หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เรือนกาหลง

เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
28 พฤศจิกายน 2556 08:57 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
        เรือนกาหลง ตอนที่ 17 อวสาน (ต่อ)
       
       ผีพรายเล่นงาน เพชรดิ้นแล้วใช้ดาบฟัน แต่ผีพรายไม่เป็นอะไรผลักจนเพชรกระเด็นออกไป พุดจีบวิ่งเข้าไปหากาหลงแล้วช่วยแก้เชือกมนต์ดำ กระชากให้หลุด
       
       “กาหลง รีบหนีไป”
       พุดจีบจะพากาหลงหนีไป แต่แล้วผีพรายก็ปรากฏจับตัวพุดจีบเหวี่ยงออกไป
       “พุดจีบ”
       กาหลงฝืนลุกขึ้นไปเล่นงานผีพรายบีบคอที่ด้านหลัง ผีพรายเจ็บปวดทรมานสีหน้ากาหลงเปลี่ยนไปแล้วกรีดร้อง อาจารย์สักใช้มีดอาคมแทงเข้าด้านหลังกาหลง พุดจีบและเพชรมองเห็นกาหลงโดนทำร้ายก็ตกใจ
       “พี่กาหลง / กาหลง”
       อาจารย์สักดึงมีดออก ร่างกาหลงทรุดลงกับพื้นนอนนิ่ง อาจารย์สักหัวเราะชอบใจ
       ไม้ต่อสู้กับโชติอย่างเต็มที่ โชติเข้าเล่นงาน สิงเข้ามารุมไม้ ทั้งสามต่อสู้กัน ไม้ฮึดสู้เต็มที่ เสียงร้องของกาหลงลอยเข้ามา ไม้เป็นห่วงกาหลงพยายามเล่นงานโชติและสิง แล้ววิ่งออกไปหากาหลง
       
       ร่างกาหลงทรุดอยู่กับพื้น อาจารย์สักเดินตรงเข้ามาหา
       “เอ็งหมดฤทธิ์จะโต้แล้วนังผี”
       อาจารย์สักหยิบหุ่นสีดำเป็นผู้หญิงมีผมยาว ซึ่งแทนตัวกาหลง
       “ข้าจะสะกดวิญญาณเอ็งมาเป็นทาสข้าชั่วกัปชั่วกัลป์”
       กาหลงตกใจที่อาจารย์สักจะสะกดวิญญาณ อาจารย์สักเอามีดหมอจี้ไปที่หน้าผาก กาหลงร้องสุดเสียงร่างทรุดลง ไม้วิ่งเข้ามา มองไปยังกาหลง
       “กาหลง”
       ร่างกาหลงหายไป ดวงวิญญาณลอยเข้าไปอยู่ในหุ่น อาจารย์สักหัวเราะสะใจ
       “เมียเอ็งสยบคามือเป็นผีรับใช้ข้าแล้ว”
       “กาหลง”
       โชติและสิงตามเข้ามา
       “พวกเอ็งสิ้นแต้มก็ครานี้ ข้าจะเอาเลือดหัวเอ็งมาล้างตีนข้า”
       อาจารย์สักยิ้มแย้มบอกโชติ
       “เอ็งไม่ต้องคิดลงแรงให้เหงื่อกระเด็น ข้าจะให้วิญญาณเมียผีฆ่ามันเอง”
       ไม้ตกใจที่อาจารย์สักจะใช้วิญญาณกาหลง อาจารย์สักหยิบหุ่นกาหลงขึ้นมาแล้วบริกรรมคาถาเป่ามนต์ ร่างผีกาหลงปรากฏอยู่ตรงหน้าไม้
       “กาหลง”
       ผีกาหลงมองไม้ตาขวางเข้าไปบีบคอไม้ทันที พุดจีบตกใจ
       “กาหลงปล่อยพี่ไม้”
       เพชรร้องห้าม
       “พี่กาหลง”
       โชติพอใจมาก
       “สะใจข้าสาหัสนักเว้ย...เมียฆ่าผัว”
       ผีกาหลงบีบคอ ไม้ทุรนทุราย พุดจีบและเพชรตกใจ วิ่งเข้าไปยื้อแขนกาหลงไว้
       “กาหลงปล่อย / พี่กาหลงอย่า”
       ผีกาหลงผลักพุดจีบและเพชรกระเด็นออกไป เพชรหน้าตื่น
       “พี่กาหลงต้องมนต์สะกดวิญญาณ...พี่กาหลงไม่รับรู้อะไรสักข้อแล้ว”
       “ฆ่ามัน” อาจารย์สักสั่งเสียงเข้ม
       ผีกาหลงบีบคอ ไม้มองกาหลงพยายามวิงวอน ชบาและกาเหว่าวิ่งเข้ามาเห็นกาหลงกำลังฆ่าไม้ ชบาร้องขอ
       “พี่กาหลงอย่าฆ่าพี่ไม้”
       “พี่ไม้เป็นผัวพี่นะ” กาเหว่าพยายามบอก
       ผีกาหลงบีบคอมองหน้าไม้...
       “กาหลง...พี่รักเอ็ง หากเอ็งหวังใจให้พี่ตาย...ตายไปตามเอ็ง...ก็ฆ่าให้ตายเสีย”
       
