ไม่ใช่ตกเตียงเหรอคะ”
       ราพณ์ชะงักหันมองว่าเธอเห็น รสิกายิ้มแบบว่าเห็นความเปิ่นของเขาแล้วลุกไป ราพณ์เสียฟอร์มสุดเซ็ง
       “จบเลย”
       แต่เขาก็ยิ้มตามเธอไปรู้สึกว่าวันนี้ลางดีอารมณ์ดีแต่เช้า
       
       เจ้าสัวเรียวกับรัตนาวลีเดินมาส่งราพณ์ที่ประคองรสิกาที่รถ มีแหววช่วยจูงพระลบยกกระเป๋าให้
       “ที่จริง พี่แหววน่าจะไปด้วยกันนะคะ”
       แหววกระดี๊กระด๊า
       “งั้นเดี๋ยวพี่ไปเก็บกระเป๋าเลยนะคะ”
       รัตนาวลีขัดขึ้น
       “ไม่ดีหรอกลูก ให้แหววอยู่ที่นี่ดีแล้ว เง็กก็ไปดูแลอาม่าที่โน่นแล้ว มีแหววอยู่ยังพอช่วยแม่ได้บ้าง”
       แหววจ๋อยอด ราพณ์กับรสิกาพาพระลบขึ้นรถออกไป
       “แหววห่วงคุณหญิงจังเลยค่ะ” แหววพูดไปอย่างนั้น ที่จริงอยากไปเที่ยวด้วย
       รัตนาวลีตำหนิ
       “แม่แหวว สามีภรรยาจะไปเที่ยวกัน เราจะไปเป็นก้างทำไม”
       แหววเข้าใจ
       “อ๋อ...”
       เจ้าสัวเรียวยิ้มมีหวัง
       “ขอให้บรรยากาศเป็นใจ ผมอยากอุ้มหลานตัวเล็ก ๆ เหลือเกิน”
       รัตนาวลียิ้ม ระรินวิ่งออกมากระหืดกระหอบออกมา
       “คุณหญิงไปทำงานแล้วเหรอคะ”
       เจ้าสัวเรียวหันมาบอกลูกสาว
       “ไปฮันนีมูน”
       ระรินชะงัก
       “อ้าว...คิดว่าไปทำงาน รินจะได้ไปยื่นใบสมัครงานด้วย”
       “คิดแต่จะพึ่งคนอื่นเรื่อยไปเมื่อไหร่จะโต งานของเราก็จัดการเอง”
       “ค่ะ...โดนเลย” ระรินบ่นจ๋อย ๆ
       
       เจ้าสัวเรียวกับรัตนาวลีมองระรินยิ้มๆ

สามี ตอนที่ 5
        
       มานพเข้ามาที่หน้าทาวน์เฮ้าส์ของสิริโสภาเห็นปิดเงียบ เขามองที่วางรองเท้าไม่มีรองเท้าอยู่ มานพรู้สึกผิดปกติไขกุญแจเข้าไป เห็นว่าข้างในเงียบมาก มานพตัดสินใจเข้าไปในห้องนอนแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าและตู้ของใช้ไม่มีอะไรเหลืออยู่ มานพเครียดที่สิริโสภาหายตัวไป เขาตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาราพณ์ทันที
       
       ราพณ์กำลังถือของออกมาจากมินิมาร์ทในปั๊มพร้อมกับพระลบ รสิกานั่งรออยู่ที่รถ เสียงมือถือดัง ราพณ์มองแล้วกดรับ
       “ว่าไงนพ”
       “ทำไมเสียงใสจังวะ แกยุ่งอยู่เหรอเปล่า”
       “ไม่ยุ่ง” ราพณ์น้ำเสียงมีความสุข “ฉันกำลังจะพาคุณหญิงกับพระลบไปเที่ยวทะเล แล้วแกมีอะไร”
       มานพรู้สึกว่าราพณ์กำลังมีความสุขเลยไม่อยากบอกให้กังวล
       “ก็ตอนนี้ฉันว่างงานเลยโทรมาทักทายเพื่อน”
       “กลับจากทะเลแล้วฉันจะไปที่ร้าน”
       “เที่ยวให้สนุกนะ”
       มานพวางสายอย่างเครียดๆ
       “หวังว่าคุณจะถอดใจนะคุณสิ”
       
