หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 4 ธันวาคม 2556 09:36 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 2
        คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 2 (ต่อ)
       
       เจ้าสัวเส็งจ้องสองคนอย่างไม่พอใจมาก คุณนายใหญ่เองก็ไม่พอใจมากเช่นกัน ส่วนคุณนายน้อยออกอาการสงสาร
       
       “พวกแกสองคนแม่ลูก ต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้” เจ้าสัวเส็งสั่ง
       “อิฉันกับลูกสาวทำผิดอะไรหรือเจ้าคะ จึงต้องขับไล่ไสส่งกันค่ำๆมืดๆ”
       สองคนแม่ลูกเริ่มร้องไห้คุณนายใหญ่มองอย่างเกลียดชัง
       “กินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้อง แกสองคนวางแผนจับลูกชายฉันให้แต่งงานด้วย แกยุยงส่งเสริมลูกสาวแก แม่พริ้ง”
       สะบันงาตกใจมาก
       “ไม่จริงเจ้าค่ะ แม่หนูไม่ได้ยุยงหนูค่ะ”
       คุณนายใหญ่จ้องหน้า
       “ถ้าเช่นนั้นตัวแกเองละสิ หนอยแน่ะ อยากเป็นสะใภ้เจ้าสัวอย่างแกเป็นได้แค่นางผู้หญิงโรงน้ำชาเท่านั้น”
       สองแม่ลูกร้องไห้โฮๆส่ายหน้าเจ้าสัวเส็งสั่งเสียงดัง
       “รีบไสแพของพวกแกไปให้พ้นจากบริเวณบ้านของฉัน”
       “ท่านเจ้าสัวเจ้าขา แม่หนูไม่สบายขอเราสองคนอยู่ต่อไปจนกว่าแม่จะหายป่วยได้ไหมคะ” สะบันงาพยายามขอร้อง
       “ไม่ได้” คุณนายใหญ่บอกทันที
       “เจ้าสัว แม่พริ้งแกหนาวจนตัวสั่นแล้วค่ะ” คุณนายน้อยเข้าไปดูอย่างเป็นห่วง
       คุณนายใหญ่ชักสีหน้า
       “เอ๊ะ แม่น้อย ลูกสาวตัวเองได้ดีเป็นคุณหญิง ทีพอมาถึงลูกชายฉันกำลังจะโดนพวกคนจรหมอนหมิ่นมาฉกไปเป็นผัว แม่น้อยกลับสนับสนุน”
       “ขอประทานโทษค่ะ ดิฉันไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น”
       คุณนายน้อยจ๋อยไป เจ้าสัวเส็งมองสองคนแม่ลูก สะบันงาก้มลงกราบประหลกๆที่ทั้งสามคน
       “ฉันเมตตาให้พวกแกอยู่ต่อไปอีกหนึ่งคืน พรุ่งนี้พอตะวันขึ้นฉันจะส่งคนมาดู ถ้าพวกแกยังอยู่ ฉันจะทำลายแพแล้วไล่พวกแกไปแต่ตัว”
       “ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ”
       “แม่ใหญ่ แม่น้อย กลับ”
       เจ้าสัวเส็งเดินปึงๆออกไป สองคุณนายรีบเดินตาม คุณนายใหญ่ไม่วายหันมาค้อนคุณนายน้อยที่ก้มหน้างุด สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้
       “เพราะเราจน จึงมีคนรังเกียจดูแคลน ใช่ไหมจ้ะแม่จ๋า” สะบันงาบอกอย่างน้อยใจในชีวิต
       “โลกเราเป็นเช่นนี้แหละลูกเอ๊ย ใครดีด้วยช่วยกระพือใครล้มรีบข้ามเหยียบย่ำซ้ำเติม”
       สองคนแม่ลูกพากันร้องไห้ กับชะตาชีวิตตัวเอง
       
