หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 8 ธันวาคม 2556 08:12 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 5
        คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 5 (ต่อ)
       
       น้อย แอบฟังสองคน แนบหน้าจนชิดห้องพอรู้แม้ได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้าง
       
       “แล้วต่อไปแกสองคนพี่น้องก็ต้องโดนเฉดหัว เพราะฉันจะตลบหลังเล่นงานพวกแก ทีนี้เหลืออีน้อยคนเดียว สู้กับนังศรี”
       น้อยรีบย่องออกมาจากหน้าห้อง สักครู่สังเวียนกับสังวร ก็โผล่ออกมา
       “ทำใจดีๆเย็นเข้าไว้พี่สังวร เรากำลังจะหมดคู่แข่ง”
       “พี่จะรอดูผลงานของแก ขอให้ไม่แคล้วคืนนี้อีเมี้ยนมันอยากสระผม”
       “อีนังสะบันงามันก็ชอบสระผม ฉันเห็นมันสระผมตอนกลางคืนทุกคืนพี่ไปเถิด ไปพักผ่อนนะ พี่คิดมากกลุ้มมากลูกในท้องพี่จะสุขภาพไม่ดี”
       “ขอบใจ พี่ไม่ค่อยสบายใจยังไงบอกไม่ถูก กลัวจะโดนพวกมันเล่นงาน พี่ไปก่อนล่ะ”
       สังวรออกไปแบบไม่สบายใจนัก
       
       เจ้าคุณ คุณหญิงศรี เมี้ยน กินอาหารเสร็จแล้ว คุณหญิงศรีเริ่มกระวนกระวายเรื่องเจ้าคุณ จะไม่มีใครดูแล เมี้ยนพยายามสบตาแบบเอายังไงกันดี เจ้าคุณดูสงบเยือกเย็น พูดคุยปกติ
       “เรื่องไปทอดกฐิน คงสนุกสนานกันทีเดียวนะ ศรีเคยนั่งเรือไปทอดกฐินไหม”
       คุณหญิงศรีเอาแต่ใจลอย
       “ศรี ไม่ได้ยินที่ถามหรือ ว่าเคยล่องเรือไปทอดกฐินไหม”
       “ดิฉันเคยเจ้าค่ะ” เมี้ยนตอบแทน
       เจ้าคุณหันมาดุ
       “อุ๊บ๊ะไม่ได้ถามแกนะเมี้ยน สองนายบ่าวคู่นี้เป็นอะไรไป ตาอยู่ตรงนี้แต่ใจไปไหนกันแล้ว”
       เจ้าคุณลุก คุณหญิงศรีตกใจกลัวโดนฉุดไปห้องนอน
       “ต๊าย ยังหัวค่ำอยู่นะคะ”
       “หัวค่ำหรือดึกมันก็ไปได้ทั้งนั้น”
       “ไปไหนคะ”
       “ห้องน้ำ”
       คุณหญิงศรีแอบโล่งอก เมี้ยนก็เช่นกัน เจ้าคุณเดินออกไป ไม่วายชายตามองสองคนที่แปลกๆพอเจ้าคุณพ้นไป เมี้ยนผวามาหาทันที
       “สลอดเจ้าค่ะ มันชื่อสลอด”
       “ใครชื่อสลอด”
       “ชื่อสิ่งที่ใส่ผสมไปในอาหาร แล้วทำให้ท้องร่วงเจ้าค่ะ”
       “ก็เพิ่งกินอาหารไปแหมบๆ จะไปใส่ที่ไหนได้อีกเล่าเมี้ยน เฮ้อ...ประเดี๋ยวเถิดพอท่านออกมา ฉันจนปัญญาแน่คืนนี้”
       “งั้นชวนท่าน ดื่มแชมเปญอีกสิเจ้าคะ”
       “ท่านจะได้หาว่าฉันบ้าน่ะสิ ฉลองอะไรกันมากมาย ลูกตัวก็ไม่ใช่”
       “กาแฟหรือชา ดีไหมเจ้าคะ”
       “อืม ก็น่าลองนะ เมี้ยนไปจัดการชงรอไว้เลย”
       “เจ้าค่ะ”
       เมี้ยนกระวีกระวาด
       
       สะบันงา เดินถือขันถือผ้าถุงจะมาเข้าห้องน้ำ ไม่ได้ถือแชมพูมา สังเวียนแอบมองมุมหนึ่ง
       “นังสะบันงา ไม่เอาแชมพูสระผมมา บ้าแท้ๆ”
       น้อยแอบดูอีกมุม
       “ทำไมวันนี้นังสะบันงาไม่สระผม แย่จริงๆ”
       สะบันงาหยุดมองของในมือ
       “ลืมแชมพูสระผมนี่เอง”
       สะบันงาวางของอื่นไว้ แล้วเดินกลับไปเพื่อเอาแชมพู สังเวียนแอบมองดีใจ
       “มันนึกออกแล้ว ดีแท้ๆ”
       น้อยโล่งอก
       “มันกลับไปเอาแชมพู โล่งอกไปที”
       สะบันงาเดินแล้วหยุด
       “หรือว่าคืนนี้ไม่สระผม”
       สะบันงาเอามือลูบผมไปมา แล้วตัดสินใจ
       “สระผมทุกคืนจนมันเคยชินเสียแล้ว ถ้าไม่สระเห็นจะนอนไม่หลับ”
       สะบันงาเดินต่อไป
       
