หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 13 ธันวาคม 2556 15:59 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7
       คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7
       
       สังเวียนยืนอยู่ในเรือนพะไลที่ข้าวของถูกจัดเรียบร้อยแล้ว
       
       “ไม่ไล่ก็เหมือนไล่กันแท้ๆ กูนะกูสมควรเป็นอีสังเวชเสียเหลือเกิน”สังเวียนยังไม่หายเจ็บใจ
       น้อยเดินยิ้มเข้ามาเสี้ยม
       “แกพูดถูกนังสังเวียน พอแกมาเรือนนี้ปุ๊บ ท่านเจ้าคุณแล่นเข้าเรือนคุณหญิงปั๊บ ใจท่านคงมุ่งพุ่งไปหานังสะบันงานั่นแหละ”
       “ก็คอยดูกันไปก็แล้วกัน ว่ามันจะลงเอยกันอย่างไร”
       สังเวียนคิดแค้นสะบันงาเป็นอย่างมาก
       
       เจ้าสัวเส็งตบโต๊ะปังๆ
       “อุเหม่”
       คุณนายใหญ่ตบอกผางๆ
       “ศุกลเป็นบ้าไปแล้วหรือ”
       คุณนายน้อยกุมอกตกใจ ถามย้ำ
       “ศุกลจะแต่งงานกับเด็กสะบันงา”
       “ครับ” ศุกลยืนยันหนักแน่น
       เจ้าสัวเส็งตวาด
       “ไม่ได้ เตี่ยไม่ให้แต่งกับเด็กเรือนแพไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่นเด็ดขาด”
       “ไม่มีสกุลรุนชาติ ยากจนค่นแค้น ระเหเร่ร่อนไปตามลำคลอง” คุณนายใหญ่เสริม
       “ไปพบสะบันงาที่ไหนล่ะ” คุณนายน้อยสงสัย
       “พบกันที่...”
       ศุกลขยับจะบอกว่าสะบันงาอยู่กับคุณหญิงศรี แต่ยั้งไว้ทัน เพราะคุณหญิงศรีสั่งไว้
       “พบกันโดยบังเอิญที่เยาวราชครับ”
       “ต๊ายตาย มันอาจไปทำงานอยู่ตามโรงน้ำชาแล้วหรือเปล่านั่น” คุณนายใหญ่โวยวาย
       “เปล่าครับ รับรองครับ ถ้าคุณเตี่ยกับแม่รังเกียจสะบันงาก็ไม่เป็นไรครับ”
       “แปลว่าศุกลจะไม่แต่งงานกับมัน”
       “เปล่าครับ ผมจะแต่งงานกับสะบันงา”
       เท่านั้นเองเจ้าสัวเส็งก็ปาของลงจากโต๊ะมากองที่พื้น คุณนายใหญ่ตบอกผางๆ คุณนายน้อยกุมอกไว้ปานกลัวหัวใจจะหลุดศุกลเดินออกไปจากห้องเงียบๆ
       
       สังเวียนนั่งเขียนจดหมายถึงสังวร แม้ลายมือจะโย้เย้ เพราะเขียนไม่คล่อง แต่ก็พยายามเขียน เมื่อเขียนจบก็ตรงไปหายอดที่ลานจอดรถ
       “ลมอะไรหอบสังเวียนคนสวยมาหาพี่ยอดถึงนี่”
       “อย่าล้นให้มากนักเลย ไอ้หมาเห่าใบตองแห้ง”
       ยอดไม่พอใจวูบหนึ่ง แล้วยิ้มต่อ
       “หมามันภักดีมากกว่าคนนะสังเวียน”
       “ฉันเกลียดหมา”
       ยอดอึ้งอีก แต่พยายามพูดดีด้วย
       “นั่นจดหมายอะไร”
       “จดหมายฝากให้แกไปส่งให้พี่สาวฉันน่ะสิ”
       “แกเลยหรือ รู้แล้วหรือว่าสังวรไปอยู่ที่ไหน”
       “เออน่า อย่าปากมาก นี่เงิน เอาใช้ติดแสตมป์ ที่เหลือฉันยกให้”
       ยอดมองจดหมายยิ้ม
       “สังเวียนทำไมไม่พูดจากับพี่ดีๆบ้างสักครั้งให้พี่ชื่นใจ”
       “บอกว่าอย่าล้นกับฉันไอ้ขี้ข้า ไม่รู้หรือว่าถ้าฉันไม่พอใจขึ้นมาฟ้องท่านเจ้าคุณแกจะโดนสั่งสอน อย่าทะลึ่งกับฉันอีกจำไว้รีบทำตามที่ฉันสั่ง”
       ยอดรับจดหมายมา นึกได้แกล้งยั่ว
       “เออนี่ พวกในครัวนินทาแกแน่ะว่าถูกท่านเขี่ยตกกระป๋อง ตอนนี้ท่านกำลังมองหาคนใหม่ไม่แคล้วนังน้อย แต่ฉันว่าสะบันงาน่าเข้าข่ายกว่าตอนนี้ก็กำลังเตรียมของว่างกับชาไปเสิร์ฟท่านเจ้าคุณเกษมกับท่านของเรา”
       “หน้าตาก็หมา นิสัยก็หมา ปากก็หมา”
       สังเวียนเดินสะบัดกลับไปทางเรือนครัวยอดมองตามแค้นใจที่โดนด่า
       “ด่ากูดีนัก สักวันหมาตัวนี้จะทำให้มึงน้ำตาเช็ดหัวเข่า”
       ยอดยกจดหมายมาดูยิ้มร้ายๆ
       