       คุณหญิงศรีกับเมี้ยนพากันกลับมาที่เรือนตัวเอง
       “เฮ้อ รอดตัวไปหนึ่งคืน” เมี้ยนบอกอย่างโล่งใจ
       คุณหญิงศรีเครียด
       “แล้วคืนต่อๆไปเล่าเมี้ยน ฉันจะต้องช็อค ต้องกรีดร้องอยู่อย่างนี้ตลอดไปไม่ไหวหรอก”
       “คุณหญิงผูกเงื่อนตายให้กับตัวเอง มันแก้ยากมากตอนนี้คิดเอาเรื่อง เฉพาะหน้าก่อนเจ้าค่ะ คุณหญิงต้องทำตัวเป็นคนป่วยกระเสาะกระแสะในระยะนี้ไปก่อน”
       “แล้วต่อไปเล่า เมี้ยนไปแทนฉันนะ”
       “ไฮ้ อย่ามาลงที่เมี้ยนสิเจ้าคะ พรุ่งนี้เช้าคุณหญิงควรทำอะไรบางอย่าง เพื่อให้ท่านเจ้าคุณ ผ่อนคลาย ไม่สงสัย ทำให้เกิดความรู้สึกดีขึ้นนะเจ้าคะ”
       “ทำยังไงละ ท่านคงคิดว่าฉันบ้านะเมี้ยน”
       “บ่าวหลังบ้านก็คิดนะเจ้าคะ ขอประทานโทษที่เมี้ยนพูดตรงๆ พวกมันพยายามเล่นงานเมี้ยน แต่เมี้ยนจัดการขู่มัน และดึงเอานังคนกลับกลอกคนหนึ่งมาเป็นนักสืบให้เราแล้วเจ้าค่ะ”
       “ขอบใจ มันอยากเป็นเมียเจ้าคุณ มันนึกว่าใครก็เป็นคุณหญิงกันง่ายๆ”
       “พรุ่งนี้เมี้ยนจะไปสำรวจโรงครัว ไปตัดไม้ข่มนามพวกบ่าวที่นี่ให้มันรู้ว่าใครคือคนออกคำสั่งที่นี่”
       “ดีมากเมี้ยน ใครเจตนาร้ายจดจำมันเอาไว้ ใครร้ายแต่ปากก็อีกพวกโรคริษยามันไม่เลือกกาละเทสะหรอกนะ มันเกิดได้ทุกคนทุกเวลา”
       “เชื่อฝีมือเมี้ยนเจ้าค่ะ ตื่นเช้าคุณหญิงแต่งตัวสวยๆไปเบรกฟาดกับท่านเจ้าคุณ ทำหน้าที่ภรรยาแสนดีนะเจ้าค่ะ ท่านจะได้รู้สึกดีขึ้น”
       “ได้สิ ช่างเป็นการตอบแทนพระคุณพ่อแม่ที่เหนื่อยหนักสาหัสสากรรจ์เหลือเกินนะเมี้ยน ไม่คิดทดแทนพระคุณพวกท่าน ฉันแหกคอกขึ้นคานไปจนตายแล้ว”
       เมี้ยนจัดที่นอนให้คุณหญิงศรี แล้วตัวเองก็เอาฟูกบางๆมานอนเฝ้าข้างเตียง
       “เมี้ยนเกาหลังให้จนหลับดีไหมเจ้าคะ”
       “ขอบใจ คืนนี้มันข่มตาหลับลงยากเหลือเกิน”
       คุณหญิงศรีนอนคว่ำหน้า หันหน้ามาทางเมี้ยน เมี้ยนคุกเข่าเอามือเกาหลังมือหนึ่ง อีกมือลูบหัวให้คุณหญิงอย่างมีความสุข คุณหญิงศรีเคลิบเคลิ้มแล้วหลับพริ้ม เมี้ยนยิ้มอย่างมีความสุขมองเทิดทูนแล้วล้มตัวลงนอน
       
       เจ้าคุณหลับไม่ลง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณหญิงศรีจึงเป็นเช่นนั้น
       “ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ เป็นที่สุด ทำไมผู้หญิงไทยรักนวลสงวนตัวมากอย่างนี้ ศรีก็ดูทันสมัยกว่าหญิงไทยคนอื่น ทำไมจึงไม่ตอบสนองความรักความชื่นชมของเราดีๆนะ”
       
       สังวรนอนลืมตาโพลงในห้องนอน
       “สังเวียน แกสงสัยเหมือนฉันไหมว่าทำไมนังคนนั้นมันไม่ยอมนอนกับท่าน คืนนี้”
       สังเวียนนอนไม่หลับเช่นกัน
       “สงสัยสิ แต่คิดไม่ออก”
       “แกสงสัยไหมว่าทำไมมันสนิทสนมกับนางบ่าวกึ่งชายกึ่งหญิงนั่นจนผิดสังเกต”
       “สงสัยสิ ประหลาดแท้ๆ แต่ฉันดีใจเพราะถ้ามันไม่ยอมนอนกับท่านแปลว่าโอกาสของเราสองคนยังมี”
       “ใช่ แกพูดถูก”
       สังวรลุกพรวด
       “ลุกไปไหน พี่สังวร”
       
