หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สามี

สามี ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 25 พฤศจิกายน 2556 09:55 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
สามี ตอนที่ 5
       สามี ตอนที่ 5 (ต่อ)
       
       ราพณ์พาทุกคนมาเดินตลาด ราพณ์ประคองรสิกา
       
       “ฉันเดินได้ค่ะ”
       “เด็กดื้อ ถ้าไม่ให้ผมประคอง ผมพากลับเลยนะ”
       รสิกาเลยจำต้องยอม เง็กคอยดูแลอาม่า ทุกคนพากันมานั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน ขณะที่ราพณ์จ่ายเงิน เง็กกำลังจับพระลบที่จะวิ่งไปดูของ อาม่าเห็นคนแบกถาดดอกไม้พวงมาลัย อาม่ามองอย่างสนใจแล้วเดินตามไป เง็กจับพระลบกลับมาได้หันมองหาอีกทีตกใจไม่เห็นอาม่า
       “คุณราพณ์ คุณหญิงคะ อาม่าล่ะคะ”
       ราพณ์กับรสิกาหันมองตกใจ พยายามมองไปรอบๆ
       “ตายแล้ว อาม่าหาย” เง็กหน้าตื่น
       “ใจเย็นๆ เง็กเราแยกกันหา อาม่าคงไปไม่ไกล” ราพณ์บอก
       ทุกคนออกตามหาอาม่า
       
       ราพณ์ รสิกา พระลบ เง็กต่างพากันแยกย้ายหาอาม่า ขณะที่อาม่าเดินอยู่อีกด้านพอมองหาไม่เห็นราพณ์ เง็ก รสิกาก็เริ่มกลัว
       “อาราพณ์ อาเง็ก คุณหญิง ลื้ออยู่ไหน”
       อาม่าพยายามคิดเดินไปทางโน้นทางนี้แต่จำทางกลับไม่ได้ อาม่าร้องไห้เครียดจัด
       “อาราพณ์ อาคุณหญิง”
       อาม่าวิงเวียนจะเป็นลมล้มคว่ำ มือของสกรรจ์เข้ามารับร่างอาม่าไว้ อาม่าหันมองเห็นเป็นสกรรจ์ก็ตกใจไม่รู้จัก
       “ลื้อเป็นใคร จะทำอะไรอั๊ว ปล่อยอั๊วนะ ช่วยด้วย...ช่วยอั๊วด้วย”
       “คุณยายใจเย็น ๆ ครับ”
       อาม่าดิ้นรนใหญ่ไม่รู้จักโวยวาย ราพณ์กับรสิกาได้ยินเสียงโวยวายเห็นคนเริ่มมุงก็เข้ามาดูว่ามีอะไร เง็กเห็นเป็นอาม่าที่ดิ้นรน เง็กรีบเข้าไปกระชากสกรรจ์
       “แกจะทำอะไรอาม่า ปล่อยอาม่านะ”
       เง็กตี สกรรจ์ปัดป้องไม่ตอบโต้
       “ผมไม่ได้ทำนะครับ ใจเย็นๆ ครับคุณ”
       รสิกาเห็นว่าเป็นสกรรจ์
       “คุณสกรรจ์”
       “คุณหญิง” สกรรจ์ดีใจ
       เง็กชะงักมองรสิกา
       “คุณหญิงรู้จักเหรอคะ”
       รสิกาพยักหน้ารับ สกรรจ์เห็นราพณ์
       “สวัสดีครับคุณราพณ์”
       ราพณ์มองสกรรจ์อย่างสุดเซ็ง เจอมารจนได้
       สกรรจ์มีดอกไม้ที่หลุดกระเด็นมาติดที่บ่าสภาพค่อนข้างเลอะ เพราะโดนเง็กเอาของในมือฟาด รสิกากับเง็กมองสกรรจ์อย่างขอโทษ ราพณ์ อาม่า พระลบยืนอยู่ข้างกัน
       “อาม่าคะ นี่คุณสกรรจ์เป็นเพื่อนของอ้ายค่ะ” รสิกาแนะนำ
       “ผมนาวาโทสกรรจ์ รัตนชัย...ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
       “โตป่านนี้ยังเล่นเลอะเทอะอีกนะ ดูสิดอกไม้ติดเต็มตัวเลย” อาม่าดุ
       “อาม่าค้า...เขาไม่ได้เล่นเลอะเทอะ” เง็กรีบขัด
       อาม่าจะเถียง รสิกาแทรกขึ้น
       “อ้ายต้องขอโทษคุณสกรรจ์ด้วยนะคะที่พี่เง็กเข้าใจผิด”
       อาม่าเสียงดัง
       “อ้าว...อาเง็กนี่ลื้อไปทำเพื่อนอาคุณหญิงเลอะเทอะเหรอเนี่ย แย่จริง ๆ”
       “ก็อาม่าร้องเสียงดัง เง็กก็คิดว่าคุณเขาเป็นคนร้าย” เง็กจ๋อยๆ
       “อั๊วเปล่าร้อง ลื้อนี่มั่ว” แล้วอาม่าก็ชะงักไม่แน่ใจมองหน้าสกรรจ์ “หรือว่าร้อง อั๊วร้องหรือเปล่าอาเพื่อนคุณหญิง”
       สกรรจ์ยิ้มขำ
       “ผมจำไม่ได้แล้วครับ”
       อาม่าถอนใจ
       “น่าสงสาร...ยังหนุ่มแท้ๆ ความจำไม่ดีซะแล้ว ลื้อต้องดูแลตัวเองแบบอาม่านี่ แปดสิบกว่ายังปึ๋งปั๋ง”
       “ขอบคุณครับอาม่าที่เตือนผม” สกรรจ์ยิ้ม
       ราพณ์ตัดบท
       “แล้วทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ คงไม่ได้ตาม...ใช่ไหม”
       “คุณราพณ์คะ” รสิกาปราม ด้วยความเกรงใจสกรรจ์
       “ผมประจำการฐานทัพเรือที่นี่ครับ บังเอิญจริงๆ” สกรรจ์ขำๆท่าทีราพณ์
       อาม่าชวนทันที
       “อยู่แถวนี้เหรอ งั้นเย็นๆ มากินข้าวที่บ้านนะ จะได้เลี้ยงขอโทษที่อาเง็กทำให้ลื้อเจ็บ”
       ราพณ์จะแย้ง สกรรจ์รีบแทรก
       “ยินดีครับ”
       ราพณ์ไม่พอใจ
       “แต่วันนี้ผมกับคุณหญิงต้องทำงานคงไม่สะดวก ขอโทษนะครับ”
       รสิกามองราพณ์แบบไม่เห็นรู้เรื่องเลย ราพณ์ยิ้มคิดว่ากันท่าได้แล้วแต่...อาม่าพูดขึ้นมาอีก
       “พรุ่งนี้ก็ได้”
       ราพณ์อึ้ง
       “อาม่า...”
       อาม่าไม่ได้ฟังราพณ์หันไปถามสกรรจ์
       “ลื้อไปได้ไหมล่ะคุณทหาร”
       
