หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 4 ธันวาคม 2556 09:36 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 2
       คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 2
       
       วันใหม่...เจ้าสัวเส็งกับสองคุณนายตกใจกับคำพูดง่ายๆ ท่าทีเฉยชาของศรีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
       
       “เจ้าคุณ ขอหนูศรีแต่งงาน”
       “ค่ะ”
       เจ้าสัวเส็งไม่เข้าใจ
       “แปลกประหลาดแท้ๆ เขามีแต่มาสู่ขอกับพ่อแม่ก่อน นี่สู่ขอกันเองก่อน”
       คุณนายใหญ่งงๆ
       “แถมให้ลูกสาวมาบอกพ่อแม่ตัวเอง”
       “ฝรั่งเขาทำกันแบบนี้มั้งคะ” คุณนายน้อยออกความเห็น
       “เจ้าคุณจะส่งเถ้าแก่มาสู่ขอหนูกับคุณเตี่ย และคุณแม่ใหญ่ แม่น้อยในอีกไม่กี่วันข้างหน้าค่ะ”
       เจ้าสัวเส็งแอบดีใจ
       “รวดเร็วมาก รวดเร็วจนไม่ทันตั้งตัว”
       คุณนายใหญ่สงสัย
       “ใครบอกหนูว่าเขาจะมาสู่ขอ”
       “ลออศรีค่ะ ลออศรีเป็นตัวตั้งตัวตี”
       คุณนายน้อยดีใจ
       “แม่ ดีใจเหลือเกิน เอ้อ หนูไม่ขัดข้องใช่ไหม”
       “หนูสาบานกับคุณเตี่ยไว้แล้ว หนูมีสัจจะ ไม่กลับคำหรอกค่ะ”
       เจ้าสัวเส็งพอใจมาก
       “ขอบใจ ขอบใจลูกมาก หนูศรี”
       “เราจะแต่งงานกันแบบฝรั่งที่โบสถ์ค่ะ”
       เจ้าสัวเส็งชะงัก
       “แล้วประเพณีจีนเล่า”
       “คุณเตี่ยขา ประเพณีอะไรก็ได้ที่ทำให้หนูต้องแต่งงานกับเขา และขอให้วางใจได้ว่าหนูไม่บิดพลิ้ว”
       สามคนตอบพร้อมกัน
       “ขอบใจ”
       “ทีนี้ส่งตัวเมี้ยนมาคืนให้หนูเร็วที่สุดด้วยค่ะหนูจะยังไม่แต่งงานถ้าเมี้ยนยังไม่กลับมา และหนูจะพาเมี้ยนไปอยู่บ้านเจ้าคุณด้วยกัน”
       สามคนมองหน้ากันพูดไม่ออก เจ้าสัวเส็งจำต้องยอม
       “ตกลง”
       
       เรือสินค้าใหญ่จอดอยู่ที่ท่าเรือ เมี้ยนลงมาจากเรือ ศรีรออยู่ด้านล่าง
       “คุณหนูเจ้าขา”
       “ฉันคิดถึงเมี้ยนมาก”
       “เมี้ยนก็คิดถึงคุณหนู เหลือเกินเจ้าค่ะ คิดว่าจะโดนปล่อยเกาะที่มาเก๊ากับแผ่นดินใหญ่แถวเมืองจูไห่ ไม่ให้กลับเมืองไทยเสียแล้ว”
       “ฉันไม่ยอมหรอก ยังไงฉันก็ต้องให้เมี้ยนได้กลับมาหาฉัน”
       เมี้ยนมองศรีเห็นยิ้มแปลกๆ
       “ทำไมคุณหนูยิ้มแปลกๆ เจ้าคะ”
       