       สิริโสภานั่งมองห้องทำงานของสิริโสภาอย่างกระวนกระวายเห็นว่ารสิกายังไม่มา เธอพยายามเก็บอาการ
       “พี่พร คุณหญิงยังไม่มาอีกเหรอคะ”
       “ลาเป็นอาทิตย์เลยจ๊ะ สิมีอะไรเหรอเปล่า”
       “สิได้ยินมาว่าคุณหญิงสวยมากน่ะค่ะ ก็เลยอยากเห็น”
       ระรินเข้ามามอง ๆ แล้วตรงมาถามแถวโต๊ะสิริโสภา
       “สวัสดีค่ะ ดิฉันมาขอพบคุณกอบกู้ค่ะ”
       กอบกู้ออกมาจากห้อง ศิริพรหันไปบอก
       “บอสคะ น้องคนนี้มาขอพบน่ะค่ะ”
       ระรินยกมือไหว้
       “สวัสดีค่ะ ดิฉันระรินค่ะ”
       กอบกู้รับไหว้
       “น้องสาวคุณราพณ์ใช่ไหมครับ คุณหญิงโทรมาบอกแล้วครับ ตอนแรกเห็นว่าจะมาพร้อมกัน”
       “คุณหญิงไปฮันนีมูนกับเฮียราพณ์น่ะค่ะ รินเลยต้องมาเอง”
       “เอ...ผมชักจะกลัวแล้วสิว่าต้องเสียอินทีเรียมือหนึ่งของผมไป ดูคุณราพณ์ทั้งรักทั้งหวงคุณหญิงเหลือเกิน”
       ระรินยิ้มแย้ม
       “จริงค่ะ ตั้งแต่แต่งงานเฮียไม่เคยห่างคุณหญิงเลยนะคะ”
       กอบกู้เดินนำไปที่ห้อง ระรินเดินตาม
       “คุณราพณ์เป็นผู้ชายที่โชคดีมากนะครับ เพราะคุณหญิงเป็นคนที่ดีพร้อม...สมบูรณ์แบบน่ะครับ”
       “เห็นด้วยเลยค่ะ”
       สิริโสภาลืมตัวขยำเอกสารแน่น ศิริพรเห็นก็เตือน
       “สิ...เอกสารยับหมดแล้ว สิ”
       สิริโสภารู้สึกตัวรีบปล่อยมือ
       “ขอโทษค่ะพี่”
       สิริโสภาต้องตั้งสติอย่างยากเย็นทั้งที่อยากกรีดร้อง
       
       สุรีย์ส่องฉีกภาพข่าวของตัวเองที่โดนตบจนหมดสภาพ
       “ไอ้บ้า ไอ้พวกบ้า”
       ปฐวีที่กำลังจะออกไปหยุดยืนมองสุรีย์ส่องอย่างสังเวช
       “ยัยสุ หยุดโวยวาย แกหาเรื่องใส่ตัวเอง”
       “สุไม่หยุด นังอ้าย นังรุ้งราย สุจะฆ่ามัน”
       ปฐวีชี้หน้าสุรีย์ส่อง
       “เงียบ”
       สุรีย์ส่องกรีดร้อง ปฐวีหน่ายออกไป สุรีย์ส่องขัดใจพล่านจนต้องโทรหาประสิทธิ์
       
       ประสิทธิ์กับมิสเตอร์หยางอยู่ในห้องส่วนตัวของภัตตาคาร ประสิทธิ์ตกใจกับความต้องการของมิสเตอร์หยาง
       “คุณหยางต้องการเข้าไปที่วังประกาศเกียรติเหรอครับ”
       “ผมอยากสำรวจสถานที่เพื่อวางแผนในการทำงาน คุณจะพาผมเข้าไปได้เมื่อไหร่”
       เสียงมือถือประสิทธิ์ดัง เป็นชื่อสุรีย์ส่อง ประสิทธิ์กดทิ้ง เสียงมือถือก็ยังดังเข้ามาอีกจนประสิทธิ์ต้องปิดเครื่อง...ประสิทธ์ลำบากใจ
       “เอ่อ...ตอนนี้ผมยังไม่สะดวก”
       “ผมไม่ค่อยชอบท่าทีอึกอักของคุณเลย คุณประสิทธิ์ โปรเจ็คท์นี้ ผมลงทุนไปไม่น้อย และผมก็เริ่มระดมหุ้นส่วนเข้าร่วมทุนในการทำโครงการในครั้งนี้ไปแล้ว”
       “ผมแค่ไม่อยากให้ทางเจ้าของเดิมรู้ตัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับวังประกาศเกียรติ ไม่อย่างนั้นเรื่องมันจะยิ่งยาก”
       “ไม่ว่ายังไงก็ตาม ถ้าเครดิตผมเสียหาย...คุณต้องชดใช้” สายตามิสเตอร์หยางโหดมาก
       ประสิทธิ์มองความโหดอย่างลำบากใจเล็กน้อย รู้ว่างานนี้ขี่หลังเสือเข้าให้แล้ว
       