       กาหลงมองไม้ความรู้สึกในจิตก็บังเกิด เธอปล่อยมือถอยห่างออกมามองไม้น้ำตานอง...สำนึกความรักเริ่มกลับมา ไม้ดีใจที่กาหลงยังมีจิตจดจำได้ อาจารย์สักไม่พอใจ บริกรรมคาถาใส่หุ่นกาหลงเป่ามนต์ ผีกาหลงตาขวางขึ้นมาอีกครั้งแล้วพุ่งเข้าไปบีบคอ ไม้ทรุดตัวลง

เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
         
       นวล ยายมาและตาสรกันท่าอบเชยไว้
        
       “เอ็งชะตาตกสิ้นทางหนีแล้ว” นวลเย้ย
       “ถึงคราวคนชั่วต้องรับโทษ” ยายมาตะคอก
       ตาสรหันมาขู่เผื่อนและงาม
       “พวกเอ็งต้องโดนจับ ข้อหาคบคิดโจร”
       เผื่อนตกใจ
       “ใจแท้ๆพวกฉันหาได้ชั่ว แต่จำต้องทำตามสั่ง”
       งามถอยห่างจากช่วง
       “อยากได้ตัวผู้ใหญ่ ฉันก็ยกให้”
       “นังงาม นังทรยศ” อบเชยตวาด
       “พวกฉันหาได้คิดทรยศ แต่ไม่อยากทำสันดานทราม”
       งามและเผื่อนวางช่วงลงแล้ววิ่งหนีออกไป อบเชยชักมีดออกมาขู่
       “พวกแกอย่าเข้ามานะ”
       