       ราพณ์สุดเซ็งที่กันท่าไม่สำเร็จ สกรรจ์ยิ้มขำ ๆ กับอาการกันท่าของราพณ์

สามี ตอนที่ 5
        
       ในห้องรับแขก...สุรีย์ส่องหัวเสียใส่ประสิทธิ์
        
       “ไม่ได้ค่ะ สุไม่อยากรออีกแล้ว สุอยากเห็นนังอ้ายมันตาย ๆ ไปสักที”
       ประสิทธิ์เครียด
       “อย่าให้มันวุ่นวายนักยัยสุ ตอนนี้แค่เรื่องมิสเตอร์หยางก็เป็นปัญหามากแล้ว”
       “เรื่องนี้ก็อีก คุณพ่อยังไม่ได้ให้เงินที่บอกว่าจะให้สุมาลงทุนกับหนังสือเพิ่ม”
       “เงินส่วนที่มิสเตอร์หยางจ่ายล่วงหน้ามาสองร้อยล้าน พ่อต้องเอาไปหมุนกับโครงการหมู่บ้านใหม่ อีกไม่นานนี้พ่อต้องหามาคืน พ่อไม่มีให้แกถลุงแล้ว”
       “แต่สุให้ข่าวไปแล้วว่าสุจะเปิดหนังสืออีกหัว มันเป็นหน้าตาของสุ”
       “ไม่มีก็คือไม่มี”
       ประสิทธิ์ตัดบทเสียงแข็ง ด้วยการเดินออกไป
       “นังอ้าย”
       สุรีย์ส่องแค้นจะจัดการเอง
       