       รถของบ้านเจ้าสัวเส็ง วิ่งมาตามถนนกลับบ้าน เมี้ยนมองหน้าศรี เชิงถาม
       “เราจะย้ายบ้านกันนะเมี้ยน”
       “ย้ายบ้านไปไหนเจ้าคะ ท่านเจ้าสัวจะสร้างบ้านใหม่หรือเจ้าคะ”
       “ฉันต่างหาก เราจะไปอยู่บ้านใหม่ด้วยกัน”
       “คุณหนู อย่าล้อเล่นสิเจ้าคะ”
       “พูดจริง ฉันจะไปเป็นคุณหญิง ของท่านเจ้าพระยาสมิติภูมิ”
       เมี้ยนตกใจ
       “คุณหนู”
       “จะแต่งตั้งเมี้ยนเป็นผู้ช่วยคุณหญิง มีอำนาจเด็ดขาดในบ้านหลังนั้น”
       “โธ่ เมี้ยนเสียใจด้วยนะเจ้าคะ นี่คงโดนบังคับ จนไม่กล้าบิดพลิ้ว”
       “ไม่มีใครบังคับ ฉันตัดสินใจเอง ฉันขอตอบแทนพระคุณคุณเตี่ย ฉันต้องการคืนศักดิ์ศรีและเกียรติของพวกท่าน ที่ฉันเคยย่ำยีเล่นเพื่อเอาตัวรอดหลายครั้ง พวกท่านทำเพื่อฉันมามากแล้ว ฉันขอทำเพื่อพวกท่านบ้างสักครั้ง ให้ท่านภูมิใจที่ลูกสาวได้เป็นคุณหญิง ลบคำสบประมาทว่าไม่มีใครมาสู่ขอฉัน ชี้หน้าว่า ฉันคืออีนังแร้งทึ้งแก่ตายคาคาน”
       “คิดดีแล้วหรือเจ้าคะ ไหนว่าเกลียดน้ำหน้าฝรั่งเจ้าคะ”
       “อาจยกเว้นฝรั่งคนนี้ สักคน”
       “เขามีดีอะไรเจ้าคะ ประทับใจเขาตรงไหนเจ้าคะ”
       ศรียิ้ม แล้วเล่าที่เธอแกล้งทำไก่กระเด็นหยิบไก่มาแทะ เจ้าคุณหยิบมาแทะบ้าง ชวนทุกคนมาแทะไก่กิน
       “ฉันประทับใจเขา”
       เมี้ยนอึ้ง
       “ไม่เห็นจะน่าประทับใจตรงไหน กะไอ้มานั่งแทะไก่ ตลกจะตายไปเจ้าค่ะ”
       “แต่ฉันชอบมาก หากเป็นคนไทย เมียทำอย่างนี้ โดนตบตีตายคาชามข้าวแน่ ฉันพยายามทำน่าเกลียด ทำบ้าๆบอๆ พูดจาร้ายๆใส่เขาเขาก็ไม่ถือสา จะมีสามีทั้งที ถ้าเขามีใจกว้าง ไม่ถือสา แบบนี้ ค่อยไม่น่าห่วง”
       “คุณหนูละก้อ พูดจายังกับว่าการมีสามี มันเรื่อยเปื่อยเหมือนกินขนมโก๋”
       “เตรียมตัวเตรียมใจ เป็นแนวหน้าไปปราบนางบ่าวร้ายๆ ในบ้านนั้นให้ดีๆ เถิดเมี้ยน”
       “ได้ทั้งนั้นเจ้าค่ะ เมี้ยนจะรับมือเอง คุณหนูอยู่เฉยๆ ได้เลยเจ้าค่ะ”
       “ขอบใจเมี้ยนมาก”
       สองคนยิ้มให้กัน กุมมือกันไว้
       