       สะบันงาถือถาดชา และขนมปังราดเนยสดมา ไปที่เรือนต้นไม้สังเวียนที่เดินตามมารีบเรียกไว้
       “สะบันงา แกจะเอาของนี่ไปไหน”
       “เอาไปให้ท่านเจ้าคุณเกษมกับท่านเจ้าคุณจ้ะ”
       “แกเสนอหน้าไปบริการท่านหรือ”
       “ท่านสั่งผ่านพี่เมี้ยนมาให้ฉันทำ”
       สังเวียนแสร้างทำเป็นพูดดี
       “มาสิฉันจะช่วยแกเอง ของมันแยะโขอยู่นะ”
       “ขอบใจมากจ้ะ”
       สังเวียนแบ่งของมาถือเอง
       
       ยอดกลับมาที่ห้องพัก แกะซองจดหมายที่ปิดผนึกของสังเวียนออกมาเปิดอ่าน
       “อยากรู้จริงว่านังสองคนพี่น้องนี่มันกำลังคิดอะไรกันอยู่”
       ยอดอ่านแล้วตาโตตื่นเต้น
       “โอ้โฮ นังนี่ช่างสำคัญนัก”
       
       เจ้าคุณกับเจ้าคุณเกษมคุยกันชมต้นไม้ไปด้วย
       “เอ๊ะ นี่ต้นอะไรกัน” เจ้าคุณเกษมสงสัย
       “สะบันงา”
       “เอ ชื่อนี้คุ้นๆ”
       เจ้าคุณยิ้มๆชี้ให้ดู
       “เจ้าของชื่อมาแล้ว”
       เจ้าคุณเกษมเงยหน้ามองสะบันงาที่เดินมากับสังเวียน แล้วอึ้งในความสวย
       “นั่นหรือสะบันงา ช่างงามเกินคำชม”
       “แต่ยังเด็กมาก”
       “คนขวานั่นว่างามแล้ว ยังไม่เทียบเทียมสะบันงา แหมเจ้าคุณนี่ช่างอิ่มเอมเปรมใจ มีอาหารตาอาหารใจในบ้านเต็มไปหมด”
       เจ้าคุณยิ้มแย้ม
       “สะบันงานั่นเขาเด็กของคุณหญิง ส่วนนั่นสังเวียนอยู่มานานแล้วจำไม่ได้หรือครับ”
       “จริงสิ ผมไปยุโรปเสียนามนม ลืมเด็กบ้านนี้ไปหมดแล้ว”
       “สังเวียนคล่องผมชอบนะ แต่ตอนนี้กำลังท้องผมดีใจมาก”
       “อ๊ะ ขอแสดงความยินดีด้วยครับ”
       “อย่าอึงไป เขาขอร้องผมไว้ไม่ให้ปูดเรื่องเขาท้อง”
       “แปลกแฮะทำไมต้องปิดบังด้วย แหมแต่ถ้าผมเป็นเจ้าคุณจะไม่แค่มีลูกกับสังเวียน ผมจะขอสะบันงาจากคุณหญิงมีลูกกับคนนี้อีกสักคนสองคน”
       เจ้าคุณฟังอย่างสนใจมาก สะบันงากับสังเวียนเข้ามาถึงพอดีวางของกินบนโต๊ะ
       “ขนมเค้กราดเนยสดน่ากินแท้ๆ สะบันงาทำเองอีกละสิ” เจ้าคุณถาม
       “เอ้อ เจ้า...”
       สะบันงาพูดไม่ทันจบ สังเวียนแทรก
       “เจ้าค่ะ สังเวียนทำเองเจ้าค่ะ”
       สะบันงาอ้าปากค้างเจ้าคุณเกษมมองสะบันงาไม่วางตาสังเวียนหันไปสั่ง
       “อ้อ สะบันงาฉันได้ยินน้อยมันบอกว่าคุณหญิงท่านให้หาแน่ะ รีบไปสิ”
       สะบันงาจึงถอยไป สังเวียนทำหน้าที่ปรนนิบัติดูแลอาหารของสองคน
       
       คุณหญิงศรี นั่งคุยอยู่กับคุณหญิงลออศรี มองหน้าสะบันงาแล้วส่ายหน้างงๆ
       “ฉันไม่ได้เรียกหาสะบันงา ก็รู้อยู่ว่าไปทำขนมเค้กเนยสดให้ท่านเจ้าคุณหรือว่าใครมันมาหลอกเอา”
       สะบันงารู้ว่าสังเวียนหลอก แต่ไม่อยากพูดให้มากความ
       “เอ้อ ไม่มีใครหลอกค่ะ หนูเข้าใจผิดไปเองค่ะ เอ้อ หนูขออนุญาตไปทำขนมต่อค่ะ”
       “ไปเถิด...แล้วตอนนี้ใครดูแลท่านสองคนอยู่”
       “พี่สังเวียนค่ะ”
       “นั่นปะไร นังสังเวียนมันบอกละสิว่าฉันให้หา”
       สะบันงาคลานถอยไป คุณหญิงลออศรีมองตามไม่ชอบใจ
       “สะสวยมากขึ้นทุกทีจนน่าใจหายใจคว่ำแทนเธอนะศรี”
       “ศุกลเขากลับมาแล้ว อีกไม่นานสะบันงาก็คงได้ไปจากที่นี่”
       “ขอให้มันจริงอย่างที่เธอว่าเถิด”
       “หายไปยุโรปมาตั้งนาน มาคุยกันเรื่องของเราดีกว่าปานวาดเป็นอย่างไรบ้าง”
       “ก็โอดครวญว่าโรงเรียนมีระเบียบมากมาย แต่ตอนนี้เงียบไปแล้ว”
       “นี่จะให้เรียนกันไปถึงไหน”
       “จนจบมหาวิทยาลัยนั่นแหละ”
       “อีกเป็นนานสองนานกว่าจะได้เจอกันอีก”
       “เพื่ออนาคตของลูกก็ต้องยอม”
       “ฉันโชคดีที่ไม่ต้องมีลูกให้ห่วง ฉันไม่อยากมีลูกหรอกนะลออ”
       “เธอนี่ช่างประหลาดคนไปเสียหมดทุกอย่างนะศรี”
       