       สังวรไม่ตอบ แต่เดินออกนอกห้องไป สังเวียนมองตาม

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 2
        เจ้าคุณมายืนที่หน้าต่างห้องนอนมองไปทางเรือนคุณหญิงศรี
       
       “ศรี ทำไม ทำไมนะศรี เอ๊ะ…”
       เจ้าคุณกลับมองไปเห็นสังวร ยืนเอียงๆตัวหันข้างให้
       “สังวร มาทำอะไรดึกๆดื่นๆตรงนั้น”
       สังวรทำยืนบิดตัว กระชับผ้าคลุมไหล่ แล้วทำผ้าหล่น จากนั้นถลกผ้าซิ่นมาเกาะขาอ่อนแต่ทำแบบมีลีลา จงใจยั่วมากๆ ลุ้นใจว่า...
       ‘เรียกสังวรสิเจ้าคะ เรียกสังวรไปปรนนิบัติเจ้าค่ะ’
       เจ้าคุณยืนมองการกระทำของสังวร ในใจให้นึกอยากจะเรียก พยายามอดกลั้นเอาไว้
       “สังวรอยากขึ้นมาปรนนิบัติฉัน”
       
       น้อยแอบมองสังวร อย่างรังเกียจ
       “นังสังวรกำลังอ่อยเหยื่อปลากะพง มันอยากขึ้นไปนอนกับท่านจนตัวสั่นทำตัวเหมือนโสเภณีในซอยเน่าๆ ดีล่ะจะไปฟ้องคุณเมี้ยนเอาความดีความชอบเอารางวัล เฮ้อ...หมอดูทายถูกแท้ๆ ว่าเราจะได้เงินได้ทอง”
       น้อยมองไปทางหน้าต่าง เห็นเจ้าคุณทำท่าจะยกมือเรียกสังวร จึงพรวดออกไปทันที
       “เราต้องขัดขวางนังสังวร”
       
       สังวรกำลังบิดตัว ถลกซิ่นสูงขึ้น น้อยพรวดออกไป แอบเอาตัวหนอนไปแปะที่บ่าสังวร
       “ตะขาบเกาะบ่าแน่ะสังวร”
       สังวรตกใจลืมหมดทุกสิ่ง
       “ว๊าย... ช่วยด้วย...”
       “ตะขาบ ตะขาบ มันจะต่อยแกแล้ว มันเข้าไปร่มผ้าแกแล้ว”
       สังวรเต้นเร่าๆร้องกรี๊ดน้อยยืนยิ้ม เจ้าคุณส่ายหน้า ถอนใจ
       “นี่เป็นวันกรี๊ดหรืออย่างไร ทำไมมีแต่คนกรีดร้อง”
       เจ้าคุณหันกลับ หมดอารมณ์
       
       เช้ามืดวันใหม่...พริ้งกับสะบันงาจะออกเดินทาง พริ้งไอแค๊กๆ ตัวสั่นเพราะยังเป็นไข้
       “แม่จ๋าเราจะพากันไปไหนจ้ะไ สะบันงาหันไปถาม
       “แม่ก็ยังไม่รู้ ไปมันเรื่อยๆก่อน ค่อยคิดทีหลัง แม่ตั้งใจว่าจะไปหาที่ขายแพ”
       “ขายแพ แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนจ้ะ”
       “เราไม่มีที่จอดแพหรอกลูก ไปจอดที่ไหนก็มีเจ้าของที่ทั้งนั้นขายแพเอาเงินไปลงทุนทำอย่างอื่นกันเถิด”
       “ขายเอาเงินมารักษาตัวแม่ก่อนเถิด”
       “เงินแค่นั้นมันรักษาแม่ไม่พอหรอกลูก”
       สะบันงากังวล
       “แม่จ๋า ทำไม ทำไมค่ารักษามันแพงมากนัก”
       “มันเอ้อ...มันต้องรักษานานมากนักลูก อาเถิดรีบไปก่อนที่เขาจะมาด่ามาไล่ไสหัวให้เจ็บช้ำน้ำใจ”
       กิมเฮียงกับกิมฮวยมาถึงแหวใส่วางอำนาจทันที
       “โน่น แสงตะวันโผล่เห็นรำไร ยังไม่รีบออกไปอีกหรือ”
       “หรือว่าจะมัวอ้อยอิ่งรอให้คุณศุกลกลับมาหา เชอะ...น้ำหน้าอย่างแก ไปรอจับกังขนข้าวมาสู่ขอก็ดีถมถืด”
       “เรากำลังจะไปแล้วจ้ะ” พริ้งรีบบอก
       “อยู่เป็นดอกหญ้าดีๆไม่สมใจอยากเอาตัวเองมาปักบนแจกันลายคราม”
       “ไม่เจียมตัว”
       สองคนเหยียดหยาม สะบันงาไม่พอใจ
       “พี่สองคนจ้ะ พี่ก็เป็นขี้ข้าดีๆไม่ชอบ อยากเป็นนายเที่ยวไล่ด่าผู้คนสร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้เขา แล้วพี่ได้อะไรจ้ะ เงินสักร้อยพันชั่งหรือจ้ะ”
       “ต๊ายอีนังสะบันงานังเด็กเมื่อวานซืนมายืนชี้หน้าด่าเรา”
       “ช่างบังอาจนัก กล้ามาด่าตอบ”
       “ฉันคงไม่กล้าหรอกจ้ะถ้าพี่ไม่กล้าก่อน คุณศรีท่านสอนว่า คนเราเท่ากันเหมือนกัน จะต่างกันก็ตรงที่ใครดีใครชั่วจ้ะ”
       สองกิมโกรธมาก เอาก้อนหินระดมปาใส่แพ แต่สองแม่ลูกไปแล้ว
       