       ผีกาหลงเล่นงานไม้ พุดจีบคิดได้
       “เราต้องทำลายหุ่นนั่น”
       เพชรตัดสินใจคว้าดาบ พุ่งเข้าไปจะฟันอาจารย์สักเพื่อแย่งชิงหุ่นของผีกาหลง โชติเข้ามาฟัน ขวางทางเพชร หมอผีบริกรรมคาถาต่อเนื่อง พุดจีบตัดสินใจเข้าไปเพื่อจะแย่งชิงหุ่นผีกาหลง
       ผีพรายเข้ามาบีบคอพุดจีบ...ผีกาหลงบีบคอ ไม้กำลังแย่ ผีพรายเล่นงาน พุดจีบกำลังจะตาย โชติเล่นงานเพชรล้มลง โชติจะฟันเพชร ชบาเอาไม้ไปฟาด โชติผลักชบาออกไป สิงจะเข้าไปเล่นงานชบา กาเหว่าเข้าไปผลักสิงแล้วเข้าไปปกป้องชบา สัปเหร่อขาว เฟื้องและจันวิ่งเข้ามาเห็นเหตุการณ์
       “พวกมันเสียท่าแล้ว เอาไงดี” จันตกใจ
       สัปเหร่อขาวรีบบอกเมีย
       “เอาผ้าโจงเอ็งมา”
       จันยื่นผ้าโจงให้ สัปเหร่อขาวรับผ้าโจงมาแล้วบอกเฟื้อง
       “เอ็งช่วยข้าเอาผ้าโจงไปครอบหัวทำลายมนต์”
       สัปเหร่อขาวและเฟื้องจะเข้าไปเอาผ้าครอบหัว อาจารย์สักหันมามองแล้วบริกรรมคาถา ผีพรายที่บีบคอพุดจีบหายตัวไป สัปเหร่อขาวและเฟื้องถือผ้าโจงจะเข้าไปเล่นงานอาจารย์สักแต่แล้วผีพรายปรากฎตัวบีบคอทั้งสองผ้าโจงในมือตกพื้น
       “ไอ้ขาว ไอ้เฟื้อง” จันตกใจ
       พุดจีบล้มลงกองกับพื้น แทบหมดลมหายใจ
       
       ช่วงนอนทรมาน อบเชยถือมีดกันไว้
       “อย่าเข้ามา...ออกไป”
       นวลและยายมาเข้ามาล่อ และแล้วตาสรก็อ้อมไปด้านหลัง ดึงมีดจากมืออบเชยทิ้ง
       “ใครเข้ามาข้าตบ” อบเชยตั้งท่าสู้
       “เอ็งมันร้ายนัก ขอตบสั่งสอนให้สำนึก”
       นวลและยายมาเข้าไปตบตี อบเชยสู้กลับทั้งสามตบตีกัน นวลและยายมาต่างตบ อบเชยสู้ไม่ไหว จึงรีบวิ่งหนีไป ตาสรหันมาถาม
       “แล้วไอ้ผู้ใหญ่ชาติชั่วนี่ล่ะ”
       นวลมองช่วง
       “มันหนีไปคงยาก ทิ้งไว้เสียนี่ ไปช่วยยั้งนังอบเชยไว้ก่อน”
       ตาสรจึงวิ่งตามพวกนวลและยายมาไป เพื่อจับอบเชย ช่วงนอนทรมาน คิดหาทางหนีไป
       
       ผีกาหลงบีบคอ ไม้ทุรนทุราย ผีพรายบีบคอสัปเหร่อขาวและเฟื้อง สิงคุมเชิงพวกชบาและกาเหว่า โชติคุมเชิงเพชรไว้หัวเราะสะใจ
       “พวกเอ็งรนหาที่ แก้ลำบากเสียแล้ว ก็จงตายไปพร้อมกันซะ”
       โชติเงื้อดาบจะฟันเพชร สิงจะฟันชบาและกาเหว่า โขงเข้าไปฟันดาบช่วยเพชรไว้ จอกและดำไปฟันดาบช่วยชบาและกาเหว่า โขงชี้หน้า
       “พวกเอ็งนั่นแหละที่ต้องตาย”
       “พวกเอ็งอย่าคิดสู้ข้าให้กระเทือน” โชติรีบบอกอาจารย์สัก “เล่นงานมัน”
       อาจารย์สักบริกรรมคาถาใส่หุ่น ผีกาหลงมีแรงมากขึ้นบีบคอยกตัวไม้ขึ้นสูงจะฆ่า ทุกคนตกใจ
       
       “พี่ไม้”

เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
         
       พุดจีบเป็นห่วงกาหลงจะฆ่าไม้ เธอตัดสินใจวิ่งไปหยิบผ้าโจงแล้วโยนไปครอบหัวอาจารย์สัก อาจารย์สักพยายามดึงผ้าโจงออก หุ่นผีกาหลงก็ตกลงพื้น ไฟลุกพรึ่บทันที กาหลงทรุดตัวลงกองกับพื้นไม้รีบเข้าไปดู
        