       ราพณ์ขับรถมาถึงบ้านพักตากอากาศ ทุกคนพากันลงจากรถ อาม่ากับเง็กเดินออกมารับ พระลบโผเข้าหา
       “อาเหล่าม่า”
       อาม่าดีใจ
       “พระลบมาเยี่ยมอาเหล่าม่า”
       “พระลบคิดถึงอาเหล่าม่า ป่าป๊ากับพี่คุณหญิงก็คิดถึงอาเหล่าม่านะครับ”
       “อาเหล่าม่าดีใจที่พวกลื้อคิดถึงมาเยี่ยมอาม่า น่ารักจริงๆ เจี๊ยะมาหรือยัง อาคุณหญิงหิวไหม อาเง็กไปหาข้าวหาขนมมาให้หลานกับเหลนอั๊วสิ ลื้อนี่ไม่ได้เรื่อง”
       รสิการีบบอก
       “ไม่เป็นไรค่ะอาม่า เราทานระหว่างทางมาแล้วค่ะ”
       “เอาของเข้าไปเก็บก่อนเถอะครับ แดดร้อน ผมช่วย”
       ราพณ์ช่วยประคองรสิกาที่เจ็บขา เธอขืนเต็มที่ เขาได้แต่มองเธอที่ดื้ออย่างขำ ๆ
       “พวกลื้อไปนอนห้องใหญ่เลยนะ อาเง็กช่วยขนของสิ”
       “ค่า”
       
       เง็กต้องรีบมาช่วยขนของ พระลบวิ่งเข้าไปในบ้าน ราพณ์ประคองรสิกา อาม่าเดินนำไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
        

สามี ตอนที่ 5
        
       เง็กเปิดประตูขนกระเป๋าเข้ามา พระลบกระโดดขึ้นเตียงมีความสุขมาก ราพณ์กับรสิกาตามเข้ามา เธอมองภายในห้องอย่างสนใจ
        
       “ชอบไหมครับ”
       “ก็สวยดีค่ะ”
       “ฝีมือการออกแบบใช้ได้ไหมครับ ผมแต่งห้องนี้เองนะ”
       “ก็ดีค่ะ”
       รสิกาค่อยๆ เดินไปที่เตียงแล้วเปิดกระเป๋า จะจัดเสื้อผ้า
       “พระลบครับ ไปอาบน้ำนะครับ เดี๋ยวจะได้ทานข้าวกลางวัน”
       พระลบอ้อน
       “พระลบว่าอยากให้ป๊าอาบให้”
       รสิกามองราพณ์ว่าจัดการซิ ราพณ์เข้ามาอุ้มพระลบ
       “งั้นก็ไปกันเลย”
       “คุณจะไปไหน”
       “อาบน้ำในห้องน้ำไม่มันหรอกจริงไหมพระลบ”
       พระลบตาวาวรู้ว่าจะได้เล่นน้ำ
       “จริงครับ”
       ราพณ์คว้ากระเป๋าใบเล็กแล้วพาพระลบออกไป รสิกามองตามไม่เข้าใจว่าหมายความว่ายังไง
       