       เมี้ยนมาบงการดูแลอาหารที่เรือนครัว
       “ฉันมาดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อยของทุกคนที่นี่ คนทำอาหารควรใส่หมวกกันผมตกลงไปในอาหาร”
       “ใส่แล้วนา” ซ้งบอกทันที
       “ไอก็ใส่แล้ว” โรเบิร์ตขยับหมวก
       เมี้ยนชี้ไปที่ทองหยอด
       “แต่คนนั้น ยังไม่ได้ใส่”
       “ใส่แล้วมันคันหัวนี่นา” ทองหยอดเถียง
       “ไปหาใบน้อยหน่ากับใบสะเดาเอามารดหัว แล้วใส่หมวกซะ หวังว่าคงเชื่อฟัง นี่คือคำสั่งมาจากคุณหญิง”
       ทองหยอดมองหน้าซ้งกับโรเบิร์ต สองคนพยักหน้าให้
       “ค่ะ” ทองหยอดจำต้องรับคำ
       “พวกผู้หญิงต้องเปลี่ยนใหม่ใส่เครื่องแบบเดียวกันในเวลาทำงานยกเว้นวันหยุดหรือเวลานอน”
       “ทุกวันนี้เราใส่เครื่องแบบแล้วคือผ้าถุง ส่วนเสื้อก็ใส่ตามที่มี” สังวรบอกอย่างไม่พอใจ
       “นั่นเขาเรียกว่าใส่ตามมีตามเกิด ไม่ใช่เครื่องแบบ ฉันจะจัดการให้เองได้ยินกันทุกคนแล้วหรือยัง”
       “อิฉันด้วยหรือคะคุณเมี้ยน” ทองหยอดหน้าเสีย
       “ใช่ กุ๊กซ้ง กุ๊กโรเบิร์ต อาหารเช้าวันนี้มีอะไรบ้าง”
       “ขนมจีบซาลาเปา โจ๊ก ครับ”
       “ขนมปังไข่ดาว ไส้กรอก แฮม ชีสทำเองครับ”
       เมี้ยนพยักหน้าพอใจ
       “จัดขึ้นไปให้หมด ให้ท่านเลือกรับประทาน”
       “แล้วจะรับประทานเข้าไปหมดหรือนั่น” สังวรแย้ง
       “มันเรื่องของท่าน อ้อ...เมื่อคืนฉันเห็นผีบ้าอะไรไม่ทราบ ทำท่าเหมือนเรียกผีบ้านผีเรือนมาหา น่าเกลียดมากๆหลังเที่ยงคืนห้ามใครออกมาเดินเพ่นพ่าน กันเข้าใจผิดคิดว่าเป็นหัวขโมย ยกเว้นแขกยามเจ็ดโมงเช้าอาหารต้องตั้งโต๊ะ”
       “ทุกวันเราจัดตอนแปดโมง” สังวรเถียง
       “คุณหญิงท่านต้องการให้จัดเจ็ดโมงหรือว่ามีปัญหา สร้างปัญหาอะไรๆไว้เมื่อคืนฉันแสร้งลืมไป หรือจะให้ฟื้นความจำมาบอกคนอื่นตรงนี้”
       สังวรสังเวียนเจื่อน น้อยยิ้ม คนอื่นกระซิบถามกันว่าเรื่องอะไร เมี้ยนหันไปสั่ง
       “น้อย ตามฉันมา แกละ ยกอาหารให้ท่านทั้งสอง”
       “ฉันกับน้องสาวเคยทำ”
       “ตอนนี้ไม่ต้อง แกละหรือน้อยช่วยกันไปจัด จากนั้นฉันดูแลเอง”
       เมี้ยนเดินหน้ากวนโอ๊ยออกไป ทุกคนมองตาม สังวรสังเวียนยกมือยกเท้าจะตบจะถีบไล่หลัง
       “ฉันไปก่อนล่ะ” น้อยตามเมี้ยนไป
       “นังน้อยมันขายตัวให้ยัยนั่นสังวรมองตามไม่พอใจ
       ทุกคนร้องออกมาพร้อมกัน
       “ขายตัวให้คุณเมี้ยน”
       “หมายความว่ามันถูกยัยนั่นใช้เงินซื้อให้เป็นพวก” สังเวียนบอก
       “นังบ่าวลืมพวก นังเมี้ยนมันไม่รู้หรอกว่านังน้อยน่ะงูเห่า” สังวรเสริม
       “แล้วแกสองคนพี่น้องเล่า ไม่ใช่งูเห่าหรอกหรือ” แกละถาม
       “บ้านนี้ไม่มีงูเขียวสักตัวหรือนี่”
       