       พระลบกับราพณ์ช่วยกันก่อปราสาททรายกันสองคนพ่อลูกอย่างสนุกสนาน ราพณ์เห็นรสิกานั่งมองยิ้มๆ แต่พอเห็นเขามองมาก็นิ่ง หน้าตึงใส่แต่ไม่พูด
       “ก่อกำแพงไปก่อนนะ เดี๋ยวป๊ามานะครับ”
       ราพณ์เดินมาหารสิกามองกวน ๆ
       “ผมคงหล่อมากใช่ไหม”
       “พูดอะไรของคุณ”
       “ก็ผมเห็นคุณจ้องผมตลอดเวลา ผมก็เลยคิดว่าคุณคงหลงเสน่ห์ผม”
       รสิการู้ว่าโดนกวนประสาท
       “เมื่อเช้า คุณบอกคุณสกรรจ์ว่าเราต้องไปทำธุระแต่กลับมาจนป่านนี้ ฉันเห็นคุณไม่กระตือรือร้น ฉันก็เลยคิดว่าคุณจงใจไม่ต้อนรับคุณสกรรจ์”
       ราพณ์ยิ้มรับ
       “แน่นอนสิครับ ก็ผมมองออกว่าเขาคิดไม่ซื่อกับภรรยาผม”
       “ฉันกับคุณสกรรจ์มีมิตรภาพที่ดีต่อกัน ฉันเชื่อว่าเขารู้ผิดชอบชั่วดี และตัวฉันก็เหมือนกัน”
       “ผมเชื่อครับว่าคุณหญิงจะไม่ทำผิดทำนองครองธรรม แต่ในฐานะสามีผมมีสิทธิ์ที่จะหวงและป้องกันไม่ใช่เหรอครับ”
       รสิกาหน้าตึง
       “ใช่ค่ะ คุณมีสิทธิ์ที่จะหวง...แต่ในฐานะเจ้าหนี้นะคะ ไม่ใช่สามี”
       “คุณหญิงจะรั้นไปทำไมครับ ในเมื่อเราก็จดทะเบียนกันถูกต้องแล้ว”
       รสิกาจ้องจริงจัง
       “สำหรับฉันคำว่าสามี...จะต้องเป็นผู้ชายที่ฉันยอมรับด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่ใช้เงินซื้อมาแบบคุณ”
       ราพณ์อึ้ง รสิกาลุกออกไป ราพณ์มองตามอย่างไม่ยอมแพ้เสียงมือถือดังขึ้นเขากดรับ
       “ว่ายังไงรุ้ง”
       
       รุ้งรายกำลังเดินเข้าไปด้านหน้ากรมที่ดิน
       “รุ้งมาถึงกรมที่ดินแล้วเฮีย ถ้าเจ้าของที่ตุกติกกับเราแบบนี้ รุ้งว่าจะไม่รอนะเฮีย”
       “คนขายอยากได้ราคา คนซื้ออยากได้ของถูกมันก็เป็นธรรมดา”
       “แต่เราตกลงกันไปเรียบร้อยแล้ว จะมาต่อรองเพิ่มแล้วเพิ่มอีกแล้วเมื่อไหร่มันจะจบ”
       “ใจเย็น ๆ นะรุ้ง อารมณ์กับการเจรจามันไปด้วยกันไม่ได้ รุ้งต้องมีสติ “
       รุ้งรายถอนใจ
       “รุ้งรู้...แค่เซ็งกับพวกไม่ซื่อ เฮียไม่ต้องห่วงนะ รุ้งจะจัดการให้เอง เที่ยวให้สนุกนะ”
       “ถ้าเรียบร้อยโทรบอกเฮียด้วยนะ”
       รุ้งรายวางสายเดินมาถึงจุดที่นที ป้าศรซึ่งเป็นเจ้าของที่และแบงค์หลานชายป้าศรท่าทางเป็นนักเลงกับเพื่อน ๆอีก 2 คนที่ดูเอาเรื่องรออยู่
       “สวัสดีค่ะป้าศร คุณนทีแจ้งมาว่าป้าศรไม่ยอมโอนที่เพราะต้องการเพิ่มราคา แต่ตอนที่เราตกลงกันครั้งแรกที่ห้าล้าน ป้าก็พอใจในราคานี้ไม่ใช่เหรอคะ”
       “ก็ตอนนั้นฉันไม่รู้นี่ว่าที่ดินของฉันมันราคาสูง พวกคุณจงใจกดราคาฉัน”
       นทีแย้ง
       “ทางบริษัทแจ้งราคากับคุณแล้วให้เวลาคุณพิจารณาอีกสองอาทิตย์ คุณตอบรับที่ราคานี้ก่อนทำสัญญาซื้อขาย เราทำทุกอย่างถูกต้องตามขั้นตอน”
       “ฉันจะยกเลิกสัญญา”
       รุ้งรายไม่พอใจ
       “แล้วป้าต้องการยังไง”
       ป้าศรคิดว่าเป็นต่อ
       “ฉันจะขายที่ผืนนี้ในราคาแปดล้าน”
       รุ้งรายหน่ายแต่ไม่แสดงออก
       “เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ที่ดินของป้าราคาประเมินคือห้าล้านห้าแสน ซึ่งเราได้ต่อรองและตกลงกันที่ห้าล้าน เต็มที่ที่เราให้ได้คือห้าล้านห้าแสนตามราคาจริงเท่านั้น”
       ป้าศรหันไปเรียกหลานทันที
       “ไอ้แบงค์”
       แบงค์กับลูกน้องท่าทางคุกคามมาก
       “นี่เจ๊ ถ้าจะซื้อก็ต้องจ่ายมาแปดล้าน”
       นทีบอกกับรุ้งราย
       “ผมว่าเขาไม่ได้ตั้งใจเจรจานะครับคุณรุ้ง”
       “เราทำสัญญาซื้อขายไปแล้ว ถ้าคุณคิดจะเล่นแง่ ฉันคงต้องให้กฎหมายจัดการจนถึงที่สุด ขอตัวนะคะ”
       รุ้งรายหันหลังจะไป ป้าศรมองหน้าหลานชาย แบงค์กระชากแขนรุ้งรายไว้
       “ไปไม่ได้ จนกว่าจะตกลง”
       รุ้งรายพอโดนกระชากก็ต่อยสวนเข้าหน้าแบงค์ผัวะ เพื่อนเห็นแบงค์โดนรุ้งรายเล่นงานก็เข้าเล่นงาน รุ้งรายสวนจนพวกแบงค์กระจายกันไป นทีพยายามเข้าช่วยแต่โดนสวนมาซะมากกว่า สภาพรุ้งรายคือโดนผู้ชายสามคนรุม รุ้งรายพยายามสู้เต็มที่แต่ก็พลาดท่าโดนเพื่อนแบงค์ล็อคตัวไว้ได้ แบงค์แค้นจะตบรุ้งราย
       “มึง”
       แบงค์เงื้อจะตบ แต่ยังไม่ทันฟาดลงมา ปฐวีเข้ามาถีบแบงค์จนถลาไป รุ้งรายอึ้งที่เห็นปฐวี
       “ทำไมคุณ...”
       “เคลียร์เรื่องคุณก่อนไหม”
       ปฐวีกับรุ้งรายช่วยกันรับมือและเล่นงานจนแบงค์กับเพื่อนทั้งสามคนสลบสิ้นท่า รุ้งรายหันมาหาป้าศรที่โวยวาย
       “พวกแกทำร้ายหลานฉัน ฉันจะเอาเรื่อง”
       