       คุณหญิงศรีพยักหน้ายอมรับ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7
        
       เมี้ยนเดินจะเข้าเรือนคุณหญิงศรี ยอดทำลับๆล่อๆอย่างรอจะพูดกับเมี้ยน
        
       “คุณเมี้ยน”
       “นายยอดมีอะไรกับฉันหรือ”
       ยอดมองซ้ายมองขวาแล้วยื่นจดหมายส่งเมี้ยน
       “จดหมายครับ”
       เมี้ยนอ่านหน้าซอง
       “จดหมายถึงสังวร”
       ยอดมองซ้ายมองขวากระซิบ
       “ระวังนังสังเวียนมันจะเห็นเอาครับ มันเขียนถึงพี่สาวมันครับ มันฝากผมให้ส่ง”
       เมี้ยนรีบเก็บยัดจดหมายไว้ที่เอว แล้วถามต่อ แม้ในใจรู้เจตนาของยอดแล้ว
       “แล้วทำไมไม่เอาไปส่ง เอามาให้ฉันทำไม”
       “ผมสงสัยท่าทีของนังนี่มานานแล้วว่ามันคิดไม่ซื่อ ผมเลยเปิดอ่าน มันก็จริงดังที่ผมคาดเดา ผมจึงเอาจดหมายนี่มาฝากให้คุณหญิงอ่าน”
       “ขอบใจมากนายยอด คุณหญิงท่านอ่านแล้วคงจะตกรางวัลให้นายยอดอย่างงามตามความสำคัญของจดหมายนี้”
       “ขอบพระคุณครับ”
       เมี้ยนยิ้มพึงพอใจ
       
       เมี้ยนอ่านแบบไม่คล่องมากแต่ก็ราบรื่นคุณหญิงศรีฟังเงียบๆ...
       “ป่านนี้พี่คงคลอดลูกแล้วฉันเองก็กำลังท้อง แต่ขอให้ไอ้แก่มันปิดบังไว้หาไม่ฉันจะโดนอีศรีกับอีเมี้ยนมันกลั่นแกล้งเอา เหมือนกับที่พี่โดน”
       เมี้ยนหยุดอ่านมองหน้าคุณหญิงศรี
       “ฟังมันเรียกคุณหญิงกับท่านเจ้าคุณสิเจ้าคะ”
       “อ่านต่อไป”
       “ฉันระวังตัวมาก พอลูกคลอดฉันจะประจบประแจงไอ้แก่ แล้วรับพี่กับลูกของพี่มาอยู่ด้วยกันช่วยกันมีลูกให้ไอ้แก่มากๆ แล้วรวมหัวกันเฉดหัวอีศรีกับอีเมี้ยนออกไปจากบ้าน เรามาตั้งตัวเป็นคุณหญิงบ่าวตั้งแบ่งกันคนละปีครึ่งปี พอเฉดหัวอีพวกนั้นออกไปเราก็ค่อยๆวางยาพิษให้ไอ้แก่ตายทีละน้อยแล้วทุกอย่างก็จะตกเป็นของเราสองคนกับลูกของเรา”
       เมี้ยนหยุดอ่านอีก มองหน้าคุณหญิงศรี
       “มันเลวเกินกว่าที่เราคาดคิด”
       “เอาจดหมายมันไปประจานให้ท่านเจ้าคุณดูไหมเจ้าคะ”
       “ไม่ต้อง อ่านต่อไป”
       “ท้องฉันโตขึ้นจนปิดไม่อยู่ขึ้นทุกทีมีแต่คนสงสัย อีกสักเดือนจะแสร้ง ขอลาไอ้แก่กลับบ้าน พอคลอดลูกแล้วค่อยกลับมาอย่างสง่างามในฐานะแม่ของลูกเจ้าพระยาสมิติภูมิ แต่อีตอนที่ฉันไม่อยู่นี่สิอีสะบันงามันจะโดนไอ้แก่เรียกหาไปแทนฉัน เพราะสายตามันบ่งบอกว่าพอใจอีสะบันงามาก พี่ช่วยหานักเลงแถวบ้านเรามาแสร้งสมัครเป็นยามเป็นอะไรก็ได้แล้วปล้ำมัน น่าเสียดายที่ครั้งกระนั้นยามนั่นทำไม่สำเร็จแถมอีกครั้งเรื่องน้ำกรด ก็แทบเอาตัวไม่รอดก็ได้แต่สวดมนต์สาปแช่งพวกมันให้มีอันเป็นไป”
       รักพี่รักหลาน รอวันอยู่ด้วยกัน
       สังเวียน”
       เมี้ยนโกรธจนสั่นไปหมดลุกพรวดจะออกไปเล่นงาน
       “ทนไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะคุณหญิง”
       “ทนต่อไป”
       “คุณหญิง”
       “ทนมาได้ตั้งนาน ทำราวกับไม่รู้ว่ามันเลวร้ายใจดำแค่ไหน ต่อไปนี้คือตอนสำคัญดันจะไปแสดงตัวว่ารู้เรื่องของมัน นิ่ง แล้วคิดว่าจะจัดการแก้ปัญหาอย่างไร รีบเอาเงินไปตกรางวัลนายยอด”
       “ขอโทษเจ้าค่ะ เลือดมันขึ้นหน้า”
       “ไปเรียกสะบันงามาพบฉัน”
       “เจ้าค่ะ”
       เมี้ยนออกไปคุณหญิงศรีถอนใจ พึมพำ
       “นี่เราถูกบีบคั้นให้ต้องจำใจทำในสิ่งที่ไม่ต้องการทำอีกแล้วหรือนี่”
       คุณหญิงศรีถอนใจหนักใจไม่สบายใจ
       