       เจ้าคุณกลับมา เมี้ยนวางชาตรงหน้าเจ้าคุณแก้วหนึ่ง คุณหญิงศรีแก้วหนึ่ง เมี้ยนปรายตาสบตาคุณหญิงศรี ลอบพยักหน้า
       “ชาค่ะ วันนี้ไม่มีฉลอง เดี๋ยวจะเมาหัวราน้ำ”
       “ขอบใจมากชาจากที่ไหนหรือ”
       “ดาจีริ่งเจ้าค่ะ” เมี้ยนตอบ
       “เลดี้ส่งมาให้หรือ”
       เมี้ยนถอยห่างออกไปมากๆรอดูผลงาน คุณหญิงศรียิ้มแย้มตอบ
       “ค่ะ เลดี้น้องสาวคุณส่งมาให้ เพิ่งส่งคนไปรับมาจากเรือเมื่อเช้านี้เองค่ะ”
       “ครอบครัวนั้นเขาก็ไม่มีลูกนะ ได้ยินว่าท่านลอร์ดน้องเขยฉันกำลังจะรับเด็กชายสักคนมาเป็นลูกบุญธรรมเพื่อสานงาน ฉันจึงแนะนำไปว่าให้หาลูกชายของญาติสักคน น่าจะดีกว่าคนอื่น ที่ไม่มีสายเลือดของเขา”
       “แนะนำดีมากค่ะ เอ้อ...ดื่มชาสิคะ”
       คุณหญิงศรีถือถ้วยชาของเธอ เมี้ยนแอบชะโงกมองพึมพำเบาๆ
       “ดื่มสิเจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณหยิบมาถือไว้ ลุกขึ้น
       “วันนี้รู้สึกเพลียๆอาจจะเป็นเมื่อคืน โดนมอมเหล้ามากไปสักหน่อย ศรีกลับไปเรือนเถิดนะ ฉันจะขึ้นไปพัก”
       คุณหญิงศรีแอบยิ้ม ดีใจมาก เมี้ยน แอบยิ้มดีใจด้วย คุณหญิงศรีมัวแต่มองหน้า เจ้าคุณลดถ้วยชาลงไปจะวาง ทั้งสองวางถ้วยชาสลับที่กัน คุณหญิงศรีดีใจมากยื่นหน้ามาหา เจ้าคุณยื่นหน้ามา ปากสองคนแตะกัน
       “กู๊ดไนท์” เจ้าคุณเอ่ยลา
       “กู๊ดไนท์ค่ะ”
       คุณหญิงศรีหันกลับ เจ้าคุณเดินขึ้นข้างบน สองคนยังโบกมือให้กัน คุณหญิงศรีรอจนเจ้าคุณหายไปแล้ว หันมาดีใจกับเมี้ยน
       “ชาดาจิริ่งให้โชคนะเจ้าคะ”
       “ย่ะก็ลองดื่มดูสิยะ เผื่อว่าชานี่จะให้โชคอีก”
       คุณหญิงศรีก้มลงไปหยิบ แต่หยิบของเจ้าคุณ คิดว่าของตัวเอง ส่งให้เมี้ยน
       “คุณหญิงไปเรือนก่อนเถิดเจ้าค่ะ เมี้ยนจะเก็บของแล้วตามไปเจ้าค่ะ”
       “ดี กลับไปสระผมให้ฉัน ฉันจะรอ อยากลองแชมพูมะกรูดของสะบันงาดูบ้าง”
       “เจ้าค่ะ สระผมกันใหญ่ คุณหญิงสระเสร็จเข้านอน เมี้ยนก็จะสระบ้าง น่าภาคภูมิใจนะเจ้าคะที่สามารถผลิตอะไรอะไรใช้เองในครัวเรือน”
       “สะบันงาเขาเก่ง”
       คุณหญิงศรีเดินจากไป
       
       เจ้าคุณอยู่คาๆบันได ได้ยินสองคนพูดกันเองสระผม เรื่องสะบันงา
       “สะบันงาเขาเก่ง อยากรู้นักว่าแชมพูมะกรูดนั่น มันจะสระแล้วดีแค่ไหน หนอ”
       เจ้าคุณยิ้มแล้วเดินขึ้นชั้นบนไป
       
       เมี้ยนถือแก้วชาที่มีสลอดในมือ มองยิ้ม แล้วมองแก้วที่วางอยู่ เข้าใจผิดว่าเป็นของเจ้าคุณ
       
       “แก้วนั้นต้องเททิ้งใครไม่รู้มากินจะแย่เอา กินแก้วนี้ดีแท้ๆ” เมี้ยนดื่มแก้วที่มีสลอดไปจนหมด