       ห้องหอกำลังถูกจัด มีสังวร สังเวียน แกละ น้อย กำลังช่วยกัน สามคนหน้างอ ส่วนแกละเฉยๆ
       “นี่ท่านตามใจว่าที่คุณหญิงถึงขนาดยกบ้านให้ทั้งหลัง อยู่ตามลำพังคงรักมาก หลงมาก” แกละเปรยๆ
       “โธ่เอ๊ย ก็แค่ลูกเจ๊ก” น้อยเบ้หน้าเหยียด
       “พวกเราต้องมานั่งกราบไหว้ ลูกสาวเจ๊ก ต้องกลัวมันลนลาน” สังวรเจ็บใจ
       “พวกเราต้องอย่ายอมให้มันมาวางเบ่งใส่เรา” สังเวียนมีฮึด
       “พวกแกก็พูดไป เขาอาจไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้ และอีกอย่างทำไมพวกแกชอบพูดว่าเจ๊ก ทำไมไม่พูดว่าจีน ฟังแล้วไม่รู้สึกว่าโดนกดให้ต่ำต้อยจะเจ๊กจะจีนมันก็ดองกันจนบางทีดูไม่ออกว่าไหนไทยไหนจีน” แกละเตือน
       สังวรเบ้หน้า
       “เชอะ พวกลูกเจ๊กด้วยกัน มิน่า เข้าข้างกันตั้งแต่วันที่มันมาวันก่อนแล้ว”
       แกละไม่พอใจ
       “แกจะเอายังไง กับอีลูกเจ๊กคนนี้ จะสามรุมหนึ่งก็ยังไหว มาสิ แม่จะเลี้ยะพ๊ะให้งอมพะราม”
       แกละตั้งท่า สามคนพยักหน้ารุมกระโดดใส่ แกละ เลี้ยะพ๊ะใส่จริง สู้กันอุตลุด บ่าวชายตกใจ
       “เฮ้ย หมาตัวเมียกัดกันใหญ่ หยุดนะ นายท่านกำลังมา”
       เจ้าคุณมาถึงตวาดก้อง
       “หยุด”
       สี่คนหยุด รีบนั่งลงกับพื้นก้มหน้างุด
       “เป็นหมาหรือ ลุกมากัดกันทำไม”
       สี่คนมองหน้ากัน
       “พวกบ่าวซ้อมเลี๊ยะพ๊ะกันเจ้าค่ะ” แกละโกหก
       “พวกแก ไร้ระเบียบจริงๆ ด้วย จำไว้อีกไม่นานฉันจะพาคุณหญิงของฉันมาปกครองพวกแก พวกแกต้องเชื่อฟังคุณหญิง ใครอวดดี ฉันอนุญาตให้คุณหญิงลงโทษพวกแกตามสบาย จำไว้”
       สี่คนจ๋อยๆ
       “เจ้าค่ะ”
       “รีบทำตามที่สั่งเอาไว้ให้เรียบร้อย อย่าให้มีสิ่งใดขาดตกบกพร่องเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว”
       
       เจ้าคุณเดินออกไป สี่คนมองหน้ากัน จ๋อยสุดๆ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 2
       เหตุการณ์ที่แพริมคลอง...สะบันงา ดูเศร้ามากผิดกับตอนที่ศุกลจะจากไป เธอปิดหนังสือและสมุดที่ศรีสอน
       
       “เก่งมากแล้วสะบันงา”
       “ขอบพระคุณคุณท่านมากค่ะ”
       “ทำไมหน้าเศร้านัก”
       “หนูคงคิดถึงคุณท่านมากค่ะ”
       “ฉันก็คงคิดถึงสะบันงามาก แต่บางทีเราไม่อาจฝืนบางสิ่งได้ แม้ไม่เต็มใจ ฟังนะ ถ้าฉันมาเยี่ยมคุณเตี่ย กับคุณแม่ทั้งสองฉันจะมาหาสะบันงา ฉันไม่ลืมสะบันงาหรอก ทำตัวดีๆ รอคุณศุกลกลับมานะสะบันงา”
       “ค่ะ หนูใจหายนะคะ คุณท่านเคยบอกว่า ถ้าแต่งงานตั้งแต่มีคนมาสู่ขอครั้งแรก คงมีลูกอายุเท่าหนู หนูอบอุ่นใจเวลาอยู่ใกล้คุณท่านค่ะ”
       “ฉันก็มีความสุขที่อยู่ใกล้สะบันงา สะบันงาเหมือนน้องสาวเล็กๆของฉันจะบอกให้นะ สะบันงาอยากเป็นคนถือชายกระโปรงฉันไหม”
       สะบันงาไม่เข้าใจ
       “ถือชายกระโปรงทำไมคะ”
       ศรียิ้มแย้มบอก
       “ฝรั่งแต่งงานกัน ชายกระโปรงมันยาวมากต้องมีคนยก ไม่อย่างนั้นจะหกขะล้มหัวฟาดพื้น”
       “รู้แล้ว ทำไมต้องทำให้ชายกระโปรงยาวด้วยคะ”
       “นั่นสิ มันคงดูสวยมั้งเอาเป็นว่า สะบันงาจะถือชายกระโปรงให้ฉันเข้าไปในโบสถ์ไหม ถือคู่กับลูกสาว คุณหญิงลออศรี เพื่อนฉัน เขาเด็กกว่าสะบันงานิดหน่อย”
       “พระท่านไม่ว่าเอาหรือคะ ไปลุ่มล่ามในโบสถ์”
       “โบสถ์ฝรั่ง พระฝรั่ง ฉันจะแต่งงานกับฝรั่งในโบสถ์” ศรีขำๆ
       สะบันงาหน้าตื่น
       “คุณท่านจะแต่งงานกับฝรั่ง น่ากลัวจังค่ะ”
       “บางทีฝรั่งก็ไม่น่ากลัวหรอก คนน่ากลัวมีทั่วไปทั้งไทยจีน และชาติอื่น คนน่ากลัวก็คนที่ชอบทำสงครามรบราฆ่าฟันต่างหาก”
       ศรียิ้ม
       