       บริเวณสระว่ายน้ำ...ราพณ์อุ้มพระลบในชุดว่ายน้ำกระโดดลงน้ำตูมลงไปในสระ สองพ่อลูกว่ายน้ำเล่นกันสนุกสนาน รสิกาตามออกมาดูขำ ๆ พระลบหันมาโบกมือให้
       “พระลบอาบน้ำแป๊บนึงนะครับพี่คุณหญิง”
       “แบบนี้เขาเรียกว่าเล่นน้ำไม่ใช่อาบน้ำครับ” รสิกาบอกยิ้มๆ
       “ไหน ๆ ก็ต้องเปียกอยู่แล้วก็เปียกให้คุ้มใช่ไหมครับพระลบ”
       “ครับผม...พี่คุณหญิงมาอาบน้ำด้วยกันสิครับ”
       “ไม่ได้หรอกจ๊ะ พี่ไม่มีชุดว่ายน้ำ”
       “อาบน้ำกันนะครับพี่คุณหญิง นะครับ” พระลบอ้อนวอน
       “พี่ไม่ได้เอาชุดมาจริงๆ”
       อาม่าเข้ามาด้านหลังแล้วใช้มือดันเบาๆ รสิกาหล่นตูมลงน้ำ เธอโผล่พรวดขึ้นมาเหวอ ๆ อาม่ายืนหัวเราะ
       “นี่มันสระบ้านเราเองลื้อจะใช้ชุดทำไม จริงไหม”
       พระลบกับราพณ์ตอบพร้อมเพียง
       “จริงครับ”
       พระลบกับราพณ์สาดน้ำใส่ รสิกาเคืองสาดน้ำคืน กลายเป็นสงครามสาดน้ำ อาม่าคอยเชียร์รสิกาอย่างสนุกสนาน
       
       กอบกู้กับระรินเดินออกมาจากห้องทำงาน
       “คุณรินมาเริ่มงานอาทิตย์หน้าได้เลยนะครับ ผมจะพิจารณาตำแหน่งที่เหมาะสมกับคุณเอง”
       “ขอบคุณมากค่ะ รินหนักเอาเบาสู้นะคะ รินอยากได้ความรู้อยากทำงานกับบริษัทเจ๋ง ๆ อย่างที่นี่มานานแล้ว”
       “ยินดีครับ”
       ระรินไหว้ลาแต่ยืนขวางประตู สกรรจ์ที่เปิดประตูเข้ามาโดนหัวไม่ได้ตั้งใจ
       “โอ้ย”
       สกรรจ์หน้าเสีย
       “ขอโทษครับ”
       “นี่คุณเปิดประตูยังไง ไม่รู้จักระวังเลย ไม่มีตาหรือไง” ระรินโวย
       สกรรจ์โดนเป็นชุดก็เลยไม่ยอม
       “คุณครับ ตรงนี้มันทางเข้า แล้วประตูก็ต้องผลักเข้า ผมทำตามกฎทุกอย่างแต่คุณยืนขวางทางอยู่ ขอถามหน่อยว่าใครผิด”
       “ก็ฉันยืน...” ระรินนึกได้เออจริง “แต่คุณก็ควรจะดูก่อนจะผลักประตูสิ”
       สกรรจ์หันไปหากอบกู้
       “ถามคนอื่นดีไหมว่าใครผิด”
       ระรินหันไปเห็นกอบกู้ที่ยืนอยู่ ก็คิดได้ว่าไม่ควรโวยวาย
       “เอ่อ...งานนี้ก็ผิดทั้งคู่ ถือว่าเจ๊ากัน” กอบกู้ตัดบท
       “ทำอะไรก็ระวังบ้างนะครับ แบบนี้คนไม่ผิดเขาเดือดร้อน”
       ระรินแค้นมาก
       “รินไปก่อนนะคะคุณกอบกู้”
       ระรินไหว้กอบกู้แล้วรีบเลี่ยงออกไปด้วยความอาย สกรรจ์หันมาถามกอบกู้
       “คุณหญิงอยู่ไหมครับ”
       “คุณหญิงลาหนึ่งอาทิตย์ครับ”
       “ขอบคุณครับ...”
       สกรรจ์กลับไปอย่างหงอยๆ
       