       “แจ้งความเลยค่ะ คุณนทีจะได้เอาคลิปให้ตำรวจดูว่าใครเริ่มก่อน”
        

สามี ตอนที่ 5
        
       ป้าศรชะงัก
        
       “ฉันเสียเวลามามากแล้ว ถ้าป้าจะขายที่ฉันยืนยันที่ราคาห้าล้าน”
       “ถ้างั้นฉันก็ไม่ขาย บริษัทประสิทธิ์ก็ติดต่อซื้อที่ของฉันเหมือนกัน”
       รุ้งรายหันไปมองปฐวี
       “ถ้าป้าหมายถึงประสิทธิ์เรียลเอสเตทล่ะก็ เขาไม่ซื้อที่ของป้าแล้ว”
       ป้าศรงง ปฐวีบอกทันที
       “ผมเป็นคนส่งเจ้าหน้าที่ไปติดต่อซื้อที่กับป้าเอง ป้าไม่ขายผมก็เลยซื้อที่คุณอุษณีย์ที่อยู่ข้างๆที่ของป้าแทน”
       ป้าศรหันมาหารุ้งราย
       “ดี...ถ้าฉันไม่ขายที่ของเธอมันก็ต้องเว้าแหว่ง อยากเสียหายก็เลือกเอา”
       รุ้งรายแค้นมาก ปฐวีแทรกขึ้น
       “ผมจะเปิดตาให้ป้าเห็นความจริงนะครับ ฝั่งซ้ายคุณรุ้งรายขึ้นโครงการ ฝั่งขวาทางผมขึ้นโครงการ ถ้าทั้งสองฝั่งก่อสร้างเมื่อไหร่ที่ของป้าจะเป็นที่ตาบอด ถึงตอนนั้นป้าจะขายให้ใครก็ต้องโดนต่อราคาครึ่งต่อครึ่งแน่นอน ป้าคิดดูว่างานนี้ใครกันแน่ที่จะเสียหาย”
       ป้าศรดูลังเลหนัก ปฐวีหันไปหารุ้งราย
       “คุณรุ้งรายครับ เรื่องที่หลานป้าจงใจทำร้ายร่างกายคุณ ผมว่าเราไม่ควรปล่อยผ่าน”
       รุ้งรายมองสายตาปฐวีว่าให้รับมุกเล่นต่อ
       “คุณนที พาฉันไปโรงพัก...”
       ป้าศรตกใจ
       “ฉันขาย แต่ขอเพิ่มอีกห้าแสนเท่าราคาประเมิน”
       รุ้งรายยิ้ม
       “ตกลงค่ะ”
       รุ้งรายกับปฐวีสบตากันอย่างพอใจที่จัดการได้ผล
       