       พิธีแต่งงานในโบสถ์...แขกนั่งม้านั่งกันจำนวนหนึ่งแต่งตัวสวยงาม คุณนายทั้งสอง ใส่ชุดจีนสวยงามนั่งยิ้ม เจ้าคุณเกษมกับลออศรีนั่งหน้าบาน เจ้าบ่าวยืนรอบนแท่นกับหลวงพ่อ เสียงเพลงบ่าวสาวดังขึ้น ทุกคนยืนหันไปมองที่ประตูโบสถ์ เจ้าสัวเส็งพาศรีในชุดเจ้าสาวคลุมหน้า เดินมา มีสะบันงากับ ปานวาด ยกชายกระโปรงของศรีตามหลังมา คุณนายใหญ่กระซิบคุณนายน้อย
       “คลุมหน้ามากันอีกแล้ว แม่น้อย ฉันละกลัวจะเป็นนังเมี้ยน”
       “นางเมี้ยนมันหลบหน้าหนีอยู่นั่นคะ แถวหลังสุด”
       “โล่งอกไปที”
       “วันนี้ลูกสาวดิฉันถือชายกระโปรงให้ศรีเขาด้วยนะคะ” ลออศรีบอกอย่างปลื้มๆ
       สองคุณนายชื่นชม
       “แหม... น่ารักจริง”
       ลออศรีแปลกใจ
       “แล้วอีกคนเล่าคะ ลูกหลานใครคะ”
       สองคุณนาย ส่ายหน้า
       
       เจ้าสัวเส็งพาศรีเดินมา หน้าตามีสุขยิ่งนัก
       “ลูกสาวของพ่อ ต้องทำตัวเป็นภรรยาที่ดีของสามีนะลูก”
       “ค่ะ คุณเตี่ยหนูจะพยายาม”
       “พ่อดีใจที่สุดในชีวิต ที่ได้เห็นวันนี้ วันที่ลูกสาวพ่อไปเป็นคุณหญิง ลูกเคยทำให้พ่อฝันสลาย แล้วจู่ๆ ลูกก็ทำให้ฝันของพ่อเกินจริง ไม่เคยคิดว่าจะมีลูกเป็นคุณหญิง มีเขยเป็นพระยา”
       “หนูก็ดีใจที่มีวันที่ทำให้คุณเตี่ยและแม่ทั้งสอง มีความสุขค่ะ”
       “แต่ก็ยังห่วงแต่ศุกล จะไปคว้าใครมา ได้ยินว่า ไปติดใจลูกสาวคนขายเครื่องปั้นดินเผาแพริมน้ำ พ่อไม่ยอมเด็ดขาด”
       ศรีหันไปมองเบื้องหลังนิดหนึ่งแล้วหันกลับมา...สะบันงากับปานวาดสองคนอายุไล่เลี่ยกัน น่ารักมาก สองคนยิ้มให้กัน
       “เธอสวยน่ารักจัง ไม่เคยเจอเด็กอะไรสวยอย่างเธอมาก่อน” ปานวาดชม
       “คุณก็สวยจังเจ้าค่ะ พูดเพราะมากด้วย”
       “เธอชื่ออะไร”
       “สะบันงาเจ้าค่ะ”
       “เพราะมาก แต่ทำไมเธอถึงใช้คำว่าเจ้าค่ะ กับฉัน”
       “คือว่า ฉันเป็นแค่เด็กลูกสาวคนขายเครื่องปั้นดินเผาในแพริมคลองบ้านท่านเจ้าสัวเจ้าค่ะ”
       “ฉันชอบเครื่องปั้นดินเผา มีหม้อข้าวหม้อแกง กับที่ทำขนมครกของเล่นขายไหม”
       “มีเจ้าค่ะ”
       “อยากได้จังเลย”
       “ฉันก็อยากให้คุณจังเลยเจ้าค่ะ คุณ เอ้อ...”
       “ฉันชื่อปานวาด”
       “คุณสวยเหมือนวาดไว้จริงๆ ด้วยเจ้าค่ะ”
       “อย่าพูดเจ้าคะเจ้าขากับฉัน ฉันไม่ถือตัวเหมือนคุณหญิงหรอก ท่านชอบสั่งให้ฉันถือตัวถือยศ ถือมากๆ โอ๊ยหนักจะตาย”
       สองคนเผลอหัวเราะ ศรีหันมา
       