       ระรินออกมาเจอมอเตอร์ไซค์ของสกรรจ์ขวางอยู่หน้ารถเธออยู่ ด้านหลังก็มีรถอีกคันจอดปิด สกรรจ์เดินมาที่รถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองเห็นระรินกำลังหงุดหงิดอยู่
       “จอดไม่เหลือช่องให้เดินหน้าเลยเหรอเนี่ย มักง่ายจริง ๆ”
       มอเตอร์ไซค์หนักมาก ระรินพยายามขยับรถแต่ขยับไม่ได้ ระรินหัวเสีย มือสกรรจ์เข้ามาจับมอเตอร์ไซค์ขยับให้
       “ผมจัดการให้เอง”
       ระรินเห็นหน้าก็เหวี่ยงเลย
       “มอเตอร์ไซค์คุณใช่ไหม จอดมักง่ายแบบนี้มีใบขับขี่หรือเปล่า เนี่ยคุณ”
       “ผมขอโทษ พอดีผมรีบไปหน่อย”
       “แต่คุณทำแบบนี้คนอื่นเขาเดือดร้อน ทำอะไรก็ระวังบ้างนะคุณ แบบนี้คนไม่ผิดเขาเดือดร้อน”
       สกรรจ์หันมองแบบไม่จบใช่ไหม ระรินมองประเมินว่าสะใจพอแล้วก็เดินไปขึ้นรถ สตาร์ทรถแล้วบีบแตรกวนประสารท พอเขาเอารถถอยออกไป เธอก็ออกรถไปอย่างแรงด้วยความสะใจ สกรรจ์มองตามส่ายหน้ากับความร้ายของระริน เขาคิด ๆ แล้วตัดสินใจโทรหารสิกา
       
       ราพณ์อุ้มพระลบที่ตัวเปียกเข้ามาจะเข้าไปในห้องน้ำ
       “ป๊าอาบน้ำให้จริง ๆล่ะคราวนี้”
       “พระลบอยากให้พี่คุณหญิงอาบให้”
       ราพณ์กับรสิกาอึ้งๆ มองหน้ากัน
       “พี่คุณหญิง...”
       “เข้าไปในห้องน้ำสิคะ”
       “แต่ขาคุณ...”
       ราพณ์จะแย้งแต่รสิกาขัดขึ้น
       “ฉันเจ็บขาค่ะ มือยังเป็นปกติ ฉันจะอาบให้พระลบเอง”
       ราพณ์มองแบบตามใจแล้วพาพระลบเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะออกมา...รสิกาเดินสวนเข้าไปเปิดฝักบัวอาบน้ำให้พระลบ เธอต้องปลุกปล้ำกับการอาบน้ำให้พระลบ ราพณ์ยืนมองชอบใจ รสิกาเห็นเขายืนมองก็เขินๆ
       “ไม่ต้องเฝ้าหรอกค่ะ ฉันจัดการได้ ฉันไม่ชอบให้ใครมายืนมอง”
       “ได้ครับคุณหญิง”
       
       ราพณ์เลี่ยงไปนั่งรอ เสียงมือถือของรสิกาดัง ราพณ์มองเห็นว่าเป็นชื่อสกรรจ์ เขามองไปทางห้องน้ำ เสียงรสิกากับพระลบดัง ทำให้เธอไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ ราพณ์จัดการปิดเสียงโทรศัพท์ ราพณ์มองว่าสายตัดไปแล้วก็เอาโทรศัพท์โยนใส่ในกระเป๋าสะพายของรสิกาเนียนๆยิ้มพอใจ

สามี ตอนที่ 5
        
       ในบ้านคุณนายไฮโซ...ลินดาเขวี้ยงไพ่ลงบนโต๊ะ
        
       “อะไรกัน ป๊อกอีกแล้วเหรอ”
       เจ้ามือรวบไพ่กับเงินไป
       “ถอนทุนอีกไหมล่ะคุณโบตั๋น”
       “สามหมื่นแล้วนะ ยังไม่ได้คืนสักบาท เลิกๆ”
       ลินดาลุกเดินออกมาชะงักที่เห็นคุณนายเจ้าของบ้านกำลังนั่งดูสร้อย แหวน กำไลเพชร
       “คุณนาย...ทำไมมันอู้ฟู่ขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าได้จากวงโน้น”
       “ได้จากวง ชาติหน้ายังไม่รวยเลย เดี๋ยวนี้ฉันมีวิธีที่ง่ายกว่านั้น”
       “วิธีอะไร”
       “ฉันเล่นหุ้น ขึ้นทีได้เป็นหมื่นเป็นแสน”
       ลินดามองอย่างสนใจ
       “มันได้เยอะขนาดนั้นเชียว แนะนำฉันบ้างสิ”
       “แล้วฉันจะเปิดหูเปิดตาให้”
       ลินดาพร้อมจะลงทุกวังวนที่เป็นการพนัน
       
       ค่ำนั้น รามนอนไม่หลับ ลืมตามารู้สึกภาพรอบข้างมันบิดเบี้ยวความรู้สึกมันพลุ่งพล่านไม่สามารถนอนได้ รามพยายามลุกขึ้นมานั่งก็ยังไม่ดีขึ้น เขาลุกจากเตียงเดินวนไปวนมา
       “โธ่เว้ย”
       รามพล่านทนไม่ไหวต้องออกไปข้างนอก
       