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 5
         
       สะบันงาถือขวดแชมพูมาจากห้องเจอแกละสวนมาจะเข้าห้อง
        
       “น้าลองใช้แชมพูของสะบันงาแล้วดีมาก ผมนิ่มไปหมดทั้งหัว เฮียซ้งก็บอกว่าเยี่ยมมาก สะบันงานี่เก่งหลายอย่างนะ”
       “หนูก็จำมาทั้งนั้นแหละจ้ะ”
       “ทำไมวันนี้อาบน้ำช้า”
       “กำลังจะอาบ แต่ลืมแชมพูเลยจะกลับมาเอา แต่หาตั้งนานกว่าจะเจอ เพราะเอาไปวางหมกไว้”
       “ไปเถิดจ้ะ”
       สะบันงาจะเดินไป
       “เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน ใครๆก็มาขอใช้แชมพูสะบันงา นังสังเวียนมาขอปันบ้างไหม”
       “ไม่หรอกจ้ะ”
       “แปลก ปกตินางนี่งกเห็นแก่ได้เป็นที่สุด”
       สะบันงาไม่ว่าอะไรเดินยิ้มออกไปแล้วหันกลับมา
       “น้าแกละจ้ะ ขอบคุณมากที่ช่วยกรอกแชมพูให้หนูกับพี่เมี้ยน”
       “น้าไม่ได้กรอก สงสัยว่าจะเป็นพี่ทองหยอดหรือเปล่านะ”
       สะบันงาเดินไป แกละยังไม่หายแปลกใจ
       “ทำไมนังสังเวียนไม่มาเอาแชมพูไปใช้”
       
       เจ้าคุณยังครุ่นคิดที่หน้าต่าง
       “สะบันงา เธอช่างรบกวนจิตใจฉันมากกว่าผู้หญิงคนไหน แม้แต่คุณหญิงที่ฉันทั้งรักทั้งยกย่องให้เกียรติ์ ฉันพยายามลบเธอออกจากสำนึก เพราะรู้ว่าไม่ถูกต้อง แต่ฉันไม่อาจทำได้”
       เจ้าคุณอดทนไม่ไหวหันเดินมาที่ประตูออกจากห้อง
       
       สะบันงาเดินเข้ามาในมือถือขวดแชมพู น้อยแอบมอง ยิ้มตบยุงเปาะแปะ
       “มันกลับมาแล้วมันมารนหาที่เสียโฉมจนได้ นังบ้ากว่าจะกลับมากูเกือบจะโดนยุงหาม”
       สังเวียนดีใจ
       “โฮ้ย ลายพร้อยเพราะยุงไปหมดทั้งตัว มาเตรียมตัวตายทั้งเป็นได้แล้ว นังสะบันงา”
       สะบันงาเดินจะเข้าห้องน้ำ ทองหยอดมาเรียก
       “สะบันงา”
       “น้าทองหยอด”
       ทองหยอดดึงมือสะบันงาไปนั่งแปะ
       “มานั่งนี่ มีอะไรจะคุยด้วย”
       “มีอะไรจ้ะ น้าทองหยอด”
       “น้าใช้แชมพูของหนูแล้วดีมากอยากจะให้ทำอีก น้าจะลองเอาไปฝากขายที่ตลาดดู”
       “ขอหนูเรียนถามคุณหญิงท่านก่อนนะจ้ะ ถ้าท่านอนุญาต หนูจะทำจ้ะ”
       “เด็กดีจริงนะ”
       ทองหยอดยังคงนั่งต่อ สะบันงาอยากสระหัวก็ยังไม่ได้สระ
       
       คุณหญิงศรีสวมเสื้อคลุม เตรียมจะอาบน้ำ เมี้ยนเดินเข้ามาในห้องพร้อมด้วยขวดแชมพู
       “มาแล้วเจ้าค่ะ มาพร้อมกับแชมพูมะกรูด สูตรสะบันงาทำเองเจ้าค่ะ”
       “ฉันรอจะสระผม มาเร็วๆเข้าเมี้ยน”
       สองคนพากันจะเข้าห้องน้ำ เมี้ยนหน้าเสีย
       “เอ๊ะ เมี้ยน เป็นอะไรไม่ทราบ”
       “เมี้ยนเองยังไม่ทราบ แล้วฉันจะทราบไหม”
       “เมี้ยนไม่ไหวเจ้าค่ะ”
       “ไม่ไหวอะไรหรือ”
       เมี้ยนหน้าเสีย
       “ทำไมกลายเป็นเมี้ยน”
       คุณหญิงศรีงงๆ
       “พูดอะไรให้มันเข้าใจง่ายๆหน่อย”
       “ชานั่น ชาที่เจ้าคุณไม่ได้ดื่ม วางสลับกันกับชาของคุณหญิงอีกแล้วเจ้าค่ะ เมี้ยน เมี้ยน ขออนุญาตเจ้าค่ะ เดี๋ยวเมี้ยนจะรีบกลับมานะเจ้าคะ”
       แล้วเมี้ยนก็ส่งแชมพูให้คุณหญิงศรี หันกลับรีบออกไป
       “ไปเถิด เฮ้อให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวจริงๆ”
       คุณหญิงศรีนั่งหยิบแชมพูมาพิจารณา
       
       สังเวียนโกรธเพราะยุงกัดคันมาก
       “จะมีเรื่องคุยอะไรกันหนักหนา อีทองหยอดบ้า ยุงกันจนคันไปหมดทั่วตัวแล้ว”
       น้อย เริ่มทึ้งหัวตัวเองไปมา
       “หัวหูมันยังมากัดยุงผีทะเล ไปกัดยัยทองหยอดปากมากนั่นสิ”
       ทองหยอด ลุกขึ้น
       “ทำสะบันงาเสียเวลา เสียเลือดให้ยุงกันมานานแล้วน้าไปก่อนนะ”
       “จ้ะ”
       ทองหยอดออกไปสะบันงาหันกลับ จะเข้าห้องน้ำ มีเสียงเรียก
       “สะบันงา”
       สะบันงาตะลึงตกใจมาก
       “เจ้าคุณ”
       สังเวียนยิ่งตะลึง
       “เจ้าคุณมาทำไม”
       น้อยตกตะลึง
       “เจ้าคุณมาหานังสะบันงา”
       สะบันงา ทำตัวไม่ถูกกระชับผ้าเช็ดตัวแน่น ไม่กล้าหันมา เจ้าคุณก้าวมาใกล้
       “สะบันงา ตกใจมากหรือ”
       “เอ้อ...”
       สะบันงานิ่งเป็นหิน
       