       “จุ๊ๆ”

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 2
       เจ้าสัวเส็งพาศรีมาส่งให้เจ้าบ่าว แล้วถอยไป ทั้งสองยืนหันหน้ามาหากัน บาทหลวงเริ่มทำพิธี
       
       “เจ้าคุณ จะยอมรับผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาไหม”
       “ยอมรับครับ”
       “เธอจะยอมรับผู้ชายคนนี้เป็นสามีไหม”
       “ยอมรับค่ะ”
       บาทหลวงพูดต่อไป สะบันงากับปานวาด ยืนมองตาแป๋ว
       “ฉันอยากแต่งงานแบบนี้จังเลย สะบันงา” ปานวาดกระซิบ
       “คุณปานวาดก็ต้องแต่งงานกับฝรั่งสิคะ”
       “จริงของเธอ โตขึ้นฉันจะหาฝรั่งมาแต่งงานด้วยสักคน”
       สะบันงาตกใจ
       “ตายจริง”
       ปานวาดหัวเราะ
       
       ลออศรชี้ไป
       “นั่นไงคะ เด็กสาวที่มาถือชายประโปรงให้ศรี หน้าตาดีสวยมากหลานสาวเจ้าสัวหรือคะ”
       สองคุณนายมองไป เห็นสะบันงาสวยงามมากจริงๆ สองคุณนายสงสัย
       “ใครกันนะ”
       บาทหลวงบอกกับบ่าวสาว
       “แลกแหวนกันได้”
       สองคนแลกแหวน
       “เจ้าบ่าวเชิญจูบเข้าสาวได้”
       พวกผู้ใหญ่ตกใจมาก
       “อะไรกัน จะให้มาจูบกันต่อหน้าคนทั้งห้อง” คุณนายใหญ่โวย
       คุณนายน้อยหน้าตื่น
       “ไม่ไหวนะคะ แบบนี้น่าอายมาก”
       สองคนพากันปิดตาทนดูไม่ได้ เมี้ยน จะบ้าตาย
       “เวรกรรมของคุณหนู จริงจริ๊ง มีวันนี้จนได้ โอ๊ยไม่อยากจะนึกถึงคืนนี้”
       เจ้าคุณยกผ้าคลุมหน้าศรีขึ้นแล้ว ยื่นปากไปจูบปากศรีแบบเต็มๆ ศรีตกตะลึงตกใจมาก ไม่ชอบด้วย
       กัดปากเจ้าคุณโดยแรง
       “โอ๊ย”
       ทุกคนตกใจ เจ้าคุณปล่อยปากจากการจูบ ศรีทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ยิ้มๆ
       “ซอรี่ ฉันตกใจน่ะค่ะ คนไทยเขาไม่ทำกัน”
       “ไม่เป็นไร เบบี้ เอาไว้แก้ตัวใหม่คืนนี้”
       ศรียิ่งตะลึง
       