       ในผับ...รามยืนเต้นเบาๆ มองหาผู้หญิงเห็นหญิงคนหนึ่งน่าสนใจก็เข้าไปทัก
       “ชนแก้วกันหน่อยนะครับ”
       หญิงคนนั้นไม่สน มองแล้วสะบัดจะเดินไป รามทนไม่ได้กระชากแขน
       “ชวนดี ๆ อย่าเล่นตัว”
       แฟนผู้หญิงคนนั้นเข้ามาต่อยรามผัวะ
       “อย่ายุ่งกับเด็กกู”
       “มึง”
       รามต่อยสวนแสดงความก้าวร้าวจนกระจายทั้งผับ
       
       สิริโสภาลุกจากหน้าคอมพิวเตอร์แล้วเดินออกมาหน้าร้านกาแฟ พอเปิดประตูก็เจอรามที่เมาสภาพสะบักสะบอมล้มลงตรงหน้าร้าน รามพยายามขยับขึ้นมานั่งพิงกระจกร้าน สิริโสภายืนมองเห็นเลือดที่มุมปาก เธอมองๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าไปแตะที่มุมปาก รามเอามือจับมือของเธอ สิริโสภารีบดึงมือออกทิ้งไว้แต่ผ้าเช็ดหน้าหันหลังเดินไป รามมองตามแต่เห็นแค่ด้านหลังไม่ชัดนัก
       
       รสิกานั่งทำงานอยู่ที่ระเบียงบ้านพักตากอากาศ พระลบนั่งเล่นตัวต่อเลโก้ ราพณ์เช็คงานในไอแพดดูเอกสาร
       อาม่านั่งขยับเนื้อตัวแบบเมื่อย รสิกาสังเกตเห็น
       “เมื่อยเหรอคะอาม่า”
       “มันปวด ๆ ขา”
       “อ้ายช่วยนวดให้นะคะ”
       “ลื้อนวดเป็นเหรออาคุณหญิง”
       “อ้ายเคยนวดให้ท่านพ่อบ่อย ๆค่ะ” รสิกาพูดแล้วก็นึกถึงพ่อ
       “ลื้อเป็นอะไรอาคุณหญิง”
       “เปล่าค่ะ”
       รสิกาเริ่มลงมือนวดให้ อาม่าหน้าเคลิ้ม ๆชอบใจ
       “สบายจริง ๆ ลื้อนวดเก่งนะ”
       รสิกายิ้มน่ารัก ตั้งอกตั้งใจนวดใหญ่ ราพณ์แอบมองอย่างประทับใจ...เวลาผ่านไปพระลบนั่งหลับจนหัวโขกเลโก้ที่ต่อไว้กระจายลงพื้น แต่ยังไม่ยอมล้มตัวลงนอน รสิกา ราพณ์ อาม่าหันไปมองยิ้มๆ กับท่านั่งหลับแต่ไม่ยอมล้มของพระลบ อาม่าส่ายหน้า
       “ง่วงยังจะห่วงเล่น อาราพณ์พาลูกขึ้นไปนอนไป คงเหนื่อยมากวันนี้เล่นน้ำตั้งนาน”
       “ครับม่า”
       ราพณ์อุ้มพระลบขึ้นไปข้างบน อาม่าหันมาหารสิกา
       “ลื้อก็ไปนอนได้แล้วอาคุณหญิง อาม่าไม่เมื่อยแล้ว”
       “ค่ะ”
       รสิกาจะลุกแต่อาม่าอ้าแขน รสิกาขยับเข้ากอดอาม่า
       “อาม่ารักลื้อนะอาคุณหญิง”
       “ขอบคุณค่ะอาม่า”
       อาม่าหอมเบาๆ รสิกายิ้มรู้สึกอบอุ่นใจ
       
       รสิกากระเผลกเข้ามาในห้องเห็นว่าราพณ์นอนกอดพระลบหลับไปแล้ว เธอมองอย่างเอ็นดูแล้วเดินมาห่มผ้าให้ทั้งคู่ ราพณ์ขยับตัว พระลบขยับด้วยเป็นท่าเดียวกันเหมือนกันเปี๊ยบ รสิกายิ้ม ๆ
       “สมเป็นพ่อลูกกันจริงๆ”
       รสิกาขยับขึ้นอีกฟากของเตียงแล้วนอนหลับตา ราพณ์ลืมตามองแล้วกระชับผ้าห่ม หอมพระลบพลางมองรสิกาที่หลับอย่างมีความสุข
       