       คุณหญิงศรีรอเมี้ยนไม่เห็นมา
       “เมี้ยนหายไปเลย ไม่รอเมี้ยนแล้ว อาบน้ำแล้วลองสระผมดูเองก็ได้”
       คุณหญิงศรีเดินหายไปทางห้องน้ำ
       
       สะบันงา ไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไรดี จะเข้าห้องน้ำหรือว่าจะกลับห้อง จึงเงอะงะไปหมด
       “กำลังจะอาบน้ำหรือ”
       “เจ้าค่ะ เอ้อ...”
       “ทำไมต้องตกใจทุกครั้งที่พบฉันกลัวอะไรกันนักหนา หรือว่ายังเห็นฉันเป็นยักษ์อยู่อีก”
       สังเวียนอิจฉาสุดๆ
       “แหมทำเป็นไร้เดียงสาน่าตบให้กระเด็น”
       น้อยอิจฉาจนแทบทนไม่ได้
       “ดูมันทำ ดูมันทำ อ้อยสร้อยอ้อยอิ่งยั่วท่านเจ้าคุณให้หัวปั่น มันสำคัญนัก”
       สะบันงานิ่งเงียบ
       “ยังไงไม่ตอบเลย ว่ายังเห็นฉันเป็นยักษ์อยู่อีกหรือ”
       “เอ้อ...เจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณหัวเราะชอบใจ
       “กลัวฉันมาก แต่ตอบตรงๆแบบไม่เกรงใจเลยนะได้ยินเขาพูดกันว่า สะบันงาทำแชมพูเก่ง”
       “เอ้อ...ไม่เท่าไรหรอกเจ้าค่ะพอทำได้ ทำใช้เองเจ้าค่ะ”
       “ถ่อมตัวอีกแล้ว นี่แหละเขาเรียกว่าเก่ง คนไม่เก่งทำไม่ได้หลายอย่างอย่างสะบันงาหรอก”
       “เอ้อ...เจ้าค่ะ”
       “ตรงนี้ไฟมืดไปนิด มาอาบน้ำอาบท่าคงไม่ค่อยสะดวกยุงก็ยังแยะ แถมห้องอาบน้ำก็เล็กมากไม่ได้แบ่งหญิงชาย”
       “เอ้อ...ดิฉัน เอ้อ...ชินแล้วเจ้าค่ะ”
       “ฉันอยากคุยกับสะบันงา”
       สังเวียนตาลุก
       “ท่านเจ้าคุณจีบมัน”
       น้อยหมั่นไส้
       “มันยั่วจนท่านหลงกล”
       สะบันงาอึกอักเครียด
       “เอ้อ...”
       “ฉันจะสั่งให้เมี้ยนมาจัดการเรื่องไฟ เรื่องขยายแบ่งแยกห้องน้ำ หญิงและชาย”
       เจ้าคุณมองดูแชมพูในมือสะบันงา ยื่นมือไปขอ
       “นั่นหรือแชมพูขอดูหน่อย ฉันอยากดมกลิ่นมะกรูด”
       “เอ้อ...”
       สังเวียนใจหายวับ
       “ตายละสิ”
       น้อยตะลึง
       “แย่แล้ว”
       เจ้าคุณจะรับแชมพู สะบันงาส่งให้แบบไม่ค่อยจะกล้า
       “อุ๊ย”
       ขวดแชมพูตกลงบนพื้นปูนขวดแตก น้ำนองออกมาโดนผ้าที่พื้นขาดทะลุ เจ้าคุณกับสะบันงาต่างตกตะลึง
       “น้ำกรด”
       เจ้าคุณตั้งสติ กระชากสะบันงาอุ้มยกจนตัวลอย ถอยหนีออกมา
       “ระวัง สะบันงา”
       สะบันงาตั้งสติได้ คิดถึงเมี้ยนขึ้นมา สะบัดตัวจากเจ้าคุณ วิ่งไปจากที่นั่นทันที
       “สะบันงาจะวิ่งไปไหน”
       สะบันงาหายไปแล้ว เจ้าคุณมองขวดแชมพู
       “ทำไมขวดแชมพูนั่นถึงเป็นน้ำกรด เลวมาก”
       
       เจ้าคุณรีบตามไปทันที
        
       อ่านต่อเวลา 17.00น.
       