       มุมหนึ่งในกรมที่ดิน...รุ้งรายมองโฉนดในมือแล้วส่งให้นที
       “คุณนทีจัดการเรื่องเงินให้เรียบร้อยนะคะ”
       “จะเก็บหลักฐานอย่างละเอียดเลยครับ เจ้านี้เขี้ยวตัวจริง”
       นทีแยกไป รุ้งรายมองไปทางประตูอาคารยังรี ๆ รอ ๆ ปฐวีออกมาจากด้านในจะออกไปอีกทาง รุ้งรายเรียกไว้
       “คุณปฐวี”
       ปฐวีชะงักหันมาเห็นรุ้งรายที่กำลังเดินเข้ามาหา
       “ยินดีนะครับที่จะเป็นเพื่อนบ้านโครงการติดกัน”
       “ทำไมคุณถึงช่วยฉัน...ฉันคิดว่าคุณจะ...”
       “ปาดหน้าแย่งซื้อที่จากคุณ หรือว่าสะใจที่เห็นคุณพลาดอย่างนั้นเหรอครับ ผมไม่ได้มีอาการทางจิตนิยมเห็นคนล้มแล้วเหยียบซ้ำอย่างนั้น”
       รุ้งรายปากไวไปหน่อย
       “ฉันเห็นพ่อคุณชอบทำบ่อย จ้างคนมาล้วงข้อมูลขโมยความคิด ดิสเครดิตคนอื่น ก็คิดว่าคุณจะเหมือน...”
       รุ้งรายหันมองปฐวีแล้วชะงักที่เขาหน้าเสียปฏิเสธไม่ได้เพราะมันเป็นความจริง รุ้งรายเห็นท่าทีของเขาแล้วรู้สึกผิดที่พูดแรงไป ก็เปลี่ยนเรื่องเลย
       “ฉันขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันวันนี้ ฉันไปก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้ง”
       รุ้งรายจะไป ปฐวีเรียกไว้
       “เดี๋ยวครับ อ้ายเป็นยังไงบ้าง”
       รุ้งรายมองแปลกใจว่าทำไมมาถามกับตัวเอง
       “ผมคิดว่าอ้ายคงยุ่งเลยไม่ได้ติดต่อไป”
       รุ้งรายรู้ว่าปฐวีแก้ตัว
       “คุณหญิงสบายดีค่ะ ตอนนี้ไปฮันนีมูนกับเฮียราพณ์”
       “ไปไหนครับ”
       “ฉันว่ามันคงไม่เหมาะที่คุณจะทำตัวเป็นมือที่สามในครอบครัวคนอื่น”
       ปฐวีหน้าตึง
       “ผมจะทำอะไรมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของผมไม่เกี่ยวกับคุณ”
       ปฐวีเดินหนีไป รุ้งรายมองตามอย่างสนใจในท่าที
       