       สังเวียนกำลังเดินออกมานอกบ้านเขม่นตาซ้ายตาขวาวุ่นไปหมด
       “นี่เราเป็นอะไร ทำไมเขม่นตาทั้งซ้ายทั้งขวา”
       เสียงจิ้งจกทักดังมากสังเวียนชะงัก
       “ไอ้จิ้งจกบ้ามาทักทำไม ไปนะ เดี๋ยวแม่ฟาดตกผนังตาย”
       สังเวียนเดินมาจะเปิดประตู แมงมุมอุ้มไข่ตกเผละลงมาตรงหน้า
       “ว๊าย ไอ้แมงมุมบ้า”
       สังเวียนเริ่มไม่สบายใจ
       “โบราณว่าจิ้งจกทัก แมงมุมอุ้มไข่ไต่ตีอกชกหัวตกมาตายตรงหน้า เป็นลางร้าย ไม่ได้การแล้วสงสัยต้องรีบกลับบ้านไปตั้งหลักก่อน”
       สังเวียนคิดแล้วเปิดประตูออกไป
       
       ยอดมายืนเตร่ไปมาตรงหน้าเรือน สังเวียนเปิดประตูออกมาหน้าตาไม่ค่อยสบายใจ เจอยอดกสะดุ้ง
       “ว๊าย มายืนทำอะไรหน้าเรือนฉัน”
       “มายืนส่งข่าวว่าส่งจดหมายไปแล้วน่ะสิ”
       “ก็ดีแล้วนี่ หลีกไป”
       “จะไปไหนหรือสังเวียนคนสวยของพี่”
       “เอ๊ะ ไอ้นี่ลามปาม บอกให้หลีกไป”
       ยอดหลีก พอสังเวียนพ้นไปยอดแอบตีก้นสังเวียนหันมาตบหน้าฉาดใหญ่
       “ไอ้คนเลวกูจะบอกให้ท่านไล่มึงออก”
       สังเวียนเดินฉับๆไป ยอดมองตาม ช่วงเวลาเดียวกันนั้นน้อยดึงเมี้ยนมาแอบมองสังเวียนเมี้ยน
       มองโกรธมากแต่ระงับไว้ น้อยยุแยงต่อ
       “เห็นหรือยังคะคุณเมี้ยนว่านังสังเวียนกับนายยอดมันดูยังไงยังไงกันอยู่”
       “ฉันไม่สนใจหรอกนะ น้อยนั่นแหละถ้าเกิดเหตุไม่งามขึ้นมาก็คอยเป็นพยานก็แล้วกัน แต่อย่าเอาฉันไปเกี่ยวข้องด้วย ขอบใจที่พามาดูให้เห็นกับตา”
       เมี้ยนพูดจบเดินแยกไป น้อยมองตาม
       “แล้วมันจะเกิดเหตุให้กูไปเป็นพยานเมื่อไหร่กัน”
       น้อยไม่รู้ความหมายของเมี้ยน
       
       คุณหญิงศรีเรียกสะบันงามาสั่งให้ระวังตัว
       “เข้าใจที่สั่งหรือยัง”
       “เข้าใจค่ะ”
       “เข้าใจว่าอย่างไร ไหนบอกมา”
       “อย่าออกไปนอกเรือนนี้หลังพระจันทร์ขึ้นค่ะ อย่าเดินไปแถวป้อมยามค่ะ อย่าไปไหนในบ้านตามลำพังที่ไม่มีใครรู้ใครเห็นค่ะ ใครชวนไปไหนไม่ไปค่ะ ยกเว้นพี่เมี้ยนกับคุณหญิงค่ะ”
       “ดีมาก อย่าย่ามใจว่าจะไม่มีใครคิดร้ายอีก เข้าใจไหม”
       “เข้าใจค่ะ”
       คุณหญิงศรีพยักหน้าอย่างพอใจ
       
       เจ้าคุณมองสังเวียนตรงหน้าอย่างแปลกใจ
       “ไหน ว่าอย่างไรนะสังเวียน”
       “สังเวียนจะขอลากลับไปคลอดลูกที่บ้านเจ้าค่ะ”
       “ทำไมต้องทำอย่างนั้น สังเวียนอยู่กับฉันที่บ้านนี้ไม่มีใครมาทำอันตรายได้หรอก กลัวไปทำไม”
       “สังเวียนฝันไม่ดีเจ้าค่ะ สังเวียนกลัวว่าจะมีเหตุเภทภัยมาถึงลูกเจ้าค่ะ”
       “กลัวมากเกินไป ฉันยังไม่อนุญาต ขอคิดดูก่อน”
       “ถ้าให้สังเวียนกลับไปคลอดลูกที่บ้าน สังเวียนจะกลับมาพร้อมด้วยลูกของท่านเจ้าคุณอีกหนึ่งคนด้วยนะเจ้าคะ”
       เจ้าคุณตื่นเต้นมาก
       “พูดใหม่อีกครั้งสิสังเวียน”
       “สังเวียนจะพาลูกของพี่สังวรกลับมาด้วยเจ้าค่ะ ป่านนี้พี่สังวรคงคลอดแล้วเจ้าค่ะ”
       “จริงสิ แต่สังเวียนแน่ใจหรือว่าสังวรจะอยู่ที่บ้าน”
       “แน่ใจเจ้าค่ะ พี่สังวรไม่มีที่ไปหรอกเจ้าค่ะ ถ้าท่านไม่เมตตาพี่เขา ก็ขอให้เมตตาลูกของท่านเองนะเจ้าคะ”
       “ลูกฉันทั้งคน ทำไมฉันจะไม่เมตตา ลูกคนแรกของฉันนะนั่น”
       “อาจเป็นลูกชายก็ได้เจ้าค่ะ”
       “นั่นสิ อาจเป็นลูกชายเป็นผู้สืบสกุลของฉัน สังเวียนอยากจะกลับบ้านตอนไหนหรือ”
       “อีกสองสามวันเจ้าค่ะ”
       “สังเวียนกลับไปวันหยุดดีไหม ฉันจะให้นายยอดไปส่งให้ถึงบ้านทีเดียว”
       สังเวียนกราบเจ้าคุณแล้วกอดเจ้าคุณซบหน้ากับขาเจ้าคุณทำน้ำตาร่วงพรูแต่แอบยิ้ม ทำสะอื้น
       “พระคุณท่านมากล้นสุดรำพรรณ ชีวิตนี้จะตอบแทนท่านให้สาสมเจ้าค่ะ”
       “เท่าที่มีลูกให้ฉันก็คือการตอบแทนสาสมแล้ว”
       เจ้าคุณโอบกอดสังเวียนลูบหัว
       “ไปพาลูกคนโตของฉันกลับมานะสังเวียน”
       