       ซ้งส่ายหน้าอย่างรำคาญพวกผู้หญิงที่มากเรื่อง

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 2
        น้อยเล่าฟ้องเรื่องต่างๆที่ตัวเองรู้ เมี้ยนพยักหน้าหงึกๆ
       
       “ขอบใจมากน้อย ทำดีมากทำต่อไปแล้วจะได้ดีมากขึ้นไปเรื่อยๆ”
       น้อยรีรอ เมี้ยนควักเงินให้อีก น้อยไหว้ดีใจ เมี้ยนเดินไปน้อยมองตาม
       “กูก็แสร้งทำดี ประจบมึงเอาตัวรอดไปอย่างนั้น เพราะตอนนี้พวกมึงเป็นใหญ่ จะรอให้ถึงวันของกูบ้าง”
       น้อยยิ้มร้ายๆเสียงเมี้ยนลอดมา
       “พวกหมาเห่าใบตองแห้งมีแน่จริงๆแถวนี้”
       น้อยหัวหดทันที
       
       เจ้าคุณลงมาจากชั้นบน สะดุดตาเห็นคุณหญิงศรีหน้าแฉล้มมายืนรอรับเชิงบันได พร้อมกับยิ้มหวาน
       “ศรี”
       “กู๊ดมอร์นิ่ง ฉันมารับประทานอาหาร มาดูแลคุณส่งกระเป๋ามาสิคะ”
       เจ้าคุณอึ้งพูดไม่ออก ดีใจแต่ก็ไม่แน่ใจ
       “หายดีแล้วหรือศรี”
       “ค่อยยังชั่วค่ะ แต่ฉันอยากมาทำหน้าที่ของตัวเองไม่ให้ขาดตกบกพร่อง”
       “แทงคิ้ว ไอ เลิฟ ยู ไอ มิส ยู ออลไนท์”
       เจ้าคุณดีใจมาก หอมแก้มคุณหญิงศรี
       “เมื่อคืนนี้ ไอ แอม โซ ซอรี่”
       “ช่างเถิด”
       สองคนเดินจูงมือโอบกอดกันออกไป
       