       “กาหลง”
       จอกร้องบอก
       “รีบไปช่วยน้าขาว น้าเฟื้องเร็ว”
       “ไม่ต้องหรอก...มันโดนโจงข้าครอบหัว ของก็จะเข้าตัวมันเอง”
       ขาดคำของจัน ผีพรายที่บีบคอขสัปเหร่อขาวและเฟื้องหายไป โชติและสิงตกใจ ผีพรายโผล่มาที่อาจารย์สัก เขารีบจะล้วงหยิบมีด แต่แล้วผีพรายก็บีบคออย่างหนัก อาจารย์สักตาเหลือก
       “ช่วยด้วย ช่วยด้วย”
       ผีพรายบีบคออาจารย์สักจนตาย แล้วหันไปหาทุกคน สัปเหร่อขาวรีบวิ่งไปที่ย่ามของหมอผีแล้วหยิบหุ่นผีพรายขึ้นมาแล้วหักหุ่นทิ้งทำลาย ผีพรายร้องเสียงหลงก่อนร่างหายไป เพชรจับดาบจะเข้าไปจับโชติและสิง
       “เอ็งสิ้นทางแล้ว อย่าเสียแรง ยอมมอบตัวโดยดี”
       โชติและสิงตกใจ แต่โชติไม่ยอมแพ้
       “อยากจับก็เข้ามา”
       กาหลงมองโชติ ไม่พอใจที่โชติยังคงคิดร้าย ร่างกาหลงปรากฎตรงหน้า โชติตกใจ เอาดาบฟัน และแล้วร่างกาหลงก็หายไป โชติหันไปอีกทางเจอผีกาหลงก็ฟันดาบใส่แต่ผีกาหลงก็หายไป...สิงมองเห็นกาหลงยังอยู่กับไม้ ก็ร้องบอกโชติ
       “พี่โชติ นังผีกาหลงมันอยู่ทางโน้น”
       กาหลงยังคงอยู่กับไม้ ไม่ได้ไปหลอกหลอนโชติ แต่โชติกลับหลอนตัวเอง สิงเข้าไปห้ามโชติ
       “พี่โชติหยุดเถอะ ผีกาหลงไม่ได้หลอกพี่ พี่หลอนไปเอง”
       โชติมองเห็นสิงเป็นผีกาหลงเข้ามาหาก็ฟันทันที
       “นังผี เอ็งตาย”
       โชติฟันสิงล้มลงขาดใจตาย
       “ผีร้ายมันตายแล้ว มันตายแล้ว” โชติมองเห็นเป็นสิงก็ตกใจ “ไอ้สิง”
       โชติหันไปมองที่ไม้ เห็นกาหลงอยู่กับไม้ก็ยิ่งหลอน
       “นังกาหลง”
       โชติหันไปมองรอบๆตัวเห็นทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเป็นผีกาหลง
       “นังกาหลง นังผี...ออกไป...ออกไป”
       โชติกลัวผีกาหลงถือดาบวิ่งหนีออกไป ทุกคนมองไป สังเวชใจกับโชติที่เสียสติ
       
       ไม้ดีใจที่กาหลงปลอดภัยเข้าไปดูแล
       “กาหลง”
       พุดจีบเข้ามาบอกไม้
       “พี่เห็นแล้วว่ารั้งกาหลงไว้ พลอยทำให้กาหลงเจ็บปวด ปล่อยกาหลงไปเถอะ”
       ทุกคนมองวิงวอน ไม้คิดตัดสินใจมองกาหลง หลวงตาเดินเข้ามา ทุกคนยกมือไหว้
       “โยมจงปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ หากยังคิดฝืนอีกหลายหน ผลคือสูญเสียสาหัส โยมก็รู้ชัดแล้วว่า วิญญาณที่โยมรักต้องทนทุกข์ ถูกหมอผีรังควานอยู่ร่ำไป”
       ไม้คิดตามคำสอนของหลวงตา
       “ความรักที่แท้จริง ไม่ใช่การครอบครอง แต่เป็นการปล่อยวางความรัก”
       ไม้มองกาหลงแล้วคิดสินใจ กาหลงมองไม้ พุดจีบหันมาถาม
       “พี่เอาศพกาหลงไว้ที่ไหน”
       ทุกคนรอฟังคำตอบจากไม้
       