       คนในบ้านทั้งหมดยืนรอรับ สังวร สังเวียน น้อยหน้างอ
       “แหม ตามใจกันจะเป็นจะตาย เป็นเมียแบบไหนไม่ยอมนอนเรือนเดียวกับผัว ท่านก็ตามใจ ใช้พวกเราจัดบ้านให้มันซะหัวหมุน” สังวรบ่นอย่างไม่พอใจ
       สังเวียนยิ้ม
       “ไม่ดีหรือ ที่มันไม่นอนเรือนเดียวกับท่าน มันก็น่าจะมีโอกาสของเรา สักวัน”
       น้อยเห็นด้วย
       “แกพูดถูก สังเวียน แกอาจมีโอกาส สักวัน วันที่คุณหญิงเธอเผลอไผล”
       สังวรหันขวับมาจ้องหน้าน้อย
       “แกไม่เกี่ยวนางน้อย”
       แกละเบื่อเต็มทน
       “หุบปาก โน่นมากันแล้ว เงียบ อย่าทำให้ท่านอารมณ์เสีย”
       สังวรมองไปอย่างสงสัย
       “ทำไมมันมารถกันสองคัน”
       รถสองคันจอด นายยอดลงมาเปิดประตูให้ศรี และเปิดให้เจ้าคุณ เจ้าคุณเดินมาประคองศรี จูงมือผ่านบ่าวทั้งหลาย และหยุดยืนบนเทอเรส หันหน้ามาหาทุกคน
       “ทุกคนทำความเคารพ คุณหญิงศรี”
       ทุกคนย่อตัวไหว้ บ้างก็คุกเข่า คงมีสังวรกับสังเวียนและน้อยที่พยายามไม่นั่งลง
       “สวัสดีเจ้าค่ะ สวัสดีขอรับ”
       ศรีปรายตามองสามคน
       “หล่อนสามคน เป็นโรคเส้นยึด กระมัง”
       เจ้าคุณตวาดลั่น
       “คุกเข่าลงไหว้คุณหญิงเดี๋ยวนี้”
       “ไม่เป็นไร่ค่ะ ดิฉันไม่ถือสา เรามีประชาธิปไตยแล้ว ใครใคร่ยืน ยืน ใครใคร่นั่ง นั่ง เพียงแต่ว่าเวทนาว่าพวกเขาคงขาแข็ง
       เพราะมายืนรอนาน เดี๋ยวให้เมี้ยนมาจัดการเถิดค่ะ”
       “เห็นไหมว่าคุณหญิงท่านไม่ถือสาหาความ”
       “ฉันอยากเข้าไปพักผ่อนในบ้านแล้วค่ะ เชิญยืนตามสบายไปนะจ้ะสามคนนี้”
       เมี้ยนลงรถอีกคัน มีคนรถเจ้าสัวเส็งช่วยหิ้วกระเป๋า พวกยอด ซ้ง แกละ พากันมาช่วยกกระเป๋า เมี้ยนเดินยิ้ม
       ถือกระเป๋ามาแกล้งกระแทกสามคนล้มลง
       “อุ๊ยตาย ไม่ทันเห็น นึกว่าหัวหลักหัวตอ”
       สามคนร้องลั่น
       “ว๊าย”
       เมี้ยนจ้อง
       “ลูกขึ้นยืนต่อสิยะ ยืนต่อไปสักสามชั่วโมง”
       “แกเป็นใครมาออกคำสั่ง” สังวรโวย
       เมี้ยนจ้องหน้าเอาเรื่อง
       “เป็นผู้ช่วยคุณหญิง มีหน้าที่ออกคำสั่งพวกแกแทนคุณหญิง ยืนไว้อีกสามชั่วโมงจะออกมาสั่งให้ไป จำไว้อย่าบังอาจมาลบหลู่คุณหญิง อย่ามาลองของแบบโง่ๆหัดเจียมตัวไว้ แล้วพวกแกจะได้ดี”
       เมี้ยนเดินตามเข้าไปในบ้าน พวกนั้นมองตาม อึ้งๆ
       “อะไรกันนี่”
       แกละสะใจ
       “ผลของการลองของ ของพวกแกไงล่ะ”
       แกละเดินจากไป สามคนทำท่าขยับจะตาม เมี้ยนเดินกลับมา
       “ฮะแอ้ม อย่าขัดคำสั่งผู้ช่วยของ คุณหญิงเด็ดขาด”
       เมี้ยนยิ้ม
       