       คุณหญิงศรีมายืนส่งเจ้าคุณ ยกกระเป๋าส่งให้นายยอดรับไป
       “แฮฟอะไนซ์เดย์”
       “แทงคิ้ว กู๊ดบาย ซียู เบบี้”
       “ค่ะ”
       เจ้าคุณ รั้งคุณหญิงศรีมากอด หอมแก้มกระซิบ
       “หวังว่าคืนนี้ศรีคงไม่กรีดร้องเหมือนโดนฆ่าอีกนะ”
       แล้วเจ้าคุณจากไป ทิ้งให้คุณหญิงศรีตระหนกตกใจต่อ เมี้ยนปราดมาหา
       “ท่านว่าอะไรเจ้าคะ”
       “คืนนี้ฉันอย่ากรีดร้องอีก ช่วยฉันด้วยเมี้ยน”
       “เฮ้อ มันคงช่วยยากขึ้นทุกวันเจ้าค่ะ”
       “ไม่ได้นะ เมี้ยนต้องช่วยฉัน”
       “คุณหญิงเจ้าขา คุณหญิงมาที่นี่เพื่อมาเป็นภรรยาท่านเจ้าคุณไม่ได้มาเป็นเพื่อนบ้านนะเจ้าคะ”
       “โอ๊ย! อยากเกิดเป็นปลากัด มองกันไปมองกันมาแล้วท้อง”
       “ใช่แล้วค่ะ ท้อง คุณหญิงตัดอกตัดใจ ทำยังไงให้ท้องไปก็จบเจ้าค่ะ”
       “ถ้าฉันไม่ท้อง ไม่มีลูก”
       “นางสังวร นางสังเวียน นางน้อย มันพร้อมมีลูกกับท่าน แล้วมันจะเป็นใหญ่ในบ้านนี้ไงเจ้าคะ แล้วคุณหญิงก็จะเอ้อ…”
       “ตกกระป๋อง ต้องให้ลูกพวกนั้นมาครอบครองทุกอย่างที่นี่ ความจริงถ้าพวกมันเป็นคนดี ก็ดีไป”
       “แต่เมี้ยนดูออกเจ้าค่ะ ว่ามันร้ายสุดประมาณ ชั่วสุดประเมินทั้งนั้น”
       คุณหญิงศรีถอนใจ หนักใจตัวเอง
       
       พริ้งกับสะบันงา มาจอดแพที่ท่าน้ำแถวตลาด พริ้งจะเป็นลมไอจนหอบ
       “แม่จ๋า แม่จ๋าหยุดแพตรงนี้ก่อนแม่ไม่ไหวแล้วจ้ะ ดูสิจ้ะหน้าแม่ซีดมาก”
       “ก็ได้”
       ฮ้งคนของเจ้าของท่ามาไล่สองคน
       “ที่นี่จอดแพไม่ได้”
       “น้าจ๋าขอแม่กับหนูพักเหนื่อยสักครึ่งวันเถิดนะจ๊ะแม่หนูไม่สบาย”
       “ไม่ได้” ฮ้งมองสะบันงา แบบโลมเลีย “แต่ เอ ก็ได้ ไหนเราน่ะขึ้นมานี่สิ”
       สะบันงาขึ้นไป ฮ้งจับคางมามองหน้ายิ้มกระหายพริ้งรู้ทัน
       “ไปกันเถิดสะบันงา แม่หายเหนื่อยแล้ว”
       สะบันงาหันกลับ ฮ้งดึงแขนไว้
       “ให้จอดได้ตลอดไป แต่อีหนูต้องมาอยู่กับฉัน”
       “ปล่อยหนู”
       ฮ้งกลับดึงไว้ สะบันงาดึงตัวเองออกมา ฮ้งยึดไว้แกละเดินมาพอดี
       “อะไรกันน่ะ เฮียฮ้ง”
       “ไม่มีอะไรเด็กมันยั่วน่ะ”
       “แกละ” พริ้งดีใจที่เจอคนรู้จัก
       “เจ๊พริ้ง”
       ฮ้งมองๆ
       “รู้จักกันหรือ”
       “สนิทกันด้วย แต่ไม่เจอกันนานแล้ว เฮียฮ้ง ขอร้องนะ อย่าทำตัวชีกอ กับลูกเพื่อนฉัน พี่พริ้งไปไงมาไงล่ะเนี่ย”
       “เรื่องมันยาว แกละ พี่อยากจะขายแพ แต่ไม่รู้จักใครสักคน”
       ฮ้งรีบบอก
       “ขายฉันก็ได้ แต่ห้ามแพงของในแพทั้งหมดขอเหมารวม...” ฮ้งมองสะบันงา
       แกละขัดทันที
       “ไอ้ขี้งก เค็ม กระดูก ฉันจัดการเอง เอาราคาตรงกลาง ห้ามเอาเปรียบกันพี่ฮ้ง ขืนทำแย่ๆฉันจะไปฟ้องเฮียซ้ง”
       “ขอบใจมากๆแกละ สะบันงา ไหว้น้าแกละสิลูก”
       สะบันงารีบยกมือไหว้
       “สวัสดีจ้ะ น้าแกละ”
       “สวัสดี น่ารัก น่าเอ็นดู จนน่ากลัว ความน่ารักจะเป็นภัยกับตนเองอีหนูเอ๊ย”
       พูดจบ แกละค้อนฮ้ง
       