       


คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 5
         
       เมี้ยนเดินหอบ เพราะถ่ายไม่หยุด
        
       “โอยหมดแรง ไม่เอาอีกแล้วทำอะไรอย่างนี้ มันย้อนกลับมาหาไม่เราก็คุณหญิงทุกที”
       เสียงสะบันงาดังมาไกลๆ
       “พี่เมี้ยน แชมพูนั่น อย่าใช้แชมพูนั่น”
       “เสียงใครมาโวยวายอะไร”
       “พี่เมี้ยน อย่าสระผม อย่าสระผม”
       “ใช่แล้ว คุณหญิงท่านจะสระผม ท่านคงรอจนโกรธแล้ว”
       เมี้ยนรีบจะขึ้นบันได สะบันงาพรวดมาถึง
       “พี่เมี้ยนจ๋า แชมพูนั่นมันเป็นน้ำกรด”
       เมี้ยนหน้าตื่น
       “ว่าอะไรนะ”
       เจ้าคุณตามมา
       “มีคนใจทรามเอาน้ำกรดไปใส่ในขวดแชมพูของสะบันงา”
       สะบันงารีบถาม
       “แชมพูอยู่ไหน”
       “คุณหญิง แชมพูอยู่ที่คุณหญิง”
       เมี้ยนวิ่งก้าวไปที่บันไดกระโดดก้าวข้ามหลายขั้น  สะบันงาวิ่งตาม เจ้าคุณรวบเอวสะบันงาหิ้วไปด้วย
       “คุณหญิง”
       “ศรี”
       สามคนพรวดไปเร็วมาก  
        
       สังวรเดินตรงจดจ้องหน้าห้องคุณหญิงศรี เห็นเมี้ยนเดินนำมา โวยวาย
       “คุณหญิง คุณหญิงเจ้าขาอย่าใช้แชมพูนั่น มันมีน้ำกรด”
       สังวรดีใจมาก แต่รีบถอยหายไปยืนหน้าห้องตัวเอง
       “นังศรีเสร็จแน่ ว้าย”
       สังวรอ้าปากค้างเมื่อเห็นเจ้าคุณหิ้วสะบันงาใส่เอวตามมาติดๆ
       “ศรี...ศรี”
       “คุณหญิง โธ่ คุณหญิง”
       ทุกคนก็หายไปในห้องศรี ไม่มีใครมองหรือสนใจสังวร
       “แชมพูตกไปอยู่ที่หัวศรีก็ดี สะใจ ยังไงก็มีคนโดนจนได้ เฮ้อ…”
       สังวรกอดอกยิ้มสะใจ
        
       เมี้ยนเข้ามาในห้องคนแรก
       “คุณหญิงเจ้าขา”
       สะบันงาตามมากับเจ้าคุณ เมี้ยนหันมามอง สะบันงาตะกายออก เจ้าคุณรีบปล่อยสะบันงา
       “คุณหญิงเจ้าขา อย่าแตะต้องขวดแชมพูนะเจ้าคะ” สะบันงาพยายามตะโกนบอก
       “ศรี อย่าสระผมนะ”
       ในห้องไม่มีคุณหญิงศรี สามคนโพล่งออกมาพร้อมกัน
       “ไม่มีใครอยู่”
       เสียงคุณหญิงศรีดังมาจากห้องน้ำ
       “ใครมาเอะอะอะไรกัน ฉันกำลังจะสระผม”
       สามคนหน้าตื่น
       “สระผม...อย่า”
       สามคนร้องลั่นพรวดไปที่ห้องน้ำ
        
       คุณหญิงศรีใส่เสื้อคลุมผ้าขนหนู กำลังยืนใกล้ฝักบัว เปิดน้ำ เปิดขวดแชมพู เจ้าคุณพรวดเข้ามา
       “ศรี ไม่นะ”
       เมี้ยนปราดไปปัดขวดแชมพู เจ้าคุณโดดไปอุ้มคุณหญิงศรี รีบถอยออกมา แชมพูหกรถผ้าเช็ดเท้าขาดเป็นรู คุณหญิงศรีตะลึง
       “น้ำกรด”
       เจ้าคุณพยักหน้า
       “ใช่ น้ำกรด”
       “มีคนอยากทำร้ายสะบันงา มันลอบเอาน้ำกรดใส่ในขวดแชมพูของสะบันงาเจ้าค่ะ” เมี้ยนบอก
       “ใส่ของพี่เมี้ยนด้วย ช่างโหดร้ายเหลือเกิน”
       เจ้าคุณโกรธมาก
       “เมี้ยน ไปเรียกทุกคนมาพร้อมกันที่ห้องโถงชั้นล่าง”
       “เจ้าค่ะ”
       “ฉันจะไปรอด้านล่าง สะบันงาดูแลคุณหญิงให้แต่งตัว แล้วตามลงไปฉันล่าง”
       “เจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณออกไปหน้าตาไม่พอใจมาก กับเรื่องที่เกิดขึ้น คุณหญิงศรีหันมาถามสะบันงา
       “เล่าเรื่องแชมพูมาสิ เล่ามาทุกขั้นตอน”
       “เจ้าค่ะ”
       สะบันงาเล่าทุกอย่างให้ฟัง
        
       สังวรทำแสร้งเดินออกมาจากห้อง
       “นังเมี้ยนวิ่งไปไหน หรือนังศรีโดนน้ำกรดรดราดหัวไปแล้ว สาธุ”
       เจ้าคุณเห็นสังวร
       “สังวรมีใครเอาแชมพูสระผมมาให้หรือเปล่า”
       “ไม่มีเจ้าค่ะ”
       “ถ้ามีแล้วเอาไปทิ้งทำลายนะ”
       “เอ้อ มีอะไรหรือเจ้าคะ”
       “ไม่ต้องถาม รีบตามฉันลงไป”
       “เจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณกลับลงไป สังวรเริ่มวิตก
       “ท่านเจ้าคุณหน้าตาบูดบึ้ง นังสะบันงากับนังศรีก็เงียบเชียบหรือว่า นังสังเวียนทำพลาดอีกแล้ว”
       สังวรเริ่มหวาดกลัว แต่ก็ค่อยๆตามเจ้าคุณลงไป
        