       ศรีนั่งบนโซฟาในห้องที่เจ้าคุณจัดให้อย่างหรูหราสวยงาม
       “ชอบไหมจ้ะ ศรี”
       “ชอบค่ะ ขอบคุณมาก”
       เจ้าคุณ เดินไปที่ประตูห้องปิดประตู
       “เอ้อ ศรีจ้ะ ฉันจะชวนศรีไปฮันนีมูน ศรีก็บอกว่าไม่อยากไป ฉันตามใจศรีทุกอย่าง อยากอยู่คนละเรือนกับฉัน
       ฉันก็ไม่ว่า แต่ว่า ฉันเอ้อ...ฉัน อยากกอดอยากหอมภรรยาคนสวยเหลือเกินแล้ว”
       เจ้าคุณกอด ศรีสั่นไปหมด ไม่ชอบ ไม่เคยต้องมือชาย
       “เอ้อ...”
       “โถ ตัวสั่นไปเป็นลูกนก ไม่ต้องกลัวนะศรี ฉันสัญญาว่าจะทะนุถนอมศรีให้ดีที่สุด”
       “เอ้อ ขอบคุณค่ะ เอ้อ ปล่อยก่อนได้ไหมคะ ฉันกลัว”
       “ได้จ้ะ แต่คืนนี้ไม่มีปล่อยนะจ้ะ”
       เจ้าคุณปล่อย แล้วขโมยหอมแก้ม ศรีรีบเอามือเช็ดแล้วนึกได้
       “เอ้อ...”
       “ศรีเช็ดแก้มทำไม รังเกียจฉันหรือ”
       “เอ้อซอรี่ค่ะ ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ แต่ไม่เคยโดน เอ้อ...ทำแบบนี้ มาก่อน”
       เจ้าคุณงง ไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อนแต่ก็ยิ้มพอใจ
       “ฉันคิดถูกจริงๆ นี่ราวกับว่าศรีถนอมตัวมานานเพื่อรอฉัน ฉันรักศรีจริงๆ”
       “เอ้อ ขอบคุณมากค่ะ เอ้อฉันอยากขอจัดข้าวของ และทำความคุ้นเคยกับที่นี่ก่อนนะคะ ท่านควรไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าพักผ่อนที่ตึกโน้นก่อนนะคะ”
       “แหม น่าเสียดาย ก็ได้จ้ะเจอกันตอนดินเนอร์ ใต้แสงเทียนนะจ้ะ”
       ศรีดึงแขนเจ้าคุณมาที่ประตู ดันออกไป เจ้าคุณไม่วายขโมยหอมแก้มอีกครั้ง
       
       ศรีรีบปิดประตู แล้วขยี้แก้มตัวเอง แรงๆ เหมือนจะให้รอยจูบหลุดไป

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 2
       เมี้ยนแอบมองเจ้าคุณที่เดินออกไปอย่างพอใจ เมี้ยนทนดูไม่ได้แล้วจริงๆแล้วย่องไปที่ประตูห้องศรี เคาะ
       
       “ทำไมไม่กลับไปพักผ่อนคะ ฉันปวดศีรษะมากค่ะ”
       “ก็ช่างวางแผนมากนักนี่เจ้าคะ ก็ต้องปวดศีรษะมากเป็นธรรมดาเจ้าค่ะ”
       ศรีแง้มประตูมาเจอเมี้ยน
       “เมี้ยน ฉันกลัวแล้วนะ”
       เมี้ยนหัวเราะ ศรีดึงเมี้ยนเข้าไปในห้อง
       
       เจ้าคุณเดินผ่าน สังวร สังเวียน น้อย ที่ยืนอยู่ไม่มองแม้แต่น้อย ฮัมเพลง ไปด้วย สามคนละห้อยมองตาม ยืนไปนินทาไป
       “แกว่านังขี้ข้านั่นมันดูแปลกๆไหม ผู้ชายก็ไม่ใช่ ผู้หญิงก็ไม่เชิง” สัวรถาม
       สังเวียนไม่พอใจ
       “มันวางอำนาจซะยังกับเป็นยัยนั่นเสียเอง”
       น้อยเจ็บใจ
       “อยู่บ้านนี้กันมาดีๆมีความสุข วันดีคืนดี กลับมามีคุณหญิงเป็นนาย มีนางขี้ข้านั่นมาวางก้ามใส่”
       สังวรแค้นใจ
       “เมื่อสักครู่ท่านเดินผ่านพวกเราที่ยืนขาแข็ง ท่านยังไม่ถามสักคำ คอยดูต้องมีสักวันที่เป็นของกูบ้าง”
       สังเวียนแววตาเกลียดชัง
       “เกลียดมันสองคนจริงๆ มันไม่มาดีกับเราแน่ๆ”
       น้อยแววตาร้าย
       “มันร้ายมาเราก็ร้ายตอบมันสิ”
       สามคนเห็นดีเห็นงามด้วยกัน
       