       ในร้านอาหารข้างริมน้ำ นั่งยองๆพุ้ยกินแกละ พริ้งสะบันงานั่งกินอาหารด้วยกัน
       “ทีนี้ต้องหาที่อยู่กันต่อไป ยังไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน” พริ้งเล่าให้แกละฟังอย่างทุกข์ใจ
       “ลูกสาวก็สวยปานนี้ ขืนสุ่มสี่สุ่มห้าไปอยู่ที่มีคนไม่ดี มันจะปล้ำเอานา”
       พริ้งมองหน้าสะบันงา
       “รอแม่ตรงนี้ แม่ขอไปนั่งตรงนั้นกับน้าแกละ”
       “มองเห็นกัน ไม่ไปไกลหรอก” แกละบอก
       สะบันงาพยักหน้านั่งรอเงียบๆ
       
       พริ้งเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้แกละฟังจนหมดทุกเรื่อง
       “โถ มันใจร้ายกันจริงๆ ไล่กันได้กระทั่งคนป่วย” แกละมองพริ้งอย่างสงสาร
       “ถ้าเขาไม่โกรธสะบันงา เขาคงไม่เสือกไสไล่ส่ง”
       “ความสวยเป็นภัยแท้ๆ สะบันงาเอ๊ย”
       “มิหนำซ้ำฉันเป็นโรคฝีในท้อง”
       “โธ่ เอ๊ย พี่พริ้ง”
       “จะตายวันตายพรุ่งไม่เสียดายชีวิต แต่ห่วงลูกว่าจะอยู่คนเดียวยังไงถ้าไม่มีแม่”
       “เอาอย่างนี้ ไปอยู่บ้านญาติฉันก่อนสักสองสามวัน ฉันจะลองไปถามคุณหญิง นายคนใหม่ของฉัน ว่าจะรับเด็กรับใช้สักคนไหม”
       
       พริ้งยกมือไหว้ท่วมหัว

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 2
        สองนายบ่าวปรึกษากันเรื่องคุณหญิงศรีจะเอาตัวให้รอดพ้นจากเจ้าคุณได้อย่างไร
       
       “เมี้ยน ฉันกำลังจนแต้ม อยากป่วย อยากชักดิ้นชักงอ ท่านจะกลับมาจากที่ทำงานแล้ว” คุณหญิงศรีเครียดจัด
       “เมื่อเช้าคุณหญิงยังดูสดใสสวยงาม พอตกเย็นป่วยอีกแล้ว จะทำไปได้สักกี่วันเจ้าคะ มันต้องวางแผนการณ์ระยะยาวแล้วเจ้าค่ะ”
       “โน่นท่านมาแล้ว ฉันระทดระทวยไว้ก่อนเมี้ยนคอยแก้ต่างนะ”
       คุณหญิงศรี ทำระทดระทวย เมี้ยนทำประคบประหงม
       “เมี้ยน คุณหญิงเป็นอย่างไรบ้าง” เจ้าคุณถามอย่างเป็นห่วง
       “เพิ่งจะหยุดหอบเจ้าค่ะ อาการกำเริบอีกแล้วเจ้าค่ะ”
       “เมื่อเช้าก็ยังดีๆอยู่นี่นา”
       “เอ้อ...โรคหัวจิตหัวใจนี่ มันคล้ายกับโรคสำออยเจ้าค่ะเดี๋ยวดีเดี๋ยวหายเจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณมากอดมาหอมคุณหญิงศรีเริ่มชินบ้าง ไม่ทำหน้าสยอง แต่เมี้ยนแอบหนักใจ
       “ศรีจ๋า ต้องกินยาบำรุงสักหน่อยแล้ว ให้นายยอดไปเอามาจากหมออดุลย์นะหรือว่าจะฉีดยาก็ได้”
       “เอ้อ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไหวค่ะ”
       “ไหวนะ ศรี”
       “ค่ะ”
       เจ้าคุณจูบแก้มคุณหญิงศรี เมี้ยนจ้องตาเขียว เจ้าคุณหันมาเจอหน้าเมี้ยนขมวดคิ้ว
       “เคืองใครอยู่หรือเมี้ยน”
       “เอ้อ เปล่าเจ้าค่ะ ดิฉันกำลังใช้ความคิดเจ้าค่ะ ว่าทำอย่างไรคุณหญิงจะไม่ต้อง เอ๊ย จะหายป่วยเจ้าค่ะ”
       “โชคดีนะที่ศรีมีเมี้ยนคอยดูแล ขอบใจเมี้ยนมากนะ”
       เมี้ยนยิ้มแห้งๆ
       