       โชติเสียสติโวยวายลั่น วิ่งมาบริเวณต้นไทรงาม
       “นังกาหลง เอ็งออกไป ออกไป”
       โชติเอาดาบฟันดะ แล้วก็สะดุดพื้นล้มลง โชติมองไปตรงหน้าเห็นซากศพกาหลงอยู่ในหลุม
       “นังผี...ข้าเจอศพเอ็งแล้ว ข้าจะเผาเอ็งให้วอด”
       
       โชติหัวเราะอย่างบ้าคลั่งที่เจอศพกาหลง

เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
         
       เผื่อนและงามวิ่งหนีมาที่วัดร้องเรียกแม่น้อย
        
       “แม่นายเจ้าคะ”
       แม่น้อยนุ่งขาวห่มขาวเดินออกมาจากโบสถ์
       “พวกเอ็งมีความอะไรกัน”
       “ผู้ใหญ่ท่าจะไม่รอด แม่นายไปดูใจด้วยเถอะ” งามบอก
       เผื่อนและงามขอร้อง แม่น้อยคิดตัดสินใจ
       
       ไม้พาทุกคนมาที่ต้นไทร
       “ข้าฝังกาหลงไว้ที่นี่...”
       เพชรเข้าไปดูในหลุมศพแล้วไม่มีศพ
       “ไม่มีศพ”
       ทุกคนแปลกใจ พุดจีบมองหน้าไม้
       “พี่เล่นแง่อะไรกัน พี่ขุดเอาศพกาหลงไปซ่อนไว้ที่ไหนอีก”
       ทุกคนรอฟัง ไม้ไม่ทันตอบ นวล ยายมา ตาสรวิ่งเข้ามา
       “อย่าป้ายความไอ้ไม้ ไม่มีศพเพราะไอ้โชติขนไปแล้ว” ตาสรบอก
       ยายมาเสริม
       “พวกฉันไล่จับนังอบเชย แล้วข้าก็เห็นไอ้โชติเตลิดเอาศพกาหลง ไปที่เรือนกาหลง”
       นวลร้อนใจ
       “มันจะเอาศพกาหลงไปเผาให้สิ้นพร้อมเรือน”
       ทุกคนตกใจเมื่อรู้ว่าโชติเอาศพกาหลงไปเผา
       