       ศรีเริ่มวิตกกลัวการไปนอนกับเจ้าคุณ
       “เมี้ยนฉันกลัว”
       “เมี้ยนก็ว่าอย่างนั้นแหละเจ้าค่ะ ไม่ควรที่เลย ไหนว่าเก่งไงเจ้าคะ แล้วทีนี้จะหลบเลี่ยงอย่างไรถึงจะพ้นเจ้าคะ คืนนี้กำลังจะมาถึงนะเจ้าคะ”
       “เมี้ยนอย่าขู่ ช่วยฉันแก้ปัญหา คิด คิดสิ ว่าฉันจะทำอย่างไร”
       “ไม่อยากจะช่วยแล้วเจ้าค่ะ ตอนตัดสินใจแต่งไม่ปรึกษาเมี้ยน มาตอนนี้จะหนีเลี่ยง มาออดอ้อนเมี้ยน ให้ช่วย”
       “หรือว่าเมี้ยนอยากให้ฉันมีอันเป็นไปอย่างที่ฉันกลัว ตามใจนะเมี้ยนกลับไปซะ ฉันอยู่คนเดียวได้”
       ศรีงอน เมี้ยนตามไปนั่งคุกเข่ากอดเอวไว้
       “ทูนหัวของเมี้ยน ไม่ไปค่ะ ไล่ยังไงตบตีก็ไม่ไป เมี้ยนจะอยู่กับคุณหญิงปกป้องคุณหญิงไปจนตายเจ้าค่ะ”
       “รู้แล้ว ฉันนึกออกแล้วเมี้ยน แก้ปัญหาได้แล้วเมี้ยน”
       เมี้ยนไม่เข้าใจ
       “แก้ยังไงเจ้าคะ”
       “คืนนี้...ส่งเมี้ยนไปดินเนอร์กับท่านแทนฉัน”
       “ได้เจ้าค่ะ ถ้าท่านไม่ถีบเมี้ยนกระเด็นออกมาเสียก่อน”
       “จากนั้น”
       “ยังไงต่อเจ้าคะ”
       “เมี้ยนก็ไปนอนกับท่านแทนฉัน”
       เมี้ยนสะดุ้งลุกพรวด ถอยไปสุดห้องส่ายหน้าส่ายมือ
       “ว๊าย ไม่นะเจ้าคะ ให้เมี้ยนทำอะไรแทนทำได้ แต่ให้เมี้ยนไปนอนกับผู้ชายแทนมันโหดร้ายเกินไป คิดใหม่เจ้าค่ะ แล้วท่านจะยอมที่ไหนกัน เจ้าคะ”
       ศรีตบหัวตัวเองไปมา เมี้ยนก็ช่วยคิด
       
       โต๊ะอาหารใต้แสงเทียน...เจ้าคุณกับศรี กินอาหาร มีเมี้ยนนั่งเท้าแขน มองตาแป๋ว เจ้าคุณมองเมี้ยนไม่อยากให้อยู่ หันมาทีไหนเจอเมี้ยนมองจ้อง
       “ทำไม่ต้องให้เมี้ยนนั่งอยู่ด้วย ตอนนี้ศรีไม่ต้องมีพี่เลี้ยงแล้วนะ”
       “คือ คือ เอ้อ ฉัน ฉัน ยังไม่คุ้นน่ะค่ะ”
       “เดี๋ยวก็คุ้นไปเอง ให้เมี้ยนไปก่อนเถิดนะ”
       “เอ้อ...”
       “เมี้ยนไปซะ ฉันกับคุณหญิงต้องการอยู่กันตามลำพัง”
       เมี้ยนชะงัก
       “เอ้อ...”
       “ไปสิ”
       ศรีกระซิบเมี้ยน
       “ไปเถิด ยังมีแผนที่สองรองรับ ฉันจะทำตามที่เมี้ยนบอกไม่ต้องกังวล”
       “ทำให้แนบเนียนนะเจ้าคะ”
       “จ้ะ”
       “ฝากด้วยนะเจ้าคะ คุณหญิงท่านสุขภาพไม่ค่อยดีเจ้าค่ะ”
       เมี้ยนออกไปแบบห่วงๆ เจ้าคุณยิ้มพอใจ ดึงศรีมานั่งตัก โอบซ้ายขวาหอมไปมา ศรีนั่งตัวแข็ง เจ้าคุณอุ้มศรี
       “จะทำอะไรคะ”
       “อุ้มเจ้าสาวเข้าหอ”
       
       เจ้าคุณพาขึ้นบันไดไป ศรีอึ้ง รู้สึกอยากตาย!
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 26
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 25
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 24
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 3 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 3 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โอ๊ยยย อยากกอดอยากหอมศรีเหลือเกินนนนนนนนนนน กรี๊ดดดดดดดดดดดดเดดดดดดดดดเดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน(เสียงแหบหมดแล้ว)
Tangmosomoo@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อุ้มขึ้นห้อง ^///^ แอร๊ย
Tangmosomoo@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014