       คุณหญิงศรีตีหน้านิ่งมากแต่แววตาดุดัน
       “สงสัยว่าใครทำเลวทรามอย่างนี้ สะบันงา”
       “หนูนึกไม่ออกค่ะ ว่าจะมีใครใจดำอำมหิตถึงเพียงนี้ ค่ะ”
       “เล่าต่อไป”
       “ค่ะ”
       สะบันงาเล่าต่อ คุณหญิงศรียังคงมีแววตาดุร้ายฟัง
        
       ทุกคนมาพร้อม เมี้ยนก็เช่นเดียวกับ คุณหญิงศรีหน้าตาดุดัน แต่เมี้ยนออกท่าออกทางไม่เก็บอารมณ์ พวกคนอื่นๆอกสั่นขวัญแขวน ซุบซิบ
       “ไอ้อีคนไหน บังอาจทำเช่นนี้ ถือเป็นคนเนรคุณ กินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา เป็นฆาตกร เลี้ยงเสียข้าวสุข” เมี้ยนเสียงกร้าว
       “โชคดีที่พวกเราไม่โดน” แกละพูดขึ้น
       ทองหยอดสยองๆ
       “คิดแล้วหนาวเหน็บ เสียวไส้ไปถึงหัวใจ”
       โรเบิร์ตทำท่าหวาดเสียว
       “หัวไอต้องหลุด เหลือแต่กะโหลกแน่ๆ”
       “มันมีเจตนาทำร้ายแค่สะบันงา กับคุณเมี้ยน” ซ้งแปลกใจ
       เมี้ยนกวาดตามอง
       “ออกมากันครบหรือยัง”
       น้อยรีบบอก
       “นังสังเวียนยังไม่ออกมาค่ะ”
       “ไปลากตัวมันออกมา นังนี่น่าสงสัยนักตั้งแต่ครั้งแขกยามนั่นแล้ว”
       
       พวกคนอื่นจึงซุบซิบสังเวียน

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 5
         
       สังเวียนอยู่ในห้องพยายามอยากจะหลบ แต่ทำไม่ได้
        
       “ท่านจะจับเราได้ไหมนะ ถ้าท่านจับได้ว่าเป็นเรา เราตายแน่”
       เสียงคนเอะอะด้านนอก สังเวียนยังหวาดผวา ตัวสั่น เสียงเมี้ยนดังมา
       “ทุกคนรีบไปพบท่านเจ้าคุณที่เรือนคุณหญิงกันให้หมดทุกคนไวไว ท่านโกรธมาก ท่านต้องการหาตัวคนหน้าด้านใจดำ จ้องแต่จะทำร้าย คนอื่น มันช่างอุกอาจนัก หมาตัวไหนที่ทำ แกตายแน่ๆ”
       ประตูเปิดออก สังเวียนตกใจ น้อยนั่นเอง
       “ว๊าย”
       “แกจะมัวมาหลบซ่อนตัวให้ใครสงสัยแกหรือนังสังเวียน แกกล้าทำก็ต้องกล้าเผชิญหน้า หาทางแก้ตัวให้ได้สิ”
       “ก็แกนั่นแหละที่แนะช่องให้ฉัน”
       “แกนั่นแหละเป็นคนกรอกแชมพูสองขวดสุดท้าย เพื่อทำร้ายนังสะบันงากับนังเมี้ยนไม่ใช่ฉัน”
       “แกสั่งให้ฉันกรอก แกหักหลังฉัน”
       “แกจะเอาอย่างนั้นแฉกันเลยดีไหม ฉันแก้ตัวได้ง่าย แต่แกคงยากนะ”
       “แก แกหลอกใช้ฉัน”
       น้อยจ้องหน้า
       “ฟังนะ เอาแค่ให้แกรู้ว่าฉันรู้ และแกต้องไม่มาอวดดีใส่ฉัน รีบออกไป ก่อนที่นังเมี้ยนจะมาลากแกออกไป หน้ามันนะแกเอ๊ยหมาแม่ลูกอ่อนยังดุไม่เท่า”
       เสียงเมี้ยนดังมา
       “นังน้อย แกลากตัวนังสังเวียนออกมา หรือว่าจะให้ฉันไปลากเอง นังนี่ทำตัวน่าสงสัย”
        สองคนรีบลนลานพากันออกไป
        