       ราพณ์พารสิกาเข้ามาในมุมที่ดินติดชายหาดกว้าง ทรายสีขาวละเอียด ด้านขวาติดหน้าผาและโขดหิน อีกด้านเปิดโล่ง มีต้นมะพร้าวเรียงรายให้ความรู้สึกสดชื่น
       “ที่ดินผืนนี้ที่คุณจะสร้างโรงแรม”
       “ครับ...มันเป็นที่ดินของอาม่าที่ยกให้กับผม ชายหาดที่เชื่อมต่อกับที่ดินผืนนี้มีโรงแรมอีกหลายแห่ง แต่ทุกแห่งแข่งกันในเรื่องความหรูหรา ความสะดวกสบาย”
       “มันก็เป็นยุทธศาสตร์ของการตลาดไม่ใช่เหรอคะ”
       “การมาทะเลของคุณ...มาเพื่ออะไร”
       “พักผ่อนไงคะ เราอยู่ในเมือง อยู่กับที่ทำงาน อยู่กับผู้คน มันเหมือนโดนจับตาตลอดเวลา”
       “แม้แต่ตอนอยู่ที่วังใช่ไหมครับ”
       รสิกามองว่าทำไมเขารู้ ราพณ์ยิ้ม
       “ก็ผมสังเกตไม่ว่าคุณอยู่กับใคร คุณระมัดระวังตัว รักษากิริยาตลอดเวลา มันไม่...สบายใช่ไหม”
       รสิกานิ่งเป็นการยอมรับ
       “คุณก็เหมือนกัน เวลาอยู่กับญาติพี่น้องตัวเองก็ไม่เห็นจะสบายนี่คะ”
       “แล้วเวลาไหนที่คุณคิดว่าผมสบายที่สุด”
       “เวลาอยู่กับพระลบไงคะ คุณดูผ่อนคลาย...น่า...”
       รสิกาชะงักรู้สึกตัวเบรกตัวเองได้ทัน แต่หันมาเห็นราพณ์มองแบบลุ้น ๆ ว่าจะพูดว่าน่ารักใช่ไหม
       “น่า...จะเป็นตอนนั้นล่ะค่ะที่คุณดูสบายที่สุด”
       ราพณ์รู้ทันไม่รุกแค่ยิ้ม
       “ครับ มันเป็นเวลาของครอบครัว ผมอยากมีโรงแรมสำหรับครอบครัว ความเรียบง่าย สบาย สะอาดตา และไม่ทำลายความสวยงามของธรรมชาติที่มีอยู่เดิมกลมกลืนกับธรรมชาติ ไม่ทำลาย”
       “ก็ขึ้นอยู่กับกลุ่มลูกค้าของคุณด้วยนะคะ ถ้าเป็นระดับไฮเอนด์ก็คงต้องการความหรูหรา”
       “โรงแรมของผมจะมีความหรูหราในเรื่องของการบริการ ที่จะทำให้ลูกค้าทุกคนรู้สึกว่าเขาคือคนสำคัญ ผมอยากให้โรงแรมของผมรองรับลูกค้าหลายระดับ เพราะไม่ว่าระดับไหนสำหรับผมก็ถือเป็นลูกค้าเหมือนกันทุกคน”
       รสิกามองไม่อยากจะเชื่อ
       “มันจะผิดคอนเซ็ปท์นายทุนของคุณหรือเปล่า”
       “ป๊าสอนผมเสมอ หนึ่งบาทหรือหมื่นบาทล้วนมีค่าเท่ากันเพราะทุกบาทที่เขามอบให้มันหมายถึงความไว้วางใจ ดังนั้นเรามีหน้าที่บริการและทำงานตอบแทนให้ดีที่สุด ให้สมกับความไว้ใจที่ลูกค้ามอบให้”
       รสิกามองเขาอย่างพินิจพิจารณา ราพณ์ชะงักที่เห็นเธอหน้าเสีย
       “เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณหญิง”
       “ฉันกำลังคิด...ว่าคุณจ่ายเงินให้กับฉันไม่น้อย คุณกำลังบอกฉันใช่ไหมว่าควรจะบริการคุณให้ดีที่สุดให้สมกับเงินที่คุณจ่าย”
       ราพณ์อึ้งที่กลายเป็นเรื่องนี้ได้ยังไง
       “ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะครับ ผมแค่อธิบายวิธีคิดของผมให้คุณเข้าใจงานออกแบบที่คุณต้องทำ คุณหญิง ผมทำทุกทางที่จะเป็นการให้เกียรติคุณ ไม่เคยคิดว่าซื้อคุณมา”
       “คำพูดจะให้สวยหรูแค่ไหนก็ได้ แต่การกระทำต่างหากที่จะพิสูจน์คนแล้วฉันก็ได้เห็นแล้วว่าคุณก็ไม่ต่างจากเจ้าสัว ใช้เงินเป็นเครื่องมือเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง โดยไม่สนใจว่าจะทำร้ายใคร”
       ราพณ์คาดคั้น
       “คุณกำลังพูดเรื่องอะไรผมไม่เข้าใจ ป๊าไปทำอะไรให้คุณต้องเจ็บแค้นขนาดนี้”
       “เจ้าสัวทำลายครอบครัวฉัน”
       “ไม่จริง ป๊าผมมีคุณธรรมและไม่เคยทำร้ายใคร แต่ถ้าคุณยืนยันก็ต้องบอกผมมาว่ามันมีเรื่องอะไร”
       รสิกามองอย่างไม่อยากเชื่อว่าราพณ์จะไม่รู้
       “จะให้ฉันพูดเพื่อตอกย้ำความพ่ายแพ้ของท่านพ่องั้นเหรอ ไม่มีทาง”
       
       รสิกาเดินเลี่ยงไป ราพณ์มองตามไปไม่เข้าใจว่าระหว่างเจ้าสัวเรียวกับชัยประกาศเกิดอะไรขึ้น
        