       สังเวียนแอบยิ้ม ดีใจ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7
        
       ทุกคนในครัว ฟังสังเวียนอวดเรื่องเจ้าคุณจะให้ยอดพากลับไปเยี่ยมบ้าน
        
       “ฉันก็แค่คิดถึงบ้าน แหมพอแค่เอ่ยปากท่านก็รีบเสนอว่าให้นายยอดขับรถไปส่งทันที”
       น้อยยิ้มหยัน
       “แหมนายยอดคงตีปีกดีใจจะได้ไปส่งคุณนายสังเวียนถึงบ้าน อย่าเผลอไปหาที่แวะก่อนถึงบ้านนานะ สังเวียน”
       “อีน้อย”
       ทองหยอดตัดบทไม่ให้ทะเลาะกัน
       “เป็นบุญของเอ็งที่ท่านเมตตาเอ็นดู”
       “ตอนนี้ฉันบอกคำไหนก็คำนั้น ท่านบอกว่าพอฉันอยากกลับมาที่นี่ให้จดหมายมา ท่านก็จะส่งนายยอดไปรับ”
       “ทำไมแกต้องคิดถึงบ้านเอาตอนนี้ด้วย ไหนว่าบ้านแกยากจนไม่อยากกลับไปอดตาย” แกละแปลกใจ
       “ฉันกลับไปตัวเปล่าเล่าเปลือยเสียที่ไหน ท่านก็ต้องปันเงินให้ไปใช้จ่ายปรับปรุงบ้านช่องสิน่า”
       “ฟังแกพูดนี่ราวกับว่าจะไปนานมาก ถึงต้องไปปรับปรุงบ้านช่อง”ซ้งสงสัย
       “ไปดีมาดี นะสังเวียน” โรเบิร์ตอวยพร
       “ท่านกำลังรักกำลังหลง แล้วตัดใจกลับบ้านไปง่ายๆ ไม่กลัวท่านไปหลงคนอื่นแทนหรือ” แกละแปลกใจ
       “หรือว่ามีอะไรลึกลับซับซ้อนซ่อนปมมากกว่านั้น” น้อยถาม
       สังเวียนเงียบไปแล้วส่ายหน้า
       
       เมี้ยนรายงานคุณหญิงศรีเรื่องสังเวียนจะกลับบ้าน สะบันงานั่งแถวนั้นด้วย
       “ไหนมันว่าอีกสักเดือน ทำไมจู่ๆมันอยากกลับบ้านขึ้นมาเสียอย่างนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะมัน...”
       เมี้ยนเสริมทันที
       “กลัว และระวังตัวเจ้าค่ะ มันคิดร้ายเสียขนาดนั้นมันก็ต้องกลัวว่าคนเขาจะรู้ความชั่วของตัวมัน”
       “แล้วจะปล่อยให้มันลอยนวลกลับไปเตรียมการทำชั่วใส่เรากระนั้นหรือเมี้ยน”
       “นี่แหละเจ้าค่ะที่เมี้ยนคิดว่าปล่อยไว้ไม่ได้ ต้องรีบจัดการเจ้าค่ะ”
       “เอาพอสมควรอย่าให้มันเกินเลยไปนะเมี้ยน”
       “เจ้าค่ะ”
       “รับปากนะเมี้ยน อย่าให้สิ่งไม่ดีตกไปถึงเด็ก”
       “เจ้าค่ะ อ้อ ท่านเจ้าคุณจะให้นายยอดไปส่งมันถึงบ้านนะเจ้าคะ”
       “มันเก่ง น่าชมเชยที่ท่านเมตตามันถึงปานนี้”
       “มันเอาลูกมาล่อใจท่านเจ้าค่ะ มันเอาลูกนังสังวรมาล่ออีกคนท่านเลยตกหลุมกลของมันเจ้าค่ะ”
       คุณหญิงศรีฟังอย่างหนักใจ
       
       สะบันงาถืออาหารว่างเดินเข้ามาพบเจ้าคุณหน้าทางเข้า สะบันงาหลีกทางให้
       “ทำไมต้องทำเหมือนไม่อยากเจอหน้าฉัน สะบันงา”
       “มิได้เจ้าค่ะ ดิฉันเพียงแค่จะหลีกทางให้ท่านเจ้าค่ะ”
       มีเสียงเรียกสะบันงามาจากทางด้านหน้าบ้านอีกฟาก
       “สะบันงา ฉันมีข่าวดีมาบอก”
       เจ้าคุณหันขวับไปมองที่ศุกลซึ่งเพิ่งจะเห็นเจ้าคุณ ยกมือไหว้สะบันงาหน้าซีดใจคอไม่ดี
       “อ้าวศุกล มาหาสะบันงาหรือ”
       ปากพูดกับศุกลแต่ตาจ้องสะบันงา
       “ขอรับ ผมมาหาสะบันงา และมาพบพี่หญิงด้วย”
       “ถ้าอย่างนั้นก็เชิญ สะบันงาแขกของเธอมาแล้วเชิญเข้าไปในบ้านสิ”
       สะบันงายังทำตัวไม่ถูกเจ้าคุณที่กำลังจะเข้าในบ้านตั้งแต่แรกกลับเดินเลยไปเรือนต้นไม้
       