       สะบันงาเล่าจบ คุณหญิงศรีคิดเครียดๆ
       “มันต้องเป็นพวกเดียวกับที่ทำร้ายสะบันงาวันแรกที่มาถึง มันจงใจจะให้สะบันงากับเมี้ยน โดนน้ำกรดกัดหัวกัดใบหน้าให้เสียโฉม กลัวมากไหมสะบันงา”
       “กลัวใครจะใช้แชมพูนั่นก่อนที่หนูจะมาบอกทันเจ้าค่ะ”
       คุณหญิงศรีลูบหัวสะบันงา
       “ขอบใจ ถ้าเป็นฉันพวกมันคงดีใจมาก ถ้าฉันพิการเสียได้ ไม่เป็นอะไรแล้วสะบันงา ไม่ต้องกลัวนะ ฉันไม่ปล่อยให้ใครมาแตะต้องสะบันงาได้อีกแล้ว”
       สะบันงาก้มลงกราบ
       “ขอบพระคุณค่ะ”
       “ตอนที่อยู่ข้างล่าง สะบันงาอย่าพูดว่าสงสัยใคร ทำนิ่งให้มากที่สุด นี่คือวิธีปล่อยให้คนใจร้ายยอมเปิดเผยตัวตน”
       “ค่ะ”
       “ถ้าเรื่องราวมันจะไปเข้าว่าเป็นใคร สะบันงาก็อย่าไปสนับสนุน”
       “ค่ะ”
       “ลงไปข้างล่างกัน”
       “ค่ะ”
       สองคนพากันลงไปข้างล่าง
       เจ้าคุณนั่งหน้าเข้มสีหน้า แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ คุณหญิงศรีนั่งใกล้ๆสะบันงา เมี้ยนกับคนอื่นๆนั่งที่พื้น สังวรมานั่งข้างสังเวียนห่างจากคนอื่น คุณหญิงศรีพูดขึ้น
       “สังเวียน สังวร มานั่งรวมกับคนอื่น”
        “เอ๊ะ...” สังวรไม่พอใจ
       เจ้าคุณเสียงเข้ม
       “ได้ยินคุณหญิงสั่งไหมสังวร”
       “เจ้าค่ะ”
       สังวรเขยิบมานั่งรวมติดคนอื่น เจ้าคุณกวาดตามอง
       “คงรู้กันทั่วทุกคนแล้ว ว่ามีเรื่องเลวร้ายที่เกิดจากฝีมือของคนใจดำอำมหิตผิดมนุษย์ คนใจดำคนเลวเช่นนี้ ถึงถาม ก็ไม่ยอมรับดอกว่าทำ เพราะฉะนั้น ฉันจะใช้วิธีสอบถามเรียงตัวแต่ละคน โดยไม่ให้คนอื่นรู้ว่าคนๆนั้นบอกอะไร”
       ทุกคนเงียบฟัง สังเวียนมองหน้าน้อยที่หันไปทางอื่น ทำไม่เห็น มือสังเวียนจับมือสังวรแน่น
       “ฉันกลัว”
       คุณหญิงศรีพูดขึ้น
       “หน้าที่นี้ฉันจะมอบให้เมี้ยน เป็นคนสอบถามทุกคน แล้วนำมาบอกฉัน ฉันจะนำเรื่องที่รู้มาไปปรึกษาเจ้าคุณ แล้วพิจารณาว่าใครกันที่ใจดำผิดมนุษย์ปกติเช่นนี้ เข้าใจกันแล้วทุกคนนะ”
       ทุกคนรับคำ
       “เจ้าค่ะ /ขอรับ”
       เจ้าคุณสั่งทุกคน
       “ทำตามที่คุณหญิงสั่ง คุณหญิงเชิญที่ตึกโน้น”
       “ค่ะ”
       คุณหญิงศรีลุกตาม เจ้าคุณมองสะบันงา เมี้ยนพูดขึ้น
       “คืนนี้ให้สะบันงาอยู่กับเมี้ยนนะเจ้าคะ เกรงว่าคนใจดำมันอาจจะฆ่าปิดปากสะบันงาเจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณเห็นด้วย
       “เมี้ยนพูดถูกต้อง”
       คุณหญิงศรีหันมาหาสะบันงา
       “สะบันงา มานอนกับเมี้ยนนะ”
       “เจ้าค่ะ”
       สองคนเดินออกไปเมี้ยนกวาดตามองไปทั่วห้อง
       “นายยอดไม่ต้องสอบสวน เพราะนายยอดอยู่กับเจ้าคุณตลอดเวลา”
       “ขอบคุณมากครับ คุณเมี้ยน”
       “ไปได้”
       นายยอดออกไป เมี้ยนกวาดตาต่อ มาหยุดที่สังวร
       “สังวร”
       สังวรโวยทันที
       “นี่ อย่ามาสงสัยอะไรฉันนะ”
       “ใครว่าฉันสงสัยอะไรหล่อน สังเวียนหล่อนปล่อยมือจากสังวรได้แล้ว”
       ทุกคนหันไปมองสังเวียน สังวรรีบสะบัดมือจากสังเวียน เมี้ยนพูดขึ้น
       “สังวรหล่อนไปได้”
       สังวรแอบยิ้มนิดหนึ่ง มองหน้าสังเวียนที่ละห้อยมาก
        