       โชติอุ้มศพกาหลงวางไว้ที่บนเรือน เอาน้ำมันราดทั่วเรือนกาหลง โชติยืนอยู่ที่บนชานเรือน..แล้วเดินลงมาข้างล่าง
       “นังกาหลง ข้าจะชำระแค้นให้พ่อข้าแล้ว”
       อบเชยถือคบไฟ เข้ามายืนข้างโชติ
       “เผามัน เผาให้มันตายไปซะ”
       พวกไม้ต่างกรูเข้ามาที่เรือนกาหลง
       “หยุดนะ”
       โชติหันไป
       “ไม่ต้องพูดอีกจนคำเดียว พวกเอ็งจะจับจะฆ่าข้าก็ถลันเข้ามา” โชติยิ้มเย้ย “ยังไงเสีย ผีกาหลงมันต้องตาย”
       กาหลงตกใจกลัวมองไปที่ศพบนเรือน โชติโยนคบไฟขึ้นไปบนเรือนไฟลุกไหม้ที่เรือนทันที พุดจีบบอกทุกคน
       “รีบไปดับไฟ ช่วยเอาศพกาหลงออกมา”
       พวกเพชรจะขึ้นไปช่วย ไม้บอกทุกคน
       “ไม่ต้องพล่านไป...พวกมันทำร้ายกาหลงไม่ได้”
       ไม้หันไปประคองกาหลง ทุกคนแปลกใจ ทันใดนั้นเสียงร้องของช่วงดังขึ้น
       “ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย”
       ทุกคนแปลกใจที่ได้ยินเสียงร้องของช่วง เพชรโพล่งออกมา
       “เสียงผู้ใหญ่ช่วง”
       ทุกคนมองไป เห็นช่วงนอนอยู่บนเรือน ในตำแหน่งศพของกาหลง โชติกับอบเชยตกใจ
       “พ่อ”
       โชติหันมาหากาหลง
       “นังกาหลง เอ็งลวงตาเล่นงานข้า”
       “ข้าหาได้เล่นเล่ย์ลวงมนต์กับเอ็งแม้นิดเดียว แต่จิตใจใฝ่ต่ำของพวกเอ็งเสียมากกว่าอื่นที่ย้อนมาทำร้ายตัวเอง”
       โชติมองไปที่พ่อ ช่วงมองไปยังโชติ ต่อว่าลูกชาย
       “ไอ้ลูกทรพี เอ็งฆ่าข้า”
       
       ก่อนหน้านี้...ช่วงกระเสือกกระสนคลานหนีจากการถูกจับคลานกลิ้งตกลงไปในหลุม ซึ่งเป็นหลุมที่ไม้ขุดเอาศพกาหลง ช่วงไม่สามารถขยับหนีไปไหน โชติวิ่งไปที่บริเวณหลุม มองเห็นช่วงเป็นซากศพกาหลง...
       
       โชติรู้ความจริงว่าตัวเองเป็นคนฆ่าพ่อก็ตกใจ
       “พ่อ ฉันขอโทษที่พลั้ง”
       แม่น้อยเดินเข้ามา โดยเผื่อนและงามตามเข้ามา อบเชยเข้าไปขอร้อง
       “แม่...แม่ช่วยพ่อด้วย”
       แม่น้อยปลงๆ
       “กรรมใครก็กรรมคนนั้น จะมีใครอื่นช่วยแก้กรรมเป็นไม่มี” แม่น้อยมองไปยังช่วงที่ร้องทรมาน “เมื่อหลังพ่อเอ็งเคยฆ่าพ่อแม่ไม้ แล้วก็เผาเรือน ความมาถึงท้ายสุด พ่อเอ็งถึงต้องเคราะห์
       ถูกเผาตายที่เรือนแห่งเดิมเช่นเดียวกันนี้”
       “พ่อ...ฉันจะไปช่วยพ่อ พ่อจะได้ภูมิใจในตัวฉัน”
       โชติวิ่งขึ้นไป อบเชยจะห้าม โชติสะบัดอบเชยออก แล้ววิ่งขึ้นบันไดขึ้นไปบนเรือนเข้าไปประคองจะช่วยช่วง แต่แล้วโดนไฟครอกตายบนเรือนทั้งสองคน อบเชยเห็นโชติโดนไฟครอกก็ตกใจร้องลั่น
       “พี่โชติ”
       อบเชยกรี๊ดจนสลบไป เผื่อนและงามเข้าไปประคอง แม่น้อยยืนมองภาพผัวและลูกตายต่อหน้าต่อตา น้ำตานองยอมรับสภาพ ไม้ กาหลง พุดจีบและทุกคนยืนมองด้วยความเวทนา กาหลงหันไปถามไม้ด้วยความสงสัย
       “พี่ไม้เอาศพฉันไว้ที่ไหนจ๊ะ”
       
       ทุกคนหันไปมองไม้ อยากรู้ความจริง

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
เรือนกาหลง ตอนที่ 16
เรือนกาหลง ตอนที่ 15
เรือนกาหลง ตอนที่ 14
เรือนกาหลง ตอนที่ 13
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 13 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 12 คน
93 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
7 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015