       ต้นสะบันงาในเรือนต้นไม้ ถูกเจ้าคุณโยนทุ่มลงมาทั้งกระถางแหลกลาญเจ้าคุณแค้นใจไม่ได้ดั่งใจ
       “นี่แน่ะแม่ต้นสะบันงาแสนสวย อยากยั่วยวนให้คนหลงใหลดีนัก”
       ต้นไม้ที่กระถางแตกละเอียด สังเวียนมาหยิบต้นไม้ที่หลุดออกมานอกกระถางใบหัก
       กิ่งหัก
       “ต้นสะบันงาหลุดมือหรือเจ้าคะ”
       “สังเวียน มาทำไม” เจ้าคุณรำคาญ
       “สังเวียนจะมาเรียนถามท่านว่าจะให้สังเวียนกลับบ้านได้วันไหนเจ้าคะ คือลูกของสังเวียนเริ่มจะดิ้น ถ้าปล่อยไว้นานสังเวียนรัดท้องไว้อีกต่อไปไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”
       “วันอาทิตย์นี้ฉันจะให้นายยอดไปส่งสังเวียน”
       “ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ”
       “ไปเถิด”
       “สังเวียนจะเก็บต้นสะบันงาไปทิ้งนะเจ้าคะ”
       เจ้าคุณตวาด
       “อย่าแตะต้องต้นไม้นั่นนะ ไปได้แล้ว”
       สังเวียนแอบยิ้มร้ายแค้นๆ ถอยออกไปเจ้าคุณหยิบต้นสะบันงามามอง แล้วเหวี่ยงไปโดยแรงต้นสะบันงาชอกช้ำมากกว่าเดิมน้อยแอบมองอยู่
       “นังสังเวียนมันจะรีบไปเพราะกลัวคนเห็นท้องโต”
       น้อยยิ้มย่องรู้ความลับสังเวียน
       
       เมี้ยนรับรู้การไปของสังเวียนจากน้อยว่าวันอาทิตย์ที่จะถึง
       “ขอบใจมากที่มาบอก ก็ขอให้ไปดีเถิดนะ”
       “คงจะดีแตกหรือเปล่าคะ เพราะว่ามันไปกับนายยอด”
       เมี้ยนไม่พูดว่าอะไรต่อรับรู้ยิ้มๆ
       
       คุณหญิงศรีรับรู้ว่าพ่อแม่ไม่พอใจ แต่ศุกลทำเฉย
       “พี่ดีใจที่นายกล้าพูดตรงๆกับพ่อแม่เรานะศุกล”
       “ท่านไม่มองหน้าผมมาตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้”
       “แล้วเรื่องเรือนหอ”
       “ท่านสั่งช่างเดินหน้าสร้างต่อไป เพราะสัญญากับผมไว้แล้วว่า ถ้าผมไปเรียนต่อกลับมาจะสร้างบ้านให้ผมอยู่ตามลำพัง”
       “ดีมาก พี่ดีใจที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามที่นายต้องการ”
       “พี่หญิงครับผมพบท่านเจ้าคุณดูเหมือนท่านไม่ชอบผม”
       “อย่างนั้นหรือ อีกหน่อยนายก็พาสะบันงาไปแล้ว จะไปสนใจทำไมพี่ขอตัวก่อนนะ สะบันงาน่าจะอยู่ในห้องอ่านหนังสือเข้าไปหาสิ”
       “ขอบคุณมากครับพี่หญิง”
       คุณหญิงศรีเดินออกไป
       
       สะบันงานั่งอ่านหนังสือภาษาอังกฤษและหัดเขียนไปเงียบๆใจไม่อยู่กับตัว เพราะรู้ว่าศุกลกำลังอยู่กับศรี เธอนึกถึงเจ้าคุณที่มองไม่พอใจเมื่อศุกลมา
       “นัยน์ตาของเขาช่างดุดันน่ากลัวราวกับว่าเรากำลังทำอะไรผิด”
       ศุกลเดินเข้ามา
       “สะบันงา ทำอะไรอยู่”
       “เอ้อ ทำการบ้านที่ครูแหม่มให้ไว้ค่ะ”
       กระดาษตรงหน้า เขียนคำว่า คุณศุกลสะบันงารีบเอามือปิด แต่ศุกลก็ทันเห็นแล้ว
       “น่าขอบคุณครูแหม่มนะที่สอนสะบันงาเขียนคำว่า คุณศุกลเป็นภาษาไทยได้ด้วย”
       สะบันงาอายม้วนต้วน ศุกลจับมือไว้ทำท่าจะดึงมาจูบ สะบันงาดึงกลับ
       “อย่านะคะ อย่าทำเช่นนี้ยังไม่ถึงเวลาค่ะ”
       “ขอโทษด้วย ฉันลืมตัวไป” ศุกลปล่อย
       
       คุณหญิงศรีหยิบต้นสะบันงาที่แหลกลาญมาพิจารณา
       “ฝีมือใคร หรือว่า...”
       คุณหญิงศรีหันไปเห็นเจ้าคุณเดินแถวนั้นมองไปเรือนของคุณหญิงศรี ดูท่าทีงุ่นง่านมาก
       “เป็นอย่างนี้นี่เอง เสียใจด้วยค่ะเจ้าคุณ คนอื่นอาจจะรักสามีมากกว่าน้องแต่ฉันรักน้องมากกว่าสามี”
       คุณหญิงศรีเดินถือต้นสะบันงาแหลกติดมือไปเจ้าคุณหันมาเจอคุณหญิงศรีที่กำลังถือต้นไม้จากไป
       “ศรีออกมานอกเรือนทำไม หรือจะเปิดโอกาสให้น้องชายได้เชยชมสะบันงาตามสะดวก”
       