       แกละฝากฝังพริ้งกับสะบันงาไว้กับเง็ก ซึ่งเป็นน้า
       “ขอบคุณมากนะจ๊ะน้าเง็ก ฉันฝากด้วยไม่เกินสามวันจะหาทางขยับขยายจ้ะ”
       “ไม่เป็นไรแกละ”
       เง็กบอกอย่างมีน้ำใจ ขณะที่พ้งผู้เป็นสามีแอบจ้องสะบันงาตาเป็นมัน
       “ไม่เกินสามวันหรอกนะ พี่พริ้ง สะบันงา” แกละหันมาบอกสองแม่ลูกอย่างเป็นห่วง
       “จ้ะ”
       แกละออกไป เง็กยิ้มให้สองคน
       “ตามสบาย กันเองนะจ๊ะ ฉันจะออกไปขายขนมสามสี่ทุ่มจะกลับมา
       “ขอบคุณจ้ะ” สองแม่ลูกยกมือไหว้
       “ไปเฮียพ้ง”
       เง็กแบกขนมออกไป พ้งแบกตามไป หันมามองสะบันงาอีกครั้ง
       
       เจ้าคุณกับคุณหญิงศรีนั่งจิบกาแฟหลังอาหาร สองคนคนไปคนละอย่างเมี้ยนนั่งเงียบๆคิดอย่างเดียวกับคุณหญิงศรี ทำอย่างไรจะพ้นเงื้อมมือเจ้าคุณคืนนี้ได้
       เจ้าคุณมองเมี้ยนเป็นเชิงให้ออกไป เมี้ยนรีบพยักหน้า
       “เจ้าค่ะ ดิฉันจะออกไปดูความเรียบร้อยของพวกโรงครัวเจ้าค่ะ”
       เมี้ยนรีบถอยออกไป เจ้าคุณเบียดชิดเข้าโอบคุณหญิงศรีไว้
       “ศรี ถ้าศรียังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไร เรานอนคุยนั่งคุยกันไปเรื่อยๆก่อนได้”
       “จริงหรือคะ”
       “จริงสิ ฉันอยากให้ศรีสบายใจ”
       “ขอบคุณมากค่ะ”
       เจ้าคุณดึงศีรษะมาแนบใต้คาง
       “เราจะต้องอยู่ด้วยกันไปจนตายจาก ทำไมฉันต้องบังคับจิตใจศรีด้วย”
       “ขอบคุณมากค่ะ”
       “รู้ไหมว่าสิ่งที่สำคัญที่สุด คือการทำให้คนที่เรารักยอมรับเรา”
       “ฉันยอมรับคุณค่ะ ถ้าไม่ยอมคงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้”
       “ขอบใจ”
       เจ้าคุณโอบกอดทะนุถนอมจนคุณหญิงศรีอดใจไม่ได้ โอบกอดตอบเจ้าคุณแล้วตกใจตัวเองรีบหดมือออกมา
       “อุ๊ยตาย”
       “ฉันดีใจที่ศรีโอบกอดตอบฉัน ถึงแม้ว่าจะเพียงชั่วสิบห้าวินาที”
       “เอ้อเอ้อ คือ คือเอ้อ…”
       “กอดของศรีมันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นมากเหลือเกิน ฉันว้าเหว่มากฉันอยากมีใครสักคนเคียงข้าง ศรีช่วยกอดให้ฉันหายว้าเหว่จะได้ไหมได้โปรดนะศรี”
       คุณหญิงศรีชั่งใจ เจ้าคุณมองหน้าคุณหญิงศรี แววตาวิงวอนมาก คุณหญิงขยับตัวมาโอบกอดเจ้าคุณเอาไว้
       “อย่าเพิ่งปล่อยนะศรี อย่าปล่อย ขอให้ฉันได้ซึมซับความอิ่มเอิบใจให้สาสม”
       “ค่ะ”
       คุณหญิงศรีกอดแป๊บหนึ่ง เจ้าคุณขอต่อไป
       “ขอฉันหนอนหนุนตักศรี นะจ๊ะ”
       “ค่ะ ดื่มก่อนดีไหมคะ…”
       
       เจ้าคุณพยักหน้า คุณหญิงศรีเดินไปแล้ว รินไวน์ แอบใส่ผงอะไรบางอย่างลงไป
       
       อ่านต่อหน้า 4

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 26
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 25
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 24
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 3 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 3 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โอ๊ยยย อยากกอดอยากหอมศรีเหลือเกินนนนนนนนนนน กรี๊ดดดดดดดดดดดดเดดดดดดดดดเดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน(เสียงแหบหมดแล้ว)
Tangmosomoo@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อุ้มขึ้นห้อง ^///^ แอร๊ย
Tangmosomoo@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014