สามี ตอนที่ 5
        
       บริษัท LK...เจ้าสัวเรียวยืนรออยู่ในห้องทำงาน รุ้งรายเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา
        
       “ป๊าเรียกให้รุ้งมาหา คงเกี่ยวกับเรื่องที่กรมที่ดินเมื่อเช้าใช่ไหมคะ แต่รุ้งก็จัดการได้เรียบร้อยนะคะป๊า”
       “แต่ถ้าปฐวีไม่เข้ามาช่วย รุ้งคงไม่มายืนตรงหน้าป๊าได้อย่างนี้ อาจจะเป็นโรงพยาบาลหรือโรงพักใช่ไหม”
       รุ้งรายนิ่ง
       “ใช่ไหม”
       “แต่พวกนั้นลามปามกับรุ้งก่อนนะคะป๊า”
       “ก่อนจะตอบโต้ประเมินกำลังคู่ต่อสู้หรือเปล่า”
       รุ้งรายอึ้งเพราะวู่วาม
       “คือ...มันกะทันหัน”
       เจ้าสัวเรียวมองอย่างตำหนิ
       “บุคคลที่เปิดช่องให้โทสะครอบงำ ยังความวิบัติให้แก่ตนเอง”
       รุ้งรายหลบตาเจ้าสัวเรียว
       “อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”
       “ค่ะ”
       “แล้วเรื่องวศินจะจบได้หรือยัง”
       “ตอนนี้เฮียก็แต่งงานเรียบร้อยแล้ว รุ้งว่ามันก็ถึงเวลาแล้วล่ะค่ะ”
       “ดีแล้ว เพราะคนที่มองไม่เห็นการณ์ไกล ภัยก็จะมาถึงตัว คนไม่รู้จักตัดไฟ ภัยก็จะน่ากลัว”
       “รุ้งจะระวังค่ะ”
       ลินดาเปิดประตูเข้ามา รามเดินตาม
       “ทำไมไม่เคาะประตู” เจ้าสัวเรียวมองลินดาอย่างตำหนิ
       รามออกรับแทน
       “ผมผิดเองครับ ผมเป็นคนเร่งให้ม๊ารีบเข้ามาน่ะครับ ขอโทษนะครับป๊า”
       “เธอมาที่นี่ทำไม” เจ้าสัวเรียวถามเสียงเข้ม
       “เจ้าสัวคงไม่ลืมนะคะว่าสัญญาอะไรกับรามไว้”
       รุ้งรายมองพ่อว่าหมายถึงอะไร เจ้าสัวเรียวมองรามที่กำลังมองมาด้วยความหวัง
       “ป๊าจะให้รามเรียนรู้งานกับรุ้งนะ”
       รุ้งรายอึ้ง
       “รามเนี่ยนะคะป๊า”
       “ฝึกงานให้น้องด้วย” เจ้าสัวเรียวสั่งเสียงเข้ม
       รุ้งรายรู้ว่าพ่อกำชับให้ทำตามนั้น
       “ค่ะ”
       รุ้งรายมองรามกับโบตั๋นอย่างไม่ชอบใจนัก
       