       เจ้าคุณขุ่นเคืองมากขึ้น

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7
        
       เจ้าคุณส่งเงินถุงใหญ่ให้สังเวียน ที่กำลังก้มลงกราบ
        
       “มันมากพอที่จะปรับปรุงบ้านของสังเวียนให้น่าอยู่และใช้จ่ายจนกว่าจะคลอดลูก”
       “ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ พอลูกคลอดได้สักเดือนสังเวียนจะกลับมาพร้อมด้วยลูกพี่สังวรนะเจ้าคะ คงกำลังน่ารักน่าชังเรียกพ่อได้พอดี”
       เจ้าคุณยิ้มดีใจ
       
       ยอดมานั่งแอบดูสังเวียน ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาทำอยู่เสมอ เพราะเขาชอบสังเวียนมาก เมี้ยนมาเรียก
       “นายยอดมองหาสังเวียนหรือ”
       ยอดตกใจหน้าเจื่อน
       “เอ้อ...”
       “ไม่ต้องปิดบังอำพราง ฉันรู้ว่านายยอดมีใจให้สังเวียนมานานแล้ว”
       “โธ่คุณเมี้ยน อย่าพูดให้ผมคอขาดสิครับ”
       “ฉันว่าสังเวียนมันก็ชอบนายยอดมากนะ”
       “ไฮ้ คุณเมี้ยนไม่ทราบอะไร มันด่าผมเป็นหมูเป็นหมา”
       “ผู้หญิงด่าแปลว่ารัก ยิ่งด่าแรงแปลว่ารักมาก”
       “ฮ้า จริงหรือครับ แต่พรุ่งนี้สังเวียนก็จะไปแล้วผมกับมันก็คงจบกันวันพรุ่งนี้”
       “ทำไมไม่ให้จบกันวันนี้ด้วยดีนายยอด สักครั้งหนึ่งก่อนจากกัน”
       “ดีอย่างไรกันครับ มันเล่นตัวจะตายไป”
       “จะเล่นตัวไปได้สักแค่ไหน ในเมื่อนายยอดมีแต้มต่ออยู่ตั้งมากมาย กำความลับสุดเลวร้ายของมันไว้ มีหรือจะกล้าหือ”
       ยอดเริ่มเห็นดีเห็นงาม
       “คุณเมี้ยนว่ามันไม่กล้าหือแน่หรือครับ”
       “ก็ลองคิดดูเอาเองเถิดนะ คุณหญิงน่ะท่านอหิงสาที่มันอาฆาตมาดร้าย ท่านไม่ว่ากระไรสักนิด แถมยังห้ามฉันไม่ให้กระโตกกระตาก แต่ฉันนี่แหละทนไม่ได้เอง รางวัลที่คุณหญิงฝากมาให้นายยอด ทองสี่บาท”
       “สี่บาท”
       “นายยอดเอาไปก่อนสองบาท แต่ถ้านายยอดจัดการสั่งสอนสังเวียนมันสักครั้งก่อนมันจากไป ฉันจะให้นายยอดอีกสองบาทที่เหลือ ลองไปคิดดูเอาเอง ฉันจะไม่เซ้าซี้ และถ้าฉันไม่พอใจมันมากๆ ฉันจะเอาจดหมายมันไปให้ท่านเจ้าคุณดู มันก็จะมีชะตากรรมเลวร้ายไปยิ่งกว่านังสังวร รักมันมาก ไม่สงสารมันที่จะต้องโดนอาญาทั้งจากบ้านเมืองและจากท่านเจ้าคุณหรือ และดีไม่ดีนายยอดนั่นเองจะโดนข้อหาสมคบคิดกับมัน ทำร้ายคุณหญิงกับสะบันงาและฉัน”
       พูดจบเมี้ยนเดินจากไปยอดครุ่นคิด
       “นี่กูคิดผิดหรือคิดถูกที่เอาจดหมายนั่นไปให้คุณหญิงดู”
       
       น้อยมาเจอเมี้ยนแถวครัว
       “คุณเมี้ยนขาฉันเห็นนายยอดไปลับๆล่อๆ แถวเรือนพะไลค่ะ”
       “ไปแอบดูเขามาละสิ”
       “ก็แหม ...”
       “แกคิดว่ามันไปทำไม”
       “ไม่กล้าพูดหรอกค่ะ น้ำมันท่วมปาก”
       “อืม ความจริงฉันก็อยากรู้นะแต่มันไม่ใช่เรื่องของฉัน”
       “ถ้าอย่างนั้นฉันไปดูแล้วมาเล่าให้ฟังดีไหมคะ”
       “ตามใจ”
       เมี้ยนเดินจากไป น้อยยิ้มกะจะไปแอบดูอีก
       
       คุณหญิงศรีพูดกับสะบันงาเรื่องศุกล
       “เรือนหอเสร็จเมื่อไหร่ คุณศุกลจะพาสะบันงาไปจดทะเบียนอยู่กินด้วยกันทันที”
       “ค่ะ”
       เมี้ยนเดินเข้ามาทำหน้าพยักเพยิดให้คุณหญิงศรีมองตอบ
       “ว่าอย่างไรเมี้ยน”
       “ทุกอย่างเรียบร้อยราบรื่นเจ้าค่ะ”
       คุณหญิงศรีพยักหน้าถอนใจ
       
       สังเวียนจัดข้าวของเตรียมไว้เรียบร้อยถอนใจโล่งอก
       “โล่งอกไปที รอดพ้นพงหนามจากนังสองคนนั้นได้เสียที เฮ้อ...ลูกจ๋าแม่จะพาหนูกลับมาเป็นทายาทของที่นี่ เราจะพากันกลับมาครอบครองที่นี่โดยไม่มีนางมารร้ายพวกนั้นมาทำให้รำคาญหูรำคาญใจ”
       สังเวียนเปิดห่อเงินทองแล้วยิ้ม
       “ไอ้แก่ เสียทีที่เป็นใหญ่เป็นโต กลับโดนบ่าวผู้ยากไร้อย่างกูหลอกต้ม จนสำเร็จ”
       สังเวียนเอนตัวพิงที่นอนลูบท้องอย่างมีความสุข
       