       พระอาทิตย์ขึ้นที่ขอบฟ้า...รสิกายังนอนหลับ พระลบมากระซิบข้างหู
       “ตื่นเถอะครับพี่คุณหญิง พระลบหิวแล้ว”
       รสิกางัวเงียลืมตาขึ้นมาเห็นว่าพระลบนั่งยิ้มอยู่ข้าง ๆ หน้าใกล้มาก แต่ที่ตกใจกว่าคือราพณ์นั่งอยู่ที่พื้นซ้อนด้านหลังพระลบกำลังยิ้มมองมา รสิกาตกใจรีบเด้งตัวขึ้นมา
       “พระลบหิวแล้ว”
       “ผมก็หิวแล้วเหมือนกัน ผมจะพาพระลบไปตลาด คุณหญิงจะไปไหมครับ”
       รสิกาชอบกระตือรือร้น
       “ไปตลาดเช้าเหรอคะ ไปค่ะ”
       รสิกาวางขาลงบนพื้นก็ยังเจ็บ ๆ
       “ยังเจ็บอยู่เหรอครับ”
       ราพณ์หยิบยามานวดข้อเท้าให้ รสิกาจะชักเท้าไปแต่เขาไม่ยอม
       “ถ้ากินยาแก้อักเสบจะหายเร็วกว่านี้นะครับ”
       รสิกาทำหน้าไม่ถูกที่เห็นเขานวดเท้าตัวเองอย่างไม่รังเกียจ
       “ดีขึ้นไหม”
       “ดีขึ้นแล้วค่ะ ฉันเดินไหว”
       “ที่จริงคุณหญิงรออยู่ที่บ้าน...”
       รสิการีบสวนด้วยความอยากไป
       “ฉันอยากไปตลาดเช้า”
       
       รสิการีบลุกไปพยายามจะทำให้ดูคล่องๆ ราพณ์ยิ้มๆ ที่เธอดูกระตือรือร้น
        

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สามี ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
สามี ตอนที่ 13
สามี ตอนที่ 12
สามี ตอนที่ 11
สามี ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 26 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 26 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 6 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช่วงแรกรู้สึกว่าคนอัฟจะลืมไปบางช่วงน่ะครับ แล้วช่วงกลางๆ พิมพ์ซ้ำครับ (อย่าลืมเพิ่มเติมน่ะครับ)
ขอบคุณครับที่อัฟให้อ่าน...ชอบเรื่องนี้ที่สุด
azuros@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คนแต่งต้องการให้สุรีย์ส่องเป็นโรคจิตหรือเปล่า
เพราะแทบทุกฉากที่โผล่มา จะต้องคอยหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว หาเรื่องแบบไร้สาระด้วย
TurtleWorld
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ถ้าจะอัพช้าขนาดนี้/ช้าไปน่ะ
dream_bee1010@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากอ่านทีล่ะเยอะๆหลายๆตอนไม่อยากรอ
prettypan1@hotmail.com
 
ความคิดเห็นที่ 8 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากให้อัพเยอะกว่านี้หน่อยน่ะค่ะ อ่านวันละนิดมันแปลกอ่ะ อัพให้อีกนะคะ ขอบคุณค่ะ
규
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบละครเรื่องสามี
chewadara@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช่วงแรกรู้สึกว่าคนอัฟจะลืมไปบางช่วงน่ะครับ แล้วช่วงกลางๆ พิมพ์ซ้ำครับ (อย่าลืมเพิ่มเติมน่ะครับ)
ขอบคุณครับที่อัฟให้อ่าน...ชอบเรื่องนี้ที่สุด
azuros@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รามเป็นโรคอะไรอะค่ะ
Lin
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รามเป็นโรคไบโพล่าร์หรือโรคอารมณ์สองขั้วค่ะ
Run
 
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หน้ามันซ้ำกันอะค่ะแต่เป็นกำลังใจให้กับคนอัพนะค่ะ
mind
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มันซ้ำอ่ะค่ะ
>~<
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมอ่านแล้วเหมือนพิมพ์ซำเลยหน่ะ
kornravee@windowslive.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014