       ผู้จัดการสองคนเข้ามาในห้อง รุ้งรายแนะนำราม
       “คุณประสานและคุณชิตเป็นมือขวาของป๊า ราม...ฝากเนื้อฝากตัวกับทุกท่านสิ”
       ลินดาโต้ทันที
       “รามเป็นลูกชายคนรองของเจ้าสัวเรียว มีสิทธิ์ในการบริหารบริษัทนี้ไม่ต่างจากราพณ์”
       รามมองผู้จัดการอย่างหยิ่งทะนง
       “พวกคุณลุงควรให้ความร่วมมือกับผม ความคิดเก่า ๆ กับวิธีการที่มันล้าสมัย ผมคงต้องขอให้ทุกท่านทิ้งไปเพื่อเตรียมรับสิ่งใหม่ ๆ ที่มันดีกว่า”
       รุ้งรายมองอย่างตำหนิ
       “ราม”
       รามหน้ามึน ๆ ไม่สนใจ ไม่ถ่อมตัวใด ๆ ทั้งสิ้น รุ้งรายหน้าเสีย
       “รามยังใหม่กับการทำงาน ขอให้ทุกท่านช่วยดูแล สอนงานให้ด้วยนะคะ”
       ผู้จัดการทั้งสองคน สบตากันอย่างไม่ค่อยพอใจรามนัก แต่จำต้องตอบ
       “ยินดีครับ”
       “ขอบคุณนะคะ”
       ผู้จัดการทั้งสองคนแค่ยิ้มรับแล้วออกไป รุ้งรายหันมาหาราม
       “สิ่งแรกที่รามควรจะเรียนรู้คือสัมมาคารวะ คุณประสานกับคุณชิตทำงานกับป๊ามานาน ประสบการณ์ และความสามารถเขามีมากกว่ามือใหม่อย่างเราเยอะ”
       ลินดาเบ้หน้า
       “ก็แค่ลูกจ้างรับเงินเดือน ทำตามคำสั่งทำไมจะต้องไปหงอไปฟังมัน อีกหน่อยรามก็ต้องเป็นผู้บริหาร มันต้องข่มให้อยู่ตั้งแต่ตอนนี้ ให้มันรู้ว่ารามเป็นใคร”
       รุ้งรายสวน
       “รุ้งว่าคุณลินดาอย่าเพิ่งคิดไปไกลเลยนะคะ ที่นี่เขานับถือคนที่การทำงานไม่ใช่ตำแหน่ง ถ้าไม่มีสมองก็อยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกค่ะ”
       รามโกรธ
       “มากไปแล้วนะเจ้รุ้ง”
       “น้อยไปด้วยซ้ำ แกมีหน้าที่เรียนรู้งานจากฉัน จำใส่สมองแกไว้ว่าฉันเป็นหัวหน้างานของแก”
       โบตั๋นโวย
       “ที่เจ้าสัวบอกไว้จะให้รามทำงานกับราพณ์ไม่ใช่เธอ”
       รุ้งรายเยาะ
       “คิดจะไปเป็นผู้ช่วยท่านรองประธาน ผ่านมือผู้บริหารอย่างฉันให้ได้ซะก่อนเถอะค่ะ”
       ลินดาโกรธ
       “คิดจะขวางกันใช่ไหม”
       “ถ้ารุ้งคิดจะทำ...นายรามไม่ได้เกิดแน่ เพราะตอนนี้ที่รุ้งเป็นรองอยู่ก็แค่ป๊ากับเฮีย อยากสูงกว่ารุ้งก็ต้องพิสูจน์ด้วยการสร้างผลงานนะคะ ไม่ใช่สร้างเรื่อง” รุ้งรายมองหน้าราม “พรุ่งนี้มาเริ่มงานได้เลย”
       รามคิดจะแย้ง
       “ถ้าเรื่องมากก็ไม่ต้องทำ จะไปคุยกับป๊าก็ได้นะ ดูสิว่าป๊าจะฟังใคร ระหว่างคนทำงานกับเด็กหัดเดิน” รุ้งรายเสียงแข็งเอาจริง
       ลินดากับรามแค้น โบตั๋นดึงให้รามเดินออกไป รุ้งรายมองอย่างสุดเซ็ง
       
       ลินดาเดินนำมาอย่างหัวเสีย
       “จำไว้นะราม ลูกต้องเขี่ยนังรุ้งให้กระเด็นให้ได้ ม๊าเกลียดหน้ามัน”
       “ม๊าไม่ต้องห่วง ผมจะทำให้พวกเจ้ดูถูกเราไม่ได้อีก”
       
       ลินดายิ้มจับไหล่ว่าดีมาก รามมองลินดาอย่างเชื่อฟัง
        
       จบตอนที่ 5 
        

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สามี ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
สามี ตอนที่ 13
สามี ตอนที่ 12
สามี ตอนที่ 11
สามี ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 26 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 26 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คนแต่งต้องการให้สุรีย์ส่องเป็นโรคจิตหรือเปล่า
เพราะแทบทุกฉากที่โผล่มา จะต้องคอยหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว หาเรื่องแบบไร้สาระด้วย
TurtleWorld
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ถ้าจะอัพช้าขนาดนี้/ช้าไปน่ะ
dream_bee1010@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากให้อัพเยอะกว่านี้หน่อยน่ะค่ะ อ่านวันละนิดมันแปลกอ่ะ อัพให้อีกนะคะ ขอบคุณค่ะ
규
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบละครเรื่องสามี
chewadara@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช่วงแรกรู้สึกว่าคนอัฟจะลืมไปบางช่วงน่ะครับ แล้วช่วงกลางๆ พิมพ์ซ้ำครับ (อย่าลืมเพิ่มเติมน่ะครับ)
ขอบคุณครับที่อัฟให้อ่าน...ชอบเรื่องนี้ที่สุด
azuros@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รามเป็นโรคอะไรอะค่ะ
Lin
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หน้ามันซ้ำกันอะค่ะแต่เป็นกำลังใจให้กับคนอัพนะค่ะ
mind
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มันซ้ำอ่ะค่ะ
>~<
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมอ่านแล้วเหมือนพิมพ์ซำเลยหน่ะ
kornravee@windowslive.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014