       เจ้าคุณ กับคุณหญิงศรี นั่งคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้นตามลำพัง...
       “สรุปว่าเกิดจากการอิจฉาและเกลียดชัง เมี้ยนกับสะบันงา เมี้ยนคงเอาตัวรอดไปได้ แต่สะบันงาคงไม่ไหว”
       คุณหญิงศรีหน้าเครียด
       “เจ้าคุณห่วงสะบันงามากนะคะ”
       “ฉันห่วงทุกคนในบ้าน โดยเฉพาะศรี”
       “ขอบคุณมาก เอ้อ...โชคดีมากของสะบันงา เมี้ยนและฉัน ที่จู่ๆคุณก็เปลี่ยนใจไม่พักผ่อน แต่ไปเดินเล่นแถวหลังบ้าน”
       เจ้าคุณ อึกอักบ้าง
       “ไม่เคยไปตรวจตราดูบ้านมานานแล้ว ก็เลยไปดูความเรียบร้อยพบสะบันงา”
       “กำลังจะอาบน้ำ”
       “สะบันงาบอกอย่างนั้นหรือ”
       “เด็กคนนั้นโกหกไม่เป็นหรอกค่ะแต่เลี่ยงเป็น ถ้าพูดอะไรแล้วทำให้ผู้คนเสียหาย นี่ไงคะที่ฉันบอกว่าต้องขอบคุณคุณมากๆ ถ้าคุณไม่ไปพบสะบันงา ไม่อยากดูแชมพูนั่น ฉันสามคนคงพิการไปแล้ว”
       “เราต้องหาตัวคนผิดมาลงโทษให้ได้”
       “หรือว่าบางที คนผิดมันอาจมาจากนอกบ้าน  แต่มันไปเกิดที่สะบันงา”
       “นั่นสิ แขกยามตายไปแล้ว เราต้องหายามคนใหม่ ใครจะเข้านอกออกใน ต้องมีคนเห็น”
       “จับมือใครดมก็ไม่ได้ คงต้องระวังตัวกันแจ”
       “ศรีควรให้สะบันงามาอยู่กับศรีอย่าให้อยู่เรือนแถว”
       “จริงค่ะ ฉันจะให้สะบันงามาอยู่เรือนเดียวกับฉัน ขอบคุณที่แนะนำค่ะ”
       “ศรีรู้ไหม ว่าศรีมีบางอย่างที่ฉันทึ่งมาก”
       “ฉันสวยกว่านางสาวไทยหรือคะ” คุณหญิงศรีพูดล้อๆ
       “อย่าล้อเลียน ฉันหมายถึงการสงบนิ่งของศรี ศรีไม่เคยเอะอะโวยวาย แม้แต่กับเรื่องใหญ่โตมากอย่างเช่นวันนี้ และวันที่แขกยามตาย ศรีคิดได้เสมอว่าจะจัดการอย่างไร บางทีฉันยังคิดไม่ทันศรี”
       “ชมหรือจะตำหนิว่าฉันเลือดเย็นคะ”
       “ชมสิ ศรี คือศรีภรรยาของฉันจริงๆ”
       เจ้าคุณโอบคุณหญิงศรีไว้
        
       ทุกคนนั่งฟังเมี้ยนบอกกล่าว
       “ฉันได้ฟังความจากทุกคนครบแล้ว จะเอาความนี้ไปเรียนคุณหญิงต่อไป ใครที่ทำผิดคงใจหายใจคว่ำ ใครไม่ผิดก็ให้มั่นใจว่าไม่มีการจับผิดคน”
       น้อยหันไปหาสะบันงา
       “สะบันงา สงสัยว่าเป็นใครไหม”
       “ฉันไม่เคยสงสัยใครในบ้านนี้สักคนจ้ะ เพราะฉันคิดว่า พวกเราคงไม่มีใครคิดร้ายต่อกันขนาดนี้” สะบันงาบอกตามที่คุณหญิงศรีสั่งไว้
       “สะบันงาเขาสงสัยว่า น่าจะมีคนนอกบ้าน ที่วิตถารอำมหิต มันมาทำน่ะ” เมี้ยนแทรก
        “แม่คุณเอ๊ย แม่ช่างมองโลกในแง่ดีงามจนเกินเลย พูดแบบนี้ อีคนที่มันทำมันจะได้ใจ” ซ้งแย้ง
       น้อยแทรกขึ้นมา
       “กุ๊กซ้งใช้คำว่าอี แปลว่า กุ๊กซ้งว่ามันเป็นผู้หญิง”
       ซ้งสวนทันที
       “หรือแกจะแปลว่ากะเทย”
       เมี้ยนตัดบท
       “วันนี้พอแล้ว กลับได้”
       ทุกคนพากันออกไป สังเวียนแอบโล่งใจ น้อยมากระซิบ
       “นังสะบันงา มันโง่”
       เมี้ยนหันมาเรียกสะบันงา
       “สะบันงาไปกับฉัน ไปเอาเสื้อผ้ามาอาบน้ำที่นี่ ดีไม่ดีมันเอาน้ำกรดใส่ตุ่มไว้ ในบ้านนี้จะมีแต่คนพิการหน้าผี เฮ้อ...ใครน้อ...อยากจะให้คนอื่นเขาตายทั้งเป็น นับแต่นี้ต่อไปตัวมันเองนั่นแหละ” เมี้ยนทำเสียงดุดัน “จะตายทั้งเป็นเอง หลับตาก็ไม่ลง ทุรนทุราย ไม่รู้ว่าวันใดกรรมที่ก่อไว้จะมาถึงตัวเอง”
       
       เมี้ยนยิ้มร้ายๆหมายตาไปที่สังเวียนซึ่งกระอักกระอ่วนเดินสะดุดจะล้ม น้อยต้องดึงไว้
       
       อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา 09.30น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 26
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 25
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 24
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 6 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 6 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไม่น่าเอารูปป้าเสื้อสีชมพูมาลง ตกใจหมด
น่ากลัวมาก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014