       ยอดสะเดาะกลอนประตูเปิดเข้าไปในเรือนน้อยแอบมองตื่นเต้นมากสะใจด้วย
       “อีสังเวียนกับไอ้ยอดเป็นชู้กัน”
       ยอดเดินเข้าไปถึงห้องโถงแล้ว เดินตรงไปที่ห้องนอนสังเวียนมาหยุดยืนหน้าห้อง
       
       สะบันงร้อยมาลัยเงียบๆมีความสุขที่จะได้ไปอยู่กับศุกล เธอนึกถึงศุกลที่ดึงมือเธอไปจะจูบ แล้วยิ้มตาลอยเมี้ยนสะกิดคุณหญิงศรีให้ดู
       “ฉันเห็นแล้ว เด็กมันกำลังมีความฝันสวยงาม”
       เมี้ยนหยิบจดหมายของสังเวียนมาดู
       “แล้วนี่เล่าเจ้าค่ะ ความฝันอันงดงามกำลังจะกลายเป็นฝันสลายไปกับพายุอารมณ์ของไอ้...”
       “พอ ฉันไม่รับรู้ ไม่อยากเห็นไม่อยากฟัง”
       “เจ้าค่ะ”
       คุณหญิงศรีหันไปสั่ง
       “สะบันงา หยุดร้อยพวงมาลัยไปเข้านอนได้แล้ว”
       สะบันงางงกับสิ่งที่คุณหญิงศรีสั่ง
       “เมื่อสักครูคุณหญิงอยากได้พวงมาลัยไปถวายพระนะคะ”
       “ตอนนี้ไม่อยากได้แล้ว ไปนอน ได้ยินเสียงอะไรเอะอะมะเทิ่งไม่ต้องออกมาดู เข้าใจไหม”
       “เข้าใจค่ะ”
       สะบันงาลุกแล้วถอยออกไปคุณหญิงศรีหันมาบอกเมี้ยน
       “เด็กมันบริสุทธิ์นักไม่อยากให้มารับรู้เรื่องเลวทราม”
       “ไม่รู้คืนนี้ พรุ่งนี้มันก็รู้จากปากหอยปากปูในครัวเจ้าค่ะ”
       คุณหญิงศรีไม่ตอบว่าอะไร
       “ไอ้ยอดมันกำลังเอ้อ...”
       “บอกให้พอ ไม่อยากฟัง”
       เมี้ยนเอามือปิดปาก คุณหญิงศรีถอนใจ
       
       สังเวียนสวดมนต์เสร็จล้มตัวลงนอน แล้วลุกขึ้นหยิบมีดมาสอดไว้ใต้หมอน
       “คืนพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องกลัวภัยจากอีนังใจร้ายสองคนนั่น ไม่ต้องพกมีดมานอนด้วยอีกต่อไป”
       ทันใดประตูห้องสังเวียนก็เปิดออก เธอมองไปไม่เห็นใคร เห็นแค่ประตูเปิดออก
       “ใครน่ะ ท่านหรือเจ้าคะ”
       ยอดปรากฏตัว
       “ฉันเอง”
       ยอดกวาดตามองสังเวียนที่ใส่เสื้อคอกระเช้านอนสังเวียนตกใจมาก
       “ไอ้หมายอด มึงเข้ามาทำอะไร ไสหัวมึงไปให้พ้นจากเรือนกูนะ”
       “ก่อนจะไสหัวไป ขอให้จ่ายรางวัลค่าปิดปากมาก่อน”
       สังเวียนใจหายวับ
       “ปิดปากอะไร รางวัลอะไร”
       “เรื่องราวสุดเลวร้ายในจดหมายที่แกเขียนไปให้พี่สาวแกนั่นอย่างไร”
       สังเวียนช๊อก
       “นี่มึง ไอ้คนเลวอ่านจดหมายกู มึงหักหลังกู”
       “นี่คือการช่วยเหลือต่างหาก ช่วยให้แกรอดพ้นอาญาจากสามทาง จากบ้านเมือง ท่านเจ้าคุณ แล้วก็คุณหญิง ขอค่าตอบแทนแค่ยอมเป็นเมียฉันคืนเดียวครั้งเดียวก็พอ”
       “ไม่ อย่าเข้ามานะ”
       ยอดโถมใส่สังเวียน ปลุกปล้ำหมายข่มขืน แต่สังเวียนฮึดสู้ด่าทอหยาบคาย
       “อย่าขัดขืน ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้จดหมายของแกถึงมือท่านเจ้าคุณแน่”
       “มึงมันเลว กูรู้แล้วว่ามึงเอาจดหมายไปให้อีสองนายบ่าวนั่น มันส่งให้มึงมาแก้แค้นกูแทนมันใช่ไหม มันจ้างมึง”
       “อย่าพูดมาก อย่าขัดขืน เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือนหรือว่าอยากเจ็บตัว”
       สังเวียนขัดขืนต่อสู้ ยอดปล้ำไม่ลดละน้อยเตร่มาถึงหน้าต่างห้องนอนสังเวียนเพื่อแอบฟัง มีเสียงตึงตังดังลอดมา มีเสียงสองคนแต่ฟังไม่ถนัดว่าพูดอย่างไร
       “แหม ไอ้ยอดนังสังเวียนสนุกกันใหญ่ รักกันรุนแรงโครมครามดีแท้ๆ”
       
       น้อยแนบหูฟังต่อไป

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 9 (ต่อ)
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 8
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 6
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 5
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 2 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 2 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
???????????????????????????????????????????"???????????????????????????? Vibhandaka?????????????????????????????????????????????????? vlg ??????? ????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????
???????? http://www.theoutdoorscompany.co.uk/jcarousel/examples/Longchamp-Rozo-c-27021_27016.html
????????
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไหนล่ะ ตอนที่แปด สิบโมงล่ะน้ะ
รอนานล่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012